The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag nagtinabangay sa usag usa; nga nagpasabot nga sa ilang pagkahiusa sila ginahingpit.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
“Diha sa Pinadayag nagkatigum ug nagtapos ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katimbang sa basahon ni Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
Ang mga gingharian sa panagna sa Biblia mao ang angay nga pagatutokan sa estudyante sa panagna, kay didto sa panguna gipasundayag ang panggawas nga kasaysayan sa ulahing mga adlaw.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
“Labing maayo ang pagkat-on, diha sa kahayag sa pulong sa Dios, sa mga hinungdan nga nagmando sa pagtungha ug pagkapukan sa mga gingharian. Pasagdi ang kabatan-onan nga magtuon niining mga talaan, ug makita nila kon giunsa ang matuod nga kauswagan sa mga nasod nahiugpong sa pagdawat sa langitnong mga prinsipyo. Ipatun-an kaniya ang kasaysayan sa dagkong mga kalihokang repormatoryo, ug makita niya kon sa unsang kasubsob kining mga prinsipyohâ, bisan pa man tinalamayon ug gidumtan, ug ang ilang mga manlalaban gidala ngadto sa bilanggoan ug sa patibuloan, pinaagi niining maong mga paghalad nakadaug.” Education, 238.
Sacred histories—whether the “great reformatory movements” or the “rise and fall of kingdoms”—are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those who do not love the truth and who thereafter receive strong delusion do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome, represented by Thyatira, and the fall of pagan Rome, represented by Pergamos, constitute a truth that those who receive strong delusion hate.
Diha sa Pulong sa Dios, ang sagradong mga kasaysayan—ang “dagkong mga kalihokan sa repormasyon” man o ang “pagbangon ug pagkapukan sa mga gingharian”—maoy usa ka butang diin ang kinabuhi o kamatayon ang nakataya. Gitala ni Pablo sa 2 Tesalonica kapitulo duha nga kadtong wala maghigugma sa kamatuoran ug sa ulahi makadawat ug kusganong paglimbong makadawat niini tungod kay gipili nilang isalikway ang mensahe nga gitumbok ni Pablo sa maong teksto. Gipaila sa maong teksto ang kalambigitan sa paganong Roma ug sa Roma sa papado, nga mao usab ang kalambigitan sa Pergamos ug sa Thyatira ug mao usab ang kalambigitan sa puthaw ug sa yutang kulonon, ingon man ang kalambigitan sa dragon ug sa mapintas nga mananap. Ang pagbangon sa Roma sa papado, nga girepresentahan sa Thyatira, ug ang pagkapukan sa paganong Roma, nga girepresentahan sa Pergamos, maoy usa ka kamatuoran nga gidumtan niadtong makadawat ug kusganong paglimbong.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang lantugi tali sa mga Millerite ug sa mga Protestante nga miabut sa tsart sa mga payunir niadtong 1843 maoy mahitungod kung unsang gahum sa kasaysayan ang girepresentahan ingon nga ang “mga tulisan sa imong katawohan” sa bersikulo katorse sa Daniel onse. Ang mga tulisan ba mao ang pagsaka sa paganong Roma sumala sa pagtuo sa mga Millerite, o mao ba kini ang pagkapukan sa mga Seleucid sumala sa giangkon sa mga Protestante?
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
“Ang matag nasod nga miabut sa entablado sa kalihokan gitugotan sa pag-okupar sa iyang dapit sa yuta, aron makita kon tumanon ba niini ang tuyo sa ‘Magtatan-aw ug sa Balaang Usa.’ Ang tagna nagsubay sa pagtungha ug pagkapukan sa dagkong mga imperyo sa kalibotan—Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma. Sa matag usa niini, maingon man sa mga nasod nga gamay ug gahum, ang kasaysayan misubli sa iyang kaugalingon. Ang matag usa may iyang panahon sa pagsulay, ang matag usa napakyas, ang iyang himaya nalawos, ang iyang gahum mipahawa, ug ang iyang dapit giokupar sa lain....”
