The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Ang nag-unang artikulo natapos sa parapo nga nagaingon, “Ang kasal sa pakigsaad sa 313 nagrepresentar sa kataposang kasal sa pakigsaad sa gahum sa kapapahan uban sa Estados Unidos—ang pangunahang hari sa napulo ka mga hari sa Kapadayagan disi-siyete; usa ka gahum nga may duha ka sungay nga gipakita sa hulagway sa gahum nga may duha ka sungay sa Pransiya. Ang kasaysayan nga nagsugod kang Clovis niadtong 496 ug sa katapusan mitultol ngadto sa dekreto ni Justinian sa 533 ug sa paglingkod sa kapapahan sa trono sa 538, nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa 1989 hangtod sa balaod sa Domingo.”
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Si Ronald Reagan gihulagway pinaagi kang Clovis niadtong 496 ug si Donald Trump gihulagway pinaagi kang Justinian niadtong 533. Ang dekreto ni Justinian miabot lima ka tuig sa wala pa misaka ang kapapahan sa trono niadtong 538, ug ang Edict of Milan miabot walo ka tuig sa wala pa ang unang balaod sa Dominggo niadtong 321. Ang maong dekreto ug edikto nagkauyon ingon nga timailhan nga nag-una sa balaod sa Dominggo.
Reagan
Reagan
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
Niadtong 1870, giilog sa mga sundalong Italyano ang Roma (20 Septiyembre 1870). Ang Papal States mihunong sa paglungtad ingon nga usa ka teritoryal nga estado, ug si Papa Pius IX nahimong “binilanggo sa Vaticano.” Tungod kay wala nay nahibiling teritoryo sa papa nga giila ingon nga usa ka soberanong estado, ang Estados Unidos (sama sa daghang ubang mga nasod) wala na magpadayon og pormal nga diplomatikong relasyon sa Papa ingon nga usa ka temporal nga magmamando. Niadtong Oktubre 1951, gitudlo ni Presidente Harry S. Truman si Heneral Mark W. Clark isip Embahador sa U.S. ngadto sa Vaticano. Kusog nga pagsupak ang dali mitungha gikan sa daghang mga Protestante nga simbahan ug mga organisasyon, nga nangatarongan nga ang maong pagtudlo nakalapas sa pagkabahin sa simbahan ug estado. Niadtong Enero 1952, gibawi ni Heneral Clark ang iyang ngalan.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
Niadtong Enero 10, 1984, si Presidente Ronald Reagan ug si Papa Juan Pablo II pormal nga nagkauyon sa pagtukod sa hingpit nga diplomatikong relasyon tali sa Tinipong Bansa sa Amerika ug sa Balaang Lingkuranan. Niadtong Abril 9, 1984, si William A. Wilson (nga nag-alagad na isip personal nga representante ni Reagan) mipresentar sa iyang mga katungdanan ug nahimong unang Ambahador sa U.S. ngadto sa Balaang Lingkuranan.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
Sulod sa katloan ug tulo ka tuig gikan sa 1951 hangtod sa 1984, ang pagsukol sa Protestantismo batok sa Katolisismo nahanaw. Ang mga “bukton” nga mitindog alang sa kapapahan niadtong 496 uban kang Clovis nagtimaan kang Reagan niadtong 1984 hangtod paingon sa 1989. Si Clovis nagrepresentar sa pagtangtang sa relihiyon (paganismo) nga nagpugong sa kapapahan gikan sa pagsaka pag-usab ngadto sa gahum, ug pag-abot sa 1984, ang pagsukol sa Protestantismo sa pagsaka sa kapapahan gikuha na. Ang “adlaw-adlaw” (paganismo) gikuha na, ug gihulagway ni Pablo kana nga pagtangtang sa pagsukol sa paganismo batok sa kapapahan ingon nga usa ka “pagkahulog palayo.”
