The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

Ang upat ka kaliwatan sa Joel nagrepresentar sa usa ka progresibong pagkalaglag sa parasan sa Dios sukad sa 1863 hangtod sa balaod sa Dominggo. Ang gidaghanon nga upat nagsimbolo usab sa upat ka kinaiyang hiyas sa kinaiya ni Cristo. Ang mga querubin diha sa santuwaryo adunay upat ka dagway sa nawong, ug kana nga mga pagpadayag nahiuyon sa upat ka bahin nga pagkabahin sa karaang Israel samtang sila nagpahamutang libot sa santuwaryo. Nagrepresentar usab sila sa upat ka mga Ebanghelyo.

As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

Mahitungod sa dagway sa ilang mga nawong, silang upat may nawong sa usa ka tawo, ug nawong sa usa ka leon, sa tuo nga kiliran; ug silang upat may nawong sa usa ka baka sa wala nga kiliran; silang upat usab may nawong sa usa ka agila. Ezekiel 1:10.

And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

Ug ang nahaunang mananap sama sa usa ka leon, ug ang ikaduhang mananap sama sa usa ka nati nga baka, ug ang ikatulong mananap may nawong nga sama sa usa ka tawo, ug ang ikaupat nga mananap sama sa usa ka naglupad nga agila. Pinadayag 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