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
“Gikan sa pagtungha ug pagkapukan sa mga nasod sumala sa tin-aw nga gipadayag diha sa mga panid sa Balaang Kasulatan, kinahanglan nilang mahibaloan kon unsa kawalay-bili ang walay labot kondili panggawas ug kalibotanon nga himaya. Ang Babilonia, uban sa tanang gahum niini ug sa iyang pagkahalangdon, nga sukad niadto wala na gayud makita sa atong kalibotan ang sama niini,—gahum ug pagkahalangdon nga alang sa mga tawo niadtong panahona daw ingon ka lig-on ug malungtaron kaayo,—unsa ka hingpit ang pagkawala niini! Sama sa ‘bulak sa balili’ kini nangahanaw. Sa ingon niana mangahanaw ang tanan nga wala ang Dios ingon nga patukoranan niini. Ang lamang kana nga nahiusa sa Iyang katuyoan ug nagapakita sa Iyang kinaiya maoy makapadayon. Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang mga butang nga malig-on nga nailhan sa atong kalibotan.” Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon identified as essential when he declared that without vision, the people perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months,” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632 and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
Ang kasaysayan sa Biblia mao ang panan-awon nga giila ni Solomon nga gikinahanglan gayod sa dihang iyang gipahayag nga kon walay panan-awon, ang katawhan mangalaglag. Giila ug gimantala sa mga Millerite ang usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga gihulagway ingong “lima ka bulan” sa Pinadayag kapitulo siyam, mga bersikulo lima ug napulo, apan wala nila tukia pag-ayo ang kasaysayan nga gihulagway sa kapitulo siyam sa Pinadayag. Husto nilang nailhan ang lima ka bulan sa bersikulo napulo, apan dayag nga naghunahuna sila nga tungod kay ang mga bersikulo lima ug napulo parehong adunay ekspresyong “lima ka bulan,” kini nagpasabot lamang og pagpasiugda sa tagna mahitungod sa pagpaantos nga gihulagway sa duha ka bersikulo. Karon, dali nang mapamatud-an nga sa dihang ang bersikulo lima naghulagway og “lima ka bulan,” kini naghulagway sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga nagsugod sa pagkamatay ni Mohammed niadtong 632 ug natapos niadtong 782 sa pagpakaulaw kang Emperatris Irene sa Imperyong Byzantine, o Imperyong Romano sa Sidlakan.
The pioneers were correct in their application of verse ten, identifying the battle of Nicomedia on July 27, 1299, as the start of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line, a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both the emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene, and a man represented by Constantine the last.
Husto ang mga payunir sa ilang pagpadapat sa bersikulo napulo, pinaagi sa pag-ila sa gubat sa Nicomedia niadtong Hulyo 27, 1299, isip sinugdanan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga natapos sa pagpakaulaw sa kataposang Constantine nga naghari sa Constantinople niadtong Hulyo 27, 1449. Linya ibabaw sa linya, ang usa ka yugto sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nagpaila sa Islam sa tibuok kalibotan, nga girepresentar sa unang alaot sa Islam sa Arabia ingon man sa ikaduhang alaot sa Islam sa Turkey. Ang Islam nga dungan nga nagpakaulaw sa emperador ug sa emperatris nagpaila sa Islam sa tibuok kalibotan nga nagbuntog sa usa ka gingharian nga gilangkoban sa usa ka babaye, nga girepresentar ni Irene, ug sa usa ka lalaki nga girepresentar sa kataposang Constantine.
