The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Əvvəlki məqalə belə bir abzasla başa çatırdı: “313-cü ilin əhd nikahı papalıq hakimiyyətinin Vəhy on yeddinci fəsildəki on padşahın başlıca padşahı olan Amerika Birləşmiş Ştatları ilə bağladığı son əhd nikahını təmsil edir; Fransanın iki buynuzlu hakimiyyəti ilə timsallaşdırılan iki buynuzlu bir hakimiyyət. 496-cı ildə Xlodviqlə başlayan və nəhayət 533-cü ildə Yustinianın fərmanına və 538-ci ildə papalığın taxta çıxarılmasına gətirib çıxaran tarix, 1989-cu ildən bazar günü qanununadək olan tarixi təmsil edir.”
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Ronald Reyqan 496-cı ildə Klovislə təmsil olunurdu və Donald Tramp 533-cü ildə Yustinianla təmsil olunur. Yustinianın fərmanı 538-ci ildə papalığın taxta yüksəlməsindən beş il əvvəl verildi və Milan Fərmanı 321-ci ilin ilk bazar günü qanunundan səkkiz il əvvəl verildi. Həm fərman, həm də edikt bazar günü qanunundan əvvəl gələn yol nişanı kimi uyğunluq təşkil edir.
Reagan
Reyqan
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
1870-ci ildə italyan qoşunları Romanı ələ keçirdilər (20 sentyabr 1870). Papa Dövlətləri ərazi dövləti kimi mövcudluğunu dayandırdı və Papa IX Piy “Vatikan məhbusu”na çevrildi. Suveren dövlət kimi tanınan heç bir papanıq ərazisi qalmadığından, Amerika Birləşmiş Ştatları (bir çox başqa ölkələr kimi) artıq Papayla dünyəvi hökmdar qismində rəsmi diplomatik münasibətlər saxlamırdı. 1951-ci ilin oktyabrında Prezident Harri S. Truman general Mark W. Clarkı ABŞ-ın Vatikandakı səfiri vəzifəsinə namizəd göstərdi. Kilsə ilə dövlətin ayrılığı prinsipinin bu təyinatla pozulduğunu irəli sürən bir çox protestant kilsələri və təşkilatları tərəfindən tezliklə güclü müxalifət yarandı. 1952-ci ilin yanvarında general Clark öz namizədliyini geri götürdü.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
10 yanvar 1984-cü ildə Prezident Ronald Reyqan və Papa II İohann Pavel Amerika Birləşmiş Ştatları ilə Müqəddəs Taxt arasında tam diplomatik münasibətlərin qurulması barədə rəsmi razılığa gəldilər. 9 aprel 1984-cü ildə William A. Wilson (artıq Reyqanın şəxsi nümayəndəsi kimi xidmət edən) etimadnaməsini təqdim etdi və Müqəddəs Taxta təyin olunmuş ilk ABŞ səfiri oldu.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
1951-ci ildən 1984-cü ilədək olan otuz üç il ərzində Protestantlığın Katolisizmə qarşı müqaviməti dağıldı. 496-cı ildə Xlodviq ilə papalığın tərəfini tutan “qollar” 1984-cü ildən 1989-cu ilədək olan dövrdə Reyqanı tipoloji olaraq təmsil edir. Xlodviq papalığın yenidən hakimiyyətə yüksəlməsinə mane olan dinin (bütpərəstliyin) aradan qaldırılmasını təmsil edirdi, və 1984-cü ilə gəldikdə isə papalığın yüksəlişinə qarşı Protestantlığın müqaviməti aradan götürülmüşdü. “Gündəlik” (bütpərəstlik) aradan qaldırılmışdı və Paul bütpərəstliyin papalığa qarşı müqavimətinin aradan qaldırılmasını “dindən dönmə” kimi təsvir edir.
