We are now identifying that one of the events represented by the seven thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July, 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

Karon atong giila nga ang usa sa mga hitabo nga gisimbolohan sa pito ka mga dalugdog mao ang buluhaton ni Cristo sa pagtigom pag-usab sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon, nga Iyang gisugdan pagbuhat niadtong Hulyo, 2023. Ang kasaysayan sa mga Millerite nagpaila nga kini nga buluhaton matuman uban sa pakiggubat sa Islam ingon nga hulagwayng-likuranan sa mensahe.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the third woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Ang mensahe mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga hubaran sa patik sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay, apan kana nga mensahe gidala pinaagi sa (gibutang sulod sa konteksto sa) mensahe sa ikatulong kaalaotan. Sa gayod nga panahon nga ang Ginoo nag-uy-od pag-usab sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon niadtong 1849, si Sister White naghisgot mahitungod sa pag-uyog sa mga nasuko nga nasod, nga maoy usa ka simbolo sa Islam.

“December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

“Niadtong Disyembre 16, 1848, gihatagan ako sa Ginoo ug usa ka panan-aw mahitungod sa pagkurog sa mga gahum sa mga langit. Nakita ko nga sa dihang ang Ginoo miingon og ‘langit,’ sa paghatag sa mga ilhanan nga natala ni Mateo, Marcos, ug Lucas, Iyang gipasabot ang langit; ug sa dihang Siya miingon og ‘yuta,’ Iyang gipasabot ang yuta. Ang mga gahum sa langit mao ang adlaw, bulan, ug mga bituon. Sila nagmando diha sa mga langit. Ang mga gahum sa yuta mao kadtong nagmando sa ibabaw sa yuta. Ang mga gahum sa langit pagauyogon pinaagi sa tingog sa Dios. Unya ang adlaw, bulan, ug mga bituon pagabalhinon gikan sa ilang mga dapit. Dili sila mangahanaw, kondili pagauyogon pinaagi sa tingog sa Dios.

“Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

“Mitungha, mabug-at nga mga panganod mitungha ug nagbanggaay sa usag usa. Ang kahanginan nabuka ug mibalik paatras; unya makatan-aw kami paingon sa itaas agi sa abli nga wanang sa Orion, diin gikan ang tingog sa Dios. Ang Balaang Siyudad manaog agi nianang abli nga wanang. Akong nakita nga ang mga gahum sa yuta karon ginauyog ug nga ang mga panghitabo moabot sumala sa han-ay. Gubat, ug mga dungogdungog sa gubat, espada, gutom, ug kamatayon maoy unang mouyog sa mga gahum sa yuta; unya ang tingog sa Dios maoy mouyog sa adlaw, bulan, ug mga bitoon, ug usab niining yutaa. Akong nakita nga ang pag-uyog sa mga gahum sa Uropa dili, sumala sa ginatudlo sa uban, mao ang pag-uyog sa mga gahum sa langit, kondili mao kini ang pag-uyog sa masinuk-anong mga nasod.” Early Writings, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Gipamatud-an sa mga historyador nga ang nakapakurog sa mga nasod sa Europa niadtong 1848 mao ang mga kalihokan sa mga kasundalohan sa Islam, kay sa pagtagna sila gisimbolohan ingon nga gahum nga nagpasuko sa mga nasod. Sa unang pagpamatuod sa Ginoo nga nagbuklad sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon diha sa kasaysayan sa 1840 ngadto sa 1844, ang mensahe sa Tunga-tungang Paghilak miabut sa camp meeting sa Exeter. Gikan didto hangtod sa Oktubre 22, 1844, ang mensahe mikatag sa sidlakang baybayon sa Estados Unidos sama sa usa ka balod sa taob. Kadtong kalihokan gitipoan na pinaagi sa madaugon nga pagsulod ni Cristo sa Jerusalem, ug usa ka asno ang midala kang Cristo ngadto sa Jerusalem.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the third woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Ang mensahe sa Tunga‑tungang Gabii nga Pagsinggit nagrepresentar sa tibuok propetikong mensahe sa Pinadayag ni Jesucristo, apan kana nga Pinadayag gibutang sulod sa konteksto sa Islam sa ikatulong kaalaotan nga nagpungot sa mga nasod, kay ang Islam mao ang nagdala sa mensahe nga mao ang Pinadayag ni Jesucristo. Si Jesus mao ang Leon sa banay ni Juda, ug Siya nalangkit sa mensahe sa “asno.”

Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

Juda, ikaw mao ang pagadayegon sa imong mga igsoon: ang imong kamot anha sa liog sa imong mga kaaway; ang mga anak sa imong amahan moy moyukbo sa atubangan mo. Si Juda usa ka nati sa leon: gikan sa tukbonon, anak ko, mitungas ka: siya miyukbo, mihigda ingon sa leon, ug ingon sa daang leon; kinsa man ang makapukaw kaniya? Ang cetro dili mobiya gikan kang Juda, ni ang maghahatag sa balaod gikan sa taliwala sa iyang mga tiil, hangtud nga moanhi si Shiloh; ug kaniya maania ang panagtigum sa mga katawohan. Nga igabugkos ang iyang nati nga asno ngadto sa parras, ug ang nati sa iyang asna ngadto sa pinili nga parras; iyang gihugasan ang iyang mga bisti sa bino, ug ang iyang mga sapot sa dugo sa mga ubas: Ang iyang mga mata mamula tungod sa bino, ug ang iyang mga ngipon maputi tungod sa gatas. Genesis 49:8–12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

Pinaagi sa Juda nga ang “pagkatigom sa mga katawhan” matuman. Si Cristo, ingon nga Juda, mao usab ang “Punoan sa Ubas,” ug ang “piniling punoan sa ubas” ginabugkos ngadto sa “nati sa asno.” Ang Iyang “mga sapot” gihugasan sa “vino,” nga mao ang “dugo sa mga ubas.” Si Cristo misugod sa pag-ula sa Iyang dugo didto sa Getsemani, sa dihang Siya naningot ug dugo, ug ang Getsemani nagakahulogan sa “giukanan sa olibo.” Gikan sa Getsemani ngadto sa krus, giula Niya ang Iyang bililhong dugo aron tigumon ang tanang mga tawo ngadto sa Iyang kaugalingon.

Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

Karon mao na ang paghukom niining kalibutana; karon igasalibay sa gawas ang principe niining kalibutana. Ug ako, kon ako igabayaw gikan sa yuta, modani sa tanang tawo nganhi kanako. Kini iyang giingon, nga nagapaila kon unsang kamatayon ang iyang pagakamatyan. Juan 12:31–33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Ang buluhaton ni Cristo sa pagdani sa tanang tawo ngadto sa Iyang kaugalingon usa ka proseso nga may duha ka lakang, kay una Niyang tigumon ang “mga sinalikway sa Israel,” ug dayon gamiton Niya sila ingon nga usa ka timaan aron pagadanihon ang Iyang laing panon.

I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

Ako mao ang maayong magbalantay sa mga karnero, ug nakaila ako sa akong mga karnero, ug ako nailhan nila. Maingon nga ang Amahan nakaila kanako, ingon man usab nga ako nakaila sa Amahan; ug igahatag ko ang akong kinabuhi alang sa mga karnero. Ug may lain pa ako nga mga karnero, nga dili sakop niining toril: sila usab kinahanglan kong dad-on, ug mamati sila sa akong tingog; ug mahimong usa na lamang ka panon, ug usa ka magbalantay sa mga karnero. Juan 10:14–16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang mga “karnero” nga nakaila Kaniya. Ang “ubang mga karnero” mao ang Iyang panon nga manggula gikan sa Babilonia sa diha nga ilang makita ug madungog ang bandila. Sa dili pa Niya ituboy ang Iyang bandila, nga mao ang Iyang mga karnero, Iyang tigumon una sila sa ikaduhang higayon. Kana nga linya sa sagradong kasaysayan nagkauyon sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel kapitulo onse, ug busa nagkauyon sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kap-atan. Kini nagrepresentar sa linya sa tinuod nga Protestanteng sungay nga nagpadayon sulod sa kasaysayan sa apostatang Protestanteng sungay, sa apostatang Republikang sungay, ug sa pag-abot sa bigaong babaye sa Tiro, sa dili pa ang balaod sa Domingo sa bersikulo kap-atan ug usa. Ang linya sa tinuod nga Protestanteng sungay nagrepresentar sa kasaysayan ug usab sa mensahe diin ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gitimrihan.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