In the one hundred and fifty years that end with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of the Byzantine Empire, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days, worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address the fact that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
Sulod sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga natapos sa pagpakaulaw kang Irene, ang Islam sa Arabia mikontrol sa dapit o teritoryo sa Imperyong Bisantino, nga nagbutang kang Irene sa hilabihan ka makauulaw nga kahimtang nga tungod niini napugos siya sa pagbayad og tributo sulod sa tulo ka tuig, dugang sa ubang mga gipahamtang nga bayranan. Sa dihang nahitabo ang pagpakaulaw sa kataposang Constantine, kini nagtimaan sa pagsugod sa usa ka upat ka tuig nga yugto nga natapos sa paglikos ug sa pagkapukan sa kaulohan sa sidlakang Roma. Sa duha ka higayon, ang Islam maoy hinungdan niini, ang Islam sa Arabia sa kaso ni Irene ug ang Islam sa mga Turko sa kaso sa kataposang Constantine. Sa kataposang mga adlaw, ang Islam sa tibuok kalibotan, nga girepresentar sa duha ka saksi sa Islam sa Arabia ug sa Islam sa mga Turko nga gipresentar diha sa una ug ikaduhang kaalaotan, moilog una sa teritoryo, ug dayon sa kaulohan. Ang politikanhong entidad sa kataposang mga adlaw nga girepresentar ni Constantine sa sidlakang Roma simbolikong naminyo sa relihiyosong entidad sa kataposang mga adlaw nga girepresentar ni Irene sa sidlakang Roma. Gigamit nako ang termino nga politikanhon ug relihiyosong entidad aron tagdon ang kamatuoran nga ang simbolo sa larawan sa mananap nga mapintas motungha una sa Estados Unidos ug dayon sa kalibotan. Ang larawan sa mananap nga mapintas mao ang simbolikong kaminyoon ni Constantine ug ni Irene, nga silang duha gipakaulawan tungod kay nailog sa Islam ang ilang teritoryo ug kaulohan.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those whom Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
Mailhan ang ilang kaminyoon pinaagi sa pagpatakdo sa duha ka kasaysayan, ug kini gihulagway daan sa kaminyoon tali kang Constantia ug kang Licinius niadtong 313, sa dihang gipatuman ang Edikto sa Milan, ug natapos ang simbolikong iglesia sa Smyrna ug nagsugod ang simbolikong iglesia sa Pergamos. Ang mga giila ni Pablo nga nagadawat ug kusganong limbong dili buot moila sa mensahe sa pagpasidaan ni Pablo nga naglakip sa usa ka pagtalikod sa pagtuo sa dili pa mapadayag ang tawo sa sala. Ang pagtalikod sa pagtuo nahitabo sa kasaysayan sa Pergamos, ug ang tawo sa sala gipadayag niadtong 538, sa dihang nagsugod ang iglesia sa Thyatira.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Ayaw pagtugoti nga may bisan kinsa nga maglimbong kaninyo sa bisan unsang paagi; kay kana nga adlaw dili moabot, gawas kon moanhi una ang pagkahulog sa pagtoo, ug ipadayag ang tawo sa sala, ang anak sa pagkalaglag; Siya nga mosupak ug magapahitaas sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga gitawag nga Dios, o ginasimba; aron nga siya ingon nga Dios molingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. 2 Tesalonica 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented by iron and clay in Daniel chapter two.
Ang kasaysayan sa Sidlakang Roma naghatag og duha ka saksi sa kamatuoran sa tagna nga gihulagway usab sa simbolikong relasyon tali sa Sidlakang Roma ug sa Kasadpang Roma. Sa maong relasyon, ang Kasadpang Roma mao ang simbahan ug ang Sidlakang Roma mao ang estado. Ang Roma usa ka paghiusa sa simbahan ug estado, ingon sa gihulagway sa puthaw ug yutang kolonon sa Daniel kapitulo dos.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital, is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299, with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea, as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299, was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