Ang Biblia (Numeros 2) naghulagway sa 12 ka mga banay (wala maapil si Levi, nga nagpuyo dayon libot sa tabernakulo) nga giorganisa ngadto sa upat ka mga kampo nga may tulo ka banay ang matag usa, gibutang sa upat ka pangunang direksiyon palibot sa balaang puloy-anan, ang matag usa ilalom sa usa ka bandila, nga nagpasabot ug bandila o timaan. Ang maong kahikayan nagmugna ug simbolikong kaangayan, diin ang yutan-ong kampo nagpakita sa langitnong trono nga gibantayan sa mga kerubin.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Ang Juda nag-atubang sa sidlakan, paingon sa nagsubang nga adlaw sa entrada sa santuwaryo. Ang bandila sa Juda mao ang leon, kay kini nagrepresentar sa Leon sa banay ni Juda. Ang duha ka banay nga kauban sa Juda mao ang Isacar ug Zebulon. Sa panan-awon ni Juan, ang unang mananap sama sa usa ka leon, maingon nga ang mga kerubin ni Ezekiel adunay nawong sa leon. Ang Ruben, ang simbolo sa tawo, atua sa habagatan uban sa Simeon ug Gad. Sa kasadpan atua ang Efraim, uban sa Benjamin ug Manases nga girepresentahan sa toro. Sa amihanan atua ang Dan, uban sa Aser ug Neftali, nga girepresentahan sa agila. Ang pagdugtong sa banay sa upat ka nawong sa langitnong santuwaryo girepresentahan sa upat ka mga ebanghelyo.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Si Mateo mao ang Leon sa banay ni Juda, si Marcos mao ang baka nga ihalad, si Lucas ang tawo, ug si Juan ang agila nga nagalupad sa kahitas-an. Si Cristo, ingon nga Leon sa banay ni Juda, nagpaila sa Iyang kaugalingon ingon nga mao ang nagapatik ug nagabukas sa Iyang pulong nga profesiya. Ang basahon ni Mateo adunay labaw pang daghang tuwirang mga paghisgot sa katumanan sa mga profesiya mahitungod sa Mesiyas (12) kay sa tulo ka ubang mga ebanghelyo nga gihiusa. Halayo ra gayud ang kalainan.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Ang basahon ni Mateo nagrepresentar sa matagnaong Pulong sa Dios. Si Lucas, nga usa ka mananambal, nagpresentar sa iyang ebanghelyo gikan sa panglantaw ni Cristo ingon nga Anak sa Tawo, kay si Lucas mao ang nawong sa tawo. Si Marcos nagpresentar sa iyang ebanghelyo mahitungod kang Cristo gikan sa panglantaw sa halad nga inihalad, nga girepresentahan ni Cristo, kay si Marcos mao ang baka. Si Juan mao ang agila nga naglupad sa kahitas-an, nga nagpresentar sa halalum nga mga butang sa Dios diha sa iyang pagpresentar sa ebanghelyo ni Cristo.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Importante nga sabton ang basahon ni Mateo sumala sa paagi nga kini ginapakita sulod sa profetikong Pulong. Ang basahon ni Mateo mao ang Leon sa banay ni Juda, ang agalon sa Iyang profetikong Pulong, ang Katingalahang Manihap sa mga tinago, ang Katingalahang Linggwista, ang usa nga nagapatik ug nagatangtang sa patik sa Iyang Pulong. Si Jesus mao ang Alpha ug Omega, ug Siya mao ang Pulong. Ang unang basahon sa Bag-ong Tugon ug ang katapusang basahon sa Bag-ong Tugon mga profetikong basahon. Kadaghanan nasayod niining kamatuoran mahitungod sa basahon sa Pinadayag, apan tingali wala nila mailhi nga si Mateo mao ang alpha sa Bag-ong Tugon, busa kinahanglan nga kini mahiuyon sa omega sa Bag-ong Tugon. Kinahanglan nga kini magrepresentar sa katapusan, nga mao ang basahon sa Pinadayag.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Busa, sa dihang atong makita diha sa Mateo ang kaparis nga linya sa linya sa kasaysayan sa tugon sa Genesis nga gipadayag sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos, kini dili ubos sa usa ka kamatuoran nga ginabuklad sa Leon sa banay ni Mateo. Ang napulog-duha ka mga kapitulo sa kasaysayan sa tugon nga girepresentar sa Genesis, Mateo ug Pinadayag ginabuklad karon, ug ang atong giila mao nga ang kapitulo baynte-tres sa Mateo nagarepresentar sa pagbulag sa mga manggialamon ug mga buang sa sambingay sa parasan. Walo ka mga kaalautan ibabaw sa kanhing katawhan sa tugon, nga nakakaplag sa ilang manalagnaong katugbang diha sa walo ka mga kalag nga nagarepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga mosakay sa arka sa kaluwasan. Ang 23 usa ka representasyon sa buluhaton nga nagsugod sa Langitnong santuwaryo sa dihang ang 2300 ka mga adlaw miabut sa iyang pagkatapus niadtong Oktubre 22, 1844, ug magabuhat pag-usab niini sa haduol nang Sunday law. Ang Kapitulo 23 nagtimaan niini nga kamatuoran.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Ang ika-baynte kuwatro nahitabo sa diha nga si Cristo bag-o pa mitapos sa Iyang pakigpulong sa apostatang Israel ug mibiya sa templo sa mga Judio sa katapusang higayon. Ang gidaghanon nga 24 usa ka simbolo sa pagbalhin gikan sa karaang Israel ngadto sa modernong Israel, ang maong punto gayod sa propetikong kasaysayan diin si Cristo nagtindog sa diha nga Iyang gipresentar ang Iyang mensahe diha sa Mateo baynte kuwatro. Ang propetikong mensahe sa Mateo 24 usa ka Langitnong hulagway sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, nga sa piho naghisgot sa kasaysayan sa mga Millerita, ug busa sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang 24 girepresentahan sa iglesia sa Pinadayag dose, nga nagatindog ibabaw sa bulan nga nagapabanaag sa kahayag sa adlaw sa pagkamatarong. Sa iyang ulo anaa ang napulog-duha ka mga bituon nga nagrepresentar sa 24, kay siya nagarepresentar sa kasaysayan nga nagpaingon ngadto sa pagkatawo ni Cristo sa diha nga ang napulog-duha ka mga banay sa karaang Israel mahimong napulog-duha ka mga tinun-an sa modernong Israel. Sa ika-baynte kuwatro nga kapitulo ang kasaysayan sa mga Millerita gikan sa 1798 hangtod sa dakong kapakyasan girepresentahan. Unya moabut ang Mateo 25.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

Ang gidaghanon nga 25 maoy usa ka simbolo sa mga Levita, maayo man o daotan, apan sama usab ka mahinungdanon nga kini nagrepresentar sa pagbulag sa mga maalamon ug sa mga daotan nga Levita. Ang Mateo 25 nag-ila pinaagi sa tulo ka mga saksi, o tulo ka mga sambingay, sa proseso sa pagbulag nga girepresentahan sa gidaghanon nga baynte-singko. Sa pagkatinuod, ang sambingay sa napulo ka mga ulay nagrepresentar sa kasaysayan sa mga Millerita, ug usab sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga kasaysayan mao ang kasaysayan sa unang manulonda, ang sambingay sa mga talento mao ang ikaduhang manulonda, ug ang sambingay sa mga karnero ug mga kanding mao ang paghukom sa ikatulong manulonda.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Ang mga kapitulo baynte-sais hangtod baynte-otso nagtimaan sa kasaysayan sa Pasko sa Paglabay hangtod sa sugo sa ebanghelyo human sa paglansang sa krus.

