John the Baptist was a connecting link prophet.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν προφήτης-συνδετικός κρίκος.
“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.
«Ο προφήτης Ιωάννης ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο οικονομιών. Ως εκπρόσωπος του Θεού παρουσιάστηκε για να καταδείξει τη σχέση του νόμου και των προφητών προς τη χριστιανική οικονομία. Ήταν το μικρότερο φως, το οποίο επρόκειτο να ακολουθηθεί από ένα μεγαλύτερο. Ο νους του Ιωάννη φωτίστηκε από το Άγιο Πνεύμα, ώστε να διαχέει φως επάνω στον λαό του· αλλά κανένα άλλο φως δεν έλαμψε ποτέ ούτε θα λάμψει ποτέ τόσο καθαρά επάνω στον πεσμένο άνθρωπο όσο εκείνο που εξέπεμψε η διδασκαλία και το παράδειγμα του Ιησού. Ο Χριστός και η αποστολή Του είχαν γίνει κατανοητά μόνο αμυδρά, όπως προτυπώνονταν στις σκιώδεις θυσίες. Ακόμη και ο Ιωάννης δεν είχε κατανοήσει πλήρως τη μέλλουσα, αθάνατη ζωή διά του Σωτήρος». Η Ζωή του Χριστού, 220.
Jesus was also a connecting link prophet.
Ο Ιησούς ήταν επίσης ένας προφήτης-συνδετικός κρίκος.
“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.
«Ο Χριστός έχει ανοίξει τον δρόμο από τη γη προς τον ουρανό. Αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο κόσμων. Φέρνει στον άνθρωπο την αγάπη και τη συγκατάβαση του Θεού, και ανυψώνει τον άνθρωπο, διά των αξίων Του, ώστε να ανταποκριθεί στη συμφιλίωση του Θεού. Ο Χριστός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Είναι επίπονο έργο να ακολουθεί κανείς, βήμα προς βήμα, με κόπο και βραδύτητα, προς τα εμπρός και προς τα άνω, στην οδό της καθαρότητας και της αγιότητας. Αλλά ο Χριστός έχει κάνει άφθονη πρόβλεψη, ώστε να μεταδίδει νέα ζωτικότητα και θεία δύναμη σε κάθε προοδευτικό βήμα της θείας ζωής. Αυτή είναι η γνώση και η εμπειρία που όλοι όσοι εργάζονται στο γραφείο επιθυμούν, και πρέπει να έχουν, διαφορετικά καθημερινά επιφέρουν όνειδος στην υπόθεση του Χριστού». Testimonies, τόμος 3, σ. 193.
John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:
Το προφητικό έργο του Ιωάννη του Βαπτιστή περιλάμβανε τη σύνδεση της οικονομίας του επίγειου με το επουράνιο αγιαστήριο. Τα πρώτα λόγια που είπε ο Ιωάννης όταν είδε για πρώτη φορά τον Ιησού ήταν:
The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.
Την επόμενη ημέρα ο Ιωάννης βλέπει τον Ιησού να έρχεται προς αυτόν και λέγει· Ιδού ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Ιωάννης 1:29.
But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.
Ἀλλ᾽ ἐνώ ὁ Ἰωάννης ἔμελλε νὰ προσδιορίσῃ τὴ μετάβασιν ἀπὸ τὸν ἀρχαῖον Ἰσραὴλ εἰς τὸν πνευματικὸν Ἰσραήλ, ἡ κατανόησίς του τῆς μεταβάσεως ἐκείνης ἦτο περιορισμένη.
“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.
«Εἶπεν ὁ Χριστός, δικαιῶν τὸν Ἰωάννην· “Ἀλλὰ τί ἐξήλθετε νὰ ἴδητε; Προφήτην; ναί, σᾶς λέγω, καὶ περισσότερον ἀπὸ προφήτην.” Ὁ Ἰωάννης δὲν ἦταν μόνον προφήτης γιὰ νὰ προλέγῃ μέλλοντα γεγονότα, ἀλλὰ ἦταν τέκνον τῆς ἐπαγγελίας, πεπληρωμένος μετὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπὸ τὴ γέννησή του, καὶ χειροτονημένος ἀπὸ τὸν Θεὸν γιὰ νὰ ἐκτελέσῃ ἰδιαίτερον ἔργον ὡς μεταρρυθμιστής, προετοιμάζοντας λαὸν γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ προφήτης Ἰωάννης ἦταν ὁ συνδετικὸς κρίκος μεταξὺ τῶν δύο οἰκονομιῶν.»
“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.