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Böyük Konstantinlə təmsil olunan və 313-dən 538-ə qədər olan tarixi əhatə edən güzəştkar simvolik kilsə, kilsənin özünü güzəştə aparıb imandan dönməsi dövrünü təmsil edirdi. Əvvəllər papalıq hakimiyyətinin irəliləyişini cilovlamış olan və “508” ilə təmsil edilən din, Birləşmiş Ştatlardakı protestantların imandan dönməsini tipoloji olaraq göstərirdi. Reyqan Klovis ilə təmsil olunurdu. 496-cı ildə Klovis öz “gücünü” papalığa verdi; beləliklə, bu, Reyqan illərində həyata keçirilmiş “müqəddəs olmayan ittifaqı” tipoloji olaraq göstərirdi. Klovis həmçinin 508-ci ildə “gündəlik”in götürülməsini təmsil edirdi. 508, 1984-cü ilin tipi idi.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
“Bütpərəstliklə xristianlıq arasındakı bu uzlaşma, peyğəmbərlikdə Allaha qarşı duran və özünü Allahdan uca tutan «günah adamı»nın meydana çıxması ilə nəticələndi. Yalan dinin bu nəhəng sistemi Şeytanın qüdrətinin şah əsəridir — onun yer üzünü öz iradəsinə uyğun idarə etmək üçün taxt üzərində əyləşmək cəhdlərinin bir abidəsidir.” The Great Controversy, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Reyqan 1983-cü ildə etdiyi məşhur çıxışında Sovet İttifaqını “şər imperiyası” adlandırmış və ateist kommunizmi dərin əxlaqi və ruhani təhdid kimi qiymətləndirmişdi. O və II İohann Pavel sovet kommunizminə qarşı sıx şəxsi və siyasi tərəfdaşlıq qurmuşdular. Hər iki şəxs bu mübarizəyə əxlaqi, hətta ilahi təqdir baxımından yanaşırdı; Reyqan kommunizmin süquta uğradılması üçün “İlahi Plan”dan məxfi şəkildə bəhs edirdi. Reyqan Fatima zühurlarına (“Rusiyanın öz xətalarını yayacağı” xəbərdarlığına) maraq göstərirdi və bu iki lider Allahın onların həyatını (hər ikisi 1981-ci ildə sui-qəsd cəhdindən sağ çıxmışdı) kommunizmin məğlub edilməsi ilə bağlı bir məqsəd üçün qoruduğuna dair ortaq duyğularını müzakirə etmişdilər.
The Disciples of Christ
Məsihin Şagirdləri
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Reyqan, təsisçi ataları katolisizmin papasını birbaşa antixrist kimi öyrədən Disciples of Christ məzhəbində böyüdülmüşdü. Disciples of Christ kilsəsinin ən görkəmli erkən rəhbəri Aleksandr Kempbell papalığı dəfələrlə antixrist kimi müəyyən etmişdir. O, mübahisələrdə və yazılarında Daniel 7-dəki kiçik buynuzun, Vəhy 13-dəki vəhşinin və 2 Saloniklilərə 2-dəki günah adamının hamısının Roma papalarına işarə etdiyini irəli sürürdü. O, bu eyniləşdirmələrdən ictimai mübahisələrdə də istifadə etmişdir (o cümlədən 1837-ci ildə katolik yepiskopu John B. Purcell ilə olan mübahisədə). Barton W. Stone Papanın hakimiyyətini həqiqi antixrist və “günah adamı” adlandırırdı. Walter Scott (hərəkatın digər erkən müjdəçisi) yazırdı ki, günah adamı, yəni Roma Papası, xristian kilsəsində meydana çıxacaq və özünü Allahdan üstün tutacaqdır.