And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

Ug nahitabo, sa dihang natapos ni Jesus kining tanan nga mga pulong, miingon siya sa iyang mga tinun-an, Kamo nahibalo nga human sa duha ka adlaw mao ang fiesta sa Pasko, ug ang Anak sa tawo igatugyan aron ilansang sa krus. Mateo 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

Ang usa ka kinasulorang pagpasabot sa nagkalainlaing mga timaan sa kapitulo 26 mao ang laraw sa pagpatay kang Jesus diha sa mga bersikulo tulo hangtod lima. Unya si Jesus gidihogan didto sa Bethany diha sa mga bersikulo unom hangtod trese. Diha sa mga bersikulo katorse hangtod disesais, gibudhian ni Judas si Cristo tungod sa katloan ka tipik nga salapi. Unya miabot ang Paskuwa uban sa Iyang mga tinun-an, diha sa mga bersikulo disi-siyete hangtod baynte singko. Sa mga bersikulo baynte sais hangtod baynte nwebe, gitukod ni Jesus ang panihapon sa Ginoo, ug sa bersikulo traynta, gitagna ni Jesus ang paglimod ni Pedro. Diha sa mga bersikulo traynta sais hangtod kwarenta sais, si Jesus atua sa Getsemani. Sa mga bersikulo kwarenta syete hangtod singkwenta sais gidakop si Jesus, unya sa mga bersikulo singkwenta syete hangtod saisenta otso, si Jesus anaa sa atubangan ni Caifas ug sa Sanhedrin. Gikan sa bersikulo saisenta nwebe padayon, ang paglimod ni Pedro kang Cristo gipadayag. Ang kapitulo naglangkob ug napulo ka piho nga mga timaan nga pagausbon sa ulahing mga adlaw.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Ang kapitulo baynte-siyete usab adunay napulo ka lahi nga mga timaan sa dalan. Si Jesus gitugyan kang Pilato, unya si Judas naghikog pinaagi sa pagbitay sa iyang kaugalingon, unya si Jesus gidala atubangan ni Pilato, unya si Barabbas gipili, gitugyan ni Pilato si Jesus aron ilansang sa krus, unya si Jesus gibiaybiay, unya ang paglansang sa krus, unya ang kamatayon ni Jesus, unya gilubong si Jesus, ug unya ang mga bantay sa lubnganan nagpamatuod.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Ang kapitulo baynte-otso adunay tulo lamang ka mga ilhanan sa dalan, ang nahauna mao ang pagkabanhaw, gisundan sa bakak sa Sanhedrin ug unya sa dakong sugo. Tulo ka mga kapitulo nga adunay baynte-tres ka lahi nga mga ilhanan sa dalan sa krus nga pagausbon sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Matthew 26 – Ten Waymarks

Mateo 26 – Napulo ka mga Timailhan sa Dalan

  • Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

    Ang laraw batok kang Jesus sa mga punoan sa mga sacerdote ug sa mga anciano aron patyon Siya (vv. 3–5)

  • Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

    Pagdihog sa Betania pinaagi sa babaye nga may kahong alabastro (vv. 6–13)

  • Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

    Si Judas miuyon sa pagbudhi kang Jesus kapalit sa 30 ka buok salapi nga plata (vv. 14–16)

  • Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

    Pagpangandam ug pagkaon sa Paskuwa uban sa mga tinun-an (vv. 17–25)

  • Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

    Pagkatukod sa Panihapon sa Ginoo (mga bersikulo 26–29)

  • Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

    Ang panagna sa paglimod ni Pedro (vv. 30–35)

  • Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

    Kasakit sa Getsemani (vv. 36–46)

  • Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

    Pagbudhi ug pagdakop kang Jesus (mga bersikulo 47–56)

  • Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

    Si Jesus Gihusay sa Atubangan ni Caifas ug sa Sanhedrin (vv. 57–68)

  • Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    Ang tulo ka pilo nga paglimod ni Pedro (vv. 69–75)

Matthew 27 – Ten Waymarks

Mateo 27 – Napulo ka mga Timailhan sa Dalan

  • Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

    Si Jesus gitugyan ngadto kang Pilato (vv. 1–2)

  • Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

    Ang pagbasol ug paghikog ni Judas (vv. 3–10)

  • Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

    Si Jesus sa Atubangan ni Pilato – ang pormal nga pagsulay sa Roma (mga bersikulo 11–14)

  • Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

    Ang Pagpili kang Barabbas imbis kang Jesus (vv. 15–26)

  • Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

    Gitugyan ni Pilato si Jesus aron ilansang sa krus (apil sa pagpagawas kang Barabbas)

  • Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

    Pagbiaybiay ug paglatigo sa mga sundalo (mga bersikulo 27–31)

  • The crucifixion (vv. 32–44)

    Ang paglansang sa krus (vv. 32–44)

  • The death of Jesus (vv. 45–50)

    Ang kamatayon ni Jesus (vv. 45–50)

  • Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

    Labaw sa kinaiyahan nga mga ilhanan ug paglubong ni Jose nga taga-Arimatea (vv. 51–61)

  • Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    Pagpahimutang sa mga guwardiya sa lubnganan (vv. 62–66)

Matthew 28 – Three Waymarks

Mateo 28 – Tulo ka mga Timaan sa Dalan

  • The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

    Ang pagkabanhaw ug ang walay sulod nga lubnganan (vv. 1–10)

  • The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

    Ang bakak sa mga pangulong pari ug sa mga anciano ngadto sa mga sundalo (vv. 11–15)

  • The Great Commission (vv. 16–20)

    Ang Dakong Sugo (mga bersikulo 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Maingon nga ang kasinatian ni Cristo sukad sa pagdihog didto sa Betania hangtod sa Dakong Sugo nagtimaan sa pagtapos sa Iyang yutan-ong ministeryo ug sa pagsugod sa maayong balita ngadto sa tanang kanasoran, maingon man usab nga kining mao rang mga timaan gisubli sa kasinatian sa salin sa Dios samtang sila nagakahiduol sa pagtapos sa panahon sa grasya ug sa ilang katapusang kadaugan.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Ang mga kapitulo baynte-sais hangtod baynte-otso nagrepresentar sa kasaysayan sa Paskuwa nga gihan-ay ibabaw sa 23 ka managlahi nga mga timaan sa dalan nga gisubli sulod sa kasaysayan nga nagdala ngadto ug nagsunod human sa balaod sa Domingo.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

“Ang pag-abot ni Cristo ingon nga atong labawng sacerdote ngadto sa labing balaan nga dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita diha sa Daniel 8:14; ang pag-abot sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipresentar diha sa Daniel 7:13; ug ang pag-abot sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, maoy mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini gihulagway usab pinaagi sa pag-abot sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo diha sa sambingay sa napulo ka ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

Ang katapusan sa 2300 ka adlaw niadtong Oktubre 22, 1844, pagausbon sa balaod sa Domingo. Ang 23 ka mga timaan sa dalan nga nahimutang sa katapusang tulo ka kapitulo sa Mateo nagaila sa bililhong dugo nga gigamit sa paghiusa sa Pagka-Dios ug sa pagka-tawo.

“The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

“Ang pagpangamuyo ni Cristo alang sa tawo didto sa santuwaryo sa ibabaw ingon ka importante sa laraw sa kaluwasan maingon sa Iyang kamatayon didto sa krus. Pinaagi sa Iyang kamatayon gisugdan Niya kadtong buluhatona nga, human sa Iyang pagkabanhaw, mitungas Siya aron tapuson didto sa langit. Kinahanglan kita, pinaagi sa pagtuo, mosulod ngadto sa luyo sa tabil, ‘diin ang mag-uuna misulod alang kanato.’ Hebreohanon 6:20. Didto ang kahayag gikan sa krus sa Kalbaryo nagadan-ag balik. Didto makabaton kita ug mas hayag nga pagsabot sa mga tinago sa pagtubos. Ang kaluwasan sa tawo natuman pinaagi sa walay kinutuban nga bili alang sa langit; ang gihimong halad katumbas sa labing halapad nga mga kinahanglanon sa gilapas nga balaod sa Dios. Si Jesus maoy nag-abli sa dalan paingon sa trono sa Amahan, ug pinaagi sa Iyang pagpangilabot ang sinsero nga tinguha sa tanan nga moduol Kaniya diha sa pagtuo mahimong ikahalad sa atubangan sa Dios.” Ang Dakong Panagbingkil, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Ang kapitulo 23 sa Mateo naghatag ug paghatag-dili batok sa peke nga pagkapari. Ang mga kapitulo 26 hangtod 28 mao ang omega sa kapitulo 23. Ang peke nga mga Levihanon, ang nagkaanam ug pagsamot nga pagrebelde sa mga anciano sulod sa upat ka kaliwatan, maoy nagmugna sa mga timailhan diha sa kataposang tulo ka mga kapitulo.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Ang kapitulo beinte-kuwatro nagaila sa pamaagi nga linya ibabaw sa linya ingon nga pamaagi ni Cristo, maingon nga Iyang gigamit ang pagkalaglag sa Jerusalem aron ihulagway ang mga butang nga anaa karon, ang mga butang nga nahitabo na, ug ang mga butang nga umaabot.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