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Ang simbolikong iglesia sa pagkompromiso nga girepresentahan ni Constantine the Great ug sa kasaysayan gikan sa 313 ngadto sa 538 nagrepresentar sa usa ka yugto diin ang usa ka iglesia mikompromiso sa iyang kaugalingon ug nahulog gikan sa pagtuo. Ang relihiyon nga girepresentahan sa “508” nga kaniadto nagpugong sa pagsulong sa gahum sa kapapahan, naghulagway sa pagkahulog sa mga Protestante sa Estados Unidos. Si Reagan girepresentahan ni Clovis. Sa 496 gihatag ni Clovis ang iyang “gahum” ngadto sa kapapahan, sa ingon naghulagway sa “dili balaan nga alyansa” nga natuman sa mga katuigan ni Reagan. Si Clovis nagrepresentar usab sa pagkuha sa “adlaw-adlaw” sa 508. Ang 508 naghulagway sa 1984.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
“Kining pagkompromiso tali sa paganismo ug Kristiyanismo maoy miresulta sa pag-uswag sa ‘tawo sa sala’ nga gitagna sa tagna ingon nga mosupak ug magpataas sa iyang kaugalingon labaw sa Dios. Kadtong dambuhalang sistema sa mini nga relihiyon maoy usa ka obra maestra sa gahum ni Satanas—usa ka monumento sa iyang mga paningkamot sa paglingkod sa trono aron pagaharian ang yuta sumala sa iyang kabubut-on.” The Great Controversy, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Si Reagan nabantog nga nagtawag sa Unyong Sobyet nga usa ka “daotang imperyo” diha sa usa ka pakigpulong niadtong 1983 ug nagtan-aw sa komunismong ateyista ingon nga usa ka halalum nga hulga sa moralidad ug sa espiritu. Siya ug si Juan Pablo II naghimo ug suod nga personal ug politikanhong pakigtambayayong batok sa komunismong Sobyet. Ang duha ka lalaki nakakita sa maong pakigbisog diha sa moral ug bisan pa sa mapangamhanong pagtagad sa Langit; si Reagan sa tago misulti mahitungod sa usa ka “Balaan nga Plano” aron mapukan ang komunismo. Si Reagan may interes sa mga pagpakita sa Fatima (ang pasidaan nga “ang Rusya magkatag sa iyang mga kasaypanan”), ug ang duha ka pangulo naghisgot sa ilang gipaambit nga pagbati nga giluwas sa Dios ang ilang mga kinabuhi (ang duha naluwas sa mga pagsulay sa pagpatay niadtong 1981) alang sa usa ka katuyoan nga may kalabutan sa pagpildi sa komunismo.
The Disciples of Christ
Ang mga Tinun-an ni Cristo
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Si Reagan gipadako sulod sa denominasyon sa Disciples of Christ, kansang mga nag-unang magtutukod direkta nga nagtudlo nga ang papa sa Katolisismo mao ang antikristo. Si Alexander Campbell, ang labing inila nga sayong pangulo sa iglesya sa Disciples of Christ, sa makadaghan gisailhan ang kapapahan ingon nga mao ang antikristo. Sa mga debate ug sinulat, iyang gipangatarongan nga ang gamayng sungay sa Daniel 7, ang mananap sa Pinadayag 13, ug ang tawong makasasala sa 2 Tesalonica 2, silang tanan nagtudlo ngadto sa mga papa sa Roma. Gigamit niya kining maong mga pag-ila sa publikong mga debate (lakip ang uban kang Obispo Katoliko John B. Purcell niadtong 1837). Si Barton W. Stone nagtawag sa paggobyerno sa Papa ingon nga tinuod nga antikristo ug ang “tawong makasasala.” Si Walter Scott (laing sayong ebanghelista sa maong kalihokan) misulat nga ang tawong makasasala, ang Papa sa Roma, motungha sulod sa Cristohanong iglesya ug magbayaw sa iyang kaugalingon labaw sa Dios.
