The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.

Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag nagtinabangay sa usag usa; nga nagpasabot nga sa ilang pagkahiusa sila ginahingpit.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

“Diha sa Pinadayag nagkatigum ug nagtapos ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katimbang sa basahon ni Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.

Ang mga gingharian sa panagna sa Biblia mao ang angay nga pagatutokan sa estudyante sa panagna, kay didto sa panguna gipasundayag ang panggawas nga kasaysayan sa ulahing mga adlaw.

“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.

“Labing maayo ang pagkat-on, diha sa kahayag sa pulong sa Dios, sa mga hinungdan nga nagmando sa pagtungha ug pagkapukan sa mga gingharian. Pasagdi ang kabatan-onan nga magtuon niining mga talaan, ug makita nila kon giunsa ang matuod nga kauswagan sa mga nasod nahiugpong sa pagdawat sa langitnong mga prinsipyo. Ipatun-an kaniya ang kasaysayan sa dagkong mga kalihokang repormatoryo, ug makita niya kon sa unsang kasubsob kining mga prinsipyohâ, bisan pa man tinalamayon ug gidumtan, ug ang ilang mga manlalaban gidala ngadto sa bilanggoan ug sa patibuloan, pinaagi niining maong mga paghalad nakadaug.” Education, 238.

Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.

Ang sagradong mga kasaysayan, maging kini ang “dagkong mga kalihokang reformatoryo,” o ang “pagsaka ug pagkapukan sa mga gingharian;” ang sagradong mga kasaysayan maoy usa ka butang sa kinabuhi o kamatayon diha sa Pulong sa Dios. Si Pablo nagtala sa 2 Tesalonica kapitulo dos nga kadtong wala mahigugma sa kamatuoran, ug nga sa ulahi modawat sa kusog nga limbong; nagabuhat niana tungod kay ilang gipili ang pagsalikway sa mensahe nga giila ni Pablo diha sa maong pahayag. Ang pahayag nagaila sa relasyon sa paganong Roma ug sa pagka-papa nga Roma, nga mao usab ang relasyon sa Pergamo ug Tiatira ug mao usab ang relasyon sa puthaw ug yuta nga kolonon, ingon man usab, ang relasyon sa dragon ug sa mapintas nga mananap. Ang pagsaka sa pagka-papa nga Roma nga gilarawan pinaagi sa Tiatira ug ang pagkapukan sa paganong Roma nga gilarawan pinaagi sa Pergamo maoy kamatuoran nga gidumtan niadtong modawat sa kusog nga limbong.

In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?

Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang lantugi tali sa mga Millerite ug sa mga Protestante nga miabut sa tsart sa mga payunir niadtong 1843 maoy mahitungod kung unsang gahum sa kasaysayan ang girepresentahan ingon nga ang “mga tulisan sa imong katawohan” sa bersikulo katorse sa Daniel onse. Ang mga tulisan ba mao ang pagsaka sa paganong Roma sumala sa pagtuo sa mga Millerite, o mao ba kini ang pagkapukan sa mga Seleucid sumala sa giangkon sa mga Protestante?

“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....

“Ang matag nasod nga miabut sa entablado sa kalihokan gitugotan sa pag-okupar sa iyang dapit sa yuta, aron makita kon tumanon ba niini ang tuyo sa ‘Magtatan-aw ug sa Balaang Usa.’ Ang tagna nagsubay sa pagtungha ug pagkapukan sa dagkong mga imperyo sa kalibotan—Babilonia, Medo-Persia, Gresya, ug Roma. Sa matag usa niini, maingon man sa mga nasod nga gamay ug gahum, ang kasaysayan misubli sa iyang kaugalingon. Ang matag usa may iyang panahon sa pagsulay, ang matag usa napakyas, ang iyang himaya nalawos, ang iyang gahum mipahawa, ug ang iyang dapit giokupar sa lain....”

