627, 632 and 637
627, 632 ug 637
The “key” that opens the bottomless pit is the battle of Nineveh, fulfilled in 627, five years before Mohammed died in 632. Five years later in 637, the Muslim forces captured the capital of Persia, one of the two great superpowers that engaged in the battle of Nineveh. This event dramatically shifted the balance of power in the Middle East. The battle of Nineveh in 627 sapped the strength of the Persian Empire and ten years later the Persian Empire ended.
Ang “yawe” nga nag-abli sa walay-kinutban nga bung-aw mao ang gubat sa Nineve, nga natuman niadtong 627, lima ka tuig sa wala pa namatay si Mohammed niadtong 632. Lima ka tuig sa ulahi, niadtong 637, nasakop sa mga puwersang Muslim ang kapital sa Persia, usa sa duha ka dagkong superpower nga nalambigit sa gubat sa Nineve. Kini nga hitabo sa dakong paagi nakausab sa panimbang sa gahum sa Tunga-sidlakang Sidlakan. Ang gubat sa Nineve niadtong 627 nakapaluya sa kusog sa Imperyo sa Persia, ug napulo ka tuig sa ulahi natapos ang Imperyo sa Persia.
Humiliation—782
Pagpaubos—782
One hundred and fifty years after Mohammed’s death in 632, in the Abbasid Campaign of 782, the Abbasid army (reportedly around 95,000 men) launched a massive invasion into Byzantine territory in Asia Minor (modern Turkey). They advanced all the way to Chrysopolis, directly across the Bosporus Strait from Constantinople—coming very close to the Byzantine capital. The Byzantines, under Empress Irene, suffered a serious defeat. As a result, the Byzantines were forced to sign a humiliating three-year truce, agreeing to pay a large annual tribute (around 70,000–90,000 gold dinars) and hand over silk garments and hostages. This campaign was one of the largest and most successful Abbasid incursions into Byzantine lands during the 8th century. It showcased the growing power of the Abbasid Caliphate and the continuing decline of the Byzantine Empire.
Usa ka gatus ug kalim-an ka tuig human sa kamatayon ni Mohammed niadtong 632, sa Kampanyang Abbasid sa 782, ang kasundalohan sa Abbasid (giingong mga 95,000 ka lalaki) mipahigayon ug dakong pagsulong ngadto sa teritoryo sa Byzantine sa Asia Minor (ang karon nga Turkey). Mipadayon sila hangtod sa Chrysopolis, nga anaa mismo sa pikas sa Bosporus Strait gikan sa Constantinople—nga nakaabot sa hilabihang pagkaduol sa kapital sa Byzantine. Ang mga Byzantine, ilalom ni Emperatris Irene, nakaagom ug grabeng kapildihan. Tungod niini, ang mga Byzantine napugos sa pagpirma sa usa ka makauulaw nga tulo ka tuig nga pakigsaad sa paghunong sa gubat, nga miuyon sa pagbayad ug dakong tinuig nga tributo (mga 70,000–90,000 ka bulawang dinar) ug sa pagtugyan ug mga sapot nga seda ug mga bihag. Kining kampanya maoy usa sa kinadak-an ug labing malamposong mga pagsulong sa Abbasid ngadto sa mga yuta sa Byzantine sa panahon sa ika-8 nga siglo. Gipadayag niini ang nagtubo nga gahum sa Abbasid nga Kalipato ug ang nagpadayon nga pagkunhod sa Imperyong Byzantine.
Five months
Lima ka bulan
In Revelation chapter nine the “five months” that equates to one hundred and fifty years is mentioned twice; once in verse five and again in verse ten.
Sa Pinadayag kapitulo nuwebe, ang “lima ka bulan” nga katumbas sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig gihisgutan kaduha: kausa sa bersikulo singko ug usab sa bersikulo diez.
And to them it was given that they should not kill them, but that they should be tormented five months: and their torment was as the torment of a scorpion, when he striketh a man. And in those days shall men seek death, and shall not find it; and shall desire to die, and death shall flee from them. And the shapes of the locusts were like unto horses prepared unto battle; and on their heads were as it were crowns like gold, and their faces were as the faces of men. And they had hair as the hair of women, and their teeth were as the teeth of lions. And they had breastplates, as it were breastplates of iron; and the sound of their wings was as the sound of chariots of many horses running to battle. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. Revelation 9:5–10.
Ug gihatag kanila nga dili nila patyon sila, kondili nga sila pagasakiton sulod sa lima ka bulan; ug ang ilang pagsakit sama sa pagsakit sa tanga, sa diha nga kini modunggab sa tawo. Ug niadtong mga adlawa ang mga tawo mangita sa kamatayon, ug dili makakaplag niini; ug maninguha sila sa pagkamatay, ug ang kamatayon mokalagiw gikan kanila. Ug ang dagway sa mga dulon sama sa mga kabayo nga inandam alang sa gubat; ug sa ilang mga ulo may daw mga purongpurong nga sama sa bulawan, ug ang ilang mga nawong sama sa mga nawong sa mga tawo. Ug sila may buhok nga sama sa buhok sa mga babaye, ug ang ilang mga ngipon sama sa mga ngipon sa mga leon. Ug sila may mga taming sa dughan, nga daw mga taming sa dughan nga puthaw; ug ang tingog sa ilang mga pako sama sa tingog sa mga karwahe sa daghang mga kabayo nga nagadalagan ngadto sa gubat. Ug sila may mga ikog nga sama sa mga tanga, ug diha sa ilang mga ikog may mga ikot; ug ang ilang gahum mao ang pagpasakit sa mga tawo sulod sa lima ka bulan. Pinadayag 9:5–10.
