We ended our last article touching on the three parallel lines of prophetic testimony represented by chapters eleven through twenty-two in Genesis, the first book of the Old Testament, Matthew the first book of the New Testament and Revelation the last book of both the New Testament and the Bible. The line of Genesis identifies the covenant with Abram, the line of Matthew identifies the covenant with the Christian church, with Peter as the symbol of the beginning and end of modern spiritual Israel. The middle verses of both lines identify the seal of God, with Abram, it was “circumcision,” and with Peter it was his name changing. The center verse of the line in Revelation is chapter seventeen, verse twelve.

Ολοκληρώσαμε το προηγούμενο άρθρο μας θίγοντας τις τρεις παράλληλες γραμμές της προφητικής μαρτυρίας, οι οποίες παριστάνονται από τα κεφάλαια ένδεκα έως είκοσι δύο της Γένεσης, του πρώτου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης, του Ματθαίου, του πρώτου βιβλίου της Καινής Διαθήκης, και της Αποκάλυψης, του τελευταίου βιβλίου τόσο της Καινής Διαθήκης όσο και της Βίβλου. Η γραμμή της Γένεσης προσδιορίζει τη διαθήκη με τον Άβραμ· η γραμμή του Ματθαίου προσδιορίζει τη διαθήκη με τη χριστιανική εκκλησία, με τον Πέτρο ως σύμβολο της αρχής και του τέλους του σύγχρονου πνευματικού Ισραήλ. Τα μεσαία εδάφια αμφοτέρων των γραμμών προσδιορίζουν τη σφραγίδα του Θεού· στην περίπτωση του Άβραμ, ήταν η «περιτομή», και στην περίπτωση του Πέτρου ήταν η αλλαγή του ονόματός του. Το κεντρικό εδάφιο της γραμμής στην Αποκάλυψη είναι το κεφάλαιο δεκαεπτά, εδάφιο δώδεκα.

And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. Revelation 17:12.

Και τα δέκα κέρατα, τα οποία είδες, είναι δέκα βασιλείς, οι οποίοι δεν έλαβαν ακόμη βασιλεία· αλλά λαμβάνουν εξουσία ως βασιλείς επί μία ώρα μαζί με το θηρίο. Αποκάλυψις 17:12.

Genesis and Matthew identify the marriage of Divinity with humanity, and Revelation identifies the marriage of the beast and the dragon at the Sunday law. All three lines point to the Sunday law where one class manifests the mark of the beast and the other the seal of God. The counterfeit of the beast and dragon in verse twelve is the omega mention of Nimrod’s tower in Genesis eleven. There the counterfeit covenant religion met its judgment, and in Revelation seventeen the whore–who is Babylon the great–is judged. Nimrod is the alpha to the Vatican’s omega, and for this reason the papacy is Babylon the great, the omega to Nimrod’s Babel the alpha.

Η Γένεση και ο Ματθαίος προσδιορίζουν τον γάμο της Θεότητας με την ανθρωπότητα, και η Αποκάλυψη προσδιορίζει τον γάμο του θηρίου και του δράκοντος κατά τον νόμο της Κυριακής. Και οι τρεις γραμμές δείχνουν προς τον νόμο της Κυριακής, όπου η μία τάξη εκδηλώνει το χάραγμα του θηρίου και η άλλη τη σφραγίδα του Θεού. Το απομίμημα του θηρίου και του δράκοντος στο εδάφιο δώδεκα αποτελεί την ωμέγα μνεία του πύργου του Νεβρώδ στη Γένεση ένδεκα. Εκεί η απομιμητική θρησκεία της διαθήκης συνάντησε την κρίση της, και στην Αποκάλυψη δεκαεπτά η πόρνη —η οποία είναι η μεγάλη Βαβυλώνα— κρίνεται. Ο Νεβρώδ είναι το άλφα προς το ωμέγα του Βατικανού, και για τον λόγο αυτόν ο παπισμός είναι η μεγάλη Βαβυλώνα, το ωμέγα προς τη Βαβέλ του Νεβρώδ, το άλφα.

Of note in these three middle verses is that the testimony contained in each middle point of the line is actually three verses.

Αξιοσημείωτο σε αυτά τα τρία μεσαία εδάφια είναι ότι η μαρτυρία που περιέχεται σε κάθε μεσαίο σημείο της γραμμής αποτελεί στην πραγματικότητα τρία εδάφια.

This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

Αὕτη εἶναι ἡ διαθήκη μου, τὴν ὁποίαν θέλετε φυλάττει, ἀναμέσον ἐμοῦ καὶ ὑμῶν καὶ τοῦ σπέρματός σου μετὰ σέ· πᾶν ἀρσενικὸν ἀνάμεσά σας θέλει περιτέμνεσθαι. Καὶ θέλετε περιτέμνει τὴν σάρκα τῆς ἀκροβυστίας σας· καὶ τοῦτο θέλει εἶσθαι σημεῖον τῆς διαθήκης ἀναμέσον ἐμοῦ καὶ ὑμῶν. Καὶ παιδίον ὀκτὼ ἡμερῶν θέλει περιτέμνεσθαι ἀνάμεσά σας, πᾶν ἀρσενικὸν εἰς τὰς γενεὰς σας, ὁ γεννηθεὶς ἐν τῇ οἰκίᾳ, ἢ ἀγορασθεὶς διὰ χρημάτων ἀπὸ παντὸς ξένου, ὅστις δὲν εἶναι ἐκ τοῦ σπέρματός σου. Γένεσις 17:10–12.

And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

Και αποκριθείς ο Ιησούς του είπε· Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σαρξ και αίμα δεν σου το αποκάλυψαν, αλλά ο Πατέρας μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ επίσης σου λέγω ότι εσύ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησία μου· και πύλαι άδου δεν θέλουσι κατισχύσει αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι αν δέσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι αν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Ματθαίος 16:17–19.

And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:11–13.

Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον ἦτο, καὶ δὲν εἶναι, αὐτὸ εἶναι καὶ ὄγδοον, καὶ ἐκ τῶν ἑπτὰ εἶναι, καὶ ὑπάγει εἰς ἀπώλειαν. Καὶ τὰ δέκα κέρατα, τὰ ὁποῖα εἶδες, εἶναι δέκα βασιλεῖς, οἵτινες βασιλείαν δὲν ἔλαβον ἔτι· ἀλλὰ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς λαμβάνουσι μίαν ὥραν μετὰ τοῦ θηρίου. Οὗτοι ἔχουσι μίαν γνώμην, καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν δίδουσιν εἰς τὸ θηρίον. Ἀποκάλυψις 17:11–13.

The story of the counterfeit covenant represented by Nimrod’s bricks and mortar, and his counterfeit system of church and state, represented by the tower and the city, typifies the counterfeit system of the image of the beast represented in the omega of Nimrod’s story. Three lines, with three center points of three verses, which all testify to the covenant of life and the covenant of death. The one hundred and forty-four thousand are the true eighth who are of the seven, and the papacy is simply the counterfeit. Nimrod’s class has unity of mind at their marriage, a counterfeit to the one hundred and forty-four thousand, who are unified with the mind of Christ. The counterfeit beast “was, and is not,” is a counterfeit of Christ who was, and is, and is yet to come. In verse eight the full expression of the counterfeit represented by the papacy is expressed.