“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

“Gikan sa pagtungha ug pagkapukan sa mga nasod sumala sa tin-aw nga gipadayag diha sa mga panid sa Balaang Kasulatan, kinahanglan nilang mahibaloan kon unsa kawalay-bili ang walay labot kondili panggawas ug kalibotanon nga himaya. Ang Babilonia, uban sa tanang gahum niini ug sa iyang pagkahalangdon, nga sukad niadto wala na gayud makita sa atong kalibotan ang sama niini,—gahum ug pagkahalangdon nga alang sa mga tawo niadtong panahona daw ingon ka lig-on ug malungtaron kaayo,—unsa ka hingpit ang pagkawala niini! Sama sa ‘bulak sa balili’ kini nangahanaw. Sa ingon niana mangahanaw ang tanan nga wala ang Dios ingon nga patukoranan niini. Ang lamang kana nga nahiusa sa Iyang katuyoan ug nagapakita sa Iyang kinaiya maoy makapadayon. Ang Iyang mga prinsipyo mao lamang ang mga butang nga malig-on nga nailhan sa atong kalibotan.” Education, 177, 184.

Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.

Ang biblikanhong kasaysayan mao ang panan-awon nga giingon ni Solomon nga kon walay niini, ang mga tawo mangahanaw. Ang mga Millerita nakaila ug nagpahibalo sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nga gilarawan ingong “lima ka bulan” diha sa Pinadayag kapitulo siyam, bersikulo singko ug napulo, apan wala sila motutok sa lawom ngadto sa kasaysayan nga gilarawan diha sa kapitulo siyam sa Pinadayag. Husto nilang giila ang lima ka bulan sa bersikulo napulo, apan dayag nga naghunahuna sila nga tungod kay ang mga bersikulo singko ug napulo parehong naglangkob sa pahayag nga “lima ka bulan,” kini yano lamang nagpasabot ug pagpasiugda sa tagna sa pagsakit nga gilarawan sa duha ka bersikulo. Karon sayon na nga ikapakita nga sa dihang ang bersikulo singko naglarawan sa “lima ka bulan” nagpasabot kini sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nga nagsugod sa kamatayon ni Mohammed niadtong 632, ug natapos niadtong 782 uban sa pagpaubos kang Emperatris Irene sa Byzantine, o sidlakang Romanong imperyo.

The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.

Husto ang mga payunir sa ilang paggamit sa bersikulo napulo ingon nga ang gubat sa Nicomedia niadtong Hulyo 27, 1299 mao ang sinugdanan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga natapos sa pagpakaulaw sa katapusang Constantino nga naghari sa Constantinople niadtong Hulyo 27, 1449. Linya ibabaw sa linya, ang usa ka yugto nga usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nag-ila sa pangkalibutang Islam, ingon nga girepresentahan sa nahaunang kaalautan sa Islam sa Arabia ug sa ikaduhang kaalautan sa Islam sa Turkey. Ang Islam nga mipakaulaw sa emperador ug sa emperatris nga magkauban nagpaila sa pangkalibutang Islam nga nagmadaugon sa usa ka gingharian nga naglangkob sa usa ka babaye, nga girepresentahan ni Irene, ug sa usa ka lalaki nga girepresentahan ni Constantino ang katapusan.

In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.

Sulod sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga nagatapos sa pagpaubos kang Irene, ang Islam sa Arabia nagkupot sa dapit o teritoryo sa Byzantine, nga nagbilin kang Irene sa maong kahimtang sa dakong kaulawan nga napugos siya sa pagbayad ug tributo sulod sa tulo ka tuig, uban sa ubang mga pagpangilkil. Sa dihang nahitabo ang pagpaubos kang Constantino nga ulahi, kini nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka upat-ka-tuig nga yugto nga nagatapos sa usa ka paglikos ug sa pagkapukan sa kaulohang siyudad sa sidlakang Roma. Sa duha ka kahimtang, ang Islam mao ang hinungdan, Arabyanhong Islam alang kang Irene ug Torkohanong Islam alang kang Constantino nga ulahi. Sa ulahing mga adlaw, ang Islam sa tibuok kalibotan ingon nga gilarawan sa duha ka mga saksi sa Arabyanhong ug Torkohanong Islam nga gipadayag sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalautan, mao una ang pagkuha sa teritoryo, ug dayon sa kaulohan. Ang politikal nga entidad sa ulahing mga adlaw nga gilarawan ni Constantino sa sidlakang Roma simbolikong gipangasawa sa relihiyosong entidad sa ulahing mga adlaw nga gilarawan ni Irene sa sidlakang Roma. Gigamit ko ang pulong nga politikal ug relihiyosong entidad aron ipahayag nga ang simbolo sa larawan sa mapintas nga mananap mahitabo una sa Tinipong Bansa sa Amerika ug dayon sa kalibotan. Ang larawan sa mapintas nga mananap mao ang simbolikong kaminyoon nila Constantino ug Irene, nga silang duha gipakaulawan pinaagi sa pagkawala sa ilang teritoryo ug kaulohan ngadto sa Islam.

Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.

Ang ilang kaminyoon mailhan pinaagi sa paghan-ay sa duha ka mga kasaysayan, ug kini gipatipohan pinaagi sa kaminyoon tali ni Constantia ug ni Licinius niadtong 313 sa dihang gipatuman ang Edict of Milan, ug natapos ang simbolikong iglesia sa Smyrna ug nagsugod ang simbolikong iglesia sa Pergamos. Kadtong giila ni Pablo nga nakadawat sa kusog nga limbong nagdumili sa pagtan-aw sa mensahe sa pahimangno ni Pablo nga naglakip sa pagkahulog palayo, sa dili pa mapadayag ang tawo sa sala. Ang pagkahulog palayo mahitabo sa kasaysayan sa Pergamos, ug ang tawo sa sala gipadayag niadtong 538, sa dihang nagsugod ang iglesia sa Thyatira.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Ayaw pagtugoti nga may bisan kinsa nga maglimbong kaninyo sa bisan unsang paagi; kay kana nga adlaw dili moabot, gawas kon moanhi una ang pagkahulog sa pagtoo, ug ipadayag ang tawo sa sala, ang anak sa pagkalaglag; Siya nga mosupak ug magapahitaas sa iyang kaugalingon labaw sa tanan nga gitawag nga Dios, o ginasimba; aron nga siya ingon nga Dios molingkod sa templo sa Dios, nga nagapakita sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. 2 Tesalonica 2:3, 4.

The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.

Ang kasaysayan sa sidlakang Roma naghatag ug duha ka mga saksi sa matagnaong kamatuoran nga girepresentahan usab diha sa simbolikong relasyon sa sidlakang Roma uban sa kasadpang Roma. Niana nga relasyon, ang kasadpang Roma mao ang iglesia ug ang sidlakang Roma mao ang estado. Ang Roma usa ka kombinasyon sa iglesia ug estado, ingon nga girepresentahan isip puthaw ug kolonon diha sa Daniel kapitulo dos.

A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.

Usa ka hinungdan nga makita sa makapadani nga paagi nga sa ulahing mga adlaw ang Islam sa tibuok kalibotan mosulong batok sa usa ka gahum nga girepresentahan ingon nga panaghiusa sa simbahan ug estado, ug kuhaon ang iyang teritoryo ug kaulohan, gipalig-on sa duha pa ka lain nga mga saksi gikan sa sagradong kasaysayan sa Pinadayag 9. Gidaog ni Osman ang teritoryo sa Nicomedia niadtong Hulyo 27, 1299, ug dayon gidaog niya ang teritoryo sa Nicaea paglabay sa duha ka tuig sa 1301. Ang iyang anak midaog sa kaulohan nga siyudad sa Nicaea sa 1331, ug ang maong anak usab midaog sa kaulohan nga siyudad sa Nicomedia pinaagi sa usa ka upat-ka-tuig nga paglikos nga natapos sa 1337. Gitimaan sa mga pioneer ang Hulyo 27, 1299 uban kang Osman, apan wala gayud nila tan-awa ang misunod nga gubat, ang gubat sa Nicaea, ingon nga makasaysayanong ikaduhang lakang sa pagtukod sa Imperyong Otomano. Ang Hulyo 27, 1299 mao ang unang lakang sa daghang mga lakang aron maabot ang balaod sa Dominggo. Ang unang duha ka mga lakang sa Turko nga Islam nag-ila sa sinugdanan sa usa ka tagna nga natapos sa 1449, dayon pag-usab sa 1840, dayon pag-usab sa 9/11 ug dayon pag-usab sa Disyembre 31, 2023.