There are two distinct prophetic periods of one hundred and fifty years in Revelation nine’s fifth trumpet. The first is from the death of Mohammed in 632 unto the humiliation of the Empress Irene of Eastern Rome in 782. Chapter nine identifies the rise of Islam in a very detailed fashion. From the uniting of the tribes in 606, to the battle of Nineveh in 627, to Mohammed’s death in 632, then to the defeat of Persia in 637, the rise and fall of Islam is carefully traced in God’s prophetic Word. Islam of Arabia is the power in the first one-hundred-and-fifty-year prophecy of torment. The unification of the tribes by Mohammed in 606; then the “key” battle of Nineveh in 627, followed by Mohammed’s prediction of the demise of both Persia and Rome around 628, then on to his death in 632. These dates represent a specific sequence of events in the line of Islam.
Adunay duha ka managlahi nga propetikong mga yugto nga tagsa ka gatos ug kalim-an ka tuig diha sa ikalimang trumpeta sa Pinadayag kapitulo siyam. Ang una nagsugod gikan sa kamatayon ni Mohammed niadtong 632 hangtod sa pagpakaulaw sa Emperatris Irene sa Sidlakang Roma niadtong 782. Ang kapitulo siyam nagaila sa pagtungha sa Islam sa hilabihan ka detalyadong paagi. Gikan sa paghiusa sa mga tribo niadtong 606, ngadto sa gubat sa Nineveh niadtong 627, ngadto sa kamatayon ni Mohammed niadtong 632, ug dayon ngadto sa kapildihan sa Persia niadtong 637, ang pagtungha ug pagkapukan sa Islam matinud-anong gisubay diha sa propetikong Pulong sa Dios. Ang Islam sa Arabia mao ang gahum sa unang usa-ka-gatos-ug-kalim-an-ka-tuig nga propesiya sa pag-antos. Ang paghiusa sa mga tribo pinaagi ni Mohammed niadtong 606; dayon ang “yawe” nga gubat sa Nineveh niadtong 627, gisundan sa panagna ni Mohammed mahitungod sa pagkalaglag sa Persia ug sa Roma sa mga 628, ug dayon ngadto sa iyang kamatayon niadtong 632. Kining mga petsaha nagrepresentar sa usa ka piho nga han-ay sa mga panghitabo sa linya sa Islam.
One hundred and fifty years after Mohammed died in 632, the power-base of Islam changed from Arabia to Turkey, as it drove Eastern Rome all the way back to Constantinople. The first woe represented the Islam of Arabia, and the second woe represented the Islam of Turkey. Within the first woe, both one-hundred-and-fifty-year time prophecies identify the distinction between Islam of Arabia and Islam of Turkey, just as is represented in the distinction of the same truth between the first and second woe.
Usa ka gatos ug kalim-an ka tuig human namatay si Mohammed niadtong 632, ang sentro sa gahum sa Islam mibalhin gikan sa Arabia ngadto sa Turkey, samtang giduso niini ang Sidlakang Roma paingon balik hangtod sa Constantinople. Ang unang kasubo nagrepresentar sa Islam sa Arabia, ug ang ikaduhang kasubo nagrepresentar sa Islam sa Turkey. Sulod sa unang kasubo, ang duha ka mga tagna sa panahon nga usa ka gatos ug kalim-an ka tuig ang matag usa nagtimaan sa kalainan tali sa Islam sa Arabia ug sa Islam sa Turkey, maingon nga kini gihulagway usab sa kalainan sa maong kamatuoran tali sa unang ug sa ikaduhang kasubo.
The first one hundred and fifty years began with the demise of Persia and ended with Rome being stuck within the walls of Constantinople. The second period of one hundred and fifty years began with Osman’s (also called Ottman) victory at Nicomedia. The Ottoman victory at Nicomedia refers to the Siege of Nicomedia (modern-day İzmit, Turkey), which took place from 1333 to 1337 when Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The city held out for several years, but eventually surrendered in 1337 due to starvation and lack of supplies. The Byzantine garrison was allowed to leave for Constantinople. Nicomedia was one of the last major Byzantine strongholds in Asia Minor (Anatolia). Its fall effectively ended Byzantine control in most of western Anatolia. This victory allowed the Ottomans to consolidate their power in Bithynia and expand further toward the Bosporus Strait. It was a major stepping stone toward the eventual Ottoman conquest of Constantinople (which happened over a century later in 1453). The siege is often seen as one of the key early victories that transformed the small Ottoman beylik into a rising regional power.