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Reyqanın anası Nellə, Məsihin Şagirdləri məzhəbinin dindar bir üzvü idi və onun uşaqlıq illərində əsas dini təsir mənbəyi olmuşdu. Reyqan 11 yaşında İllinoys ştatının Dikson şəhərindəki Məsihin Şagirdləri kilsəsində vəftiz olundu və yeniyetməlik illərində orada fəal idi (bura bazar günü məktəbində dərs deməsi də daxil idi). O, Məsihin Şagirdləri ilə əlaqəli olan Eureka Kollecində təhsil aldı.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
“Sözü anlamaqda çaşqınlığa düşənlər, antiməsihin mənasını görməyənlər, şübhəsiz ki, özlərini antiməsihin tərəfində qoyacaqlar. İndi bizim dünya ilə uzlaşmağımız üçün heç bir vaxt yoxdur.” Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
Reyqan Klovis və həmçinin Böyük Konstantinin güzəşti ilə təmsil olunurdu. Reyqan 1989-cu ildə axır zamanın başlanmasından bəri son səkkiz prezidentin də birincisi idi. Son səkkiz prezidentin birincisi olaraq o, Donald Trampı təmsil edir; Donald Tramp da, Reyqana bənzər şəkildə, papalığın həqiqi məqsədləri və papalığın kim olduğu barədə dərin surətdə çaşqınlıq içindədir.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
İki nəfər razılaşmamışkən birlikdə yol gedə bilərmi? Amos 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
Daniel kitabının on birinci fəslindəki altıncı və son əhd nikahı, 1989-cu ildə axır zamanın başlanması ilə başlayan və Donald Trampın tarixində sona çatan tarixdə baş verir.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
“Hazırda Amerika Birləşmiş Ştatlarında kilsənin təsisatları və adətləri üçün dövlətin dəstəyini təmin etmək məqsədilə gedən hərəkatlarda protestantlar papistlərin izləri ilə gedirlər. Hətta bundan da artıq, onlar Papalığın Köhnə Dünyada itirdiyi üstünlüyü Protestant Amerikada yenidən əldə etməsi üçün qapını açırlar.” Böyük Mübarizə, 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
313-cü il nikah əhdi və Milan Fərmanı 533-cü ilin tarixi ilə üst-üstə düşür və 533-cü ildə Yustinianın fərmanı yenidən özünü xristian adlandıran bir idarəçilik tərəfindən tətbiq olunacaq; bu idarəçilik artıq papalıq hakimiyyətini xristian bir təsisat kimi təqdim etməyin, ən yaxşı halda, ziddiyyətli bir ifadə, ən pis halda isə ölümcül bir aldanış olduğunu anlamır.
Church and State
Kilsə və Dövlət
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Eramızdan əvvəl 457-ci ildə Artakserksin üçüncü fərmanı həm siyasi, həm də dini hakimiyyət üçün milli suverenliyi bərpa etdi.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Sən də, ey Ezra, əlində olan Allahının hikmətinə görə, çayın o tayında olan bütün xalqı, Allahının qanunlarını bilənlərin hamısını mühakimə etsinlər deyə hakimlər və qazılar təyin et; bilməyənlərə də siz öyrədin. Kim Allahının qanununa və padşahın qanununa əməl etməzsə, ona hökm cəld icra olunsun: istər ölümə, istər sürgünə, istər mal-mülkün müsadirəsinə, istərsə də həbsə məhkum edilsin. Ezra 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Üçüncü fərman həm Allahın qanunlarına, həm də padşahın qanunlarına görə hökm və cəzanı icra etmək səlahiyyəti verdi. Həmin fərman Məsihin qəflətən Öz məbədinə gəldiyi 22 oktyabr 1844-cü ildə başa çatan iki min üç yüz illik peyğəmbərliyin başlanğıcını qeyd etdi. O, həmçinin e.ə. 217-ci ildə Rafiya və e.ə. 200-cü ildə Paniyum döyüşləri arasındakı tarixdə, e.ə. 207-ci ildə sona çatan iki yüz əlli illik bir peyğəmbərliyin də başlanğıcını qeyd etdi. E.ə. 457-ci ildə həm mülki, həm də dini suverenliyin bərpası ikiqat bir alfanı göstərir ki, bu da iki omeqa icrasını tapır. Hər iki omeqa icrası qapalı bir qapını təmsil edir; biri Protestant buynuzu, digəri isə Respublikaçı buynuzu üçün.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