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Ang inahan ni Reagan nga si Nelle, usa ka debotadong sakop sa denominasyong Disciples of Christ ug mao ang nag-unang impluwensiyang relihiyoso sa iyang pagkabata. Gibautismohan si Reagan sa simbahan sa Disciples of Christ sa Dixon, Illinois, sa edad nga 11, ug aktibo siya didto sa iyang pagkaulay (lakip ang pagtudlo sa Sunday school). Mitambong siya sa Eureka College, nga kauban sa Disciples of Christ.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
“Ang mga nangalibog sa ilang pagsabot sa pulong, nga mapakyas sa pagtan-aw sa kahulogan sa antikristo, sa pagkatinuod mopahiluna sa ilang kaugalingon diha sa dapig sa antikristo. Wala nay panahon karon alang kanato sa pagpasagol sa atong kaugalingon sa kalibotan.” Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
Si Reagan gihulagway pinaagi kang Clovis ug usab pinaagi sa pagkompromiso ni Constantino nga Bantogan. Si Reagan usab mao ang nahauna sa katapusang walo ka mga presidente sukad sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Ingon nga nahauna sa katapusang walo ka mga presidente, siya nagatipo kang Donald Trump, nga sama kang Reagan hilabihan ka nalibog mahitungod sa tinuod nga mga tumong sa kapapahan, ug kon kinsa gayod ang kapapahan.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
Mahimo bang mag-uban sa paglakaw ang duha, gawas kon sila nagkauyon? Amos 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
Ang ikaunom ug katapusang kasal sa pakigsaad diha sa Daniel kapitulo onse mahitabo sa kasaysayan nga nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1989, ug matapos sa kasaysayan ni Donald Trump.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
“Sa mga kalihukan nga karon nagakahitabo sa Estados Unidos aron pagsiguro sa suporta sa estado alang sa mga institusyon ug mga pamaagi sa iglesia, ang mga Protestante nagsunod sa mga tunob sa mga papista. Labaw pa niana, ilang giablihan ang pultahan aron ang Kapapahan makabaton pag-usab sa Protestante nga Amerika sa pagkahari nga nawala kaniya sa Daang Kalibotan.” The Great Controversy, 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
Ang kasabotan sa kaminyoon sa 313 ug ang Edikto sa Milan nahiuyon sa kasaysayan sa 533, ug ang dekreto ni Justinian sa 533 pagapatumanon pag-usab sa usa ka administrasyong nag-angkon nga Kristohanon, nga dili na makasabot nga ang pag-ila sa gahum sa pagka-papa ingon nga usa ka Kristohanong institusyon usa, sa labing maayo, ka tin-aw nga panagsumpaki sa mga pulong, ug, sa labing daotan, usa ka makamatay nga limbong.
Church and State
Simbahan ug Estado
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Sa 457 BC, ang ikatulong sugo ni Artaxerxes nagpasig-uli sa nasodnong pagkahari alang sa politikal ug relihiyosong awtoridad.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Ug ikaw, Ezra, sumala sa kaalam sa imong Dios, nga anaa sa imong kamot, magtudlo ka ug mga mahistrado ug mga maghuhukom, nga maghukom sa tanang katawohan nga atua sa tabok sa suba, sa tanan nga nakaila sa mga balaod sa imong Dios; ug tudloi ninyo kadtong wala makaila niini. Ug bisan kinsa nga dili motuman sa balaod sa imong Dios, ug sa balaod sa hari, ipatuman dayon kaniya ang hukom, bisan kini alang sa kamatayon, o sa pagpalagpot, o sa pagsakmit sa mga kabtangan, o sa pagkapriso. Ezra 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Ang ikatulong sugo naghatag ug awtoridad sa pagpatuman sa paghukom ug silot alang sa mga balaod sa Dios ug sa mga balaod sa hari. Kining sugoa maoy nagtimaan sa sinugdanan sa panagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nga natapos niadtong Oktubre 22, 1844 sa dihang si Cristo sa kalit miadto sa Iyang templo. Gitimaan usab niini ang sinugdanan sa usa ka panagna nga duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga natapos niadtong 207 BC, sa kasaysayan tali sa mga gubat sa Raphia niadtong 217 BC ug Panium niadtong 200 BC. Ang pagpahiuli sa sibil ug relihiyosong pagkasoberano niadtong 457 BC nagtimailhan sa usa ka pilo ka alpha nga nakakaplag ug duha ka omega nga katumanan. Ang duha ka omega nga katumanan nagrepresentar ug usa ka siradong pultahan; ang usa alang sa Protestante nga sungay ug ang usa alang sa Republikano nga sungay.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