The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.

Ang nahauna niadtong duha ka mga lakang nagtimaan dili lamang sa sinugdanan sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, kondili nagtimaan usab kini sa sinugdanan sa katloan ug walo ka tuig. Nagsugod kini sa pagkuha ni Osman sa teritoryo sa Nicomedia, ug natapos kini katloan ug walo ka tuig sa ulahi sa dihang ang anak ni Osman mikuha sa kaulohan nga siyudad sa Nicomedia sa katapusan sa upat ka tuig nga paglikos niadtong 1337. Ang gidaghanon nga katloan ug walo nagrepresentar sa “pagbangon,” ug ang inisyal nga lakang sa pagkuha ni Osman sa teritoryo nagtimaan sa pagbangon sa Turkish Islam. Nianang unang lakang nga katloan ug walo ka tuig, ang usa ka “upat ka tuig” nga paglikos nagtimaan sa panapos. Sa katapusang lakang sa usa ka gatus ug kalim-an ka tuig, ang pagpakaulaw gipakanaog, ug upat ka tuig sa ulahi sa 1453, ang kaulohang siyudad sa sidlakang Roma gikuha.

Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.

Bisan pa kon kini mao ang mga Ottomanong Turko niadtong 1453, o ang anak ni Osman nga nakabuntog sa Nicomedia niadtong 1337 ug sa Nicaea niadtong 1331, sa tanang tulo ka kahimtang, ang matag kaulohan nga siyudad nagsilbi sa usa ka yugto sa kasaysayan ingon nga kaulohan sa sidlakang Roma. Ang tanang tulo ka linya nag-ila sa pagpanakop sa sidlakang Roma. Ang matag usa niadtong tulo ka linya nag-ila nga ang Islam unang nakabuntog sa teritoryo ug pagkahuman sa kaulohan sa sidlakang Roma. Ang ngalan sa tanang tulo ka kaulohan mao usab ang ngalan sa teritoryo. Ang matag usa sa tulo ka linya adunay lahi nga alpha ug omega nga mga dagway sa kasaysayan. Samtang nag-ila sa usa ka relasyon tali sa simbahan ug estado uban sa pagpakaulaw sa Islam sa emperador ug emperatris, ang mapanagnaong pagpakaulaw nagdugtong sa ilang mga linya ngadto sa kasadpang Roma, nga gipakaulawan usab ni Constantino nga Bantugan sa dihang iyang gipili ang Constantinople ibabaw sa siyudad sa Roma niadtong 330. Ang katapusang pagpakaulaw sa kasadpang Roma miabot niadtong 476 uban sa katapusang emperador, ug sukad niadto nagpadayon kini sa paspas nga pagkunhod.

Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.

Ang Kasadpang Roma, sa iyang kalabutan sa Sidlakang Roma, mao ang iglesia; ang sidlakan mao ang estado. Pagpaubos sa sinugdanan niadtong 330, unya pagpaubos sa 476, ug dayon sa 782 ug unya pag-usab sa 1449. Usa ka linya sa pagpaubos nga nagsugod sa pagkabahin sa usa ka gingharian, gisundan sa 476 sa pagpaubos sa pagkawala sa emperador, ug busa sa emperyo, aron lamang sundan sa Islam nga nagdala ug pagpaubos una sa teritoryo sa sidlakan niadtong 782 ug dayon sa kaulohang siyudad sa sidlakan niadtong 1453.

Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.

Ang Islam sa tagna sa Biblia nagapadayag sa linya sa sidlakang ug kasadpang Roma, ug ang kahayag nga ginaproduce sa Islam karon nahiuyon sa, apan labaw pa kaayo sa, pundasyonal nga kahayag sa Islam alang sa mga Millerite nga mga pioneer. Ang panahon sa pagsulay nga nagsugod niadtong 2024 pinaagi sa pangutana kon kinsa ang ‘mga tulisan sa imong katawohan nga magapalig-on sa panan-awon’ mao ang alpha sa yugto sa pagsulay, ug karon sa katapusan sa yugto sa pagsulay ang kahayag gikan sa hilisgutan sa Islam sa Pinadayag kapitulo nuwebe nagadugang ug mga saksi sa kasadpang ug sidlakang Roma nga wala gayud masusi hangtod niining kasamtangang ulahing mga adlaw.