Η ιστορία της παραποιημένης διαθήκης, η οποία αντιπροσωπεύεται από τα πλίνθια και την άσφαλτο του Νεβρώδ, και του παραποιημένου συστήματός του εκκλησίας και κράτους, που αντιπροσωπεύεται από τον πύργο και την πόλη, προτυπώνει το παραποιημένο σύστημα της εικόνας του θηρίου, το οποίο αντιπροσωπεύεται στο ωμέγα της ιστορίας του Νεβρώδ. Τρεις γραμμές, με τρία κεντρικά σημεία τριών εδαφίων, τα οποία όλα μαρτυρούν περί της διαθήκης της ζωής και της διαθήκης του θανάτου. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι ο αληθινός όγδοος, ο εκ των επτά, και ο παπισμός είναι απλώς το παραποίημα. Η τάξη του Νεβρώδ έχει ενότητα φρονήματος στον γάμο της, ως παραποίηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι είναι ενωμένοι με τον νου του Χριστού. Το παραποιημένο θηρίο «ήτο, και δεν είναι», είναι παραποίηση του Χριστού, ο οποίος ήτο, και είναι, και μέλλει να έλθη. Στο εδάφιο οκτώ εκφράζεται πλήρως η παραποίηση που αντιπροσωπεύεται από τον παπισμό.

The beast that thou sawest was, and is not; and shall ascend out of the bottomless pit, and go into perdition: and they that dwell on the earth shall wonder, whose names were not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and yet is. Revelation 17:8.

Το θηρίον, το οποίον είδες, ήτο και δεν είναι· και μέλλει να αναβή εκ της αβύσσου και να υπάγη εις απώλειαν· και θέλουσι θαυμάσει οι κατοικούντες επί της γης, των οποίων τα ονόματα δεν εγράφησαν εν τω βιβλίω της ζωής από καταβολής κόσμου, όταν βλέπωσι το θηρίον, το οποίον ήτο και δεν είναι, και όμως είναι. Αποκάλυψις 17:8.

Jesus is He who was, and is, and is yet to come, and the papacy, the eighth that is of the seven, is the beast that “was, and is not, and yet is.” The “one hour” that the marriage of the dragon and beast represents the history from the Sunday law, where the one hundred thousand represented by Peter and Abram, ascend to the heaven as an ensign, at the very time the papacy ascends.

Ο Ιησούς είναι Εκείνος ο οποίος ήτο, και είναι, και πρόκειται να έλθη, και ο παπισμός, ο όγδοος ο οποίος είναι εκ των επτά, είναι το θηρίον το οποίο «ήτο, και δεν είναι, και όμως είναι». Η «μία ώρα», την οποίαν ο γάμος του δράκοντος και του θηρίου αντιπροσωπεύει, παριστάνει την ιστορίαν από τον νόμον της Κυριακής, όπου οι εκατό χιλιάδες που αντιπροσωπεύονται από τον Πέτρο και τον Άβραμ ανέρχονται εις τον ουρανόν ως σημαία, ακριβώς κατά τον καιρόν που ο παπισμός ανέρχεται.

We have been seeking to address the book of Joel from the perspective that Peter at Pentecost identified his Pentecostal message as a fulfillment of Joel. In the three covenant lines of twelve chapters each, the middle three verses of each line address the identical history, and Peter is represented in that history as being with Jesus at Caesarea Philippi, which is Panium, which is where the world is now on the verge of experiencing. At Panium, Peter is also in Jerusalem at the Pentecostal outpouring. The three lines of twelve chapters converge at Panium and Pentecost when the seal of God is impressed upon Christ’s bride and the mark of the beast is impressed upon Satan’s bride. The book of Joel is identifying the wake-up call in the parable of the ten virgins, when the Laodicean Seventh-day Adventist church awakens to the fact that they are lost.

Έχουμε επιδιώξει να προσεγγίσουμε το βιβλίο του Ιωήλ από την προοπτική ότι ο Πέτρος, κατά την Πεντηκοστή, προσδιόρισε το πεντηκοστιανό του μήνυμα ως εκπλήρωση του Ιωήλ. Στις τρεις διαθηκικές γραμμές των δώδεκα κεφαλαίων εκάστη, τα μεσαία τρία εδάφια κάθε γραμμής πραγματεύονται την ίδια ακριβώς ιστορία, και ο Πέτρος παριστάνεται μέσα σε αυτή την ιστορία ως ευρισκόμενος με τον Ιησού στην Καισάρεια Φιλίππου, δηλαδή στο Πάνειον, στο οποίο ο κόσμος τώρα βρίσκεται στο κατώφλι του να οδηγηθεί. Στο Πάνειον, ο Πέτρος βρίσκεται επίσης στα Ιεροσόλυμα κατά την πεντηκοστιανή έκχυση. Οι τρεις γραμμές των δώδεκα κεφαλαίων συγκλίνουν στο Πάνειον και στην Πεντηκοστή, όταν η σφραγίδα του Θεού αποτυπώνεται επάνω στη νύμφη του Χριστού και το χάραγμα του θηρίου αποτυπώνεται επάνω στη νύμφη του Σατανά. Το βιβλίο του Ιωήλ προσδιορίζει το εγερτήριο κάλεσμα στην παραβολή των δέκα παρθένων, όταν η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας αφυπνίζεται στο γεγονός ότι είναι χαμένη.

The book of Joel is set within the context of four generations.

Το βιβλίο του Ιωήλ τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο τεσσάρων γενεών.

The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

Ο λόγος του Κυρίου που ήλθε προς τον Ιωήλ, τον υιό του Φαθουήλ.

Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land.

Ἀκούσατε τοῦτο, πρεσβύτεροι, καὶ ἐνωτίσθητε, πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν.

Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten. Joel 1:1–4.

Μήπως συνέβη τούτο στις ημέρες σας, ή ακόμη και στις ημέρες των πατέρων σας; Διηγηθείτε το στα τέκνα σας, και ας το διηγηθούν τα τέκνα σας στα δικά τους τέκνα, και τα τέκνα τους σε άλλη γενεά. Ό,τι άφησε η κάμπη, το κατέφαγε η ακρίδα· και ό,τι άφησε η ακρίδα, το κατέφαγε ο βρούχος· και ό,τι άφησε ο βρούχος, το κατέφαγε η ερυσίβη. Ιωήλ 1:1–4.

The “old men” are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing is accomplished during the outpouring of the Holy Spirit. The “old men” are represented by Ezekiel as “the ancient men.”

Οι «πρεσβύτεροι» είναι οι ηγέτες της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και η σφράγιση συντελείται κατά την έκχυση του Αγίου Πνεύματος. Οι «πρεσβύτεροι» παριστάνονται από τον Ιεζεκιήλ ως «οι πρεσβύτεροι άνδρες».

Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:12.

Και μου είπε: Υιέ ανθρώπου, είδες τι πράττουν εν τω σκότει οι πρεσβύτεροι του οίκου του Ισραήλ, έκαστος εν τω θαλάμω των εικόνων αυτού; διότι λέγουσιν: Ο Κύριος δεν μας βλέπει· ο Κύριος εγκατέλειψε τη γη. Ιεζεκιήλ 8:12.

Inspiration is clear that the sealing of Ezekiel chapter nine is the same sealing as chapter seven of Revelation. It is also clear that the “ancient men” of chapter eight’s four escalating abominations, are represented by the number 25. Twenty-five “ancient men” who were to be the guardians of God’s flock, are the men bowing to the sun. They are the first to be judged. In context of the sanctuary that they turn away from, they represent two courses of twelve priests and the high priest. At the Sunday law, they bow to the sun and accept the mark of the beast, pledging their agreement with the dragon, the beast and the false prophet. The 25 were typified by the 250 in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who represent the threefold union that the 250 men offering incense join. The three ring leaders of apostasy died when the earth opened its mouth and swallowed them up.