İki min üç yüz illik ilk peyğəmbərlik Allahın qanunlarını təmsil edirdi, iki yüz əlli illik peyğəmbərlik isə padşahın qanunlarını təmsil edirdi. Bu iki peyğəmbərlik Vəhy on üçüncü fəsildəki yer vəhşisi üzərində Protestantizmin buynuzunu və Respublikaçılığın buynuzunu müəyyən edir. Yer vəhşisinin Respublikaçı buynuzu Daniel on birin on birinci ayəsindən on altıncı ayəsinədək olan ayələrin ortasına yerləşdirilmişdir. Rafiya ilə Panium arasındakı on yeddi illik dövr e.ə. 457-ci ildə verilmiş üçüncü fərmanın ikili peyğəmbərliyindən olan bir buynuz tərəfindən kəsişir. Bu ikili peyğəmbərlik həm son əhd xalqının mühakiməsini, həm də həmin əhd xalqının köklərini tapdığı millətin mühakiməsini müəyyən edir.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
O, İbrama dedi: Qəti şəkildə bil ki, sənin nəslin özlərinə məxsus olmayan bir ölkədə qərib olacaq, onlara qulluq edəcək; və onlar bunları dörd yüz il zülm altında saxlayacaqlar; Həmçinin qulluq edəcəkləri o milləti Mən mühakimə edəcəyəm; və sonra onlar böyük var-dövlətlə oradan çıxacaqlar. Yaradılış 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
Yezekiel kitabında 22 oktyabr 1844-cü il eramızdan əvvəl 22 oktyabr 573-cü illə təmsil olunur. Tarixlərdən biri təhqiqat mühakiməsinin başlanğıcını göstərir, digəri isə həm mühakimə prosesinin əvvəlində, həm də nəticəsində Yubiley şeypurunun çalınmasını göstərir. Hər iki tarix bir-birinə uyğun gəlir və hər ikisi bağlanmış qapını göstərir. 1844-cü il Məsih Ən Müqəddəs Yerə keçdiyi zaman müqəddəs yerin qapısının bağlanmasını təmsil edir. Eramızdan əvvəl 573-cü il isə satın alınmış günah qullarına azadlıqlarının və üzərində məskunlaşacaqları yeni bir yer üzünün verildiyi insan lütf müddətinin başa çatmasını göstərir.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Əgər o, bu illər ərzində satın alınmazsa, yubiley ilində azadlığa çıxacaq — həm özü, həm də onunla birlikdə uşaqları. Çünki İsrail övladları Mənə qullardır; onlar Mənim qullarımdır, o kəslərdir ki, Mən onları Misir torpağından çıxartdım. Mən Rəbbiniz Allaham. Levililər 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
Hər iki 22 oktyabr tezliklə gələcək bazar qanununun qapalı qapısını təmsil edir. Adventizmə verilmiş möhlət dövrü 1844-cü ildə başladı və tezliklə gələcək bazar qanunu ilə başa çatır; Birləşmiş Ştatlara verilmiş möhlət dövrü də tezliklə gələcək bazar qanunu ilə başa çatır. Hər iki son 2.300 il və iki yüz əlli ilin iki şahidi olan 22 oktyabrlarla üst-üstə düşür.
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Rafiya ilə Paniyum arasındakı tarixdə sona çatan iki yüz əlli il, bu iki döyüşün dövrünü iki simvolik ədədə bölür; bu ədədlər birlikdə özlərinə məxsus xüsusi məna daşıyır. Rafiyadan on il sonra — mənası sərhəd diyarı olan — və Paniyumdan yeddi il əvvəl; Paniyum düzənlikdə aparılan və mühasirə ilə başa çatan bir döyüş idi. On və yeddi, bir simvol olaraq, bir neçə şahid üzərində əjdaha qüvvəsini müəyyən edir. E.ə. 207-ci il, Daniel 11-in on birinci və on beşinci ayələri arasında, yer heyvanının simvolu olan Trampı, peyğəmbərlik baxımından əjdaha kimi danışmağa hazırlanmış şəkildə yerləşdirir; bu da on rəqəmi ilə yeddi rəqəminin birləşməsi ilə təmsil olunur.