Ang pagkapukan sa Jerusalem niadtong 70 AD nahitabo sa mao rang adlaw sa tuig nga ang Jerusalem unang gilaglag ni Nabucodonosor. Ang pagkalaglag sa Jerusalem pinaagi kang Nabucodonosor nahimo nang kasaysayan sa nangagi, ug ang kasaysayan ni Cristo, sa dihang giilog ni Tito ang Jerusalem, nagsimbolo sa katapusan sa kalibotan. Ang Mateo 24 nagapataas sa pamaagi nga linya ibabaw sa linya, sa ingon nagaila sa “pamaagi” ingon nga usa ka bahin sa profetikong pagpamatuod.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Diha sa kapitulo 24 giila ni Cristo ang pagkakinahanglanon sa pagsabot sa “makalilisang nga kalaglagan” nga gisulti ni Daniel nga manalagna, ang mismong pundasyonal nga pagsabot ni William Miller, ug ang simbolo nga nagapahimutang sa panan-awon diha sa Daniel. Kini usab nagarepresentar sa pagrebelde sa Adventismo, tungod kay ilang gisalikway ang Millerite nga pagsabot sa “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, ug sa ingon nakigbahin sila sa malig-ong paglimbong sa 2 Tesalonica kapitulo dos. Ang kapitulo diretso nga nakadugtong sa Lucas 21, sa ingon nagaila sa Agosto 11, 1840 hangtod Oktubre 22, 1844, nga maoy tipo sa 9/11 padulong sa balaod sa Domingo. Nakadugtong usab kini sa “mga panahon sa mga Hentil” sa Lucas 21:24, nga maoy usa ka pangunang yawe sa pag-abli sa “pito ka mga panahon” ni Moises, samtang nagakahanay usab sa pagsukod sa templo diha sa Pinadayag onse.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Nagsugod sa kapitulo baynte-tres, gisundan sa 24 ug 25, ug unya gitapos sa mga kapitulo 26 hangtod 27, tulo ka mga kapitulo nga adunay baynte-tres ka mga timaan sa dalan nga mao ang omega ngadto sa alpha sa kapitulo baynte-tres. Ang kapitulo baynte-sais nga idugang sa baynte-siyete ug baynte-otso motakdo sa “81,” nga usa ka simbolo sa pagkapari. Pinaagi sa tulo ka mga saksi (Genesis, Mateo ug Pinadayag), ang mga kapitulo 11 hangtod 22 usa ka linya. Ang mga kapitulo 23 hangtod 28 usa ka linya sa kamatuoran nga nagsugod sa 23 ug natapos sa 23.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