Είναι σαφές, κατά την Έμπνευση, ότι το σφράγισμα του ενάτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ είναι το ίδιο σφράγισμα με εκείνο του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Είναι επίσης σαφές ότι οι «πρεσβύτεροι» των τεσσάρων κλιμακούμενων βδελυγμιών του ογδόου κεφαλαίου παριστάνονται από τον αριθμό 25. Είκοσι πέντε «πρεσβύτεροι», οι οποίοι έπρεπε να είναι οι φύλακες του ποιμνίου του Θεού, είναι οι άνδρες που προσκυνούν τον ήλιο. Αυτοί είναι οι πρώτοι που κρίνονται. Στο πλαίσιο του αγιαστηρίου, από το οποίο αποστρέφονται, αντιπροσωπεύουν δύο τάξεις δώδεκα ιερέων και τον αρχιερέα. Κατά τον κυριακάτικο νόμο, προσκυνούν τον ήλιο και δέχονται το χάραγμα του θηρίου, δίδοντας την υπόσχεση της συμφωνίας τους με τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη. Οι 25 προτυπώθηκαν από τους 250 στην ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την τριπλή ένωση, στην οποία προσχωρούν οι 250 άνδρες που προσφέρουν θυμίαμα. Οι τρεις πρωτεργάτες της αποστασίας πέθαναν όταν η γη άνοιξε το στόμα της και τους κατάπιε.

And Moses said, Hereby ye shall know that the Lord hath sent me to do all these works; for I have not done them of mine own mind. If these men die the common death of all men, or if they be visited after the visitation of all men; then the Lord hath not sent me. But if the Lord make a new thing, and the earth open her mouth, and swallow them up, with all that appertain unto them, and they go down quick into the pit; then ye shall understand that these men have provoked the Lord.

Καὶ εἶπεν ὁ Μωυσῆς· Ἐν τούτῳ θέλετε γνωρίσει ὅτι ὁ Κύριος με ἀπέστειλε νὰ πράξω πάντα ταῦτα τὰ ἔργα, διότι δὲν ἔπραξα αὐτὰ ἀπὸ τὸν ἴδιόν μου νοῦν. Ἐὰν οὗτοι οἱ ἄνδρες ἀποθάνωσι τὸν κοινὸν θάνατον πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἢ ἐὰν τοὺς συμβῇ ὅ,τι συμβαίνει εἰς πάντας τοὺς ἀνθρώπους, τότε ὁ Κύριος δὲν με ἀπέστειλε. Ἀλλ’ ἐὰν ὁ Κύριος κάμῃ καινὸν πρᾶγμα, καὶ ἡ γῆ ἀνοίξῃ τὸ στόμα αὐτῆς καὶ καταπίῃ αὐτούς, μετὰ πάντων τῶν ὑπαρχόντων αὐτῶν, καὶ καταβῶσι ζῶντες εἰς τὸν λάκκον, τότε θέλετε καταλάβει ὅτι οἱ ἄνδρες οὗτοι παρώργισαν τὸν Κύριον.

And it came to pass, as he had made an end of speaking all these words, that the ground clave asunder that was under them: And the earth opened her mouth, and swallowed them up, and their houses, and all the men that appertained unto Korah, and all their goods. They, and all that appertained to them, went down alive into the pit, and the earth closed upon them: and they perished from among the congregation.

Και συνέβη, όταν ετελείωσε να λαλεί όλους αυτούς τους λόγους, ότι η γη που ήταν κάτω από αυτούς εσχίσθη· και η γη άνοιξε το στόμα της, και κατέπιε αυτούς, και τους οίκους αυτών, και πάντας τους άνδρας που ανήκαν εις τον Κορέ, και όλα τα υπάρχοντα αυτών. Αυτοί, και πάντες όσοι ανήκαν εις αυτούς, κατέβησαν ζώντες εις τον λάκκον, και η γη έκλεισε επάνω τους· και αφανίσθηκαν εκ μέσου της συναγωγής.

And all Israel that were round about them fled at the cry of them: for they said, Lest the earth swallow us up also. And there came out a fire from the Lord, and consumed the two hundred and fifty men that offered incense. Numbers 16:28–35.

Και πᾶς ὁ Ἰσραὴλ ὁ κύκλῳ αὐτῶν ἔφυγεν ἀπὸ τῆς κραυγῆς αὐτῶν· διότι εἶπαν· Μήποτε ἡ γῆ καταπίῃ καὶ ἡμᾶς. Καὶ πῦρ ἐξῆλθεν παρὰ Κυρίου, καὶ κατέφαγεν τοὺς διακοσίους πεντήκοντα ἄνδρας τοὺς προσφέροντας θυμίαμα. Ἀριθμοί 16:28–35.

The rebellion of 1888 was typified by the rebellion of Korah, Dahan, Abiram and the 250 men who offered incense. The 250 men had formed an alliance with a threefold confederacy that arrives at the Sunday law when the United States, the earth beast opens its mouth and speaks as a dragon. At that point, the latter rain is poured out without measure, just as the 250 men that offered incense were destroyed by fire coming down from heaven. The 250 men represent a false religious system who are destroyed during the outpouring of the latter rain at the Sunday law. The earth opening up on Korah and his cohorts, is the earthquake of Revelation eleven, that identifies the United States opening its mouth and speaking as a dragon. When the fire came down out of heaven on the 250, it typified the fire of Elijah at Mount Carmel, when those false prophets were slain. Elijah’s fire at Mount Carmel aligns with the Sunday law, so the fire upon the 250 men is the Sunday law fire of the latter rain.

Η ανταρσία του 1888 προτυπώθηκε από την ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν, του Αβιράμ και των 250 ανδρών που πρόσφεραν θυμίαμα. Οι 250 άνδρες είχαν συνάψει συμμαχία με μια τριπλή συνομοσπονδία η οποία καταλήγει στον νόμο της Κυριακής, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το θηρίο της γης, ανοίγει το στόμα του και μιλά ως δράκων. Στο σημείο αυτό, η όψιμη βροχή εκχέεται χωρίς μέτρο, ακριβώς όπως οι 250 άνδρες που πρόσφεραν θυμίαμα καταστράφηκαν από φωτιά που κατέβηκε από τον ουρανό. Οι 250 άνδρες αντιπροσωπεύουν ένα ψευδές θρησκευτικό σύστημα, το οποίο καταστρέφεται κατά την έκχυση της όψιμης βροχής κατά τον νόμο της Κυριακής. Το ότι η γη άνοιξε επάνω στον Κορέ και τους οπαδούς του είναι ο σεισμός της Αποκάλυψης ένδεκα, ο οποίος ταυτοποιεί τις Ηνωμένες Πολιτείες να ανοίγουν το στόμα τους και να μιλούν ως δράκων. Όταν η φωτιά κατέβηκε από τον ουρανό επάνω στους 250, προτύπωνε τη φωτιά του Ηλία στο Όρος Κάρμηλος, όταν εκείνοι οι ψευδοπροφήτες θανατώθηκαν. Η φωτιά του Ηλία στο Όρος Κάρμηλος αντιστοιχεί στον νόμο της Κυριακής, επομένως η φωτιά επάνω στους 250 άνδρες είναι η φωτιά του νόμου της Κυριακής της όψιμης βροχής.

The passage in Numbers dealing with Korah’s rebellion, is prophetically aligned with the rebellion against the message of the Promised Land, as presented by Joshua and Caleb. That rebellion represents the biblical “day of provocation.” The passage of Korah’s rebellion says, “ye shall understand that these men have provoked the Lord.”

Το χωρίο στο Βιβλίο των Αριθμών που αναφέρεται στην ανταρσία του Κορέ είναι προφητικώς ευθυγραμμισμένο με την ανταρσία εναντίον του μηνύματος της Γης της Επαγγελίας, όπως αυτό παρουσιάσθηκε από τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ. Εκείνη η ανταρσία αντιπροσωπεύει τη βιβλική «ημέρα του πειρασμού». Το χωρίο περί της ανταρσίας του Κορέ λέγει: «θέλετε γνωρίσει ότι οι άνθρωποι ούτοι παρώργισαν τον Κύριον».