Η θρησκεία των Ιουδαίων, ως συνέπεια της αποστασίας τους από τον Θεό, συνίστατο κατά το πλείστον σε τελετουργίες. Ο Ιωάννης ήταν το μικρότερο φως, το οποίο επρόκειτο να ακολουθηθεί από ένα μεγαλύτερο φως. Ήταν να κλονίσει την εμπιστοσύνη του λαού στις παραδόσεις τους, να φέρει τις αμαρτίες τους στη μνήμη τους και να τους οδηγήσει σε μετάνοια, ώστε να είναι προετοιμασμένοι να εκτιμήσουν το έργο του Χριστού. Ο Θεός κοινοποίησε στον Ιωάννη διά της έμπνευσης, φωτίζοντας τον προφήτη, ώστε να απομακρύνει τη δεισιδαιμονία και το σκοτάδι από τις διάνοιες των ειλικρινών Ιουδαίων, τα οποία, εξαιτίας ψευδών διδασκαλιών επί γενεές, είχαν συσσωρευθεί επάνω τους.
“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.
«Ο ελάχιστος μαθητής που ακολουθούσε τον Ιησού, που υπήρξε μάρτυρας των θαυμάτων Του, και άκουσε τα θεϊκά Του διδάγματα διδασκαλίας, και άκουσε τα παρηγορητικά λόγια που έπεφταν από τα χείλη Του, ήταν περισσότερο προνομιούχος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, διότι είχε καθαρότερο φως. Κανένα άλλο φως δεν έλαμψε, ούτε θα λάμψει ποτέ, επάνω στη διάνοια του αμαρτωλού, πεπτωκότος ανθρώπου, παρά μόνον εκείνο που μεταδόθηκε και μεταδίδεται μέσω Εκείνου που είναι το φως του κόσμου. Ο Χριστός και η αποστολή Του είχαν γίνει κατανοητά μόνον αμυδρά μέσω των σκιωδών θυσιών. Ακόμη και ο Ιωάννης νόμιζε ότι η βασιλεία του Χριστού θα ήταν στην Ιερουσαλήμ, και ότι θα εγκαθίδρυε μία πρόσκαιρη βασιλεία, της οποίας οι υπήκοοι θα ήσαν άγιοι.» Review and Herald, 8 Απριλίου 1873.
The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.
Ο απόστολος Παύλος ήταν επίσης ένας προφήτης-συνδετικός κρίκος, ο οποίος επρόκειτο να προσδιορίσει τις προφητικές εφαρμογές της κατά γράμμα μετάβασης προς το πνευματικό. Κατανοούσε ότι η κατά γράμμα Ιερουσαλήμ δεν ήταν πλέον η Ιερουσαλήμ της προφητείας, διότι τότε είχε μεταβεί στην επουράνια Ιερουσαλήμ.
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Διότι η Άγαρ είναι το όρος Σινά στην Αραβία και αντιστοιχεί στην Ιερουσαλήμ που υπάρχει τώρα, και είναι σε δουλεία μαζί με τα παιδιά της. Αλλά η άνω Ιερουσαλήμ είναι ελεύθερη, η οποία είναι μητέρα όλων μας. Γαλάτας 4:25, 26.
In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.
Στο δεύτερο κεφάλαιο της Β΄ Θεσσαλονικείς, το οποίο εξετάζουμε, ο Παύλος προσδιόρισε ότι η κυριολεκτική ειδωλολατρική Ρώμη ήταν η δύναμη που συγκρατούσε την πνευματική παπική Ρώμη από το να ανέλθει στον θρόνο μέχρι το έτος 538. Στο κεφάλαιο αυτό προσδιορίζει ότι ο «άνθρωπος της αμαρτίας», ο οποίος κάθεται στον ναό του Θεού, ήταν ο ίδιος «βασιλεύς» τον οποίον ο Δανιήλ προσδιόρισε στο ενδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο τριάντα έξι. Η απόδειξη ότι ο «βασιλεύς του βορρά» στις τελευταίες έξι περικοπές του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ είναι ο παπισμός, κατέστη το κλειδί για την εδραίωση του πλαισίου της αλήθειας που χρησιμοποιήθηκε από το Future for America μέσω της αύξησης της γνώσης το 1989.
In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.
Στο ίδιο κεφάλαιο, ο Παύλος προσδιόρισε το έργο της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία συγκρατούσε την άνοδο του παπισμού, έως τον καιρό που η ειδωλολατρική Ρώμη θα απομακρυνόταν, και έτσι προσδιόρισε ότι «το καθημερινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη. Η αλήθεια αυτή έγινε το ίδιο το κλειδί για τη θεμελίωση του πλαισίου της αλήθειας, το οποίο παρήγαγε την αύξηση της γνώσεως το 1798.