Ang “mga hininginlan sa Israel” nagrepresentar ug usa ka laray nga kasukwahi sa “katilingban sa mga mayubiton,” sumala sa pag-ila kanila ni Jeremias, o ingon sa “sinagoga ni Satanas” sumala sa pag-ila kanila ni Juan diha sa Pinadayag kapitulo dos ug tres diin gihisgutan ang iglesia sa Smirna ug Filadelfia. Ang mga taga-Filadelfia nagrepresentar sa “usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo” sa Pinadayag kapitulo siete, ug ang Smirna mao ang “dakong panon” sa mao rang kapitulo, nga dili maisip. Ang duha ka hut-ong sa mga tinubos sa kaulahiang mga adlaw anaa sa pakiglalis batok niadtong mga namakak, ug anaa sa sinagoga ni Satanas, ug nagaangkon nga sila mao ang katawohan sa Dios, kay nagaingon man sila nga sila mga Judio.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Ang linya sa tinuod nga Protestante nga sungay naglangkob sa kontrobersiya nga anaa tali kanila ug sa kanhing katawhan sa tugon nga niadtong panahona ginabiyaan na. Sa mao rang kasaysayan ang matinumanon anaa usab sa kontrobersiya batok sa linya sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo. Kining tulo ka relihiyosong mga entidad nagrepresentar sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta sa mikrolebel sulod sa linya sa tinuod nga Protestante nga sungay.

“I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

“Nakita ko nga ang pormalista nga iglesia ug ang pormalista nga mga Adventista, sama kang Judas, magabudhi kanamo ngadto sa mga Katoliko aron makabaton sa ilang impluwensiya sa pagbatok batok sa kamatuoran. Ang mga balaan unya mahimong usa ka dili mailhang katawhan, diyutay ra ang makaila kanila taliwala sa mga Katoliko; apan ang mga iglesia ug ang pormalista nga mga Adventista nga nakaila sa atong pagtoo ug mga batasan (kay gidumtan nila kita tungod sa Igpapahulay, kay dili nila kini mapanghimakak) magabudhi sa mga balaan ug magsumbong kanila ngadto sa mga Katoliko ingon nga mga tawo nga nagapasagad sa mga tulomanon sa katawhan; sa ato pa, nga ilang gituman ang Igpapahulay ug gipasagdan ang Domingo.” Spalding and Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Atong gihisgutan na kining bahina kaniadto, ug sa pagbuhat niana atong naila nga ang hugpong sa mga pulong nga “nominal church” ug ang hugpong sa mga pulong nga “nominal Adventist” adunay lahi nga kahulogan ug paggamit sa dihang gisulat ni Sister White ang maong mga pulong. Apan ang mga manalagna misulti labaw pa alang sa kaulahiang mga adlaw kay sa ilang kaugalingong kasaysayan, busa niining bahina ang nominal church sa kaulahiang mga adlaw mao ang apostatang Protestante. Ang pulong nga “nominal” nagpasabot og “sa ngalan lamang.”