It is the wise who understand, and the wise are to understand that the history of Korah’s rebellion, is to be laid upon the rebellion against Joshua’s message of the Promised Land. That rebellion took place at Kadesh, and both Kadesh and Korah’s rebellion are the rebellion of Seventh-day Adventism at the Sunday law. Korah and the 250 men who offered incense, typified the 25 men bowing to the sun in Ezekiel 8. The ancient men in Ezekiel eight represent the fourth of four escalating abominations, that are accomplished in Jerusalem, the symbol of God’s church.

Είναι οι σοφοί που κατανοούν, και οι σοφοί πρέπει να κατανοήσουν ότι η ιστορία της επαναστάσεως του Κορέ πρέπει να εφαρμοσθεί επί της επαναστάσεως κατά του μηνύματος του Ιησού του Ναυή περί της Γης της Επαγγελίας. Εκείνη η επανάσταση έλαβε χώρα στην Κάδης, και τόσο η Κάδης όσο και η επανάσταση του Κορέ είναι η επανάσταση του Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας κατά τον κυριακάτικο νόμο. Ο Κορέ και οι διακόσιοι πενήντα άνδρες που προσέφεραν θυμίαμα προετύπωναν τους είκοσι πέντε άνδρες που προσκυνούσαν τον ήλιο στο Ιεζεκιήλ 8. Οι πρεσβύτεροι άνδρες στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύουν το τέταρτο από τέσσερα κλιμακούμενα βδελύγματα, τα οποία επιτελούνται στην Ιερουσαλήμ, το σύμβολο της εκκλησίας του Θεού.

The first abomination is the image of jealousy, the second is hidden chambers, the third is weeping for Tammuz and then the 25 men bow down to the sun. Then chapter nine identifies those who are sighing and crying for the abominations, represented in chapter eight. Those that sigh and cry are sealed by the angel that ascends from the east. An angel is a messenger, and represents a message.

Το πρώτο βδέλυγμα είναι η εικόνα της ζηλοτυπίας, το δεύτερο είναι τα κρυφά δωμάτια, το τρίτο είναι ο θρήνος για τον Θαμμούζ, και έπειτα οι 25 άνδρες προσκυνούν τον ήλιο. Κατόπιν, το ένατο κεφάλαιο προσδιορίζει εκείνους που στενάζουν και θρηνούν για τα βδελύγματα που παριστάνονται στο όγδοο κεφάλαιο. Εκείνοι που στενάζουν και θρηνούν σφραγίζονται από τον άγγελο που αναβαίνει από την ανατολή. Ο άγγελος είναι αγγελιαφόρος και αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα.

The sealing message from the east, is the message of the east wind, which is the message of Islam. Once the one hundred and forty-four thousand are sealed, the destroying angels begin their work, right where the external line of prophecy teaches that “national apostasy is followed by national ruin.” Before the judgment is accomplished upon those represented by Korah, the rebels are taken outside of Jerusalem. The wicked are removed from Jerusalem, for it is not the righteous that flee Jerusalem.

Το μήνυμα της σφράγισης από την ανατολή είναι το μήνυμα του ανατολικού ανέμου, το οποίο είναι το μήνυμα του Ισλάμ. Μόλις σφραγισθούν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι άγγελοι της καταστροφής αρχίζουν το έργο τους, ακριβώς εκεί όπου η εξωτερική γραμμή της προφητείας διδάσκει ότι «η εθνική αποστασία ακολουθείται από εθνική καταστροφή». Προτού εκτελεσθεί η κρίση επάνω σε εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Κορέ, οι στασιαστές οδηγούνται έξω από την Ιερουσαλήμ. Οι ασεβείς απομακρύνονται από την Ιερουσαλήμ, διότι δεν είναι οι δίκαιοι εκείνοι που φεύγουν από την Ιερουσαλήμ.

Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people.

Κατόπιν το πνεύμα με ύψωσε και με έφερε στην ανατολική πύλη του οίκου του Κυρίου, η οποία βλέπει προς ανατολάς· και ιδού, στην είσοδο της πύλης ήσαν είκοσι πέντε άνδρες· μεταξύ των οποίων είδα τον Ιααζανία, τον υιό του Αζούρ, και τον Πελατία, τον υιό του Βεναΐα, άρχοντες του λαού.

Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh.

Κατόπιν μού είπε: Υιέ ανθρώπου, αυτοί είναι οι άνδρες που μηχανεύονται κακό και δίδουν πονηρή συμβουλή μέσα σε αυτήν την πόλη· οι οποίοι λέγουν: Δεν είναι κοντά· ας οικοδομήσουμε οικίες· αυτή η πόλη είναι το καζάνι, και εμείς είμαστε η σάρκα.

Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord;

Διὰ τοῦτο προφήτευσον ἐναντίον αὐτῶν, προφήτευσον, υἱὲ ἀνθρώπου. Καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἐπέπεσεν ἐπ’ ἐμέ, καὶ εἶπέν μοι· Λάλησον· Οὕτως λέγει Κύριος·

Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ye shall fall by the sword; I will judge you in the border of Israel; and ye shall know that I am the Lord. This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you.

Οὕτως εἴπατε, ὦ οἶκος Ἰσραήλ· διότι ἐγὼ γνωρίζω τὰς ἐνθυμήσεις αἵτινες ἀναβαίνουσιν εἰς τὸν νοῦν σας, ἑκάστην ἐξ αὐτῶν. Ἐπληθύνατε τοὺς πεφονευμένους σας ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, καὶ ἐγεμίσατε τὰς ὁδοὺς αὐτῆς ἀπὸ πεφονευμένους. Διὰ τοῦτο οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεός· Οἱ πεφονευμένοι σας, τοὺς ὁποίους ἐθέσατε ἐν μέσῳ αὐτῆς, οὗτοι εἶναι ἡ σάρξ, καὶ αὕτη ἡ πόλις εἶναι ὁ λέβης· ἀλλ’ ἐγὼ θέλω σᾶς ἐξαγάγει ἐκ μέσου αὐτῆς. Ἐφοβήθητε τὴν ῥομφαίαν· καὶ ἐγὼ θέλω ἐπάγει ῥομφαίαν ἐφ’ ὑμᾶς, λέγει Κύριος ὁ Θεός. Καὶ θέλω σᾶς ἐξαγάγει ἐκ μέσου αὐτῆς, καὶ παραδώσει ὑμᾶς εἰς χεῖρας ἀλλοτρίων, καὶ θέλω ἐκτελέσει κρίσεις ἐν ὑμῖν. Ἐν ῥομφαίᾳ θέλετε πέσει· ἐπὶ τῶν ὁρίων τοῦ Ἰσραὴλ θέλω σᾶς κρίνει· καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος. Αὕτη ἡ πόλις δὲν θέλει εἶσθαι ὁ λέβης σας, οὐδὲ σεις θέλετε εἶσθαι ἡ σὰρξ ἐν μέσῳ αὐτῆς· ἀλλ’ ἐπὶ τῶν ὁρίων τοῦ Ἰσραὴλ θέλω σᾶς κρίνει. Καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος· διότι δὲν περιεπατήσατε ἐν τοῖς διατάγμασί μου, οὐδὲ ἐξετελέσατε τὰς κρίσεις μου, ἀλλὰ ἐπράξατε κατὰ τὰ ἔθη τῶν ἐθνῶν τῶν κυκλόθεν ὑμῶν.

And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down upon my face, and cried with a loud voice, and said, Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel? Ezekiel 11:1–13.

Και έγινε, ενώ προφήτευα, ότι ο Πελατίας, ο υιός του Βαναΐα, απέθανε. Τότε έπεσα κατά πρόσωπον και έκραξα με μεγάλη φωνή και είπα: Αχ, Κύριε Θεέ! Θέλεις να κάμεις πλήρη εξόντωση του υπολοίπου του Ισραήλ; Ιεζεκιήλ 11:1–13.