Ang unang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nagsugod sa pagkapukan sa Persia ug natapos sa pagkasikop sa Roma sulod sa mga paril sa Constantinople. Ang ikaduhang yugto sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nagsugod sa kadaugan ni Osman (gitawag usab nga Ottman) sa Nicomedia. Ang kadaugan sa Ottoman sa Nicomedia nagtumong sa Paglikos sa Nicomedia (ang karon nga İzmit, Turkey), nga nahitabo gikan sa 1333 ngadto sa 1337 sa dihang si Sultan Orhan Gazi (anak ni Osman I, ang magtutukod sa Ottoman Beylik), milikós sa mahinungdanong lungsod sa Byzantine nga Nicomedia. Ang lungsod mibarog sulod sa pipila ka tuig, apan sa katapusan mitahan niadtong 1337 tungod sa gutom ug kakulang sa mga suplay. Gitugotan ang garison sa Byzantine sa pagbiya padulong sa Constantinople. Ang Nicomedia usa sa katapusang dagkong kuta sa Byzantine sa Asia Minor (Anatolia). Ang pagkapukan niini sa tinuod nagtimaan sa katapusan sa kontrol sa Byzantine sa dakong bahin sa kasadpang Anatolia. Kini nga kadaugan nagtugot sa mga Ottoman sa pagkonsolida sa ilang gahum sa Bithynia ug sa pagpalapad paingon sa Kipot sa Bosporus. Kini usa ka dakong lakang padulong sa umaabot nga pagsakop sa Ottoman sa Constantinople (nga nahitabo kapin sa usa ka siglo sa ulahi niadtong 1453). Ang paglikos sagad tan-awon ingon nga usa sa unang mahinungdanong mga kadaugan nga nakapausab sa gamayng Ottoman beylik ngadto sa usa ka mitumaw nga gahum sa rehiyon.
When the second one-hundred-and-fifty-year period within the first trumpet concluded on July 27, 1449 the last Constantine sought permission from the Islamic sultan to ascend to the throne of Eastern Rome, thus suffering the same humiliation that the Empress Irene suffered at the end of the first one hundred and fifty years of Revelation nine’s two “five-month” periods. The humiliation of ‘the Empress Irene’ and also of ‘Constantine the last’ typified the later humiliation of the Ottomans, when at the conclusion of the time prophecy of the second woe they sought protection from the four great European powers from the threat of Egypt.
Sa dihang natapos ang ikaduhang yugto sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig sulod sa unang trumpeta niadtong Hulyo 27, 1449, ang kataposang Constantine nangayo ug pagtugot gikan sa Islamikong sultan aron mosaka sa trono sa Sidlakang Roma, sa ingon nagaantus sa mao rang kaulawan nga giantus sa Emperatris Irene sa katapusan sa unang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig sa duha ka “lima ka bulan” nga mga yugto sa Pinadayag 9. Ang kaulawan ni ‘ang Emperatris Irene’ ug usab ni ‘Constantine ang kataposan’ nagsimbolo sa ulahi nga kaulawan sa mga Ottoman, sa dihang sa pagtapos sa tagna sa panahon sa ikaduhang kaalaotan nangita sila ug panalipod gikan sa upat ka dagkung gahum sa Europa batok sa hulga sa Ehipto.
The Pantheon
Ang Pantheon
The pioneers correctly understood and taught that the phrase “the place of his sanctuary was cast down” in Daniel eight and verse eleven was fulfilled by Constantine.
Husto nga nasabtan ug gitudlo sa mga payunir nga ang hugpong sa mga pulong nga “ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag” diha sa Daniel otso ug bersikulo onse natuman pinaagi ni Constantino.
Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down.
Oo, gipatubo niya ang iyang kaugalingon bisan hangtod sa Prinsipe sa panon, ug pinaagi kaniya gikuha ang halad nga inadlaw-adlaw, ug ang dapit sa iyang balaang puloy-anan gilumpag.
The “sanctuary” here identified was the Pantheon temple in the city of Rome and the “place of” that temple was Rome. Rome was “cast down” by Constantine when he chose to move the capital of his empire to Constantinople in the year 330. Verse eleven connects with Revelation thirteen and verse two is identifying the same events.
Ang “santuwaryo” nga giila dinhi mao ang templo sa Pantheon sa siyudad sa Roma, ug ang “lugar sa” maong templo mao ang Roma. Ang Roma “gipukan” ni Constantino sa dihang iyang gipili nga ibalhin ang kapital sa iyang imperyo ngadto sa Constantinople sa tuig 330. Ang bersikulo onse nagdugtong sa Pinadayag trese, ug ang bersikulo dos nagaila sa mao rang mga hitabo.
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority.
Ug ang mapintas nga mananap nga akong nakita sama sa usa ka leopardo, ug ang iyang mga tiil sama sa mga tiil sa usa ka oso, ug ang iyang baba sama sa baba sa usa ka leon; ug gihatag kaniya sa dragon ang iyang gahum, ug ang iyang trono, ug dakong pagbulot-an.
The dragon was pagan Rome, and pagan Rome gave its “seat” of authority over to the Roman church in 330, when it moved the capital to the east, thus leaving a power vacuum which the papal church happily took advantage of. When we start the line of eastern Rome from the year 330 unto 1453, we find that at the start of the prophecy of eastern Rome, the city of Rome is humiliated by Constantine’s rejection of Rome. That humiliation was repeated with the Empress Irene in 782, at the conclusion of the first one hundred and fifty years of torment. Both those humiliations were repeated by Constantine the last.