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

Ang gitawag nga Protestante nga iglesia mihunong sa pagprotesta batok sa Roma niadtong 1844, sa dihang misukol sila sa pagsulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaan nga Dapit, diin mahimo unta nilang maila nga ang Igpapahulay sa ikapito nga adlaw mao ang husto nga adlaw sa pagsimba. Hinonoa, gipadayon nila ang pagsimba sa adlaw, nga mao ang timaan sa Katolisismo. Dili mahimo ang “pagprotesta” batok sa Roma, nga mao lamang ang kahulogan sa pulong nga “Protestante,” kon gidawat mo ang iyang simbolo sa awtoridad, nga ang iglesiang Romano sa makadaghan na nga higayon nagpaila nga mao ang iyang awtoridad sa pag-usab sa adlaw sa pagsimba diha sa Biblia gikan sa Igpapahulay sa ikapito nga adlaw ngadto sa Domingo.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Ang “nominal nga mga Adventista” mao kadtong nagaangkon nga sila mga Seventh-day Adventist, apan sila usab giila ingon kang Judas, nga mao ang simbolo sa usa ka tinun-an nga nagbudhi sa iyang pag-angkon. Ang nominal nga iglesia sa Seventh-day Adventist magadumot sa mga “balaan,” ug unya kadtong mga balaan “mahimong” “usa ka dili mailhan nga katawohan.” Nagadumot sila sa dili mailhang mga balaan, “tungod sa Igpapahulay,” kamatuoran nga dili nila “ikasalikway.” Ang kamatuoran sa Igpapahulay sa kasaysayan ni Sister White mao ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw, apan kini nagalarawan sa kamatuoran sa Igpapahulay sa katapusang mga adlaw, nga dili mahimong ikasalikway, ug kana mao ang doktrina nga unang gisalikway sa Laodicean nga Seventh-day Adventism sa ilang pagsukol niadtong 1863. Kana nga doktrina mao ang unang pundasyonal nga kamatuoran nga nadiskobrehan ni William Miller, ug kini nagarepresentar sa mga pundasyonal nga kamatuoran sa Adventismo nga gidumilian sa nominal nga mga Adventista sa paglakaw niini, ingon sa girepresentahan sa karaang mga alagianan ni Jeremias. Kana nga kamatuoran sa Igpapahulay mao ang “pito ka panahon,” sa Levitico 26.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Ang linya sa tinuod nga Protestantismo nga gilangkoban sa Philadelphia ug Smyrna ginabudhi niadtong mga girepresentar ingon si Judas. Si Judas nakigsaad sa pagbudhi kang Jesus sa tulo ka higayon, sa ingon nagpaila sa usa ka progresibong pagbudhi nga miuna ug natapos didto sa krus. Ang bersikulo sais sa Daniel onse nagrepresenta sa balaod sa Domingo, nga gitipo sa krus. Busa, sa mga bersikulo nga nag-una sa balaod sa Domingo sa bersikulo sais, nga mao usab ang balaod sa Domingo sa bersikulo kwarentay-uno, usa ka tulo-ka-hagdan nga pagbudhi igapahamtang batok sa mga balaan sa ulahing mga adlaw. Ang pagbudhi mahitabo sulod sa yugto sa dihang ang Ginoo nagatigum sa Iyang bandila sa ulahing mga adlaw sa ikaduhang higayon.

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

Ug niadtong adlawa may gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga usa ka bandila alang sa mga katawohan; kaniya mangita ang mga Hentil: ug ang iyang kapahulayan mamahimong mahimayaon. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga igatuy-od pag-usab sa Ginoo ang iyang kamot sa ikaduhang higayon aron mabawi ang salin sa iyang katawohan nga mahabilin pa, gikan sa Asiria, ug gikan sa Egipto, ug gikan sa Patros, ug gikan sa Cush, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Shinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga isla sa dagat. Ug magpahimutang siya ug usa ka bandila alang sa mga nasod, ug tigumon ang mga sinalikway sa Israel, ug pagatigumon ang mga nagkatibulaag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta. Mawagtang usab ang kasina sa Ephraim, ug pagalaglagon ang mga kaaway sa Juda: ang Ephraim dili na masina sa Juda, ug ang Juda dili na magsamok sa Ephraim. Apan molupad sila ibabaw sa mga abaga sa mga Filistehanon paingon sa kasadpan; pagadaugon nila sa tingub ang mga didto sa sidlakan: igabutang nila ang ilang kamot ibabaw sa Edom ug Moab; ug ang mga anak sa Ammon motuman kanila. Isaias 11:10–14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Gipaila ni Isaias ang makasaysayanong kahimtang alang niining pahayag diha sa bersikulo 10, pinaagi sa hugpong nga “niadtong adlawa.” Busa, kana nga “adlaw” nailhan na diha sa mga bersikulo nga nag-una sa bersikulo 10. Sa dihang atong subayon kining piho nga asoy nga matagnaon paingon sa usa ka reperensiya nga nagtugot kanato sa pag-ila kon kanus-a ang “niadtong adlawa,” moabot kita sa bersikulo 1 sa kapitulo 10.

Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

Alaut kanila nga nagamando ug dili matarong nga mga kalagdaan, ug nga nagsulat sa mapintas nga kasakit nga ilang gimandoan. Isaias 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

Gipasabot ni Sister White ang “dili matarong nga kasugoan” niini nga bersikulo ingon nga ang hapit nang moabut nga balaod sa Domingo:

“An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

“Usa ka igdulong-adlaw nga sabbath ang gipahamutang, maingon nga ang bulawanong larawan gipahamutang didto sa kapatagan sa Dura. Ug maingon nga si Nabucodonosor, ang hari sa Babilonia, nagpagula ug usa ka sugo nga ang tanan nga dili moyukbo ug mosimba niining larawan kinahanglan pagapatyon, mao usab nga igapahibalo ang usa ka pahayag nga ang tanan nga dili motahod sa institusyon sa Domingo pagasilotan pinaagi sa pagkapriso ug kamatayon. Sa ingon niini ang Sabbath sa Ginoo ginatamakan ilalom sa mga tiil. Apan ang Ginoo nagpahayag, ‘Alaut sila nga nagmugna ug dili matarong nga mga sugo, ug nagsulat ug mga kalisdanan nga ilang gimbalaod’ [Isaias 10:1]. [Sofonias 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before He brings His executive judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Ang konteksto sa Ginoo nga nagtigum pag-usab sa Iyang katawohan sa ikaduhang higayon nahimutang sa kasaysayan sa nagkaduol nga krisis sa balaod sa Domingo, kay sa bersikulo dose sa ikanapulog kapitulo, si Isaias naghisgot sa Ginoo nga magatapus ug usa ka buluhaton taliwala sa Iyang katawohan sa dili pa Niya ipahamtang ang Iyang ehekutibong paghukom batok sa dili matarong nga sugo, nga mao ang balaod sa Domingo.

Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

Busa mahitabo kini, nga sa diha nga matuman na sa Ginoo ang tibook niyang buhat sa bukid sa Zion ug sa Jerusalem, silotan ko ang bunga sa mapahitas-on nga kasingkasing sa hari sa Asiria, ug ang himaya sa iyang mapagarbuhong pagtan-aw. Isaias 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

Ang “buhat ibabaw sa Zion ug sa Jerusalem,” nga “pagabuhaton” sa Ginoo sa dili pa magsugod ang silot batok sa kapapahan sa balaod sa Domingo, mao ang pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Diha sa Ezequiel kapitulo siyam, ang tawo nga may sudlanan sa tinta sa magsusulat moagi sa Jerusalem nga nagabutang ug timaan ibabaw niadtong “nanag-agulo ug nanaghilak tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa yuta” ug sa iglesia. Kana nga buluhaton nagalakip sa proseso sa Ginoo sa pagtigom pag-usab sa mga sinalikway sa Israel sa ikaduhang higayon. Iyang tigumon sila gikan sa upat ka suok sa yuta, ug ang “upat ka suok sa yuta” girepresentahan sa walo ka heyograpikal nga mga dapit. Ang walo mao ang simbolo sa proseso sa pagsulay sa hulagway sa mananap, sa ingon nagaila nga ang kataposang pagtigom niadtong mahimong bandila mahitabo sulod sa panahon nga ang pagsulay sa hulagway sa mananap ginatuman sa yuta.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

Ang panaghiusa nga gisimbolo ni “Ephraim” nga “dili masina kang Juda, ug si Juda” nga “dili magsamok kang Ephraim,” mahitabo sa dihang ang mga kaaway ni Juda pagaputlon. Sa matagnaong paagi, ang kanhing katawhan sa tugon, nga gisimbolo ni Judas, o ang sinagoga ni Satanas, o ang katigoman sa mga mayubiton, o ang mga Protestante sa kasaysayan sa mga Millerite, o ang mga Judio sa kasaysayan ni Cristo, “pagaputlon” sa unang kapakyasan. Sa dihang gisimbolo ni Jeremias ang maong kasaysayan, siya gisugo nga dili na gayud makabalik sa katigoman sa mga mayubiton, bisan pa sila makahimo sa pagbalik kaniya kon sila mopili sa paghinulsol.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