In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.
Στην ιστορία του Γουίλλιαμ Μίλλερ, το μήνυμα διακηρύχθηκε όταν επρόκειτο να λάβει χώρα μια μετάβαση από το φιλαδελφικό προς το λαοδικειακό κίνημα. Στην ιστορία του Future for America, η μετάβαση από ένα λαοδικειακό κίνημα προς το φιλαδελφικό κίνημα λαμβάνει τώρα χώρα.
The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.
Η αλήθεια που εξέθεσε ο Παύλος στη Β΄ Θεσσαλονικείς, η οποία προσδιόριζε τη μετάβαση από τη κατά γράμμα ειδωλολατρική Ρώμη στη πνευματική παπική Ρώμη, έγινε το πλαίσιο της προφητικής κατανόησης του Μίλλερ. Τόσο ο Ιωάννης ο Βαπτιστής όσο και ο Παύλος εγέρθηκαν για να εξηγήσουν τη μετάβαση από το κατά γράμμα στο πνευματικό. Ο Ουίλλιαμ Μίλλερ προτυπωνόταν από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, και στο έργο του ήταν ουσιώδες να αναγνωρίσει τη σχέση και τη μετάβαση της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, τη μετάβαση την οποία ο Ιωάννης εγέρθηκε να προσδιορίσει.
There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.
Υπάρχουν πέντε αναφορές στο «παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ, και αυτές πάντοτε προηγούνται ενός συμβόλου της παπικής εξουσίας. Στο πλαίσιο της προφητικής μετάβασης που εξετάζουμε, και οι πέντε αναφορές περιλαμβάνουν τη μετάβαση από την κατά γράμμα Ρώμη στην πνευματική Ρώμη. Το «παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι μία από τις αλήθειες που παριστάνονται επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ, και επομένως είναι μια θεμελιώδης αλήθεια που έπρεπε να υπερασπισθεί· μια αλήθεια η οποία τελικώς θα καλυπτόταν από ψευδή και παραχαραγμένα πετράδια και νομίσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε αλήθεια που παριστάνεται επάνω στα δύο ιερά διαγράμματα έχει άμεσες θεόπνευστες επικυρώσεις μέσα στα γραπτά της Έλλεν Γουάιτ. Το να απορρίπτει κανείς οποιαδήποτε από τις θεμελιώδεις αλήθειες (συμπεριλαμβανομένου του «παντοτινού»), σημαίνει ότι ταυτοχρόνως απορρίπτει την εξουσία του Πνεύματος της Προφητείας.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Τότε είδα, σε σχέση με το “Καθημερινόν”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από τη σοφία των ανθρώπων και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε τη σωστή αντίληψη περί αυτού σε εκείνους που κήρυξαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήταν ενωμένοι ως προς τη σωστή αντίληψη του “Καθημερινού”· αλλά από το 1844, μέσα στη σύγχυση, έχουν υιοθετηθεί άλλες απόψεις, και ακολούθησαν σκότος και σύγχυση.» Review and Herald, November 1, 1850.
Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.
Εκείνοι «που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως» κατανοούσαν «το διαπαντός» ως σύμβολο του παγανισμού και/ή της ειδωλολατρικής Ρώμης. Η κατανόησή τους περιλάμβανε επίσης το γεγονός ότι αντιλαμβάνονταν πως η λέξη «θυσία» δεν ανήκε στο χωρίο του Δανιήλ, όπου είχε προστεθεί από τους μεταφραστές (διά ανθρωπίνης σοφίας) της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου. Η πρωτοπόρος κατανόηση περιλάμβανε επίσης ότι «το διαπαντός» παρουσιαζόταν πάντοτε σε συνάφεια με ένα από τα δύο σύμβολα της παπικής εξουσίας, και ότι ο παγανισμός («το διαπαντός») πάντοτε προηγείτο του παπικού συμβόλου. Πάντοτε προσδιορίζονταν κατά την ακολουθία με την οποία εισέρχονταν στην προφητική ιστορία. Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως ουδέποτε παρεκκλίνουν από την ιστορική ακολουθία κατά την οποία ο παγανισμός προηγείται του παπισμού, και όταν το βιβλίο της Αποκαλύψεως εισάγει την τρίτη ερημωτική δύναμη, τον ψευδοπροφήτη, η ακολουθία αυτή τηρείται πάντοτε.
Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).