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
On yeddi də rəmzidir və Rafiya tarixini Paniumdan o yana, həmçinin Rafiyadan əvvəlki dövrə qədər genişləndirir. IV Ptolemey Filopator e.ə. 221-ci ildən e.ə. 204-cü ilə qədər Ptolemey Misirinin padşahı kimi hökm sürdü və e.ə. 217-ci ildə Rafiyada Antioxus Maqnusu məğlub etdi. Ptolemey Rafiyadan əvvəl hökmranlığa başladı və on yeddi il hökm sürdü. On yeddi rəqəmi, Rafiyadan əvvəl başlayan və Panium döyüşü ilə Sidon mühasirəsindən kənara, 330-cu ilin təmsil etdiyi insan sınaq müddətinin bağlanışına qədər uzanan tarixi bir dövrü təmsil edir. Smirna kilsəsi dövrünə aid iki yüz əlli illik peyğəmbərlik 64-cü ildə başladı və Milan Fərmanı ilə 313-cü il nikah müqaviləsində sona çatdı.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
Böyük Konstantin Perqam kilsəsinin tarixini təmsil edir və həmin tarix 313-cü ildə başlamış, 538-ci ildə başa çatmışdır. 313-cü ildə iki yüz əlli illik peyğəmbərliyin tamamlanmasından sonrakı ilk “on yeddi” il üç nişangaha malikdir. 313 Milan Fərmanı idi, 321 ilk bazar qanunu idi və imperiyanın bölünməsi 330-cu ildə qeyd olunur. 330 insan sınaq müddətinin bağlanmasını işarələyən son bazar qanununu təmsil edir. Buna görə də on yeddi rəqəmi Rafiyadan əvvəl başlayır və Paniyumla Sidonun hərbi yürüşündən xeyli sonra başa çatır. Daniel on birinci fəsildə on altıncı ayə Amerika Birləşmiş Ştatlarında bazar qanununu təmsil edir.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Smirna peyğəmbərliyi Yezekielin xəbərdarlıq mesajının lap özəyini təşkil edən mühasirə əlamətini müəyyən edir. Bazar günü qanunundan əvvəl gələn nişanə, Yerusəlimin məhvinin iki təsviri ilə təqdim olunduğu kimi, mühasirədir; lakin bu həm də vəhşi heyvanın surətinin formalaşmasının başlanğıcını qoyan Milan Fərmanıdır.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Mühasirə zamanı bir əhd nikah yürüşü baş verəcək. Bu, 496-cı ildə Klovis ilə təmsil olunduğu kimi, Reagan ilə başlamış nikah yürüşünün fraktalıdır; lakin nikaha doğru son yürüş mühasirə zamanı başlayır və 533-cü ildə Yustinianın fərmanı, həmçinin 313-cü ildə Milan Fərmanı ilə uyğunlaşır. Hər iki nişan nöqtəsi bazar günü qanunundan əvvəldir. 313, 321-ci ildəki ilk bazar günü qanunundan əvvəl gəlmişdi və 533-cü il fərmanı 538-ci ildə Orleanın üçüncü Məclisində qəbul edilən bazar günü qanunundan əvvəl gəlmişdi. Qanunvericiliyin müəyyən bir növü həm Yustinianın fərmanının, həm də Milan Fərmanının peyğəmbərlik xüsusiyyətlərini yerinə yetirəcək, eyni zamanda simvolik bir əhd nikahının müəyyən bir növü qüvvəyə minəcək.
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
O fərman verildikdə hazırlaşmaq üçün artıq gec olacaq, çünki sınaq qapısı Misirdə ilk Pasxa zamanı bağlandığı kimi, Protestant buynuzu üçün də qəti surətdə bağlanmışdır. Bundan sonra növbəti nişangah olan bazar günü qanunu yalnız vəhşi heyvanın surətinin tamamilə formalaşdırıldığını deyil, həm də vəhşi heyvanın nişanının icrasını göstərir. Bazar günü qanunu, Pasxadan sonra Fironun və onun qoşununun Qırmızı dənizdə həlak olması nə qədər qəti idisə, Vəhy on üçüncü fəsildəki yer vəhşi heyvanı olan Respublikaçı buynuz üçün də sınaq müddətinin sonunu o qədər qəti şəkildə bildirir.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
e.ə. 207-ci ildə başa çatan iki yüz əlli il, Panium düzündə başlayıb Sidonun mühasirəsi ilə başa çatan qarşıdan gələn yürüşə hazırlaşan III Antioxun təmsil etdiyi Donald Trampı müəyyən edir. Panium döyüşündən sonra Ptolemeylərin sərkərdəsi, Etoliyalı Skopas, sağ qalan təxminən 10.000 əsgərlə Sidon şəhərinə qaçdı. Antiox onun ardınca getdi və Sidonu mühasirəyə aldı. İsgəndəriyyədəki Ptolemey hökuməti yardım qüvvəsi göndərdi, lakin bu cəhd uğursuz oldu. Aclıqla üz-üzə qalan Skopas şəhəri təslim etdi. Antiox Skopasa çıxıb getməyə icazə verdi; Skopas sonradan Misirə qayıtdı və orada nəhayət dövlətə xəyanət və mənimsəmə ittihamları ilə edam olundu. Sidonun mühasirəsi, Paniumdan sonra III Antioxun Kələ-Suriya üzərindəki fəthini tamamladı.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Bacı Uayt Uriah Smitin Daniel and the Revelation kitabını “Allahın köməkçi əli” kimi təqdim edir. Smit Daniel on birinci fəslin on dördüncü və on beşinci ayələrinə dair şərhində Antioxun iki mərhələli yürüşünü müəyyən edir.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
Misir gənc padşahının tərbiyəsi Roma Senatı tərəfindən M. Emilius Lepidusa həvalə edildi; o da həmin sarayın qoca və təcrübəli vəziri Aristomenesi onun qəyyumu təyin etdi. Onun ilk tədbiri, ittifaq bağlamış iki padşahın — Filip və Antioxun — gözlənilən hücumuna qarşı qabaqlayıcı tədbir görmək oldu.