Gikan sa Hulyo 18, 2020 hangtod sa balaod sa Dominggo ang Ginoo nagtigum sa Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw sa ikaduhang higayon. Iyang gitigum sila gikan sa tibuok kalibotan, sulod sa usa ka yugto sa panahon sa dihang Iyang gitapus ang Iyang tibuok buluhaton ibabaw sa Juda ug Jerusalem. Nianang panahon sa pagselyo, ang katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw mahimong mailhan lamang sa pipila, apan bisan pa niana atubangon nila ang usa ka tulo-ka-bahin nga panaghiusa nga mosupak sa ilang buluhaton.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Ang Katolisismo mao ang mananap sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa, ug usa sa iyang mga anak nga babaye mao ang pundok nga giila ni Sister White ingon nga ngalan-lamang nga iglesia. Sila nagrepresentar sa mini nga manalagna. Ang ngalan-lamang nga mga Adventista nga Laodicean, nga girepresentahan ni Judas, mao ang dragon niini nga paglarawan. Ang pagrebelde sa 1863 gitipoan pinaagi sa pagrebelde sa karaang Israel sa unang Kadesh, sa dihang ilang gipili ang pagsalikway sa mensahe ni Josue ug Caleb ug ang pagbalik ngadto sa Egipto. Ang Egipto usa ka simbolo sa dragon.

Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

Anak sa tawo, ipaatubang ang imong nawong batok kang Faraon nga hari sa Egipto, ug managna batok kaniya, ug batok sa tibook Egipto: Isulti, ug umingon, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Ania karon, ako batok kanimo, Faraon nga hari sa Egipto, ang dakong dragon nga naghigda sa taliwala sa iyang mga suba, nga nagaingon, Ang akong suba ako gayud, ug gihimo ko kini alang sa akong kaugalingon. Ezequiel 29:2, 3

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Ang pagrebelde sa Kadesh nagrepresentar sa ikanapulong pagsulay sulod sa usa ka proseso sa pagsulay nga miresulta sa pagsalikway ug kamatayon sa piniling katawhan nga gipagula gikan sa Ehipto, ug nagtimaan sa katapusang pagsulay sa usa ka proseso sa pagsulay nga gidala ibabaw sa Philadelphian Millerite Adventism niadtong Oktubre 22, 1844 ug natapos pinaagi sa pagrebelde sa 1863. Sa tumang katapusan sa kasaysayan sa karaang Israel, ang mga Judio “misinggit, ‘Ipapahawa siya, ipapahawa siya, ilansang siya sa krus.’ Si Pilato miingon kanila, ‘Ilansang ko ba sa krus ang inyong Hari?’ Mitubag ang mga pangulong sacerdote, ‘Wala kamiy hari gawas kang Cesar.’” Sa nahaunang pagrebelde ug sa ulahing pagrebelde, ang kanhing katawhan sa tugon mipili sa pag-ila sa usa ka simbolo sa dragon (Ehipto ug paganong Roma) ingon nga ilang hari.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His Divinity to their humanity.

Niadtong Hulyo 18, 2020, ang “mga kabatok sa Juda” “giputol,” ug ang templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gitukod. Ang nahibilin na lamang mao nga ang templo pagahinloan, sa wala pa ang Mensahero sa Tugon mokalit pag-abot sa Iyang templo. Ang templo sa kasaysayan sa mga Millerite gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Sa unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844, ang mga Protestante giputol ug nahimong kabahin sa sinagoga ni Satanas, sa katilingban sa mga mayubiton, usa ka anak nga babaye sa Roma. Gikan niadtong taknaa hangtod sa Oktubre 22, 1844, usa ka proseso sa paghinlo ang nahitabo sa wala pa ang mga matinumanon misunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit, aron Iyang matuman ang buhat sa paghiusa sa Iyang Pagka-Dios ngadto sa ilang pagkatawo.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Ang kasaysayan sa tinuod nga Protestante nga sungay, nga pagatigumon sa ikaduhang higayon sa dili pa ang dili-matarong nga sugo, aron sila mahimong bandila nga gamiton sa Dios sa pagtawag sa Iyang laing panon gikan sa Babilonia, nagakahitabo sa mao rang panahon diin ang apostatang Republikano ug Protestante nga mga sungay nagahiusa, nagapakighilawas sa espirituhanong paagi, ug sa ingon nahimong usa ka unod, o usa ka templo, nga mao ang larawan sa mananap. Ang templo sa Dios sa samang higayon nagaporma sa larawan ni Cristo.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