Usa ka katarongan nga makapakita sa makapakombinsir nga paagi nga sa kataposang mga adlaw ang Islam sa tibuok kalibotan mosulong batok sa usa ka gahom nga gihulagway ingong panaghiusa sa simbahan ug estado, ug ilogon niini ang teritoryo ug kaulohan sa maong gahom, gipalig-on sa duha pa ka saksi gikan sa sagradong kasaysayan sa ikasiyam nga kapitulo sa Pinadayag. Gisakop ni Osman ang teritoryo sa Nicomedia niadtong Hulyo 27, 1299, ug unya gisakop niya ang teritoryo sa Nicaea duha ka tuig sa ulahi, niadtong 1301. Ang iyang anak nga lalaki misakop sa kaulohang siyudad sa Nicaea niadtong 1331, ug ang mao gihapong anak misakop sa kaulohang siyudad sa Nicomedia pinaagi sa upat ka tuig nga paglikos nga natapos niadtong 1337. Gitiman-an sa mga payunir ang Hulyo 27, 1299, kalabot kang Osman, apan wala gayod nila isipa ang misunod nga gubat, ang gubat sa Nicaea, ingong ikaduhang lakang sa kasaysayan sa pagtukod sa Imperyong Ottoman. Ang Hulyo 27, 1299, mao ang una sa pipila ka mga lakang padulong sa balaod sa Domingo. Ang unang duha ka lakang sa Islam sa mga Turko nagtumbok sa sinugdanan sa usa ka tagna nga natapos niadtong 1449, unya pag-usab niadtong 1840, unya pag-usab sa 9/11 ug unya pag-usab niadtong Disyembre 31, 2023.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four-year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered, and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
Ang una niadtong duha ka lakang nagtimaan dili lamang sa sinugdanan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig, kondili usab sa sinugdanan sa katloan ug walo ka tuig. Nagsugod kini sa pagsakop ni Osman sa teritoryo sa Nicomedia, ug natapos paglabay sa katloan ug walo ka tuig sa dihang gisakop sa anak ni Osman ang kaulohang siyudad sa Nicomedia sa kataposan sa upat ka tuig nga paglikos niadtong 1337. Ang numerong katloan ug walo nagsimbolo sa “pagbangon,” ug ang unang lakang sa pagsakop ni Osman sa teritoryo nagtimaan sa pagbangon sa Islam sa mga Turko. Niadtong unang lakang nga milungtad og katloan ug walo ka tuig, usa ka paglikos nga milungtad og “upat ka tuig” ang nagtimaan sa kataposan. Sa kataposang lakang sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig, gipahamtang ang pagpakaulaw, ug upat ka tuig sa ulahi, niadtong 1453, gisakop ang kaulohan sa sidlakang Roma.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines has distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church-state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, which was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
Bisan kon ang nanakop mao ang mga Turkong Otomano niadtong 1453 o ang anak nga lalaki ni Osman nga misakop sa Nicomedia niadtong 1337 ug sa Nicaea niadtong 1331, sa matag usa niining tulo ka higayon, ang matag siyudad nga kaulohan nagsilbi na sa usa ka yugto sa kasaysayan ingong kaulohan sa sidlakang Roma. Ang tanang tulo ka linya nagpaila sa pagsakop sa sidlakang Roma. Ang matag usa niining tulo ka linya nagpakita nga gisakop sa Islam una ang teritoryo ug pagkahuman ang kaulohan sa sidlakang Roma. Ang ngalan sa tanang tulo ka kaulohan mao usab ang ngalan sa teritoryo. Ang matag usa sa tulo ka linya adunay managlahing mga personahe sa kasaysayan nga nagsilbing alfa ug omega. Samtang nagpaila sa usa ka relasyon tali sa simbahan ug sa estado pinaagi sa pagpakaulaw nga gihimo sa Islam sa emperador ug sa emperatris, ang matagnaong pagpakaulaw nagdugtong sa ilang mga linya ngadto sa kasadpang Roma, nga gipakaulawan usab ni Constantine nga Bantogan sa dihang gipili niya ang Constantinople imbes ang siyudad sa Roma niadtong 330. Ang kataposang pagpakaulaw sa kasadpang Roma nahitabo niadtong 476 uban sa kataposang emperador, ug sukad niadto nagpadayon kini sa paspas nga pag-us-os.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church; the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
Ang Kasadpang Roma, sa kalabotan niini sa Sidlakang Roma, mao ang simbahan; ang sidlakan mao ang estado. Pagpaubos sa sinugdan niadtong 330, dayon pagpaubos niadtong 476, ug unya niadtong 782 ug pag-usab niadtong 1449. Usa ka linya sa pagpaubos nga nagsugod sa pagkabahin sa usa ka gingharian, nga gisundan niadtong 476 sa pagpaubos tungod sa pagkawala sa emperador ug, sa ingon, sa imperyo, nga gisundan pa gayod sa pagpaubos nga gipahamtang sa Islam una sa teritoryo sa sidlakan niadtong 782 ug dayon sa kaulohan sa sidlakan niadtong 1453.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
Ang Islam sa tagna sa Biblia nagapadayag sa linya sa sidlakang ug kasadpang Roma, ug ang kahayag nga ginaproduce sa Islam karon nahiuyon sa, apan labaw pa kaayo sa, pundasyonal nga kahayag sa Islam alang sa mga Millerite nga mga pioneer. Ang panahon sa pagsulay nga nagsugod niadtong 2024 pinaagi sa pangutana kon kinsa ang ‘mga tulisan sa imong katawohan nga magapalig-on sa panan-awon’ mao ang alpha sa yugto sa pagsulay, ug karon sa katapusan sa yugto sa pagsulay ang kahayag gikan sa hilisgutan sa Islam sa Pinadayag kapitulo nuwebe nagadugang ug mga saksi sa kasadpang ug sidlakang Roma nga wala gayud masusi hangtod niining kasamtangang ulahing mga adlaw.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital, in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Rome’s political and religious rulers in 1449, brought about by Islam, and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