Χωρίς τη διδασκαλία του Παύλου ότι τα κυριολεκτικά στοιχεία της προφητείας μεταβλήθηκαν σε πνευματικά κατά τη χρονική περίοδο του σταυρού, προκύπτει ένα δίλημμα σε σχέση με την πρόρρηση του Χριστού περί της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, η οποία απαντά σε όλα τα Ευαγγέλια εκτός του Ιωάννη. Τα δύο σύμβολα του παπισμού που συνδέονται με «την καθημερινή» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως και η παράβαση της ερημώσεως. Αυτά τα δύο σύμβολα αντιπροσωπεύουν το χάραγμα του θηρίου (το βδέλυγμα) και την εικόνα του θηρίου (την παράβαση).
The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.
Η παράβαση που επιτρέπει στον παπισμό να φονεύει εκείνους τους οποίους θεωρεί αιρετικούς είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, με την εκκλησία να έχει τον έλεγχο της σχέσεως. Έτσι, ο Δανιήλ παριστάνει τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, ο οποίος αποτελεί την εικόνα του παπικού θηρίου, ως το βδέλυγμα της ερημώσεως. Η Γραφή προσδιορίζει την ειδωλολατρία ως βδέλυγμα, και όλη η ειδωλολατρία της παπικής εξουσίας παριστάνεται με το ειδωλολατρικό της σάββατο, το οποίο ο Ιωάννης αποκαλεί χάραγμα του θηρίου, και ο Δανιήλ αποκαλεί βδέλυγμα το ερημωτικόν.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.
Και από το ένα από αυτά εξήλθε ένα μικρό κέρας, το οποίο μεγάλωσε υπερβολικά προς τον νότο, και προς την ανατολή, και προς την ένδοξη γη. Και μεγάλωσε έως τη στρατιά του ουρανού· και έριξε καταγής μερικούς από τη στρατιά και από τα άστρα, και τα καταπάτησε. Ναι, υψώθηκε ακόμη και έως τον άρχοντα της στρατιάς, και απ’ αυτόν αφαιρέθηκε η παντοτινή θυσία, και ο τόπος του αγιαστηρίου του καταβλήθηκε. Και του δόθηκε στρατιά εναντίον της παντοτινής θυσίας εξαιτίας της παράβασης, και έριξε την αλήθεια καταγής· και ενήργησε, και ευοδώθηκε. Δανιήλ 8:9–12.
We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.
Θα εξετάσουμε αυτά τα εδάφια λεπτομερέστερα σε άλλο άρθρο, αλλά στο εδάφιο ένδεκα, η δύναμη που μεγαλύνθηκε εναντίον του Χριστού ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη, όταν επιχείρησαν να τον θανατώσουν κατά τη γέννησή Του και κατόπιν τελικώς το έπραξαν στον σταυρό. Το εδάφιο δηλώνει ότι «δι’ αὐτοῦ» (η ειδωλολατρική Ρώμη), «ἀφῃρέθη τὸ καθημερινόν». Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «ἀφῃρέθη» είναι «rum» και σημαίνει «υψώνω και εξυψώνω». Η ειδωλολατρική Ρώμη θα ανύψωνε και θα εξυψώνει τη θρησκεία της ειδωλολατρίας, και αυτό ακριβώς έπραξε στην ιστορία. Γι’ αυτό αποκαλείται «ειδωλολατρική» Ρώμη.
The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.
Το επόμενο εδάφιο προσδιορίζει ότι στην παπική Ρώμη δόθηκε «στράτευμα» (στρατιωτική ισχύς), το οποίο ήταν εναντίον ή επρόκειτο να υπερισχύσει του «καθημερινού» (του παγανισμού). Και αυτό επίσης είναι ιστορικό γεγονός, διότι στρατιωτική ισχύς χρησιμοποιήθηκε από τον παπισμό (αν και ποτέ δεν είχε δικό του στρατό), για να υπερνικήσει τον περιορισμό που είχε τεθεί στην άνοδό του στην εξουσία. Η δύναμη εκείνη προερχόταν από την ειδωλολατρική Ρώμη. Η στρατιωτική ισχύς την οποία χρησιμοποίησε της δόθηκε μέσω «παραβάσεως», διότι η παράβαση που της επέτρεψε να ελέγχει τα στρατεύματα των βασιλέων που την τοποθέτησαν στον θρόνο κατά το έτος 538, ήταν η παράβαση του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους. Πρώτα απευθύνεται ο λόγος στην ειδωλολατρική Ρώμη στο ενδέκατο εδάφιο, πληροφορώντας τον μελετητή ότι η ειδωλολατρική Ρώμη θα εγειρόταν εναντίον του Χριστού και ότι θα ύψωνε τη θρησκεία του παγανισμού.
The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.