Ang nahaunang tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig nagrepresentar sa mga balaod sa Dios, ug ang tagna sa duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nagrepresentar sa mga balaod sa hari. Ang duha ka mga tagna nag-ila sa sungay sa Protestantismo ug sa sungay sa Republikanismo ibabaw sa mananap nga gikan sa yuta sa Pinadayag trese. Ang Republikano nga sungay sa mananap nga gikan sa yuta gibutang sa tunga-tunga sa mga bersikulo onse hangtod sais sa Daniel onse. Ang napulog-pito ka tuig nga yugto tali sa Raphia ug Panium gisumpaki sa usa ka sungay gikan sa duruha ka pilo nga tagna sa ikatulong sugo niadtong 457 BC. Ang tagna nga may duha ka pilo nag-ila sa paghukom sa katapusang katawhan sa tugon ug usab sa paghukom sa nasod diin ang maong katawhan sa tugon nakakaplag sa ilang mga gamot.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Ug miingon Siya kang Abram, Hibaloi sa pagkatinuod nga ang imong kaliwatan mahimong dumuloong sa yuta nga dili ila, ug sila maga-alagad kanila; ug sila managdaugdaug kanila sulod sa upat ka gatus ka tuig; Ug usab nianang nasora nga ilang paga-alagaran, pagahukman Ko: ug sa ulahi manggula sila nga may dakung bahandi. Genesis 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
Sa basahon ni Ezekiel, ang Oktubre 22, 1844 gisimbolohan sa Oktubre 22, 573 BC. Ang usa ka petsa nagtimaan sa sinugdanan sa imbestigatibong paghukom ug ang usa usab nagtimaan sa pagpatunog sa trumpeta sa Jubileo sa sinugdanan ug sa katapusan sa proseso sa paghukom. Ang duruha ka petsa nagtugma, ug ang duruha usab nagtimaan sa usa ka siradong pultahan. Ang 1844 nagrepresentar sa pagsira sa pultahan sa balaang dapit, sa dihang si Cristo mibalhin ngadto sa Labing Balaang Dapit. Ang 573 BC nagtimaan sa pagtapos sa tawhanong panahon sa pagsulay diin ang mga ulipon sa sala nga gilukat gihatagan sa ilang kagawasan, ug usa ka bag-ong yuta nga ilang pagapuy-an.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Ug kon dili siya matubos niining mga tuiga, nan mogula siya sa tuig sa jubileo, siya ug ang iyang mga anak uban kaniya. Kay alang kanako ang mga anak sa Israel mga sulugoon; sila mao ang akong mga sulugoon nga akong gipagula gikan sa yuta sa Egipto: Ako mao si Jehova nga inyong Dios. Levitico 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
Ang duha ka Oktubre 22 nagrepresentar sa siradong pultahan sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Ang yugto sa pagsulay nga gihatag sa Adventismo nagsugod niadtong 1844 ug matapos sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, ug ang yugto sa pagsulay nga gihatag sa Tinipong Bansa sa Amerika matapos usab sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo. Kining duha ka pagtapos nagtugbang sa duha ka saksi sa Oktubre 22 sa 2,300 ka tuig ug duha ka gatus ug kalim-an ka tuig.
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Ang duha ka gatos ug kalim-an ka tuig nga natapos diha sa kasaysayan tali sa Raphia ug Panium nagbahin sa yugto sa duha ka gubat ngadto sa duha ka simbolikong mga numero, nga sa tingub adunay ilang kaugalingong talagsaong kahulogan. Napulo ka tuig human sa Raphia, nga nagpasabot ug utlanan, ug pito ka tuig sa wala pa ang Panium, nga maoy usa ka gubat nga gihimo ibabaw sa usa ka kapatagan ug natapos pinaagi sa usa ka paglikos. Ang napulo ug pito, ingon nga simbolo, nagaila sa gahum sa dragon pinasikad sa daghang mga saksi. Ang 207 BC nagbutang kang Trump, ang simbolo sa mananap sa yuta, tali sa bersikulo onse ug kinse sa Daniel onse, sa paagi nga mapanagnaon nga nagaandam sa pagsulti ingon sa usa ka dragon, ingon sa girepresentahan sa panaghiusa sa numero nga napulo ug sa numero nga pito.