Jerusalem is purified at the Sunday law, when the wheat is separated from the tares. The men represented by the 25, or Korah’s 250 are taken outside, to the “border” of Jerusalem to die. 25 is the number of priests who served for a week, and when symbolized by the tenfold number of 250, it represents the worldwide church, for ten is a symbol of worldwide. The church militant is defined as the church made up of wheat and tares, and the church triumphant represents the church that is only wheat.

Η Ιερουσαλήμ καθαρίζεται κατά τον κυριακάτικο νόμο, όταν ο σίτος διαχωρίζεται από τα ζιζάνια. Οι άνδρες που παριστάνονται από τους 25, ή από τους 250 του Κορέ, οδηγούνται έξω, στο «σύνορο» της Ιερουσαλήμ, για να πεθάνουν. Ο αριθμός 25 είναι ο αριθμός των ιερέων που υπηρετούσαν επί μία εβδομάδα, και όταν συμβολίζεται από τον δεκαπλάσιο αριθμό 250, αντιπροσωπεύει την παγκόσμια εκκλησία, διότι το δέκα είναι σύμβολο παγκοσμιότητας. Η στρατευομένη εκκλησία ορίζεται ως η εκκλησία που αποτελείται από σίτο και ζιζάνια, και η θριαμβεύουσα εκκλησία αντιπροσωπεύει την εκκλησία που είναι μόνον σίτος.

“Has God no living church? He has a church, but it is the church militant, not the church triumphant. We are sorry that there are defective members, that there are tares amid the wheat. Jesus said: ‘The kingdom of heaven is likened unto a man which sowed good seed in his field: but while men slept, his enemy came and sowed tares among the wheat, and went his way…. So the servants of the householder came and said unto him, Sir, didst not thou sow good seed in thy field? from whence then hath it tares? He said unto them, An enemy hath done this. The servants said unto him, Wilt thou then that we go and gather them up? But he said, Nay; lest while ye gather up the tares, ye root up also the wheat with them. Let both grow together until the harvest: and in the time of harvest I will say to the reapers, Gather ye together first the tares, and bind them in bundles to burn them: but gather the wheat into my barn.’

«Δεν έχει ο Θεός ζωντανή εκκλησία; Έχει εκκλησία, αλλά είναι η στρατευομένη εκκλησία, όχι η θριαμβεύουσα εκκλησία. Λυπούμαστε που υπάρχουν ελαττωματικά μέλη, που υπάρχουν ζιζάνια ανάμεσα στον σίτο. Ο Ιησούς είπε: “Η βασιλεία των ουρανών ωμοιώθη με άνθρωπον όστις έσπειρε καλόν σπόρον εις τον αγρόν αυτού· ενώ δε οι άνθρωποι εκοιμώντο, ήλθεν ο εχθρός αυτού και έσπειρε ζιζάνια ανάμεσα εις τον σίτον, και απήλθεν… Ήλθον δε οι δούλοι του οικοδεσπότου και είπον προς αυτόν· Κύριε, δεν έσπειρες καλόν σπόρον εις τον αγρόν σου; πόθεν λοιπόν έχει ζιζάνια; Και εκείνος είπε προς αυτούς· Εχθρός άνθρωπος έκαμε τούτο. Οι δε δούλοι είπον προς αυτόν· Θέλεις λοιπόν να υπάγωμεν και να συλλέξωμεν αυτά; Ο δε είπε· Ουχί· μήπως, συλλέγοντες τα ζιζάνια, εκριζώσετε μαζί με αυτά και τον σίτον. Αφήσατε να αυξάνωνται αμφότερα μαζί έως του θερισμού· και εν τω καιρώ του θερισμού θέλω ειπεί προς τους θεριστάς, Συλλέξατε πρώτον τα ζιζάνια, και δέσατε αυτά εις δεμάτια διά να καούν· τον δε σίτον συνάξατε εις την αποθήκην μου.”»

“In the parable of the wheat and the tares, we see the reason why the tares were not to be plucked up; it was lest the wheat be rooted up with the tares. Human opinion and judgment would make grave mistakes. But rather than have a mistake made, and one single blade of wheat rooted up, the Master says, ‘Let both grow together until the harvest;’ then the angels will gather out the tares, which will be appointed to destruction. Although in our churches, that claim to believe advanced truth, there are those who are faulty and erring, as tares among the wheat, God is long-suffering and patient. He reproves and warns the erring, but He does not destroy those who are long in learning the lesson He would teach them; He does not uproot the tares from the wheat. Tares and wheat are to grow together till the harvest; when the wheat comes to its full growth and development, and because of its character when ripened, it will be fully distinguished from the tares.

«Στην παραβολή του σίτου και των ζιζανίων βλέπουμε τον λόγο για τον οποίο τα ζιζάνια δεν έπρεπε να εκριζωθούν· μήπως εκριζωθεί μαζί με τα ζιζάνια και ο σίτος. Η ανθρώπινη γνώμη και κρίση θα υπέπιπταν σε σοβαρά σφάλματα. Αλλά, αντί να γίνει ένα λάθος και να εκριζωθεί έστω και ένα μόνο στάχυ σίτου, ο Διδάσκαλος λέγει: “Αφήσατε να αυξάνωνται αμφότερα μαζί μέχρι του θερισμού·” τότε οι άγγελοι θα συνάξουν τα ζιζάνια, τα οποία θα ορισθούν για καταστροφή. Μολονότι στις εκκλησίες μας, που ομολογούν ότι πιστεύουν την προκεχωρημένη αλήθεια, υπάρχουν εκείνοι που είναι ελαττωματικοί και πλανώμενοι, ως ζιζάνια μεταξύ του σίτου, ο Θεός είναι μακρόθυμος και υπομονετικός. Ελέγχει και προειδοποιεί τους πλανωμένους, αλλά δεν καταστρέφει εκείνους που αργούν να μάθουν το μάθημα το οποίο θα ήθελε να τους διδάξει· δεν εκριζώνει τα ζιζάνια από τον σίτο. Ζιζάνια και σίτος πρέπει να αυξάνωνται μαζί μέχρι του θερισμού· όταν ο σίτος φθάσει στην πλήρη του αύξηση και ανάπτυξη, τότε, εξαιτίας του χαρακτήρα του όταν ωριμάσει, θα διακρίνεται πλήρως από τα ζιζάνια.»

“The church of Christ on earth will be imperfect, but God does not destroy His church because of its imperfection. There have been and will be those who are filled with zeal not according to knowledge, who would purify the church, and uproot the tares from the midst of the wheat. But Christ has given special light as to how to deal with those who are erring, and with those who are unconverted in the church. There is to be no spasmodic, zealous, hasty action taken by church members in cutting off those they may think defective in character. Tares will appear among the wheat; but it would do more harm to weed out the tares, unless in God’s appointed way, than to leave them alone. While the Lord brings into the church those who are truly converted, Satan at the same time brings persons who are not converted into its fellowship. While Christ is sowing the good seed, Satan is sowing the tares. There are two opposing influences continually exerted on the members of the church. One influence is working for the purification of the church, and the other for the corrupting of the people of God.” Testimonies to Ministers, 45, 46.