Ang dragon mao ang pagano nga Roma, ug ang pagano nga Roma mitugyan sa iyang “lingkoranan” sa awtoridad ngadto sa iglesiang Romano niadtong 330, sa dihang gibalhin niini ang kaulohan ngadto sa sidlakan, sa ingon nagbilin ug kahaw-ang sa gahum nga malipayong gipahimuslan sa iglesiang papal. Sa dihang sugdan nato ang linya sa sidlakang Roma gikan sa tuig 330 hangtod sa 1453, atong makita nga sa sinugdanan sa tagna mahitungod sa sidlakang Roma, ang siyudad sa Roma gipaubos pinaagi sa pagsalikway ni Constantino sa Roma. Kana nga pagpaubos gisubli pinaagi kang Emperatris Irene niadtong 782, sa pagtapos sa unang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig sa pagsakit. Kadtong duha ka mga pagpaubos gisubli pinaagi kang Constantino nga kataposan.
Peculiar Rise and Falls
Katingad-anong mga Pagsaka ug Pagkahugno
The fifth and sixth trumpets of Revelation nine provide the details of the fall of eastern Rome, while also chronicling the rise and fall of Islam. Inspiration informs us to study the “rise and fall” of the kingdoms in the books of Daniel and Revelation. Those kingdoms possess their own distinct characteristics associated with their peculiar “rise and falls.” The fall of Judah was brought about by three attacks upon Jerusalem. The Hebrews were carried into Babylon and would return under three decrees, which would initiate the 2,300 years that led to the three angels arriving into history from 1798 unto 1844. Babylon fell in one night. Rome disintegrated, and within its disintegration two aspects of Rome were set forth under the location of either western or eastern Rome. The rise and fall of the Ptolemaic empire and the Seleucid empire in the first third of Daniel eleven typifies the rise and fall of papal Rome. That testimony is simply the conclusion of the story of Alexander and Greece’s dissolution. Unlike Rome, Greece divided into four parts that ultimately became two. Rome divided into east and west, and thereafter western Rome was divided prophetically into three, representing Rome’s threefold government. For eastern Rome, Constantine divided his kingdom unto his three sons. Clearly western and eastern Rome are parallel lines representing the Roman church and the Roman state. With that twofold division is a further threefold division. Greece was four into two, Babylon was one night, Judah was three attacks. With Islam, their “rise” is portrayed as a “release” and their “fall” is a “restraint.”
Ang ikalima ug ikaunom nga mga trompeta sa Pinadayag 9 naghatag sa mga detalye sa pagkapukan sa sidlakang Roma, samtang nagsaysay usab sa pagsaka ug pagkapukan sa Islam. Ang Inspirasyon nagpahibalo kanato sa pagtuon sa “pagsaka ug pagkapukan” sa mga gingharian diha sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag. Kining mga gingharian adunay ilang kaugalingong lahi nga mga kinaiya nga nalangkit sa ilang talagsaong “mga pagsaka ug pagkapukan.” Ang pagkapukan sa Juda gidala pinaagi sa tulo ka mga pag-atake batok sa Jerusalem. Ang mga Hebreohanon gidala ngadto sa Babilonia ug mobalik ubos sa tulo ka mga sugo, nga maoy magpasugod sa 2,300 ka tuig nga nagdala ngadto sa tulo ka mga manulonda nga miabot sa kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Ang Babilonia napukan sulod sa usa ka gabii. Ang Roma nagkabungkag, ug sulod sa maong pagkabungkag duha ka mga aspeto sa Roma ang gipakita ubos sa kahimtang sa kasadpang Roma o sidlakang Roma. Ang pagsaka ug pagkapukan sa imperyong Ptolemaic ug sa imperyong Seleucid sa unang ikatulo sa Daniel 11 nagtimaan sa pagsaka ug pagkapukan sa papadong Roma. Kana nga pagpamatuod mao lamang ang konklusyon sa sugilanon ni Alexander ug sa pagkatunaw sa Gresya. Dili sama sa Roma, ang Gresya nabahin ngadto sa upat ka bahin nga sa katapusan nahimong duha. Ang Roma nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan, ug pagkahuman niini ang kasadpang Roma sa profetikanhong paagi nabahin ngadto sa tulo, nga nagrepresentar sa tulo-ka-pilo nga paggobierno sa Roma. Mahitungod sa sidlakang Roma, gibahin ni Constantine ang iyang gingharian ngadto sa iyang tulo ka mga anak nga lalaki. Klaro nga ang kasadpang ug sidlakang Roma mga magkaparis nga linya nga nagrepresentar sa Romanhong iglesya ug sa Romanhong estado. Uban niining duha-ka-pilo nga pagkabahin anaa pay dugang nga tulo-ka-pilo nga pagkabahin. Ang Gresya gikan sa upat ngadto sa duha, ang Babilonia usa ka gabii, ang Juda tulo ka mga pag-atake. Mahitungod sa Islam, ang ilang “pagsaka” gihulagway ingon nga usa ka “pagbuhian” ug ang ilang “pagkapukan” usa ka “pagpugong.”