Ang mga kapitulo uno hangtod napulo mao ang nahauna sa tulo ka mga tagnaon nga linya diha sa basahon ni Mateo. Napulo ka mga kapitulo, gisundan sa napulog-duha ka mga kapitulo, gisundan sa unom ka mga kapitulo. Ang Inspirasyon nagpahibalo kanato nga ang tanang mga basahon sa Biblia magtagbo ug matapus diha sa Pinadayag, ug busa ang tanang mga basahon sa Biblia magtagbo ug matapus diha sa Mateo. Si Mateo, ingon nga nawong sa leon sa banay ni Juda, nag-ila sa napulog-duha ka lahi nga Mesiyanikong mga tagna, ug kining napulog-duha ka mga pahayag nagmugna sa mga timaan sa dalan sa kasaysayan sa mga Millerita ug sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Maingon nga ang basahon sa Pinadayag nagsugod sa pinadayag ni Jesu-Cristo, ang Mateo kapitulo uno nagpresentar sa usa ka pinadayag ni Jesu-Cristo nga nagdugtong sa kinabuhi ug pagpamatuod ni Moises, sa kasaysayan sa Anticristo samtang nag-ila sa tulo ka mga elemento sa iglesiang madaugon ingon nga gilarawan sa manalagna, sa sacerdote, ug sa hari.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Nagsugod si Mateo pinaagi sa pagpadayag ni Jesu-Cristo sulod sa konteksto sa tugon sa Dios uban sa usa ka piniling katawhan. Gikan kang Abraham hangtod kang David may napulog-upat ka mga kaliwatan, gikan kang David hangtod sa pagkabinihag sa Babilonia may napulog-upat ka mga kaliwatan, ug gikan sa Babilonia hangtod kang Cristo mao na usab ang lain nga napulog-upat ka mga kaliwatan. Ang kaliwatan ni Cristo diha kang Mateo nagakatakdo kang Moises, kay si Moises mao ang alpha ni Cristo nga mao ang omega. Ang kinabuhi ni Moises nga usa ka gatus ug kaluhaan ka tuig nagakatakdo sa usa ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga panahon sa pagsulay diha sa kasaysayan ni Noe. Busa ang tugon ni Noe nadugtong sa tugon sa usa ka piniling katawhan. Ang usa ka gatus ug kaluhaan ka tuig ni Moises naghulagway sa tulo ka mga yugto nga tagsa ka kap-atan ka tuig nga mitapos sa pagpatay ni Moises sa Egiptohanon sa katapusan sa kap-atan ka tuig, ug sa pagpatay sa kamagulangang anak, ni Faraon, ug sa iyang kasundalohan sa katapusan sa ikaduhang yugto nga kap-atan ka tuig. Ang ikaduhang yugto nga kap-atan ka tuig natapos sa usa ka pagrebelde sa Kadesh ug ang ikatulong yugto nga kap-atan ka tuig natapos sa ikaduhang pagrebelde sa Kadesh. Ang tanang tulo ka mga linya nga profetiko sa alpha natapos sa Kadesh ug ang tulo ka mga linya nga profetiko sa kaliwatan ni Mateo natapos kang David, sa pagkabinihag sa Babilonia, ug sa Mensahero sa tugon.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Sa diha nga ang alpha ni Moises ipahanay sa omega ni Cristo, adunay unom ka mga saksi sa Kadesh, nga mao ang 1863 ug ang balaod sa Dominggo. Ang kaliwatan nga gisulat ni Mateo nagbutang kang Haring David sa Kadesh, diin ang apostatang Adventismo dad-on ngadto sa Babilonia, samtang gikumpirma ni Cristo ang tugon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Pinaagi sa pagbutang kang David sa balaod sa Dominggo, natukod ang ikaduhang saksi ni David, kay si David usa sa tulo ka tawhanong mga representante nga misugod sa pag-alagad sa diha nga sila katloan ka tuig ang panuigon. Si Cristo, si David, si Jose, ug si Ezequiel silang tanan misugod sa ilang buluhaton sa panuigon nga katloan ka tuig. Sa tingub, ang upat ka may katloan ka tuig ang panuigon nga misugod sa pag-alagad nagrepresentar sa paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo, sa diha nga ang iglesya nga nakig-away pagabag-uhon ngadto sa iglesya nga madaugon. Kana nga iglesya gilangkuban sa usa ka propeta, usa ka pari, ug usa ka hari. Ang maong pagbag-o gimarkahan sa balaod sa Dominggo, nga mao usab ang Kadesh, busa si David sa kaliwatan ni Mateo nahiuyon sa katloan ka tuig ang panuigon nga si David.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

Ang katloan ka tuig sa pagpangandam nagatakdo sa upat ka gatus ug katloan ka tuig sa pakigsaad ni Abraham, ug usab sa edad sa usa ka saserdote ug sa 1290 ka tuig sa Daniel 12:11. Sa sunod nga artikulo atong pagatagdon ang matag usa niadtong napulog-duha ka Mesyanikong mga tagna sulod sa basahon ni Mateo. Una natong giila ang tulo ka linyang matagnaon sulod sa Mateo; mga kapitulo uno hangtod napulo, gisundan sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos, ug dayon baynte-tres hangtod baynte-otso.