The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.

Ang mga mahulagwayong linya sa Islam nga girepresentar diha sa mga kapitulo siyam hangtod onse naghiusa sa mga linya sa kasaysayan nga anaa sa mga bersikulo napulo hangtod napulo ug unom sa Daniel onse pinaagi sa paghatag ug mga pagpamatuod nga nagdugtong sa mga linya nga gihisgutan na niini nga mga artikulo. Apan sulod sa mahulagwayong ilustrasyon sa pagtungha sa Islam anaa usab ang pagtungha sa kalihokan sa mga Millerite ug sa kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Duha ka upat-ka-tuig nga mga yugto nga lig-ong gibutang sulod ug ingon nga kabahin sa mga tagna sa panahon sa Pinadayag nuebe naghatag ug pagpamatuod ngadto sa upat ka tuig gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Sa 1844 wala na ang mahulagwayong panahon, busa ang simbolikong upat-ka-tuig nga yugto gihubit pinaagi sa iyang mahulagwayong mga kinaiya, dili pinaagi sa panahon. Ang unang upat-ka-tuig nga yugto nagtimaan sa pagdaug sa Islam sa Nicomedia, ang kanhing sidlakang Romanhong kapital, niadtong 1337, katloan ug walo ka tuig human gidaog sa iyang amahan ang maong teritoryo. Ang ikaduhang upat ka tuig nagtimaan sa pagpakaulaw sa mga pangpolitika ug relihiyosong mga punoan sa sidlakang Roma niadtong 1449, nga gidala sa Islam, ug ang ikatulong upat ka tuig nagtimaan sa mahimayaong pagpakita sa gahum sa Dios sa dihang ang manulonda nga nagpasanag sa yuta pinaagi sa iyang himaya mikunsad niadtong Agosto 11, 1840.

The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.

Ang kasaysayan sa mga Millerite sa nahaunang ug ikaduhang manulonda nagkatakdo sa kasaysayan sa ikatulong manulonda panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Kadtong katapusang buluhaton sa pagtimri mao ang pagpapas sa sala; kini mao ang panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo, ug kini mahitabo diha sa taliwala sa usa ka gubat nga gidala sa Islam.

And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.

Ug gibuksan niya ang walay-iladmon nga bung-aw; ug may usok nga mitungas gikan sa bung-aw, ingon sa aso sa usa ka dakung hudno; ug ang adlaw ug ang kahanginan nangitngit tungod sa aso nga gikan sa bung-aw. Ug gikan sa aso migula ang mga dulon ibabaw sa yuta: ug gihatagan sila ug gahum, maingon nga ang mga tanga sa yuta adunay gahum. Ug gisugo sila nga dili nila dauton ang balili sa yuta, ni ang bisan unsang lunsayng tanom, ni ang bisan unsang kahoy; kondili kadto lamang nga mga tawo nga walay patik sa Dios sa ilang mga agtang. Pinadayag 9:2–4.

The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.

Ang hingpit nga katumanan sa matag tagna anaa sa katapusang mga adlaw, busa kining pahayag nagaila sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang tagna mahitungod sa Islam diha sa Pinadayag 9 naghatag sa makasaysayanong yawi aron ipasundayag ang labing bug-os nga hulagway sa gahum nga nagpatindog sa panan-awon, nga nagkahiusa diha sa kasaysayan nga mitapos niadtong Agosto 11, 1840, sa dihang gipugngan ang Islam. Gikan nianang puntoha ang pagpamatuod sa Pinadayag 9 miabot ngadto sa kapitulo 10 ug sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. Unya sa kapitulo 11 ang ikatulong kaalaut miabut sa kalit diha sa balaod sa Domingo, nga mao ang higayon sa pagsugod sa makusog nga pagsinggit sa ikatulong manulonda. Ang kapitulo 9 mao ang yawi sa Islam sa paghan-ay sa pagsaka ug pagkapukan sa mga gingharian nga gipadayag sa Daniel ug sa Pinadayag. Ang mga kapitulo 10 ug 11 nagaila sa kasinatian sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ka mga maalamong ulay. Ang kapitulo 9 nagaila sa simbolo nga nagpatindog sa gawasnong panan-awon, ug ang mga kapitulo 10 ug 11 nagaila sa sulodnong panan-awon nga nalangkit sa pagsunod sa Cordero ngadto sa Labing Balaang Dapit.

Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.

Ang kapitulo napulo sa Pinadayag nag-abli uban kang Cristo ingon nga gamhanang manulunda nga mikunsad nga may gamayng basahon nga inablihan. Kana nga hitabo natuman niadtong Agosto 11, 1840, sa pagtapos sa tagna sa Pinadayag 9 nga nagtimaan sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw. Ang Pinadayag 10 nagtimaan sa kasaysayan padayon hangtod nga ang mensahe nahimong mapait sa tiyan ni Juan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang upat ka tuig gikan sa 1840 ngadto sa 1844 nagsugod sa pag-abot sa unang manulunda ug natapos sa pag-abot sa ikatulong manulunda. Kining upat ka tuig nga misunod human sa katumanan sa Agosto 11, 1840, gitipohan pinaagi sa upat ka tuig gikan sa Hulyo 27, 1449 hangtod sa 1453 sa sinugdanan sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog lima ka adlaw. Kining duruha ka mga yugto sa upat ka tuig nahiuyon sa upat ka tuig sa pagsulong sa Nicomedia gikan sa 1333 hangtod sa 1337. Sa simbolikong paagi, ang sidlakang Roma gidaug sa Islam sa makatulo. Ang una diha sa pagsulong sa Nicaea niadtong 1331, unya ang upat ka tuig nga pagsulong sa Nicomedia niadtong 1337, ug unya ang pagsulong sa Constantinople niadtong 1453.

Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.

Si Diocletian legal nga gibahin ang Roma ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 293, ug si Constantine sa mapanagnaong paagi gibahin ang Roma ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 330. Niadtong 395, sa pagkamatay sa emperador nga si Theodosius I, ang imperyo pormal ug sa walay pag-usab nga gibahin, samtang iyang gipaninunod ang sidlakan ug ang kasadpan ngadto sa iyang duha ka mga anak nga lalaki. Ang Iglesiang Katoliko nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 1054 sa “dakong pagbulag.” Ang pagkabahin hinayhinay, maingon man ang pagkahugno nga misunod. Ang maong pagkabahin nagpabilin hangtod niining mismong adlawa. Sulod sa kalim-an ka tuig sukad nianang petsaha, ang kasadpang iglesia sa Roma nagsugod sa gibana-banang duha ka gatus ka tuig nga mga krusada batok sa Islam. Ang Kasadpang Roma nahugno sa dihang nawad-an kini sa iyang ulahing emperador niadtong 476. Ang Sidlakang Roma nahugno niadtong 1453. Ang Papal nga Roma nahugno niadtong 1798. Ang Pagano nga Roma nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 293, 330 ug 395. Ang Papal nga Roma nabahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan niadtong 1054. Giila ni Sister White ang pagsaka ug pagkahugno sa mga gingharian ingon nga pangunang tulonggon sa pagtuon sa Pulong sa Dios.

The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.