Το επόμενο εδάφιο περιγράφει την παράβαση του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους, η οποία επέτρεψε στον παπισμό να υπερνικήσει και να απομακρύνει τον περιορισμό που είχε ασκήσει εναντίον του η ειδωλολατρική Ρώμη. Η ιστορία επιβεβαιώνει την εφαρμογή και των δύο αυτών εδαφίων. «Το παντοτινό» αντιπροσωπεύει είτε την ειδωλολατρική Ρώμη, τη δύναμη που στάθηκε εναντίον του Χριστού, είτε τη θρησκεία του παγανισμού, η οποία είχε εξυψωθεί από την ειδωλολατρική Ρώμη. Το σύμβολο του «παντοτινού» ακολουθείται κατόπιν από τον παπισμό, καθώς προσδιορίζει την παράβαση εκκλησίας και κράτους, η οποία είναι εκείνη που ενδυναμώνει τον παπισμό με στρατό, ώστε να επιτελεί το ακάθαρτο έργο του. Η τρίτη χρήση του «παντοτινού» από τον Δανιήλ είναι η ερώτηση που παράγει την απάντηση, η οποία αποτελεί τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Κατόπιν ήκουσα έναν άγιον να ομιλεί, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον συγκεκριμένον άγιον που ωμιλούσε· Ἕως πότε θέλει διαρκέσει η όρασις περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν και το αγιαστήριον και το στράτευμα εις καταπάτησιν; Δανιήλ 8:13.
In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”
Σε αυτό το εδάφιο τίθεται το ερώτημα πόσο θα διαρκέσει η όραση, ζητώντας έτσι μια απάντηση που να εκφράζει διάρκεια και όχι ένα χρονικό σημείο. Το ερώτημα δεν είναι σε ποια ημερομηνία θα εκπληρωθεί η όραση, αλλά ποια είναι η διάρκειά της. Το εδάφιο δεν ρωτά «Πότε;», αλλά ρωτά «Πόσο καιρό;» Η όραση αφορά τις ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού, που παριστάνεται ως «το παντοτεινόν», και του παπισμού, όπως παριστάνεται από την παράβαση του παπισμού η οποία συντελείται όταν αυτή πορνεύει με τους βασιλείς της γης. Αυτές οι δύο ερημωτικές δυνάμεις, του παγανισμού και κατόπιν του παπισμού, επρόκειτο να καταπατήσουν το αγιαστήριο και το στράτευμα επί χρονικό διάστημα «επτά καιρών».
It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.
Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η καταπάτηση του κυριολεκτικού αγιαστηρίου, η οποία άρχισε κατά τον καιρό της Βαβυλώνας και συνεχίσθηκε έως την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από την ειδωλολατρική Ρώμη το 70 μ.Χ., πραγματοποιήθηκε από ειδωλολατρικές δυνάμεις από την αρχή της ιστορίας έως το τέλος. Επομένως, ήταν ο κυριολεκτικός ειδωλολατρισμός, στον πληθυντικό, που καταπάτησε το κυριολεκτικό αγιαστήριο και το κυριολεκτικό στράτευμα (τον λαό του Θεού). Αλλά ήταν η πνευματική Ρώμη που καταπάτησε την πνευματική Ιερουσαλήμ και το πνευματικό Ισραήλ.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Ἀλλὰ τὴν αὐλὴν τὴν ἔξωθεν τοῦ ναοῦ ἄφες ἔξω, καὶ μὴ αὐτὴν μετρήσῃς· διότι ἐδόθη εἰς τὰ ἔθνη· καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν θέλουσι καταπατεῖ τεσσαράκοντα δύο μῆνας. Καὶ θέλω δώσει εἰς τοὺς δύο μάρτυράς μου, καὶ θέλουσι προφητεύσει χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα ἡμέρας, ἐνδεδυμένοι σάκκους. Ἀποκάλυψις 11:2, 3.
John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν προφήτης-συνδετικός κρίκος, ο οποίος προσδιόρισε την αλλαγή της θείας οικονομίας από το επίγειο αγιαστήριο στο ουράνιο, χωρίς να γνωρίζει το πλήρες εύρος του έργου του. Ο Παύλος ήταν προφήτης-συνδετικός κρίκος, ο οποίος προσδιόρισε την αλλαγή της θείας οικονομίας από τον κατά γράμμα Ισραήλ (το στράτευμα) στον πνευματικό Ισραήλ. Η Ιερουσαλήμ που καταπατήθηκε επί σαράντα δύο μήνες ήταν η πνευματική Ιερουσαλήμ.
“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.