“For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

“Sulod sa usa ka panahon human sa kapakyasan niadtong 1844, ako sa pagkatinuod mituo, uban sa lawas sa mga Adventista, nga ang pultahan sa kalooy niadto gisirhan na gayud sa walay kataposan alang sa kalibotan. Kini nga baruganan gisagop sa wala pa ikahatag kanako ang akong unang panan-awon. Ang kahayag nga gihatag kanako sa Dios mao ang mitul-id sa among kasaypanan, ug nakapahimo kanamo sa pagtan-aw sa matuod nga kahimtang.”

“I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

“Magpabilin gihapon ako nga magtutuo sa teyoriya sa siradong pultahan, apan dili sa kahulogan nga maoy among unang gigamit ang maong pulong o sa kahulogan nga gigamit kini sa akong mga kaatbang.

“There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

“Adunay siradong pultahan sa mga adlaw ni Noe. Niadtong panahona may pag-atras sa Espiritu sa Dios gikan sa makasasala nga kaliwatan nga nangamatay sa katubigan sa Lunop. Ang Dios Mismo maoy naghatag kang Noe sa mensahe sa siradong pultahan: ‘Ang akong Espiritu dili magapakigbisog sa tawo sa kanunay, kay siya usab unod: apan ang iyang mga adlaw mahimong usa ka gatus ug kaluhaan ka tuig’ (Genesis 6:3).”

“There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

“Adunay siradong pultahan sa mga adlaw ni Abraham. Ang kaluoy mihunong sa pagpangamuyo alang sa mga pumoluyo sa Sodoma, ug ang tanan gawas kang Lot, uban sa iyang asawa ug sa iyang duha ka mga anak nga babaye, gilaglag sa kalayo nga gipadala gikan sa langit.

“There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

“Adunay usa ka gisirhang pultahan sa mga adlaw ni Cristo. Ang Anak sa Dios mipahayag ngadto sa mga Judio nga walay pagtuo niadtong kaliwatan, ‘Ania karon, ang inyong balay gibilin kaninyo nga biniyaan’ (Mateo 23:38).”

“Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

“Sa pagtan-aw paubos subay sa agos sa panahon ngadto sa ulahing mga adlaw, ang mao gihapong walay kinutoban nga gahum nagpahayag pinaagi kang Juan: ‘Kini nga mga butang nagaingon siya nga balaan, siya nga tinuod, siya nga adunay yawi ni David, siya nga nagaabli, ug walay tawo nga makasira; ug nagasira, ug walay tawo nga makaabli’ (Pinadayag 3:7).”

“I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

“Gipakita kanako pinaagi sa panan-awon, ug nagatoo gihapon ako, nga may usa ka siradong pultahan niadtong 1844. Ang tanan nga nakakita sa kahayag sa mga mensahe sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda ug misalikway nianang kahayag, gibiyaan diha sa kangitngit. Ug kadtong midawat niini ug midawat sa Balaang Espiritu nga mikuyog sa pagmantala sa mensahe gikan sa langit, ug nga sa ulahi mibiya sa ilang pagtoo ug nag-ingon nga ang ilang kasinatian usa ka limbong, pinaagi niana gisalikway nila ang Espiritu sa Dios, ug wala na kini magpakilooy kanila.

“Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

“Ang mga wala makakita sa kahayag wala magbaton sa sala sa pagsalikway niini. Ang Espiritu sa Dios dili na makaabot lamang niadtong pundoka nga mitamay sa kahayag gikan sa langit. Ug kining pundoka naglakip, sumala sa akong gipahayag, sa mga midumili sa pagdawat sa mensahe sa dihang kini gipresentar kanila, ug usab sa mga nakadawat niini apan sa ulahi mitalikod sa ilang pagtoo. Mahimo silang adunay dagway sa pagka-diosnon, ug magasugid nga sila mga sumusunod ni Cristo; apan sanglit wala silay buhing kadugtongan sa Dios, sila pagabihagon sa mga paglimbong ni Satanas. Kining duha ka pundok gipakita diha sa panan-awon—ang mga nagpahayag nga ang kahayag nga ilang gisunod usa ka limbong, ug ang mga dautan sa kalibutan nga, sanglit ilang gisalikway ang kahayag, gisalikway usab sa Dios. Walay pakisayran nga gihimo mahitungod niadtong mga wala makakita sa kahayag, ug busa wala mahatagig sala sa pagsalikway niini.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