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
Ang napulog pito simboliko usab ug kini nagpalapad sa kasaysayan gikan sa Raphia ngadto sa Panium, lapas pa sa Panium, ug usab sa wala pa ang Raphia. Si Ptolemy IV Philopator naghari isip hari sa Ptolemaic Egypt gikan sa 221 BC hangtod sa 204 BC, ug gipildi niya si Antiochus Magnus didto sa Raphia niadtong 217 BC. Si Ptolemy misugod sa paghari sa wala pa ang Raphia, ug naghari siya sulod sa ‘napulog pito’ ka tuig. Ang gidaghanon nga napulog pito nagrepresentar sa usa ka makasaysayanong yugto nga nagsugod sa wala pa ang Raphia, ug nagpadayon lapas sa gubat sa Panium ug sa paglikos sa Sidon hangtod sa pagtapos sa tawhanong probation ingon nga girepresentahan sa tuig 330. Ang duha ka gatos ug kalim-an ka tuig nga tagna alang sa yugto sa iglesia sa Smyrna nagsugod niadtong 64 ug natapos sa Edict of Milan ug sa pakigsaad sa kaminyoon niadtong 313.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
Si Constantino nga Bantugan nagarepresentar sa kasaysayan sang iglesia sang Pergamo, kag ina nga kasaysayan nagsugod sang 313 kag nagtapos sang 538. Ang nahauna nga “napulog-pito” ka tuig pagkatapos sang katapusan sang duha ka gatos kag singkwenta ka tuig nga tagna sang 313 may tatlo ka mga pananda. Ang 313 amo ang Edict of Milan, ang 321 amo ang nahauna nga balaod nahanungod sa Domingo, kag ang pagbahin sang emperyo ginmarkahan sang 330. Ang 330 nagarepresentar sa katapusan nga balaod nahanungod sa Domingo nga nagamarka sang pagtakop sang tawhanon nga panahon sang pagtilaw. Gani, ang numero nga napulog-pito nagasugod antes sang Raphia kag nagatapos sing maayo pa pagkatapos sang kampanyang militar sang Panium kag Sidon. Ang bersikulo sais sa Daniel onse nagarepresentar sang balaod nahanungod sa Domingo sa Estados Unidos.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Ang tagna sa Smyrna nag-ila sa timailhan sa paglibot sa siyudad nga mao gayud ang kinauyokan sa pasidaan nga mensahe ni Ezekiel. Ang ilhanan sa dalan nga nag-una sa balaod sa Dominggo, sumala sa girepresentahan sa duha ka hulagway sa pagkalaglag sa Jerusalem, mao ang paglibot sa siyudad; apan kini usab mao ang Edict of Milan, nga nagsugod sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Sa panahon sa paglikos, mahitabo ang usa ka prosesyon sa kasabotan sa kaminyoon. Kini usa ka porma nga fractal sa prosesyon sa kaminyoon nga nagsugod kang Reagan, ingon sa gihulagway ni Clovis niadtong 496, apan ang katapusang prosesyon paingon sa kaminyoon magsugod sa paglikos, nga nagatugbang sa dekreto ni Justinian niadtong 533, ug sa Edict of Milan niadtong 313. Ang duha ka waymark nag-una sa balaod sa Domingo. Ang 313 miuna sa unang balaod sa Domingo niadtong 321, ug ang dekreto sa 533 miuna sa balaod sa Domingo sa ikatulong Counsel of Orleans niadtong 538. Adunay usa ka matang sa lehislasyon nga motuman sa mga propetikong kinaiya sa dekreto ni Justinian ug sa Edict of Milan, samtang adunay usab usa ka matang sa simbolikong kasabotan sa kaminyoon nga ipatuman.
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
Sa diha nga mapahimulos na kana nga sugo, ulahi na kaayo ang pagpangandam, kay ang pultahan sa panahon sa pagtamay pagasirhan na batok sa Protestante nga sungay sa ingon ka sigurado nga kini gisirhan sa unang Paskuwa didto sa Egipto. Human niana ang balaod sa Dominggo, ang sunod nga timailhan sa dalan, nagaila dili lamang nga ang hulagway sa mapintas nga mananap nahulma na sa hingpit, kondili usab ang pagpatuman sa timaan sa mapintas nga mananap. Ang balaod sa Dominggo nagtimaan sa katapusan sa panahon sa pagtamay alang sa Republikano nga sungay, ang mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag 13, sa ingon ka sigurado nga si Faraon ug ang iyang panon nangamatay sa Mapulang Dagat human sa Paskuwa.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
Ang duha ka gatos ug kalim-an ka tuig nga nagtakop sa 207 BC nag-ila kang Donald Trump, ingon nga gihulagway ni Antiochus Magnus nga nangandam alang sa umaabot nga kampanya nga nagsugod sa kapatagan sa Panium ug natapos sa paglikos sa Sidon. Human sa Gubat sa Panium, ang Ptolemaic nga kumandante nga si Scopas sa Aetolia mikalagiw uban sa mga 10,000 ka buhing nahibiling tropa ngadto sa siyudad sa Sidon. Gigukod siya ni Antiochus ug gilikosan ang Sidon. Ang Ptolemaic nga gobyerno sa Alexandria mipadala ug pwersang panabang, apan napakyas kini. Atubangan sa gutom, gitugyan ni Scopas ang siyudad. Gitugotan ni Antiochus si Scopas sa paggikan; si Scopas sa ulahi mibalik sa Ehipto, diin siya sa katapusan gipatay tungod sa mga sumbong sa pagbudhi ug pagpangawat sa salapi sa katilingban. Ang paglikos sa Sidon maoy nakakompleto sa pagpanakop ni Antiochus sa Coele-Syria human sa Panium.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Gipaila ni Sister White ang basahon ni Uriah Smith, Daniel and the Revelation, ingon nga “tabang nga kamot sa Dios.” Gipaila ni Smith ang duha-ka-lakang nga kampanya ni Antiochus diha sa iyang komentaryo bahin sa mga bersikulo katorse ug kinse sa Daniel onse.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
“Ang pagmatuto sa batan-ong hari sa Egipto gitugyan sa Senado sa Roma kang M. Emilius Lepidus, nga nagtudlo kang Aristomenes, usa ka tigulang ug eksperyensiyadong ministro nianang sawang harianon, aron mahimong iyang magbalantay. Ang iyang unang buhat mao ang paghimo ug mga kalikayan batok sa gihulgaang pagsulong sa duruha ka naghiusa nga mga hari, si Felipe ug si Antiochus.”