Ang mga linya sa tagna bahin sa Islam nga gihulagway sa mga kapitulo siyam hangtod napulog-usa naghiusa sa mga linya sa kasaysayan nga makita sa mga bersikulo napulo hangtod napulog-unom sa Daniel napulog-usa pinaagi sa paghatag og mga pagpamatuod nga may kalambigitan sa mga linya nga gihisgotan na niining mga artikulo. Apan sulod sa matagnaong paghulagway sa pagbangon sa Islam anaa usab ang pagbangon sa kalihokan sa mga Millerite ug sa kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang duha ka yugto nga tag-upat ka tuig, nga lig-ong gipahimutang sulod sa mga tagna bahin sa panahon sa Pinadayag siyam ug isip bahin niini, nagpamatuod sa upat ka tuig gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Sa 1844 wala na ang matagnaong panahon, busa ang simbolikong yugto nga upat ka tuig gihubit pinasikad sa matagnaong mga kinaiya niini, dili sa panahon. Ang unang yugto nga upat ka tuig nagpaila sa pagsakop sa Islam sa Nicomedia, ang kanhing kaulohan sa Sidlakang Roma, niadtong 1337, katloan ug walo ka tuig human masakop sa iyang amahan ang maong teritoryo. Ang ikaduhang yugto nga upat ka tuig nagpaila sa pagpakaulaw sa mga pangulo sa politika ug relihiyon sa Sidlakang Roma niadtong 1449, nga gipahinabo sa Islam, ug ang ikatulong yugto nga upat ka tuig nagpaila sa usa ka mahimayaong pagpadayag sa gahom sa Dios sa dihang ang manulonda nga naglamdag sa yuta pinaagi sa iyang himaya mikunsad niadtong Agosto 11, 1840.
The Millerite history of the first and second angels aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin; it is the combination of Divinity with humanity, and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
Ang kasaysayan sa mga Millerite mahitungod sa una ug ikaduhang mga manulonda nahiuyon sa kasaysayan sa ikatulong manulonda sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo. Kanang kataposang buluhaton sa pagsilyo mao ang pagpapas sa sala; kini mao ang paghiusa sa Pagkadiyos uban sa pagkatawhanon, ug kini mahitabo sa panahon sa usa ka pakiggubat nga gipahinabo sa Islam.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
Ug gibuksan niya ang walay-iladmon nga bung-aw; ug may usok nga mitungas gikan sa bung-aw, ingon sa aso sa usa ka dakung hudno; ug ang adlaw ug ang kahanginan nangitngit tungod sa aso nga gikan sa bung-aw. Ug gikan sa aso migula ang mga dulon ibabaw sa yuta: ug gihatagan sila ug gahum, maingon nga ang mga tanga sa yuta adunay gahum. Ug gisugo sila nga dili nila dauton ang balili sa yuta, ni ang bisan unsang lunsayng tanom, ni ang bisan unsang kahoy; kondili kadto lamang nga mga tawo nga walay patik sa Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 9:2–4.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
Ang hingpit nga katumanan sa matag tagna anaa sa katapusang mga adlaw, busa kining pahayag nagaila sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang tagna mahitungod sa Islam diha sa Pinadayag 9 naghatag sa makasaysayanong yawi aron ipasundayag ang labing bug-os nga hulagway sa gahum nga nagpatindog sa panan-awon, nga nagkahiusa diha sa kasaysayan nga mitapos niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang gipugngan ang Islam. Gikan nianang puntoha ang pagpamatuod sa Pinadayag 9 miabot ngadto sa kapitulo 10 ug sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. Unya sa kapitulo 11 ang ikatulong kaalaut miabut sa kalit diha sa balaod sa Domingo, nga mao ang higayon sa pagsugod sa makusog nga pagsinggit sa ikatulong manulonda. Ang kapitulo 9 mao ang yawi sa Islam sa paghan-ay sa pagsaka ug pagkapukan sa mga gingharian nga gipadayag sa Daniel ug sa Pinadayag. Ang mga kapitulo 10 ug 11 nagaila sa kasinatian sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ka mga maalamong ulay. Ang kapitulo 9 nagaila sa simbolo nga nagpatindog sa gawasnong panan-awon, ug ang mga kapitulo 10 ug 11 nagaila sa sulodnong panan-awon nga nalangkit sa pagsunod sa Cordero ngadto sa Labing Balaang Dapit.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840, at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840, were typified by four years from July 27, 1449, unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically, eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