«Οι περίοδοι που αναφέρονται εδώ—σαράντα δύο μήνες» και «χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες»—είναι η ίδια περίοδος, αμφότερες αντιπροσωπεύοντας τον χρόνο κατά τον οποίο η εκκλησία του Χριστού επρόκειτο να υποστεί καταπίεση από τη Ρώμη. Τα 1260 έτη της παπικής υπεροχής άρχισαν το 538 μ.Χ. και, συνεπώς, θα έληγαν το 1798. Κατά τον χρόνο εκείνο, γαλλικός στρατός εισήλθε στη Ρώμη και αιχμαλώτισε τον πάπα, και αυτός πέθανε στην εξορία. Μολονότι λίγο αργότερα εξελέγη νέος πάπας, η παπική ιεραρχία δεν κατόρθωσε ποτέ έκτοτε να ασκήσει την εξουσία την οποία προηγουμένως κατείχε». The Great Controversy, 266.
Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.
Ο Παύλος προσδιόρισε ότι, κατά τη μετάβαση που έλαβε χώρα στην ιστορία του σταυρού, η πνευματική Ιερουσαλήμ, η οποία «είναι άνω», έγινε η πόλη που ο Θεός εξέλεξε για να θέσει εκεί το όνομά Του, και η κυριολεκτική Ιερουσαλήμ έπαυσε να είναι η Ιερουσαλήμ της βιβλικής προφητείας.
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Διότι η Άγαρ είναι το όρος Σινά στην Αραβία και αντιστοιχεί στην Ιερουσαλήμ που είναι τώρα, και είναι σε δουλεία μαζί με τα τέκνα της. Αλλά η άνω Ιερουσαλήμ είναι ελεύθερη, η οποία είναι μήτηρ όλων ημών. Γαλάτας 4:25, 26.
This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.
Αυτή η αλήθεια είναι ουσιώδες να κατανοηθεί ορθώς, και η εσφαλμένη εφαρμογή της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ ως συμβόλου της βιβλικής προφητείας αποτελεί μέρος της πλάνης που κατασκεύασαν οι Ιησουίτες, προκειμένου να υπονομεύσουν την αλήθεια ότι ο πάπας της Ρώμης είναι ο αντίχριστος. Αυτή η ψευδής διδασκαλία γεννά μέσα στον αποστατημένο Προτεσταντισμό μια πεποίθηση που τους επιτρέπει να στρέφουν εσφαλμένως το βλέμμα τους προς το σύγχρονο εβραϊκό έθνος του Ισραήλ ως σύμβολο της προφητείας. Η κυριολεκτική Ιερουσαλήμ έπαυσε να είναι η Ιερουσαλήμ του Θεού κατά τον καιρό του σταυρού.
“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.
«Η πόλη της Ιερουσαλήμ δεν είναι πλέον ιερός τόπος. Η κατάρα του Θεού είναι επάνω της εξαιτίας της απορρίψεως και της σταυρώσεως του Χριστού. Ένα σκοτεινό στίγμα ενοχής βαρύνει επάνω της, και ποτέ πλέον δεν θα είναι ιερός τόπος έως ότου καθαρισθεί με τα εξαγνιστικά πυρά του ουρανού. Κατά τον καιρό κατά τον οποίο αυτή η από την αμαρτία καταραμένη γη θα καθαρθεί από κάθε κηλίδα αμαρτίας, ο Χριστός θα σταθεί και πάλι επάνω στο Όρος των Ελαιών. Καθώς οι πόδες Του θα αναπαυθούν επάνω σε αυτό, αυτό θα σχισθεί στα δύο και θα γίνει μια μεγάλη πεδιάδα, ετοιμασμένη για την πόλη του Θεού». Review and Herald, July 30, 1901.
The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.
Η σημασία της διακρίσεως μεταξύ της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ και της πνευματικής Ιερουσαλήμ θα εξετασθεί καθώς θα μελετούμε την προφητεία του Χριστού περί του τέλους του κόσμου. Η τετάρτη φορά κατά την οποία ο Δανιήλ προσδιορίζει «την καθημερινήν» είναι στο ενδέκατο κεφάλαιο.
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Και βραχίονες θέλουσι σταθή εκ μέρους αυτού, και θέλουσι βεβηλώσει το αγιαστήριον της δυνάμεως, και θέλουσι καταργήσει την παντοτεινήν θυσίαν, και θέλουσι στήσει το βδέλυγμα το ερημώνον. Δανιήλ 11:31.
This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.