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
“Alang niini iyang gipadala si Scopas, usa ka bantogang heneral sa AEtolia, nga niadtong panahona nag-alagad sa mga Ehiptohanon, ngadto sa iyang kaugalingong yutang natawhan aron magpatigom ug mga dugang nga kasundalohan alang sa hukbo. Human makatigom ug makasangkap sa usa ka hukbo, midulong siya sa Palestina ug Coele-Syria (samtang si Antiochus nalambigit sa usa ka gubat batok kang Attalus sa Lesser Asia), ug iyang gipailalom ang tibuok Judea sa awtoridad sa Ehipto.”
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
“Sa ingon niana ang mga kahimtang nahimutang aron matuman ang bersikulo nga ania sa atong atubangan. Kay si Antiochus, nga mihunong sa iyang gubat batok kang Attalus sumala sa mando sa mga Romano, nagdalidali sa paghimo ug mga lakang aron mabawi ang Palestina ug Coele-Syria gikan sa mga kamot sa mga Ehiptohanon. Si Scopas gipadala aron mosupak kaniya. Duol sa mga tinubdan sa Jordan, nagtagbo ang duruha ka mga hukbo. [Panium] Napildi si Scopas, gigukod ngadto sa Sidon, ug didto gihiktan pag-ayo sa paglikos. Tulo sa labing batid nga mga heneral sa Ehipto, uban ang ilang labing maayo nga mga kasundalohan, gipadala aron wagtangon ang paglikos, apan walay kalampusan. Sa kaulahian si Scopas, sa dihang iyang giatubang, diha sa yagpis ug dili mahikap nga anino sa gutom, ang usa ka kaaway nga dili niya arang masukol, napugos sa pagsurender ubos sa makauulaw nga mga kondisyon nga kinabuhi lamang; tungod niini siya ug ang iyang napulo ka libo ka mga tawo gitugotan sa pagbiya, nga hinubo ug walay sapot. Dinhi makita ang pag-ilog sa labing kinutaan nga mga ciudad sa hari sa amihanan; kay ang Sidon, sa iyang nahimutangan ug sa iyang mga depensa, usa sa labing malig-on nga mga ciudad niadtong mga panahona. Dinhi makita ang kapakyasan sa mga armas sa habagatan sa pagbatok, ug ang kapakyasan usab sa katawhan nga gipili sa hari sa habagatan; nga mao si Scopas ug ang iyang mga pwersang Aetolian.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
Ang durasyon nga duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga matapos sa 207 BC nag-ila kang Donald Trump. Ang tagna nga duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga matapos sa 313 uban sa kasabotang kaminyoon sa sidlakan ug kasadpan, ug sa Edict of Milan, nag-ila sa pagporma sa larawan sa mananap sa Tinipong Bansa. Ang iglesia sa Pergamos, nga nagsugod sa 313, nagrepresentar sa kasaysayan diin ang Kristiyanismo nahisalaag pinaagi sa pakigkompromiso sa relihiyon sa paganismo, sa wala pa ang gahum sa kapapahan molingkod sa trono. Ang Pergamos ug ang tuig 313 nagtimaan sa pakigkompromiso nga girepresentahan sa pagporma sa larawan sa mananap sa Tinipong Bansa. Kini nagrepresentar sa pakigkompromiso sa Kristiyanismo ug sa Roma nga papal, kay ang relihiyon sa Katolisismo dili labaw ni kulang sa paganismo nga gitago ilalom sa dagway sa usa ka Kristohanong institusyon. Ang tagna nga duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga nagsugod sa 1776 ug matapos niining tuiga naghisgot usab sa Tinipong Bansa. Busa, ang tanang tulo ka mga tagna nga duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nagtumong sa pipila ka propetikong aspeto sa mananap sa yuta sa Pinadayag 13, ug silang tanan matapos sulod sa mga propetikong linya nga girepresentahan sa numero disi-siyete.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Ang balaod sa Domingo mao ang higayon nga ang Tinipong Bansa nagasulti ingon sa usa ka dragon, ug ang pagsulti sa usa ka nasod mao ang lihok sa iyang mga awtoridad nga lehislatibo ug hudisyal.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