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
“Bu məqsədlə o, həmin vaxt Misirlilərin xidmətində olan AEtoliyalı məşhur sərkərdə Skopası, ordu üçün əlavə qüvvələr toplamaq məqsədilə öz vətəninə göndərdi. O, bir ordu təchiz etdikdən sonra Fələstinə və Koele-Suriyaya yürüş etdi (Antiox Kiçik Asiyada Attal ilə müharibə ilə məşğul olduğu zaman) və bütün Yəhudeyanı Misirin hakimiyyətinə tabe etdi.
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
“Beləliklə, vəziyyət qarşımızdakı ayənin yerinə yetməsi üçün hazırlanmış oldu. Çünki Antiox, romalıların diktəsi ilə Attalosla apardığı müharibədən əl çəkərək, Fələstini və Koile-Suriyanı misirlilərin əlindən geri almaq üçün cəld tədbirlər gördü. Skopas ona qarşı çıxmaq üçün göndərildi. İordanın mənbələri yaxınlığında iki ordu qarşılaşdı. [Panium] Skopas məğlub edildi, Sidona qədər təqib olundu və orada sıx mühasirəyə alındı. Misirin ən bacarıqlı üç sərkərdəsi, ən yaxşı qoşunları ilə birlikdə, mühasirəni yarmaq üçün göndərildi, lakin müvəffəq olmadılar. Nəhayət, Skopas, cılız və tutulmaz aclıq kölgəsində qarşı dura bilmədiyi bir düşmənlə üz-üzə gələrək, yalnız canının bağışlanması kimi rüsvayedici şərtlərlə təslim olmağa məcbur oldu; bundan sonra ona və onun on min nəfərinə, soyundurulmuş və çılpaq halda, çıxıb getməyə icazə verildi. Şimal padşahının ən möhkəm qala-şəhərləri ələ keçirməsi məhz burada baş verdi; çünki Sidon həm yerləşdiyi mövqeyinə, həm də müdafiə istehkamlarına görə o dövrlərin ən güclü şəhərlərindən biri idi. Burada həm cənubun silahlı qüvvələrinin müqavimət göstərə bilməməsi, həm də cənub padşahının seçdiyi xalqın, yəni Skopasın və onun Etoliyalı qüvvələrinin uğursuzluğu görünürdü.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
E.ə. 207-ci ildə başa çatan iki yüz əlli il Donald Trampı müəyyən edir. Şərq ilə Qərbin sülh nikahı və Milan Fərmanı ilə 313-cü ildə başa çatan iki yüz əlli illik peyğəmbərlik Birləşmiş Ştatlarda vəhşinin surətinin formalaşmasını müəyyən edir. 313-cü ildə başlamış Perqam kilsəsi, papalıq hakimiyyətinin taxta çıxmasından əvvəl, xristianlığın bütpərəstlik dini ilə uzlaşma vasitəsilə yoldan sapdığı tarixi təmsil edir. Perqam və 313-cü il Birləşmiş Ştatlarda vəhşinin surətinin formalaşması ilə təmsil olunan uzlaşmanın timsalıdır. Bu, xristianlıq ilə papalıq Romanın uzlaşmasını təmsil edir, çünki katoliklik dini xristian təsisatı qiyafəsinə bürünmüş bütpərəstlikdən nə artıq, nə də əskikdir. 1776-cı ildə başlamış və bu il başa çatan iki yüz əlli illik peyğəmbərlik də Birləşmiş Ştatlara müraciət edir. Beləliklə, iki yüz əlli illik bu üç peyğəmbərliyin hamısı Vəhy on üçün yer vəhşisinin hansısa peyğəmbərlik cəhətinə müraciət edir və hər üçü on yeddi rəqəmi ilə təmsil olunan peyğəmbərlik xətləri daxilində başa çatır.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Bazar günü qanunu, Amerika Birləşmiş Ştatlarının əjdaha kimi danışdığı vaxtdır; bir millətin danışması isə onun qanunverici və məhkəmə hakimiyyəti orqanlarının fəaliyyəti deməkdir.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