Αυτό το εδάφιο προσδιορίζει το έργο της ειδωλολατρικής Ρώμης κατά την ενθρόνιση του παπισμού επί του θρόνου της γης το έτος 538. Οι «βραχίονες» αντιπροσωπεύουν τη στρατιωτική ισχύ της ειδωλολατρικής Ρώμης, η οποία στάθηκε υπέρ του παπισμού αρχίζοντας με τον Χλωδοβίκο, βασιλιά των Φράγκων, το έτος 496. Διαφορετικοί Ευρωπαίοι βασιλείς εργάστηκαν για την εγκατάσταση του παπισμού μετά τον Χλωδοβίκο, αλλά το εδάφιο προσδιορίζει τέσσερα πράγματα που οι Ευρωπαίοι βασιλείς (βραχίονες) έκαναν για τον παπισμό, αφού παρέβησαν διαμορφώνοντας συμμαχία εκκλησίας και κράτους με την πόρνη της Τύρου.
Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.
Αφού τάχθηκαν υπέρ του παπισμού, «μόλυναν» ή κατέστρεψαν την πόλη της Ρώμης, η οποία ήταν το σύμβολο της ισχύος τόσο της ειδωλολατρικής όσο και της παπικής Ρώμης. Η μόλυνση του εδαφίου πραγματοποιήθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα των ετών, καθώς η πόλη της Ρώμης υποβαλλόταν σε συνεχείς στρατιωτικές επιθέσεις. Εκείνοι οι ευρωπαίοι βασιλείς (οι βραχίονες) θα «αφαιρούσαν» επίσης «το καθημερινόν». Η εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «αφαιρώ» στο εδάφιο αυτό δεν είναι «rum», όπως ήταν στο όγδοο κεφάλαιο. Στο εδάφιο αυτό, η λέξη που μεταφράζεται ως «αφαιρώ» είναι «sur», και σημαίνει απομακρύνω. Οι βραχίονες των ευρωπαίων βασιλέων θα απομάκρυναν την ειδωλολατρική αντίσταση στην άνοδο του παπισμού κατά το έτος 508. Έπειτα, κατά το έτος 538, εκείνοι οι βραχίονες θα τοποθετούσαν τον παπισμό στον θρόνο της γης. Κατόπιν, στη Σύνοδο της Ορλεάνης, κατά το ίδιο εκείνο έτος, ο παπισμός εφήρμοσε νόμο περί Κυριακής.
Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.
Η Κυριακή ως ημέρα λατρείας είναι αυτό που η Αδελφή Ουάιτ αποκαλεί «ειδωλολατρικό» σάββατο, και η ειδωλολατρία είναι ο τέλειος βιβλικός ορισμός της λέξεως «βδέλυγμα». Κατά το έτος 538, οι βραχίονες της ειδωλολατρικής Ρώμης έστησαν το βδέλυγμα της ερημώσεως.
“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.
«Όσοι θα υψώσουν και θα προσκυνήσουν το ειδωλολατρικό Σάββατο, μια ημέρα που ο Θεός δεν έχει ευλογήσει, ενισχύουν τον διάβολο και τους αγγέλους του με όλη τη δύναμη της από τον Θεό δοσμένης ικανότητάς τους, την οποία έχουν διαστρέψει σε εσφαλμένη χρήση. Εμπνεόμενοι από άλλο πνεύμα, το οποίο τυφλώνει τη διάκρισή τους, δεν μπορούν να δουν ότι η εξύψωση της Κυριακής αποτελεί εξ ολοκλήρου θεσμό της Καθολικής Εκκλησίας.» Selected Messages, βιβλίο 3, 423.
Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.
Η προφητεία και η ιστορία στηρίζουν την εφαρμογή που μόλις προσδιορίσαμε για το τριακοστό πρώτο εδάφιο. Όταν λέμε ότι η προφητεία στηρίζει αυτή την εφαρμογή, αναφερόμαστε στο γεγονός ότι υπάρχουν και άλλες προφητείες οι οποίες πραγματεύονται τα ίδια αυτά γεγονότα, χωρίς να τα εισάγουμε στη συζήτηση κατά την παρούσα στιγμή. Η πέμπτη και τελευταία φορά που ο Δανιήλ χρησιμοποιεί το «καθημερινόν» βρίσκεται στο δωδέκατο κεφάλαιο.
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.
Καὶ ἀπὸ τοῦ καιροῦ καθ’ ὃν θὰ ἀφαιρεθῇ ἡ παντοτινὴ θυσία καὶ στηθῇ τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, θὰ εἶναι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα ἡμέραι. Μακάριος ὁ ἀναμένων καὶ φθάνων εἰς τὰς χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ἡμέρας. Δανιήλ 12:11, 12.
Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.