“Ang ‘pagsulti’ sa nasud mao ang buhat sa iyang lehislatibo ug hudisyal nga mga awtoridad.” The Great Controversy, 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Si Trump dili usa ka hudisyal o lehislatibong awtoridad, busa ang hapit na moabot nga balaod sa Domingo pagatumanon pinaagi sa Kongreso. Apan ang bisan unsang lihok nga naghatag ug suporta sa gahum sa papa naglarawan sa balaod sa Domingo. Ang dekreto sa 533, ug ang edikto sa 313, nagtimaan sa sinugdanan sa yugto sa dihang maporma ang hulagway sa mananap. Ang katapusan mao ang hapit na moabot nga balaod sa Domingo, ug si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan; busa ang lihok ni Trump pinaagi sa usa ka ehekutibong mando nga maghatag ug bisan unsang “konsesyon” sa anticristo sa tagna sa Biblia magrepresentar sa alpha sa kalihokan nga matapus lamang sa omega, sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika “motalikod sa mga prinsipyo sa iyang kagamhanan aron sa pagpahigayon ug usa ka balaod sa Domingo.”
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
“Daghan, bisan gani niadtong nalambigit niining kalihukan alang sa pagpatuman sa Domingo, ang gibulagan sa pagtan-aw sa mga sangpotanan nga mosunod niini nga buhat. Wala nila makita nga sila nagahampak sa diretso batok sa kagawasan sa relihiyon. Daghan ang wala gayud makasabut sa mga pag-angkon sa Igpapahulay sa Biblia ug sa bakak nga patukoranan nga ginatukoran sa institusyon sa Domingo. Ang bisan unsang kalihukan pabor sa lehislasyong relihiyoso sa pagkatinuod usa ka buhat sa paghatag ug pag-uyon ngadto sa kapapahan, nga sulod sa daghang mga kapanahonan mapadayonong nakiggubat batok sa kagawasan sa tanlag. Ang pagbantay sa Domingo nakautang sa iyang paglungtad ingon nga gitawag nga Kristohanong institusyon ngadto sa ‘tinago sa kasal-anan;’ ug ang pagpatuman niini mahimong usa ka tinuod nga pag-ila sa mga prinsipyo nga mao gayud ang batong pamag-ang sa Romanismo. Sa dihang ang atong nasod mosalikway sa ingon niini sa mga prinsipyo sa iyang kagamhanan pinaagi sa paghimo ug balaod sa Domingo, ang Protestantismo niining buhata makig-uban sa poperya; kini wala nay lain kondili ang paghatag ug kinabuhi sa malupigon nga kagahum nga dugay nang matinguhaong naghulat sa iyang higayon aron mosibug pag-usab ngadto sa aktibong despotismo.” Testimonies, volume 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
Ang bisan unsang “lihok pabor sa relihiyosong lehislasyon sa pagkatinuod maoy usa ka buhat sa paghatag ug konsesyon ngadto sa kapapahan,” ug kadtong mga lihok mahitabo sa dili pa ang haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
“Ang sugo nga nagapugos sa pagsimba niining adlawa kinahanglan nga ipaabot ngadto sa tibuok kalibotan. Sa limitado nga kahimtang, kini miadto na sa gawas. Sa daghang mga dapit ang sibil nga gahum nagasulti uban sa tingog sa usa ka dragon, maingon gayod sa gisulti sa haring pagano ngadto sa mga Hebreohanong bihag.” Signs of the Times, May 6, 1897.
We will continue these things in the next article.
Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.