«Η εκκλησία του Χριστού επί της γης θα είναι ατελής, αλλά ο Θεός δεν καταστρέφει την εκκλησία Του εξαιτίας της ατέλειάς της. Υπήρξαν και θα υπάρξουν εκείνοι που είναι πλήρεις ζήλου όχι κατ’ επίγνωση, οι οποίοι θα ήθελαν να καθαρίσουν την εκκλησία και να εκριζώσουν τα ζιζάνια από το μέσον του σίτου. Αλλά ο Χριστός έχει δώσει ιδιαίτερο φως ως προς το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται όσοι σφάλλουν και όσοι είναι αμετανόητοι μέσα στην εκκλησία. Δεν πρέπει να λαμβάνεται από τα μέλη της εκκλησίας καμία σπασμωδική, ζηλωτική, βιαστική ενέργεια για την αποκοπή εκείνων τους οποίους ενδέχεται να θεωρούν ελαττωματικούς στον χαρακτήρα. Ζιζάνια θα εμφανίζονται ανάμεσα στον σίτο· αλλά θα προξενούσε μεγαλύτερη βλάβη η εκρίζωση των ζιζανίων, εκτός αν γίνει κατά τον τρόπο που έχει ορίσει ο Θεός, παρά το να αφεθούν ήσυχα. Ενώ ο Κύριος φέρνει μέσα στην εκκλησία εκείνους που είναι αληθινά μεταστραμμένοι, ο Σατανάς συγχρόνως εισάγει στην κοινωνία της πρόσωπα που δεν είναι μεταστραμμένα. Ενώ ο Χριστός σπέρνει τον καλό σπόρο, ο Σατανάς σπέρνει τα ζιζάνια. Υπάρχουν δύο αντίθετες επιρροές που ασκούνται συνεχώς επάνω στα μέλη της εκκλησίας. Η μία επιρροή εργάζεται για τον εξαγνισμό της εκκλησίας, και η άλλη για τη διαφθορά του λαού του Θεού.» Testimonies to Ministers, 45, 46.

The wicked are taken outside of Jerusalem to be destroyed. They are removed at the time of the harvest, which is also the time when the wheat has matured, for it is then that the wheat is gathered together as the first fruit wave offering of the two Pentecostal wave loaves. The harvesting of the first fruit of the wheat is a specific subject of biblical prophecy. The separation of the wheat and tares is addressing this very subject, and many of Christ’s parables identify this very significant prophetic waymark.

Οι ασεβείς εξάγονται έξω από την Ιερουσαλήμ για να καταστραφούν. Απομακρύνονται κατά τον καιρό του θερισμού, ο οποίος είναι επίσης ο καιρός κατά τον οποίο το σιτάρι έχει ωριμάσει, διότι τότε είναι που το σιτάρι συνάγεται ως προσφορά κυματισμού των πρωτοκαρπών των δύο πεντηκοστιανών άρτων κυματισμού. Ο θερισμός του πρωτοκάρπου του σίτου αποτελεί ειδικό θέμα της βιβλικής προφητείας. Ο διαχωρισμός του σίτου και των ζιζανίων πραγματεύεται ακριβώς αυτό το θέμα, και πολλές από τις παραβολές του Χριστού προσδιορίζουν αυτόν τον εξαιρετικά σημαντικό προφητικό ορόσημο.

“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

«Εκ νέου, αυτές οι παραβολές διδάσκουν ότι δεν πρόκειται να υπάρξει περίοδος χάριτος μετά την κρίση. Όταν το έργο του ευαγγελίου ολοκληρωθεί, αμέσως επακολουθεί ο χωρισμός μεταξύ των αγαθών και των πονηρών, και η μοίρα κάθε τάξεως καθορίζεται για πάντα». Christ’s Object Lessons, 123.

The wheat offering is the one hundred and forty-four thousand, and the third angel separates the wheat from the tares.

Η προσφορά του σίτου είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και ο τρίτος άγγελος χωρίζει τον σίτο από τα ζιζάνια.

“I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

«Κατόπιν είδα τον τρίτο άγγελο. Είπε ο άγγελος που με συνόδευε: “Φοβερός είναι ο λόγος του, τρομερή είναι η αποστολή του. Αυτός είναι ο άγγελος που πρόκειται να διαχωρίσει το σιτάρι από τα ζιζάνια και να σφραγίσει ή να δέσει το σιτάρι για την επουράνια αποθήκη.” Αυτά τα πράγματα θα πρέπει να απασχολούν ολόκληρο τον νου, ολόκληρη την προσοχή. Πάλι μου δείχθηκε η αναγκαιότητα όσοι πιστεύουν ότι λαμβάνουμε το τελευταίο μήνυμα ελέους να είναι χωρισμένοι από εκείνους που καθημερινά δέχονται ή απορροφούν νέα πλάνη. Είδα ότι ούτε οι νέοι ούτε οι ηλικιωμένοι θα πρέπει να παρακολουθούν τις συναθροίσεις εκείνων που βρίσκονται σε πλάνη και σκότος. Είπε ο άγγελος: “Ας παύσει ο νους να ενασχολείται με πράγματα που δεν ωφελούν.”» Manuscript Releases, τόμος 5, 425.

The third angel seals the wheat and also separates the wheat from the tares. The third angel represents the Sunday law, which is where the 25 men, representing the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church are taken outside of Jerusalem and judged. At that point the church militant is transformed into the church triumphant.

Ο τρίτος άγγελος σφραγίζει τον σίτο και επίσης διαχωρίζει τον σίτο από τα ζιζάνια. Ο τρίτος άγγελος αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής, όπου οι 25 άνδρες, που αντιπροσωπεύουν την ηγεσία της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, οδηγούνται έξω από την Ιερουσαλήμ και κρίνονται. Στο σημείο αυτό η στρατευομένη εκκλησία μεταμορφώνεται σε θριαμβεύουσα εκκλησία.

“The work is soon to close. The members of the church militant who have proved faithful will become the church triumphant. In reviewing our past history, having travelled over every step of advance to our present standing, I can say, Praise God! As I see what God has wrought, I am filled with astonishment and with confidence in Christ as Leader. We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and his teaching in our past history.” General Conference Bulletin, January 29, 1893.

«Το έργο σύντομα θα ολοκληρωθεί. Τα μέλη της στρατευομένης εκκλησίας, τα οποία έχουν αποδειχθεί πιστά, θα γίνουν η θριαμβεύουσα εκκλησία. Ανασκοπώντας την παρελθούσα ιστορία μας, έχοντας διατρέξει κάθε βήμα προόδου έως τη σημερινή μας θέση, μπορώ να πω: Δόξα τω Θεώ! Καθώς βλέπω ό,τι έχει επιτελέσει ο Θεός, γεμίζω με κατάπληξη και με εμπιστοσύνη στον Χριστό ως Ηγέτη. Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον εάν λησμονήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος μάς οδήγησε, και τη διδασκαλία Του στην παρελθούσα ιστορία μας.» General Conference Bulletin, January 29, 1893.

The prophetic subject of the separation of the tares from the wheat is a major subject of Bible prophecy. Christ cleansing the temple is an illustration of this work, the climax occurs at the Sunday law, for we the see those who were to be judged taken to the border of Jerusalem to die.

Το προφητικό θέμα του χωρισμού των ζιζανίων από τον σίτον αποτελεί μείζον θέμα της βιβλικής προφητείας. Ο Χριστός, καθαρίζοντας τον ναό, αποτελεί απεικόνιση αυτού του έργου· η κορύφωση λαμβάνει χώρα κατά τον νόμο της Κυριακής, διότι τότε βλέπουμε εκείνους που επρόκειτο να κριθούν να οδηγούνται έως τα όρια της Ιερουσαλήμ για να πεθάνουν.

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

«Όταν ο Ιησούς άρχισε τη δημόσια διακονία Του, καθάρισε τον Ναό από τη βέβηλη ιεροσυλία του. Μεταξύ των τελευταίων πράξεων της διακονίας Του ήταν ο δεύτερος καθαρισμός του Ναού. Έτσι και στο τελευταίο έργο για την προειδοποίηση του κόσμου, απευθύνονται δύο διακριτές κλήσεις προς τις εκκλησίες. Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου είναι: “Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα, η μεγάλη πόλη, επειδή έκανε όλα τα έθνη να πιουν από τον οίνο του θυμού της πορνείας της” (Αποκάλυψη 14:8). Και στη δυνατή κραυγή του μηνύματος του τρίτου αγγέλου ακούγεται φωνή από τον ουρανό που λέει: “Εξέλθετε απ’ αυτήν, λαέ μου, για να μη συγκοινωνήσετε στις αμαρτίες της και για να μη λάβετε από τις πληγές της. Διότι οι αμαρτίες της έφθασαν μέχρι τον ουρανό, και ο Θεός ενθυμήθηκε τις ανομίες της” (Αποκάλυψη 18:4, 5).» Selected Messages, βιβλίο 2, 118.