Their rise began with Mohammed and they were restrained on August 11, 1840. They were released and immediately restrained at 9/11. They were recently released on October 7, 2023 and have since been restrained in Gaza. Islam will be released again to mark the setting up of the image of the beast. The line of Islamic prophetic history that is represented in chapters nine through eleven in the book of Revelation, identifies the prophetic history of Islam of the third woe. ‘The prophetic history of Islam of the third woe’ is also represented by the seventh and also the third angel. The third angel arrived on October 22, 1844 when the seventh angel began to sound. The third angel and the third woe arrived into prophetic history at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the prophetic history of the first and second woes has been and still is, repeating.
Ang ilang pagsaka nagsugod kang Mohammed ug gipugngan kaniadtong Agosto 11, 1840. Gipagawas sila ug dihadiha gipugngan pag-usab niadtong 9/11. Bag-o lamang sila gipagawas niadtong Oktubre 7, 2023 ug sukad niadto gipugngan sila sa Gaza. Ang Islam pagapagawason pag-usab aron pagtimaan sa pagpatindog sa larawan sa mananap. Ang linya sa Islamikong profetikong kasaysayan nga gilarawan sa mga kapitulo siyam hangtod onse sa basahon sa Pinadayag, nagaila sa profetikong kasaysayan sa Islam sa ikatulong kaalautan. “Ang profetikong kasaysayan sa Islam sa ikatulong kaalautan” ginarepresentahan usab sa ikapito ug usab sa ikatulong manulonda. Ang ikatulong manulonda miabot niadtong Oktubre 22, 1844 sa dihang ang ikapitong manulonda misugod na sa pagpatunog. Ang ikatulong manulonda ug ang ikatulong kaalautan miabot sa sulod sa profetikong kasaysayan niadtong 9/11. Gikan sa 9/11 hangtod sa balaod sa Dominggo ang profetikong kasaysayan sa nahauna ug ikaduhang mga kaalautan nagbalikbalik ug padayon pa nga nagabalikbalik.
The “key” of the battle of Nineveh, draws two powers, Rome and Persia into direct and inseparable connection with Islam. Nineveh identifies more clearly than any other passage of Scripture the progressive demise of both western and eastern Rome.
Ang “yawi” sa gubat sa Nineve nagdala sa duha ka gahom, ang Roma ug Persia, ngadto sa direkta ug dili mabulag nga kalambigitan sa Islam. Ang Nineve nag-ila sa mas tin-aw kay sa bisan unsang laing teksto sa Kasulatan sa padayon nga pagkapukan sa kasadpanon ug kasidlakang Roma.
Herod is a symbol of the dragon; he was representing Rome. The dragon at the end of the world is the United Nations. At the Sunday law the sixth kingdom falls, the seventh begins, but they give their kingdom to the eighth kingdom at their own birthday party. The seventh kingdom has just been born, and it immediately agrees to give its kingdom to the whore of Babylon for one hour, as typified by Herod promising up to half his kingdom to Salome.
Si Herodes usa ka simbolo sa dragon; siya nagrepresentar sa Roma. Ang dragon sa katapusan sa kalibotan mao ang United Nations. Sa balaod sa Domingo ang ikaunom nga gingharian mapukan, ang ikapito magsugod, apan ilang ihatag ang ilang gingharian ngadto sa ikawalo nga gingharian sa ilang kaugalingong salo-salo sa adlawng natawhan. Ang ikapito nga gingharian bag-o pa natawo, ug dihadiha kini miuyon sa paghatag sa iyang gingharian ngadto sa bigaon sa Babilonia sulod sa usa ka takna, ingon sa gipakita sa tipo ni Herodes nga nagsaad kang Salome hangtod sa katunga sa iyang gingharian.
Right where the United States falls, the United Nations is born and the threefold union is implemented. Herod is the dragon, and Herodias is the papacy, and the United States is Salome. Herod was in an unlawful marriage alliance, for he was married to his brother’s wife, and at the prophetic level he was in an incestuous relationship with Salome, for it is clear that he was lusting after her as she danced. The dragon has relations with both the mother and daughter. This is important to see when you determine that western and eastern Rome represents church craft and statecraft respectively. Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, placed the papacy on the throne prophetically, and in so doing it typified the United States who will once again place the papacy on the throne.
Diha mismo sa pagkapukan sa Estados Unidos, matawo ang United Nations ug ipatuman ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa. Si Herodes mao ang dragon, ug si Herodias mao ang kapapahan, ug ang Estados Unidos mao si Salome. Si Herodes diha sa usa ka dili subay sa balaod nga alyansa sa kaminyoon, kay naminyo man siya sa asawa sa iyang igsoon, ug sa lebel sa tagnaanaa diha siya sa usa ka pakighilawas nga kadugoan uban kang Salome, kay klaro man nga gitinguha niya siya uban sa kailibgon samtang nagsayaw siya. Ang dragon adunay relasyon sa inahan ug sa anak nga babaye. Importante kini nga makita sa dihang masabtan mo nga ang kasadpang Roma ug sidlakang Roma nagrepresentar sa pagkabatid sa simbahan ug pagkabatid sa estado matag usa. Ang Roma, ang ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, maoy nagbutang sa kapapahan sa trono sa tagnaanaa, ug sa pagbuhat niini naghulagway kini sa Estados Unidos nga sa makausa pa magbutang sa kapapahan sa trono.