Ang kapitulo napulo sa Pinadayag nagsugod sa paghulagway kang Cristo ingong gamhanang manulonda nga nanaug nga may dalang usa ka gamayng basahon nga bukas. Kana nga panghitabo natuman niadtong Agosto 11, 1840, sa pagtapos sa tagna sa kapitulo siyam sa Pinadayag nga nagtino sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw. Ang kapitulo napulo sa Pinadayag naglatid sa kasaysayan sukad niadto hangtod nga ang mensahe nahimong mapait sa tiyan ni Juan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang upat ka tuig gikan sa 1840 hangtod sa 1844 nagsugod sa pag-abot sa unang manulonda ug natapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda. Kadtong upat ka tuig nga misunod human sa katumanan niadtong Agosto 11, 1840, gihulagway daan sa upat ka tuig gikan sa Hulyo 27, 1449, hangtod sa 1453 sa sinugdanan sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw. Kadtong duha ka yugto nga tag-upat ka tuig nahiuyon sa upat ka tuig nga paglikos sa Nicomedia gikan sa 1333 hangtod sa 1337. Sa simbolikong diwa, ang sidlakang Roma gibuntog sa Islam sa tulo ka higayon. Ang una nahitabo sa paglikos sa Nicaea niadtong 1331, gisundan sa upat ka tuig nga paglikos sa Nicomedia niadtong 1337, ug dayon sa paglikos sa Constantinople niadtong 1453.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formally and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual, as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided into east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided into east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
Gibahin ni Diocletian sa legal nga paagi ang Roma ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 293, ug gibahin ni Constantine sa matagnaong paagi ang Roma ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 330. Niadtong 395, sa pagkamatay ni Emperador Theodosius I, pormal ug permanenteng gibahin ang imperyo kay gipapanunod niya ang sidlakan ug ang kasadpan sa iyang duha ka anak nga lalaki. Ang Simbahang Katolika nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 1054 sa panahon sa “dakong pagkabahin.” Hinayhinay nga nahitabo ang pagkabahin, maingon man ang pagkahugno nga misunod. Nagpadayon ang maong pagkabahin hangtod karong adlawa. Sulod sa kalim-an ka tuig gikan niadtong petsaha, gisugdan sa kasadpang simbahan sa Roma ang mga krusada batok sa Islam nga milungtad og mga duha ka gatos ka tuig. Napukan ang Kasadpang Roma sa dihang nawad-an kini sa iyang kataposang emperador niadtong 476. Napukan ang Sidlakang Roma niadtong 1453. Napukan ang Roma sa Kapapahan niadtong 1798. Ang Paganong Roma nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 293, 330 ug 395. Ang Roma sa Kapapahan nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 1054. Giila ni Igsoong White ang pagbangon ug pagkapukan sa mga gingharian ingong usa ka pangunang punto sa pagbasihan sa pagtuon sa Pulong sa Dios.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence that the message of the midnight cry, which was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) marking the rise of Islam, and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
Ang mga gingharian nga gipadayag diha sa kahayag sa kasaysayan gikan sa ikasiyam nga kapitulo sa Pinadayag nagpalig-on sa pangatarongan nga ang Roma mao ang nagtukod sa panan-awon. Ang matagnaong kalambigitan tali sa Islam ug sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo maoy pamatuod nga ang mensahe sa singgit sa tungang gabii, nga gihulagway daan pinaagi sa pagsulod ni Cristo sa Jerusalem nga nagsakay sa usa ka asno, girepresentar sa usa ka tagna sa panahon nga nagsugod sa panahon sa unang alaut, nagpadayon sa ikaduhang bahin sa tagna diha sa ikaduhang alaut, ug nakaabot sa katumanan niini sulod sa upat ka tuig nga kasaysayan diin ang kalihokang Millerite sa una ug ikaduhang mga manulonda nagsugod pinaagi sa katumanan sa mao gayong tagna. Ang tagna nagsugod sa simbolo sa “katloan ug walo ug duha ka tuig” (1299 ug 1301) nga nagtimaan sa pagbangon sa Islam, ug natapos kini sa simbolo sa “katloan ug walo ug duha ka tuig” (1838 ug 1840) nga nagtimaan sa pagbangon sa mga Millerite.