The church of wheat and tares exists until the Sunday law crisis when the tares are removed, not by human strength, but by the third angel—which represents the Sunday law, but also the message of the latter rain then swelling into a loud cry. The tares are an element of the prophetic testimony, as is the wheat. The providence of God reaches the Sunday law and the third angel purifies the temple the second time. He cleansed it on October 22, 1844, and the second temple cleansing is the Sunday law.

Η εκκλησία του σίτου και των ζιζανίων υπάρχει έως την κρίση του νόμου της Κυριακής, όταν τα ζιζάνια αφαιρούνται, όχι με ανθρώπινη δύναμη, αλλά από τον τρίτο άγγελο—ο οποίος αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής, αλλά και το μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο τότε διογκώνεται σε δυνατή κραυγή. Τα ζιζάνια αποτελούν στοιχείο της προφητικής μαρτυρίας, όπως και ο σίτος. Η πρόνοια του Θεού φθάνει έως τον νόμο της Κυριακής, και ο τρίτος άγγελος καθαρίζει τον ναό για δεύτερη φορά. Τον καθάρισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, και η δεύτερη κάθαρση του ναού είναι ο νόμος της Κυριακής.

The external elements of history that lead to the Sunday law are a major element of the testimony of the church triumphant, as are the tares, the wheat and the binding of the two classes. The closing messages of Revelation are the three angels’ messages, and they separate and bind the two classes, but it is important to see that Sister White identifies that those “closing messages,” “ripen the harvest.” The closing message that ripens the harvest is the latter rain, and it is the fire that binds the 250 men “as fagots for the fires of destruction.”

Τα εξωτερικά στοιχεία της ιστορίας που οδηγούν στον νόμο της Κυριακής αποτελούν μείζον στοιχείο της μαρτυρίας της θριαμβεύουσας εκκλησίας, όπως επίσης τα ζιζάνια, ο σίτος και το δέσιμο των δύο τάξεων. Τα καταληκτικά μηνύματα της Αποκαλύψεως είναι τα μηνύματα των τριών αγγέλων, και αυτά χωρίζουν και δένουν τις δύο τάξεις, αλλά είναι σημαντικό να δούμε ότι η Αδελφή White προσδιορίζει ότι εκείνα τα «καταληκτικά μηνύματα» «ωριμάζουν τον θερισμό». Το καταληκτικό μήνυμα που ωριμάζει τον θερισμό είναι η όψιμη βροχή, και είναι το πυρ που δένει τους 250 άνδρες «ως δεμάτια για τις φωτιές της καταστροφής».

“To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

«Στον Ιωάννη ανοίχθηκαν σκηνές βαθιού και συγκλονιστικού ενδιαφέροντος σχετικά με την εμπειρία της εκκλησίας. Είδε τη θέση, τους κινδύνους, τους αγώνες και την τελική απελευθέρωση του λαού του Θεού. Καταγράφει τα τελικά μηνύματα που πρόκειται να ωριμάσουν τον θερισμό της γης, είτε ως δεμάτια για την ουράνια αποθήκη είτε ως δεμάτια ξύλων για τις φωτιές της καταστροφής. Του αποκαλύφθηκαν θέματα ύψιστης σπουδαιότητας, ιδιαίτερα για την τελευταία εκκλησία, ώστε όσοι επρόκειτο να στραφούν από την πλάνη στην αλήθεια να διδαχθούν σχετικά με τους κινδύνους και τους αγώνες που βρίσκονται εμπρός τους. Κανείς δεν χρειάζεται να βρίσκεται στο σκοτάδι σχετικά με όσα πρόκειται να έλθουν επάνω στη γη.» The Great Controversy, 341.

His cleansing of the temple, is also illustrated by the work of the Dirt Brush man who John the Baptist introduced as the One who followed his ministry. He is the one who sweeps out the rubbish in Miller’s dream.

Ο καθαρισμός του ναού από Αυτόν απεικονίζεται επίσης από το έργο του ανθρώπου με τη Βούρτσα Καθαρισμού, τον οποίο ο Ιωάννης ο Βαπτιστής παρουσίασε ως Εκείνον που ακολουθούσε τη διακονία του. Αυτός είναι εκείνος που σαρώσει τα απορρίμματα στο όνειρο του Μίλλερ.

“The Lord is about to reveal the difference between the righteous and the wicked; for his ‘fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into his garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.’” Review and Herald, November 8, 1892.

«Ο Κύριος πρόκειται να αποκαλύψει τη διαφορά μεταξύ του δικαίου και του ασεβούς· διότι “το πτύον είναι εν τη χειρί αυτού, και θέλει διακαθαρίσει πλήρως το αλώνιον αυτού, και θέλει συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην αυτού· το δε άχυρον θέλει κατακαύσει εν πυρί ασβέστω.”» Review and Herald, 8 Νοεμβρίου 1892.

Isaiah is referenced by Sister White, when she identified that in 1849 the Lord had stretched out his hand a second time to gather the remnant of His people, and Isaiah and Sister White are identifying the final gathering of the one hundred and forty-four thousand. The process of gathering includes the scattering and gathering represented as the first disappointment, that leads to the gathering at the end of a tarrying time. Each of these elements of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is a specific topic of biblical prophecy. The external history which the Lord employs as His tool to bring sin to its conclusion is represented in Daniel 11:11; and the final gathering is found in Isaiah 11:11; and the end of the tarrying time is found in Revelation 11:11 and the separation of the wheat and tares at the Sunday law is located in Ezekiel 11:11:

Ο Ησαΐας αναφέρεται από την Αδελφή Ουάιτ, όταν προσδιόρισε ότι το 1849 ο Κύριος είχε εκτείνει το χέρι Του εκ δευτέρου για να συνάξει το υπόλοιπο του λαού Του, και ο Ησαΐας και η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζουν την τελική σύναξη των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η διαδικασία της συνάξεως περιλαμβάνει τη διασπορά και τη σύναξη που παριστάνονται ως η πρώτη απογοήτευση, η οποία οδηγεί στη σύναξη στο τέλος χρόνου αναμονής. Καθένα από αυτά τα στοιχεία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αποτελεί ιδιαίτερο θέμα της βιβλικής προφητείας. Η εξωτερική ιστορία, την οποία ο Κύριος χρησιμοποιεί ως εργαλείο Του για να οδηγήσει την αμαρτία στην κατάληξή της, παριστάνεται στο Δανιήλ 11:11· και η τελική σύναξη βρίσκεται στο Ησαΐας 11:11· και το τέλος του χρόνου αναμονής βρίσκεται στην Αποκάλυψη 11:11, και ο διαχωρισμός του σίτου και των ζιζανίων κατά τον νόμο της Κυριακής εντοπίζεται στο Ιεζεκιήλ 11:11:

This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel. Ezekiel 11:11.

Αυτή η πόλη δεν θα είναι για εσάς καζάνι, ούτε εσείς θα είστε η σάρκα εν τω μέσω αυτής· αλλά θα σας κρίνω στα σύνορα του Ισραήλ. Ιεζεκιήλ 11:11.

In Joel, the “new wine” is cut off from the ancient old men who were to be the guardians of the sanctuary. The message of the Midnight Cry is the new wine of Joel, and the fire that comes down at the Sunday law has been typified by the Pentecostal fire. That fire represents a message, which is the new wine, but it is also the message that destroys the 250 men who offered incense. The Laodicean Seventh-day Adventist church ends at the Sunday law, for it is then that the fire is poured out without measure and it destroys the 250 men who offered incense; it therefore destroys their system of worship.