Ang pulong nga miabut kang Jeremias gikan sa Ginoo, nga nagaingon, Tindog sa ganghaan sa balay sa Ginoo, ug imantala didto kining pulonga, ug isulti, Pamatia ang pulong sa Ginoo, kamong tanan sa Juda, nga mosulod niining mga ganghaana aron sa pagsimba sa Ginoo. Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon, ang Dios sa Israel, Usba ang inyong mga dalan ug ang inyong mga binuhatan, ug papuy-on ko kamo niining dapita. Ayaw kamo pagsalig sa malimbongong mga pulong, nga nagaingon, Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo, mao kini. Kay kon sa pagkatinuod usbon ninyo ang inyong mga dalan ug ang inyong mga binuhatan; kon sa pagkatinuod ipatuman ninyo ang katarungan tali sa usa ka tawo ug sa iyang isigkatawo; Kon dili ninyo lupigon ang lumalangyaw, ang ilo, ug ang balo nga babaye, ug dili mag-ula ug inocenteng dugo niining dapita, ni maglakaw sunod sa laing mga dios alang sa inyong kaugalingong kadaot: Nan papuy-on ko kamo niining dapita, sa yuta nga akong gihatag sa inyong mga amahan, sa walay katapusan. Ania karon, nagsalig kamo sa malimbongong mga pulong, nga walay kapuslanan. Mangawat ba kamo, magpatay, ug manapaw, ug manumpa sa kabakakan, ug magasunog ug incienso alang kang Baal, ug magsunod sa laing mga dios nga wala ninyo hiilhi; Ug unya moanhi ug motindog sa akong atubangan niining balaya, nga ginatawag sa akong ngalan, ug moingon, Naluwas kami aron sa pagbuhat niining tanang mga dulumtanan? Kining balaya ba, nga ginatawag sa akong ngalan, nahimo na bang langub sa mga tulisan sa inyong mga mata? Ania karon, ako gayud, nakita ko kini, nagaingon ang Ginoo.

But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

Apan lakaw kamo karon ngadto sa akong dapit nga atua kaniadto sa Shilo, diin gibutang ko ang akong ngalan sa sinugdan, ug tan-awa kon unsa ang gibuhat ko niini tungod sa pagkadaotan sa akong katawohan nga Israel. Ug karon, tungod kay gibuhat ninyo kining tanang mga buhat, nagaingon ang Ginoo, ug misulti ako kaninyo, nga mibangon pagsayo ug nagsulti, apan wala kamo mamati; ug gitawag ko kamo, apan wala kamo motubag; Busa pagabuhaton ko niining balaya, nga ginatawag pinaagi sa akong ngalan, diin kamo misalig, ug sa dapit nga gihatag ko kaninyo ug sa inyong mga amahan, sumala sa akong gibuhat sa Shilo. Ug isalikway ko kamo gikan sa akong atubangan, maingon nga gisalikway ko ang tanan ninyong mga igsoon, bisan ang tibuok kaliwat ni Efraim. Busa ayaw pag-ampo alang niining katawohan, ni magpatugbaw ka ug pagtuaw ni pag-ampo alang kanila, ni magpangamuyo ka kanako: kay dili ko ikaw pamatian. Wala ba ikaw makakita kon unsa ang ilang ginabuhat sa mga siyudad sa Juda ug sa kadalanan sa Jerusalem? Jeremias 7:1–17.