Η προφητεία και η ιστορία μαρτυρούν ότι κατά το έτος 508 η αντίσταση στην άνοδο του παπισμού ουσιαστικά έληξε, όταν το τελευταίο από τα τρία γεωγραφικά εμπόδια (οι Γότθοι) εκριζώθηκε, όπως προσδιορίζει το έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ.
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Καθὼς ἐθεώρουν τοὺς κέρας, ἰδοὺ, ἀνέβη ἀνάμεσά τους ἕτερον μικρὸν κέρας, ἔμπροσθεν τοῦ ὁποίου τρία ἀπὸ τὰ πρῶτα κέρατα ἐξεριζώθησαν· καὶ ἰδοὺ, εἰς τοῦτο τὸ κέρας ὑπῆρχον ὀφθαλμοὶ ὡς ὀφθαλμοὶ ἀνθρώπου καὶ στόμα λαλὸν μεγάλα. Δανιήλ 7:8.
The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.
Τα τρία κέρατα που αφαιρούνται απεικονίζονται επάνω στις δύο ιερές πλάκες, και όταν το τρίτο από εκείνα τα τρία γεωγραφικά εμπόδια εκδιώχθηκε από την πόλη της Ρώμης, κατά το έτος 508, η αντίσταση κατά της ανόδου της παπικής εξουσίας αφαιρέθηκε. Η εγκαθίδρυση στην οποία γίνεται αναφορά στο εδάφιο ένδεκα αντιπροσωπεύει τα τριάντα έτη μεταξύ 508 και 538. Προσδιορίζει τριάντα έτη κατά τα οποία ολοκληρώθηκε η προετοιμασία για την εγκαθίδρυση του ανθρώπου της αμαρτίας στον ναό του Θεού.
The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.
Η λέξη που μεταφράζεται ως «ἀφαιρεθῇ» είναι επίσης «sur», η οποία σημαίνει ἀφαιρῶ, και το 508 ἡ ἀντίσταση ἐναντίον τῆς ἀνόδου τοῦ παπισμοῦ ἀφαιρέθηκε (ἐλήφθη ἀπὸ τὴ μέση). Ἀπὸ ἐκείνη τὴ χρονολογία, χίλια διακόσια ἐνενήντα ἔτη σᾶς φέρνουν στὸ 1798 καὶ στὸ θανάσιμο τραῦμα τοῦ παπισμοῦ. Χίλιες τριακόσιες τριάντα πέντε ἡμέρες σᾶς φέρνουν στὴν πρώτη ἀπογοήτευση καὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ χρόνου τῆς καθυστερήσεως, ἀκριβῶς στὸ τέλος τοῦ ἔτους 1843. Τὸ ἐδάφιο ὑπόσχεται εὐλογία σὲ ἐκείνους ποὺ «φθάνει» στὸ 1843. Ἡ λέξη «φθάνει» σημαίνει ἀγγίζω. Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ 1844 σηματοδοτεῖ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση, ἀλλὰ ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ 1843 ἀγγίζει τὴν πρώτη στιγμὴ τοῦ 1844. Ἡ τελευταία ἡμέρα ἑνὸς ἔτους ἀγγίζει τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ ἐπόμενου ἔτους. Ἡ εὐλογία ποὺ συνδέεται μὲ ἐκείνη τὴ χρονολογία ἐπικυρώνεται ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὴν προφητεία.
We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.
Θα συνεχίσουμε στην επόμενη μελέτη την εξέτασή μας της σημασίας τοῦ «καθημερινοῦ» ὡς θεμελιώδους ἀληθείας.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
«Όλα τα μηνύματα που δόθηκαν από το 1840 έως το 1844 πρέπει τώρα να προβληθούν με δύναμη, διότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Τα μηνύματα πρέπει να απευθυνθούν προς όλες τις εκκλησίες.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
Ο Χριστός είπε: «Μακάριοι οι οφθαλμοί σας, διότι βλέπουν· και τα ώτα σας, διότι ακούν. Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι άνδρες επεθύμησαν να ιδούν εκείνα τα οποία σεις βλέπετε, και δεν είδον· και να ακούσουν εκείνα τα οποία σεις ακούετε, και δεν ήκουσαν» [Matthew 13:16, 17]. Μακάριοι οι οφθαλμοί που είδαν τα πράγματα τα οποία εθεάθησαν κατά τα έτη 1843 και 1844.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
«Το μήνυμα εδόθη. Και δεν πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να γίνει. Ένα μεγάλο έργο θα επιτελεσθεί σε σύντομο χρόνο. Ένα μήνυμα θα δοθεί σύντομα κατά τον διορισμό του Θεού, το οποίο θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.