“It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

“Kad­tong mga pinaagi sa pagtoo nagasunod kang Jesus diha sa dakong buluhaton sa pagpasig-uli mao ang makadawat sa mga kaayohan sa Iyang pagpangamuyo alang kanilang kaayohan, samtang kadtong nagsalikway sa kahayag nga nagapadayag niini nga buhat sa ministeryo dili makabenepisyo niini. Ang mga Judio nga nagsalikway sa kahayag nga gihatag sa nahaunang pag-anhi ni Cristo, ug midumili sa pagtoo Kaniya ingon nga Manluluwas sa kalibutan, dili makadawat ug kapasayloan pinaagi Kaniya. Sa dihang si Jesus, sa Iyang pagkayab, misulod pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo ngadto sa langitnong santuwaryo aron ibubo ibabaw sa Iyang mga tinun-an ang mga panalangin sa Iyang pagpangamuyo, ang mga Judio gibilin sa hingpit nga kangitngit aron ipadayon ang ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga handog. Ang ministeryo sa mga tipo ug mga landong nahunong na. Ang pultahan nga pinaagi niini ang mga tawo kaniadto makaduol sa Dios wala na maablihi. Ang mga Judio midumili sa pagpangita Kaniya pinaagi sa bugtong paagi diin Siya unya hikaplagan, pinaagi sa ministeryo sa santuwaryo sa langit. Busa wala sila makakaplag ug pakig-ambitay sa Dios. Alang kanila ang pultahan sirado. Wala silay kahibalo kang Cristo ingon nga tinuod nga halad ug bugtong tigpataliwala atubangan sa Dios; busa dili sila makadawat sa mga kaayohan sa Iyang pagpangamuyo.”

“The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

“Ang kahimtang sa mga Judiong dili motoo naghulagway sa kahimtang sa mga walay pagmatngon ug dili motoo taliwala sa mga nag-angkon nga mga Cristohanon, nga sa tinuyo andam nga magpabiling walay kahibalo mahitungod sa buluhaton sa atong maloloy-ong Labawng Sacerdote. Sa simbolikong pag-alagad, sa dihang ang labawng sacerdote misulod sa labing balaan nga dapit, ang tibuok Israel gikinahanglan nga magtapok libot sa santuwaryo ug sa labing solemne nga paagi magpaubos sa ilang mga kalag sa atubangan sa Dios, aron ilang madawat ang kapasayloan sa ilang mga sala ug dili maputol gikan sa katilingban. Unsang pagkahalabaw pa gayud ka importante sa niining antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli nga atong sabton ang buluhaton sa atong Labawng Sacerdote ug mahibalo kon unsang mga katungdanan ang gikinahanglan kanato.”

“Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

“Ang mga tawo dili makasalikway nga walay silot sa pasidaan nga sa kalooy gipadala sa Dios ngadto kanila. Usa ka mensahe gipadala gikan sa langit ngadto sa kalibotan sa mga adlaw ni Noe, ug ang ilang kaluwasan nagsalig sa paagi sa ilang pagtagad niana nga mensahe. Tungod kay ilang gisalikway ang pasidaan, ang Espiritu sa Dios gikuha gikan sa makasasala nga kaliwatan, ug nangamatay sila diha sa katubigan sa Lunop. Sa panahon ni Abraham, ang kalooy mihunong sa paghangyo sa mga sad-an nga pumoluyo sa Sodoma, ug silang tanan gawas kang Lot uban sa iyang asawa ug sa iyang duha ka anak nga babaye gilamoy sa kalayo nga gipadala gikan sa langit. Mao usab sa mga adlaw ni Cristo. Ang Anak sa Dios mipahayag ngadto sa mga dili motoo nga mga Judio nianang kaliwatana: ‘Ang inyong balay gibiyaan kaninyo nga awaaw.’ Mateo 23:38. Sa pagtan-aw ngadto sa katapusang mga adlaw, ang maong walay kinutoban nga Kagahum nagpahayag, mahitungod niadtong mga ‘wala modawat sa gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas’: ‘Ug tungod niini ang Dios magapadala kanila ug kusog nga paglimbong, aron motoo sila sa bakak: aron silang tanan pagahukman nga silotan, nga wala motoo sa kamatuoran kondili nahimuot sa pagkadili-matarong.’ 2 Tesalonica 2:10–12. Samtang ilang ginabalibaran ang mga pagtulon-an sa Iyang pulong, ang Dios mopahilayo sa Iyang Espiritu ug ibilin sila ngadto sa mga limbong nga ilang gihigugma.” The Great Controversy, 430, 431.