The progressive demise of western Rome from 330 unto 476 represents the progressive demise of the United States from 1798 unto the Sunday law. The year “330” and the year “1798” are both prophetic waymarks called “the time appointed” or the “time of the end” in the book of Daniel. 330 marks the beginnings of western and eastern Rome. The ending of both is the humiliation of the Roman leader, just as Constantine humiliated the city of Rome at the beginning. 476 was the end of a prophetic period that marks how the prestigious political structure of Rome disintegrated under three steps. A period that began with the city being rejected in 330 was followed by the humiliation of their entire political structure—their glorious republic, which had been the primary bragging point for ancient Rome, was taken apart, and ultimately reached 476, when there would never be a ruler over Rome that was from an actual Roman bloodline. Two lines of Rome beginning in the year 330, and the passage where those two lines are set forth, also includes two prophetic lines of five months. The line of western Rome begins and ends with progressive humiliation. The line of eastern Rome begins and ends with progressive humiliation in 1449, as Constantine the last asked permission to reign.
Ang padayon nga pagkapukan sa kasadpang Roma sukad sa 330 hangtod sa 476 nagrepresentar sa padayon nga pagkapukan sa Estados Unidos sukad sa 1798 hangtod sa balaod sa Dominggo. Ang tuig nga “330” ug ang tuig nga “1798” parehong mga profetikong timaan nga gitawag nga “ang gitagal nga panahon” o ang “panahon sa katapusan” diha sa basahon ni Daniel. Ang 330 nagtimaan sa sinugdanan sa kasadpang ug sidlakang Roma. Ang katapusan nilang duha mao ang pagpaubos sa Romanhong pangulo, maingon nga si Constantino nagpaubos sa siyudad sa Roma sa sinugdanan. Ang 476 mao ang katapusan sa usa ka profetikong yugto nga nagtimaan kon giunsa pagkabungkag sa dungganong politikal nga estruktura sa Roma ubos sa tulo ka mga lakang. Ang usa ka yugto nga nagsugod sa pagsalikway sa siyudad niadtong 330 gisundan sa pagpaubos sa ilang tibuok politikal nga estruktura—ang ilang mahimayaong republika, nga mao ang nag-unang ikapasigarbo sa karaang Roma, gibungkag—ug sa katapusan miabot sa 476, sa dihang dili na gayud adunay magmamando ibabaw sa Roma nga gikan sa tinuod nga Romanhong kaliwat. Duha ka mga linya sa Roma nga nagsugod sa tuig nga 330, ug ang pahayag diin gipadayag kining duha ka mga linya, naglakip usab sa duha ka profetikong mga linya sa lima ka bulan. Ang linya sa kasadpang Roma nagsugod ug natapos sa padayon nga pagpaubos. Ang linya sa sidlakang Roma nagsugod ug natapos sa padayon nga pagpaubos niadtong 1449, sa dihang si Constantino nga kataposan nangayo og pagtugot aron maghari.
One of the five month periods leads to the end of Arabic Islam as the focus of prophecy and the beginning of Turkish Islam in 782. On that date Empress Irene is humiliated, in alignment with the humiliation of Constantine the last at the end of the second five-month prophecy. Two five-month prophecies within one narrative of fifteen verses. One portrays a history of the Islam of Arabia the other Islam of Turkey. Both conclude with the humiliation of eastern Rome. The conclusion of one of the prophecies was fulfilled by a woman being humiliated and the other by a man. Line upon line they identify a humiliation of the church and the state of eastern Rome. Both humiliations are brought about by Islam of the first woe. The humiliation of Constantine the last in 1449, begins a four-year period that ends in 1453, with the walls of Constantinople coming down. 1449 represents a humiliation and 1453 the walls come down and a kingdom ends.
Usa sa lima ka bulan nga mga yugto nagdala ngadto sa katapusan sa Arabeng Islam isip tumong sa tagna ug sa sinugdanan sa Turkong Islam niadtong 782. Nianang petsaha si Emperatris Irene gipaubos, uyon sa pagpaubos kang Constantine the last sa katapusan sa ikaduhang tagna sa lima ka bulan. Duha ka tagna sa lima ka bulan sulod sa usa ka asoy nga may napulog-lima ka bersikulo. Ang usa naghulagway sa usa ka kasaysayan sa Islam sa Arabia, ang usa usab sa Islam sa Turkey. Ang duha nagatapos sa pagpaubos sa sidlakang Roma. Ang katumanan sa usa sa mga tagna nahitabo pinaagi sa pagpaubos sa usa ka babaye ug ang usa pinaagi sa usa ka lalaki. Linya ibabaw sa linya ilang ginaila ang usa ka pagpaubos sa iglesia ug sa estado sa sidlakang Roma. Ang duha ka mga pagpaubos gidala sa Islam sa unang kaalaut. Ang pagpaubos kang Constantine the last niadtong 1449 nagsugod sa usa ka upat ka tuig nga yugto nga matapos sa 1453, uban sa pagkahugno sa mga kuta sa Constantinople. Ang 1449 nagrepresentar sa usa ka pagpaubos ug sa 1453 ang mga kuta nangahugno ug ang usa ka gingharian natapos.