In 1844, at the conclusion of the Millerites’ four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337 and 1449 unto the siege of 1453, prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
Niadtong 1844, sa pagtapos sa upat ka tuig nga yugto sa mga Millerite nga gisagisag nang daan sa paglikos gikan sa 1333 hangtod sa 1337 ug gikan sa 1449 hangtod sa paglikos sa 1453, dili na angayng ipadapat ang matagnaong panahon. Ang pagbayaw sa bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo direktang nalambigit sa tagna diin gibayaw ang Islam.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
Juda, ikaw mao ang pagadayegon sa imong mga igsoon: ang imong kamot anha sa liog sa imong mga kaaway; ang mga anak sa imong amahan moyuko sa imong atubangan. Si Juda mao ang nati sa leon: gikan sa tukbonon, anak ko, mitungas ka: siya miduko, siya mihigda ingon sa leon, ug ingon sa tigulang nga leon; kinsa man ang makapukaw kaniya? Ang cetro dili mobulag gikan kang Juda, ni ang magbubuhat ug balaod gikan sa taliwala sa iyang mga tiil, hangtod nga moanhi si Shilo; ug kaniya mamahimo ang pagtigum sa mga katawohan. Nga gihigot ang iyang nati nga asno ngadto sa parras, ug ang nati sa iyang asno ngadto sa piniling parras; iyang gihugasan ang iyang mga sapot sa bino, ug ang iyang mga bisti sa dugo sa mga ubas: Ang iyang mga mata mapula tungod sa bino, ug ang iyang mga ngipon maputi tungod sa gatas. Genesis 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is, among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
Ang usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo hingpit nga nagpakita sa kinaiya ni Cristo, ug si Cristo, lakip sa uban pang simbolikong mga paghulagway, mao “ang piniling punoan sa ubas.” Si Ishmael gipaila ingong usa ka “ihalas” nga tawo sa Genesis 16:12.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
Ug siya mahimong usa ka ihalas nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya mopuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844 illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
Ang pulong nga gihubad nga “ihalas” mao ang ihalas nga asno sa Arabia. Ang mga representante ni Cristo sa kataposang mga adlaw nagsakay sa mensahe sa ihalas nga asno sa Arabia, ang asno nga gisakyan ni Cristo sa iyang pagsulod sa Jerusalem, ang asno nga sa kataposan misulti human kini bunali ni Balaam sa ikatulong higayon. Ang mga mensaherong nagmantala sa mensahe nga naghatag og gahom sa mensahe sa unang manulonda niadtong 1840 wala makakita og usa ka may kalabotan ug mahinungdanong tagna nga naglangkob og usa ka gatos ug kalim-an ka tuig diha mismo sa matagnaong kasaysayan diin nahimutang ang mensahe nga naghatag og gahom sa kalihokan. Wala nila makita ang duha ka yugto nga may upat ka tuig matag usa diha mismo sa maong tagna sa panahon nga nagsilbing tipo sa kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Ang Leon sa banay ni Juda nagpadayag na karon og kahayag gikan sa “karaang mga dalan” nga wala pa gayod makita kaniadto, ug kini nga kahayag nahiuyon sa kahayag nga padayong gipadayag sukad sa Disyembre 31, 2023. Giwagtang niini ang bisan unsang pagduhaduha kon ang Islam ba ang mohampak sa Nashville. Ang kahayag nagdan-ag sa simbolo sa Roma, sa ingon nahimong usa ka pahayag nga omega alang sa kontrobersiyang alpha sa 2024 bahin sa mga tulisan sa imong katawhan, ug kini mao usab ang simbolong omega sa panaglalis bahin sa mao gayod nga simbolo sa kasaysayan sa mga Millerite. Gipaila niini ang Islam sa mga tagna sa panahon sa Pinadayag siyam ingong panggawas nga mensahe atol sa pangsulod nga kasaysayan sa panahon sa pagtimbre sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Dugaydugay na namong gitudlo kini nga kamatuoran, apan karon ikapakita na kini diha sa usa ka linya nga nagsugod sa Pinadayag siyam ug natapos sa Pinadayag napulog usa. Ang ikatulong yugto nga may upat ka tuig nga nalangkit sa tagna sa panahon sa Islam nga natuman gikan sa 1840 hangtod sa 1844 naghulagway sa panahon sa pagtimbre sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Pinaagi sa dakong linog sa Pinadayag napulog usa, ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo gibayaw ingong usa ka bandila.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay; then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The numbers thirty-eight and forty represent those two steps.