Ang mga gingharian nga gidala ngadto sa kahayag sa kasaysayan gikan sa ikasiyam nga kapitulo sa Pinadayag nagpalig-on sa pangatarungan nga ang Roma mao ang nagpatindog sa panan-awon. Ang mahimantalaong kalambigitan tali sa Islam ug sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo maoy pamatuod nga ang mensahe sa singgit sa tungang gabii, nga gitipoan pinaagi sa pagsakay ni Cristo ngadto sa Jerusalem ibabaw sa usa ka asno, girepresentahan sa usa ka panagna sa panahon nga nagsugod sa panahon sa unang kaalautan, mipadayon sa ikaduhang bahin sa panagna diha sa ikaduhang kaalautan, ug nakaabot sa iyang katumanan sulod sa upat-ka-tuig nga kasaysayan diin ang kalihokan sa mga Millerita sa una ug ikaduhang mga manolunda nagsugod pinaagi sa katumanan nianang maong panagna. Ang panagna nagsugod sa simbolo sa “katloan ug walo ka tuig ug duha ka tuig” (1299 ug 1301) nga mga tuig nga nagtimaan sa pagsubang sa Islam ug natapos kini sa simbolo sa “katloan ug walo ka tuig ug duha ka tuig” (1838 ug 1840) nga nagtimaan sa pagsubang sa mga Millerita.

In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.

Niadtong 1844, sa pagtapos sa upat ka tuig nga yugto sa mga Millerite nga gipakita nang daan pinaagi sa paglikos gikan sa 1333 hangtod sa 1337, ug gikan sa 1449 hangtod sa paglikos sa 1453, ang propetikong panahon dili na angay ipatuman. Ang pagpataas sa bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diretso nga nalangkit sa tagna diin ang Islam gipataas.

Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

Juda, ikaw mao ang pagadayegon sa imong mga igsoon: ang imong kamot anha sa liog sa imong mga kaaway; ang mga anak sa imong amahan moyuko sa imong atubangan. Si Juda mao ang nati sa leon: gikan sa tukbonon, anak ko, mitungas ka: siya miduko, siya mihigda ingon sa leon, ug ingon sa tigulang nga leon; kinsa man ang makapukaw kaniya? Ang cetro dili mobulag gikan kang Juda, ni ang magbubuhat ug balaod gikan sa taliwala sa iyang mga tiil, hangtod nga moanhi si Shilo; ug kaniya mamahimo ang pagtigum sa mga katawohan. Nga gihigot ang iyang nati nga asno ngadto sa parras, ug ang nati sa iyang asno ngadto sa piniling parras; iyang gihugasan ang iyang mga sapot sa bino, ug ang iyang mga bisti sa dugo sa mga ubas: Ang iyang mga mata mapula tungod sa bino, ug ang iyang mga ngipon maputi tungod sa gatas. Genesis 49:8–12.

The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo hingpit nga nagapakita sa kinaiya ni Cristo, ug si Cristo, taliwala sa uban pang simbolikong mga paghulagway, mao ang “piniling parrasan.” Si Ismael giila ingon nga usa ka “ihalas” nga tawo sa Genesis 16:12.

And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.

Ug siya mahimong usa ka ihalas nga tawo; ang iyang kamot batok sa matag tawo, ug ang kamot sa matag tawo batok kaniya; ug siya mopuyo sa atubangan sa tanan niyang mga igsoon.

The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

Ang pulong nga gihubad nga “ihalas” mao ang ihalas nga asno sa Arabia. Ang mga representante ni Cristo sa ulahing mga adlaw nagsakay ibabaw sa mensahe sa ihalas nga asno sa Arabia, ang asno nga gisakyan ni Cristo pagsulod sa Jerusalem, ang asno nga sa katapusan misulti human kini hampakon ni Balaam sa ikatulong higayon. Ang mga mensahero nga nagmantala sa mensahe nga naghatag og gahum sa mensahe sa unang manulonda niadtong 1840 wala makakita sa usa ka may kalabutan ug mahinungdanong usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nga tagna diha mismo sa maong propetikong kasaysayan diin nahimutang ang mensahe nga naghatag og gahum sa kalihukan. Wala usab nila makita ang duha ka upat-ka-tuig nga mga yugto diha sa maong mao rang tagna sa panahon nga nagtimaan sa kasaysayan gikan sa 1840 ngadto sa 1844. Ang Leon sa banay ni Juda karon nagabukas og kahayag gikan sa “karaang mga agianan” nga wala pa gayod makita kaniadto, ug kini nga kahayag nahiuyon sa maong kahayag nga nagpadayon sa pag-abli sukad sa Disyembre 31, 2023. Kini nagwagtang sa bisan unsang mga pagduhaduha kon ang Islam ba ang moigo sa Nashville. Ang kahayag nagadan-ag sa simbolo sa Roma, sa ingon nahimong usa ka pahayag nga omega sa kontrobersiya nga alpha niadtong 2024 mahitungod sa mga tulisan sa imong katawhan, ug kini usab mao ang omega nga simbolo sa lalis mahitungod sa mao ra nga simbolo sa kasaysayan sa mga Millerita. Kini nagaila nga ang Islam sa mga tagna sa panahon sa Pinadayag 9 mao ang panggawas nga mensahe sulod sa sulodnong kasaysayan sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Gitudlo na namo kini nga kamatuoran sulod sa pipila ka panahon, apan karon mahimo na kini ipakita diha sa usa ka linya nga nagsugod sa Pinadayag 9 ug matapos sa Pinadayag 11. Ang ikatulong upat-ka-tuig nga yugto nga nalambigit sa tagna sa panahon sa Islam nga natuman gikan sa 1840 ngadto sa 1844, naghulagway sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Pinaagi sa dakong linog sa Pinadayag 11 ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ginabayaw ingon nga usa ka bandila.