Death of Mohammed
Kamatayon ni Mohammed
One of the two five-month periods begins with the death of Mohammed, who is identified as the “king that was over them” in verse eleven.
Ang usa sa duha ka lima-ka-bulan nga mga yugto nagsugod sa kamatayon ni Mohammed, nga giila sa bersikulo onse ingon nga “hari nga naghari ibabaw kanila.”
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.
Ug sila may hari nga nagmando kanila, nga mao ang anghel sa kahiladman nga walay kinutoban, kansang ngalan sa pinulongang Hebreohanon mao si Abaddon, apan sa pinulongang Griyego ang iyang ngalan mao si Apollyon.
The king over them was Mohammed, for he is identified in verse one, so he is not some other Islamic figure; he is Mohammed the king, and a king is a kingdom and Islam is the kingdom of Mohammed.
Ang hari sa ibabaw nila mao si Mohammed, kay siya giila sa bersikulo uno; busa dili siya laing Islamikong personalidad; siya mao si Mohammed nga hari, ug ang usa ka hari mao ang usa ka gingharian ug ang Islam mao ang gingharian ni Mohammed.
And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. Revelation 9:1–3.
Ug ang ikalimang manulonda mihuyop sa trumpeta, ug nakita ko ang usa ka bitoon nga nahulog gikan sa langit ngadto sa yuta: ug kaniya gihatag ang yawi sa bung-aw nga walay kinutoban. Ug giablihan niya ang bung-aw nga walay kinutoban; ug may miutbo nga aso gikan sa bung-aw, sama sa aso sa usa ka dakung hudno; ug ang adlaw ug ang hangin mingitngit tungod sa aso sa bung-aw. Ug gikan sa aso migula ang mga dulon ngadto sa yuta: ug kanila gihatag ang gahum, maingon nga ang mga tanga sa yuta adunay gahum. Pinadayag 9:1–3.
The repetition of the first and second woes within the third woe parallels the repetition of the first and second angels within the third angel. Mohammed, the king was given the key to open the bottomless pit and 9/11 identifies when the third angel is empowered. Christ as the mighty angel then descended as the first strike of Balaam arrived in prophetic history. Then the bottomless pit opened and Islam became a subject of world history again. Christ then led His people back to the old paths of Jeremiah and the message of the third woe and third angel began to be sounded. In 2015, Trump announced his intent to run for president, thus stirring up the globalist dragon powers and the bottomless pit then released the atheism that ultimately killed Trump in the streets of Sodom and Egypt. At the Sunday law the beast that is the eighth that is of the seven will ascend out of the bottomless pit. The beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and the ending identifies the rise of a bottomless pit power.
Ang pag-usab sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalautan sulod sa ikatulong kaalautan nagkatakdo sa pag-usab sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda sulod sa ikatulong manulonda. Si Mohammed, ang hari, gihatagan sa yawi aron ablihan ang kahiladman nga walay kinutoban, ug ang 9/11 nagtimaan kon kanus-a gihatagan ug gahum ang ikatulong manulonda. Si Cristo, ingon nga gamhanang manulonda, mikunsad dayon sa dihang ang nahaunang pag-atake ni Balaam miabot sa matagnaong kasaysayan. Unya naablihan ang kahiladman nga walay kinutoban ug ang Islam nahimong hilisgutan na usab sa kasaysayan sa kalibotan. Si Cristo dayon nagmando sa Iyang katawhan pabalik sa karaang mga dalan ni Jeremias, ug ang mensahe sa ikatulong kaalautan ug ikatulong manulonda nagsugod sa pagpatingog. Sa 2015, gipahibalo ni Trump ang iyang tuyo sa pagdagan alang sa pagkapresidente, sa ingon nagpukaw sa globalistang mga gahum sa dragon, ug ang kahiladman nga walay kinutoban dayon nagpagawas sa ateismo nga sa katapusan mipatay kang Trump sa kadalanan sa Sodoma ug Ehipto. Sa balaod sa Domingo ang mananap nga mao ang ikawalo nga gikan sa pito motungas gikan sa kahiladman nga walay kinutoban. Ang sinugdanan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug ang katapusan niini nagtimaan sa pagtungha sa usa ka gahum sa kahiladman nga walay kinutoban.
The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.
Ang mapintas nga mananap nga imong nakita kaniadto mao, ug karon wala na; ug mosaka gikan sa kahiladman nga walay kinutoban, ug moadto ngadto sa kalaglagan: ug ang mga nagapuyo sa yuta mangahibulong, nga ang ilang mga ngalan wala mahisulat diha sa basahon sa kinabuhi sukad pa sa pagkatukod sa kalibotan, sa dihang ilang makita ang mapintas nga mananap nga kaniadto mao, ug karon wala na, ug bisan pa niana anaa gihapon. Pinadayag 17:8.
Islam is the key that opened the bottomless pit on 9/11 and that opens the bottomless pit at the Sunday law. In the midst of the sealing time, the dragon-beast of globalism also came out of the bottomless pit.