Millətin “danışması” onun qanunverici və məhkəmə hakimiyyətlərinin fəaliyyətidir. Böyük Mübarizə, 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Tramp nə məhkəmə, nə də qanunverici hakimiyyətdir; buna görə də tezliklə gələcək bazar günü qanunu Konqres tərəfindən həyata keçirilir. Bununla belə, papalıq hakimiyyətinə dəstək verən hər hansı bir hərəkət bazar günü qanununu təmsil edir. 533-cü ilin fərmanı və 313-cü ilin edikti vəhşinin surətinin formalaşdırıldığı dövrün başlanğıcını müəyyən edir. Nəticə tezliklə gələcək bazar günü qanunudur və İsa sonu həmişə başlanğıcla təsvir edir; buna görə də Trampın icra sərəncamı vasitəsilə Müqəddəs Kitab peyğəmbərliyindəki anti-Məsihə hər hansı bir “güzəşt” verəcək hərəkəti, yalnız omeqada — Birləşmiş Ştatlar “öz hökumətinin prinsiplərindən elə imtina edəcək ki, bazar günü qanunu qəbul etsin” zamanında — sona çatan hərəkatın alfasını təmsil edərdi.
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
“Bazar gününə riayətin məcburi tətbiqi uğrunda bu hərəkatda iştirak edənlərin də arasında, bu addımın ardınca gələcək nəticələrə qarşı kor edilmiş bir çoxları vardır. Onlar görmürlər ki, birbaşa dini azadlığa zərbə vururlar. Müqəddəs Kitabın Şənbəsinin tələblərini və bazar günü təsisatının üzərində dayandığı saxta təməli heç vaxt anlamamış bir çoxları vardır. Dini qanunvericiliyin lehinə yönələn hər bir hərəkat, əslində, əsrlər boyu vicdan azadlığına qarşı aramsız mübarizə aparmış papalığa verilən bir güzəştdir. Bazar gününə riayət, guya xristian təsisatı kimi, öz mövcudluğunu ‘qanunsuzluğun sirri’nə borcludur; və onun məcburi tətbiqi Romanizmin məhz təməl daşı olan prinsiplərin faktiki şəkildə tanınması olacaqdır. Millətimiz öz idarəçiliyinin prinsiplərini bazar günü qanunu qəbul etmək dərəcəsində belə inkar etdiyi zaman, protestantlıq bu əməldə papalıqla əlbir olacaq; bu, uzun müddətdir yenidən fəal despotizm şəklində sıçrayıb ortaya çıxmaq fürsətini hərisliklə gözləyən zülmə həyat verməkdən başqa bir şey olmayacaqdır.” Testimonies, 5-ci cild, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
Dini qanunvericiliyin lehinə olan hər hansı “hərəkat əslində papalığa edilən bir güzəştdir” və həmin hərəkatlar tezliklə gələcək bazar günü qanunundan əvvəl baş verir.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
“Bu günün ibadətini məcburi edən fərman bütün dünyaya yayılmalıdır. Məhdud dərəcədə o artıq yayılmışdır. Bir neçə yerdə mülki hakimiyyət əjdahanın səsi ilə danışır, necə ki bütpərəst padşah İbrani əsirlərlə danışmışdı.” Signs of the Times, 6 may 1897.
We will continue these things in the next article.
Bu mövzuları növbəti məqalədə davam etdirəcəyik.