Sa Ezekiel katloan ug pito, ang pagpabangon sa katawhan sa Dios isip usa ka kasundalohan usa ka prosesong adunay duha ka hugna nga gilarawan nang daan pinaagi sa paglalang kang Adam. Una, gihulma si Adam gikan sa yutang kolonon; dayon gihuyop ni Cristo ngadto kaniya ang gininhawa sa kinabuhi. Sa Ezekiel, ang unang panagna maoy naghulma sa mga patayng lawas, apan patay gihapon sila. Dayon ihuyop ang upat ka hangin ngadto sa mga lawas ug mobangon sila isip usa ka gamhanang kasundalohan. Ang mga numerong katloan ug walo ug kap-atan nagrepresentar sa maong duha ka hugna.
We will continue these things in the next article.
Padayonon namo kining mga butanga sa sunod nga artikulo.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
Human niini may usa ka fiesta sa mga Judio; ug si Jesus mitungas ngadto sa Jerusalem. Karon didto sa Jerusalem, haduol sa merkado sa mga karnero, may usa ka linaw nga sa Hebreohanon ginatawag ug Bethesda, nga may lima ka portiko. Niini nanghigda ang usa ka dakung panon sa mga masakiton, mga buta, mga bakol, mga piang, nga nagpaabot sa paglihok sa tubig. Kay sa usa ka gitakdang panahon may usa ka manulonda nga mokanaog ngadto sa linaw, ug mokutaw sa tubig: ug bisan kinsa unya ang maoy unang makasulod human sa pagkutaw sa tubig mamaayo sa bisan unsang balatian nga iyang giantos. Ug didto may usa ka tawo nga may sakit sulod sa katloan ug walo ka tuig. Sa pagkakita ni Jesus kaniya nga naghigda, ug sa pagkahibalo nga dugay na siyang anaa sa maong kahimtang, siya miingon kaniya, Buot ka bang mamaayo? Ang masakiton nga tawo mitubag kaniya, Ginoo, wala akoy tawo nga mopasulod kanako sa linaw inigkutaw sa tubig: apan samtang ako pa nagapaingon, may laing manaog una kanako. Si Jesus miingon kaniya, Tindog, kuhaa ang imong higdaanan, ug lakaw. Ug dihadiha ang tawo naayo, ug gikuha niya ang iyang higdaanan, ug milakaw: ug nianang maong adlawa mao ang adlaw nga igpapahulay. Juan 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
“Karon tumindog kamo karon,” miingon ako, “ug taboka ninyo ang sapa sa Zered.” Ug mitabok kami sa sapa sa Zered. Ug ang gidugayon sukad sa among paggikan sa Kadeshbarnea hangtod sa among pagtabok sa sapa sa Zered, katloan ug walo ka tuig; hangtod nga ang tibuok kaliwatan sa mga lalaking manggugubat nangahanaw gikan sa taliwala sa panon, sumala sa gipanumpa sa Ginoo kanila. Deuteronomio 2:13, 14.