In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.

Sa Ezekiel treinta’y siete, ang pagbangon sa katawohan sa Dios ingon nga usa ka kasundalohan maoy usa ka duha-ka-lakang nga proseso nga gipakita nang daan pinaagi sa paglalang kang Adan. Una, si Adan gihulma gikan sa yuta, unya si Cristo mihuyop kaniya sa gininhawa sa kinabuhi. Sa Ezekiel, ang nahaunang tagna maoy naghulma sa mga patay nga lawas, apan sila patay gihapon. Unya ang upat ka hangin gihuyopan ngadto sa mga lawas ug sila mingtindog ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Ang mga numero nga treinta’y otso ug kuwarenta nagrepresentar niining duha ka mga lakang.

We will continue these things in the next article.

Padayonon namo kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.

Human niini may usa ka fiesta sa mga Judio; ug si Jesus mitungas ngadto sa Jerusalem. Karon didto sa Jerusalem, haduol sa merkado sa mga karnero, may usa ka linaw nga sa Hebreohanon ginatawag ug Bethesda, nga may lima ka portiko. Niini nanghigda ang usa ka dakung panon sa mga masakiton, mga buta, mga bakol, mga piang, nga nagpaabot sa paglihok sa tubig. Kay sa usa ka gitakdang panahon may usa ka manulonda nga mokanaog ngadto sa linaw, ug mokutaw sa tubig: ug bisan kinsa unya ang maoy unang makasulod human sa pagkutaw sa tubig mamaayo sa bisan unsang balatian nga iyang giantos. Ug didto may usa ka tawo nga may sakit sulod sa katloan ug walo ka tuig. Sa pagkakita ni Jesus kaniya nga naghigda, ug sa pagkahibalo nga dugay na siyang anaa sa maong kahimtang, siya miingon kaniya, Buot ka bang mamaayo? Ang masakiton nga tawo mitubag kaniya, Ginoo, wala akoy tawo nga mopasulod kanako sa linaw inigkutaw sa tubig: apan samtang ako pa nagapaingon, may laing manaog una kanako. Si Jesus miingon kaniya, Tindog, kuhaa ang imong higdaanan, ug lakaw. Ug dihadiha ang tawo naayo, ug gikuha niya ang iyang higdaanan, ug milakaw: ug nianang maong adlawa mao ang adlaw nga igpapahulay. Juan 5:1–9.

Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

“Karon tumindog kamo karon,” miingon ako, “ug taboka ninyo ang sapa sa Zered.” Ug mitabok kami sa sapa sa Zered. Ug ang gidugayon sukad sa among paggikan sa Kadeshbarnea hangtod sa among pagtabok sa sapa sa Zered, katloan ug walo ka tuig; hangtod nga ang tibuok kaliwatan sa mga lalaking manggugubat nangahanaw gikan sa taliwala sa panon, sumala sa gipanumpa sa Ginoo kanila. Deuteronomio 2:13, 14.