Ang Islam mao ang yawi nga miabli sa kahiladman nga walay kinutoban niadtong 9/11 ug nga moabli sa kahiladman nga walay kinutoban sa balaod sa Domingo. Sa taliwala sa panahon sa pagtimri, ang dragon-mananap sa globalismo usab migula gikan sa kahiladman nga walay kinutoban.
And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. Revelation 11:7.
Ug sa diha nga mahuman na nila ang ilang pagpamatuod, ang mananap nga mosaka gikan sa bung-aw nga walay kinatumyan makiggubat batok kanila, ug modaug kanila, ug mopatay kanila. Pinadayag 11:7.
The key that opens all three waymarks of a power from the bottomless pit was given to Mohammed, the king of the kingdom of Islam. The battle of Nineveh in 627 represented a battle between two powers that depleted the power of both combatants that allowed Islam to rapidly rise into power. The key was turned on 9/11 and Islam’s rise began, though it was restrained shortly thereafter. The battle of Nineveh was typified at 9/11, for Islam’s rise there began as the mighty angel descended to lighten the earth with His glory, and the star, which means messenger, also fell from heaven. The battle of Nineveh is also typified at the end, when the Sunday law arrives and the second period of the Dark Ages begins as the smoke of the Islamic religion blots out the sun.
Ang yawi nga nag-abli sa tanang tulo ka timaan sa dalan sa usa ka gahum gikan sa walay-kinutoban nga bung-aw gihatag kang Mohammed, ang hari sa gingharian sa Islam. Ang gubat sa Nineveh niadtong 627 nagrepresentar sa usa ka gubat tali sa duha ka mga gahum nga nakapahuyang sa kusog sa duruha ka naggugubat, nga mitugot sa Islam sa dali nga pagsaka ngadto sa gahum. Ang yawi gipaliso niadtong 9/11 ug ang pagsaka sa Islam nagsugod, bisan pa niana kini gipugngan sa dili madugay pagkahuman. Ang gubat sa Nineveh gitipoha sa 9/11, kay didto ang pagsaka sa Islam nagsugod samtang ang gamhanang manulunda mikunsad aron pagadan-agan ang yuta pinaagi sa Iyang himaya, ug ang bitoon, nga nagkahulogan og mensahero, nahulog usab gikan sa langit. Ang gubat sa Nineveh gitipoha usab sa katapusan, sa dihang moabot ang balaod sa Domingo ug magsugod ang ikaduhang yugto sa Mangitngit nga mga Kapanahonan samtang ang aso sa relihiyon sa Islam magtabon sa adlaw.
Exeter
Exeter
The Sunday law is typified when the message of the midnight cry arrived at the Exeter camp meeting. Then the final movements of the setting up of the image of the beast begins. The formation, or the setting up of the image began at 9/11, but at the ending of the period, the period of the proclamation of the midnight cry is also a fractal of the entire period of the image’s formation that began at 9/11. The beginning represents the ending. The first woe typifies the third woe, just as the first angel typifies the third angel. The battle of Nineveh at the ending of the sealing time, identifies the battle of Nineveh at the beginning. The battle of Nineveh at the Sunday law, is the ending of the sealing time that began at 9/11, but it is also the ending of the period of the proclamation of the midnight cry. The battle of Nineveh is therefore typified at the beginning of the midnight cry proclamation, that identifies the final steps in the formation of the image of the beast in the United States, and at the Sunday law the beginning of the formation of the image of the beast in the world begins. Nineveh is the key that aligns the various lines that find their perfect fulfillment in the hidden history of verse forty.
Ang balaod sa Domingo ginatipohan sa dihang ang mensahe sa tunga-tungang singgit miabut sa camp meeting sa Exeter. Unya nagsugod ang katapusang mga lihok sa pagpatindog sa hulagway sa mananap. Ang pagporma, o ang pagpatindog sa hulagway nagsugod niadtong 9/11, apan sa katapusan sa maong yugto, ang yugto sa pagmantala sa tunga-tungang singgit usa usab ka fractal sa tibuok yugto sa pagporma sa hulagway nga nagsugod niadtong 9/11. Ang sinugdanan nagrepresentar sa katapusan. Ang unang kaalaut nagatipo sa ikatulong kaalaut, maingon nga ang unang manulonda nagatipo sa ikatulong manulonda. Ang gubat sa Nineve sa katapusan sa panahon sa pagpatik, nagaila sa gubat sa Nineve sa sinugdanan. Ang gubat sa Nineve sa balaod sa Domingo, mao ang katapusan sa panahon sa pagpatik nga nagsugod niadtong 9/11, apan kini usab mao ang katapusan sa yugto sa pagmantala sa tunga-tungang singgit. Busa ang gubat sa Nineve ginatipohan sa sinugdanan sa pagmantala sa tunga-tungang singgit, nga nagaila sa katapusang mga lakang sa pagporma sa hulagway sa mananap sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa balaod sa Domingo nagsugod ang sinugdanan sa pagporma sa hulagway sa mananap sa kalibotan. Ang Nineve mao ang yawe nga nagahan-ay sa nagkalainlaing mga linya nga nakakaplag sa ilang hingpit nga katumanan sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kap-atan.
We will proceed further in the next article.
Padayon kita sa sunod nga artikulo.