Στον Ιωήλ, ο «νέος οίνος» αφαιρείται από τους αρχαίους πρεσβυτέρους, οι οποίοι έπρεπε να είναι οι φύλακες του αγιαστηρίου. Το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής είναι ο νέος οίνος του Ιωήλ, και η φωτιά που κατέρχεται κατά τον νόμο της Κυριακής έχει προτυπωθεί από την Πεντηκοστιανή φωτιά. Αυτή η φωτιά αντιπροσωπεύει ένα μήνυμα, το οποίο είναι ο νέος οίνος, αλλά είναι επίσης και το μήνυμα που καταστρέφει τους 250 άνδρες οι οποίοι πρόσφεραν θυμίαμα. Η Λαοδικειακή εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας τελειώνει κατά τον νόμο της Κυριακής, διότι τότε είναι που η φωτιά εκχέεται χωρίς μέτρο και καταστρέφει τους 250 άνδρες οι οποίοι πρόσφεραν θυμίαμα· επομένως καταστρέφει το σύστημά τους λατρείας.

If the Seventh-day Adventist church were faithful at the Sunday law, the power and might of the United States government will close it down. If it is unfaithful, it will simply change its name to First-day Adventist church or some other close facsimile. Righteous or unrighteous the Seventh-day Adventist church does not go beyond the Sunday law. The prophetic testimony identifies that Adventism has rejected the message of the old paths at 9/11, and those old paths lead to the shut door at the Sunday law. The 25 men were represented in Ezekiel’s passage by “Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people.”

Εάν η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ήτο πιστή κατά τον κυριακάτικον νόμον, η ισχύς και η δύναμις της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών θα την έκλεινε. Εάν ήτο άπιστη, απλώς θα μετέβαλλε το όνομά της σε Εκκλησία των Αντβεντιστών της Πρώτης Ημέρας ή σε κάποιο άλλο παραπλήσιο ομοίωμα. Είτε δίκαια είτε άδικη, η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας δεν υπερβαίνει τον κυριακάτικον νόμον. Η προφητική μαρτυρία προσδιορίζει ότι ο Αντβεντισμός απέρριψε το μήνυμα των παλαιών οδών κατά την 11η Σεπτεμβρίου, και αι παλαιαί αυταί οδοί οδηγούν εις την κεκλεισμένην θύραν κατά τον κυριακάτικον νόμον. Οι 25 άνδρες παρεστάθησαν εις το χωρίον του Ιεζεκιήλ διά των «Ιααζανία υιού του Αζούρ, και Φαλατία υιού του Βαναία, αρχόντων του λαού».

Their name’s profess the characteristics of God’s people, but it is simply profession. Jaazaniah means God hears, and he is the son of Azur, which means to help and protect. Sister White says the 25 men were to be the guardians, as represented by “Azur.” His son professes to “hear” God, but he is the class that seeing, they see not, and hearing, they hear not. Pelatiah means delivered of God, and his father “Benaiah,” means God has built. When Ezekiel finished his warning message Pelatiah died.

Τα ονόματά τους ομολογούν τα χαρακτηριστικά του λαού του Θεού, αλλά πρόκειται απλώς για ομολογία. Ο Ιααζανίας σημαίνει «ο Θεός ακούει», και είναι υιός του Αζούρ, το οποίο σημαίνει «βοηθώ και προστατεύω». Η αδελφή White λέγει ότι οι 25 άνδρες επρόκειτο να είναι οι φύλακες, όπως παριστάνεται από το «Αζούρ». Ο υιός του ομολογεί ότι «ακούει» τον Θεό, αλλά ανήκει στην τάξη εκείνη που, βλέποντες, δεν βλέπουν, και ακούοντες, δεν ακούν. Ο Πελατίας σημαίνει «λελυτρωμένος από τον Θεό», και ο πατέρας του, «Βεναΐας», σημαίνει «ο Θεός έχει οικοδομήσει». Όταν ο Ιεζεκιήλ τελείωσε το προειδοποιητικό του μήνυμα, ο Πελατίας απέθανε.

This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Then fell I down upon my face, and cried with a loud voice, and said, Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel? Ezekiel 11:11–13.

Αυτή η πόλη δεν θα είναι το καζάνι σας, ούτε εσείς θα είστε η σάρκα εν μέσω αυτής· αλλά θα σας κρίνω στα σύνορα του Ισραήλ· και θα γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος· διότι δεν περιπατήσατε στα διατάγματά μου, ούτε εκτελέσατε τις κρίσεις μου, αλλά πράξατε σύμφωνα με τα έθιμα των εθνών που είναι γύρω σας. Και συνέβη, ενώ εγώ προφήτευα, ο Φελατίας, ο υιός του Βαναΐα, απέθανε. Τότε έπεσα κατά πρόσωπον και έκραξα με δυνατή φωνή και είπα· Αχ, Κύριε Θεέ! θα κάμεις πλήρη εξόντωση του υπολοίπου του Ισραήλ; Ιεζεκιήλ 11:11–13.

Pelatiah died at the loud cry of Ezekiel. The wheat died in the street on July 18, 2020 in fulfillment of Revelation eleven. The wheat are Moses and Elijah, the first author of God’s Word, and the promise of Elijah to come, is the last statement in the Old Testament. Alpha and Omega are slain in the street of Sodom and Egypt, but they are resurrected in 2024, as represented in Revelation 11:11. While they were dead, Sodom and Egypt rejoiced. Ezekiel places the death of Pelatiah in the time of the remnant when he says, “Ah Lord God! wilt thou make a full end of the remnant of Israel?” Sodom is the Seventh-day Adventist church in the time of the remnant, according to Isaiah.

Ο Πελατίας πέθανε με τη μεγάλη κραυγή του Ιεζεκιήλ. Το σιτάρι πέθανε στην οδό στις 18 Ιουλίου 2020, σε εκπλήρωση του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Το σιτάρι είναι ο Μωυσής και ο Ηλίας, ο πρώτος συγγραφέας του Λόγου του Θεού, και η υπόσχεση περί του ερχομένου Ηλία αποτελεί την τελευταία δήλωση στην Παλαιά Διαθήκη. Το Άλφα και το Ωμέγα φονεύονται στην οδό των Σοδόμων και της Αιγύπτου, αλλά ανασταίνονται το 2024, όπως παριστάνεται στην Αποκάλυψη 11:11. Ενώ ήσαν νεκροί, τα Σόδομα και η Αίγυπτος εχάρησαν. Ο Ιεζεκιήλ τοποθετεί τον θάνατο του Πελατία στον καιρό του υπολοίπου όταν λέγει: «Αλλοίμονον, Κύριε Θεέ! θέλεις κάμει πλήρη εξολόθρευση του υπολοίπου του Ισραήλ;» Τα Σόδομα είναι η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας στον καιρό του υπολοίπου, σύμφωνα με τον Ησαΐα.

Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider.

Ἄκουε, οὐρανέ, καὶ ἐνώτισαι, γῆ· διότι ὁ Κύριος ἐλάλησε· Ἀνέθρεψα καὶ ὕψωσα τέκνα, καὶ αὐτὰ ἀπεστάτησαν ἀπ’ ἐμοῦ. Ὁ βοῦς γνωρίζει τὸν κύριον αὐτοῦ, καὶ ὁ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ δεσπότου αὐτοῦ· ὁ δὲ Ἰσραὴλ δὲν γνωρίζει, ὁ λαός μου δὲν ἐννοεῖ.

Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. From the sole of the foot even unto the head there is no soundness in it; but wounds, and bruises, and putrifying sores: they have not been closed, neither bound up, neither mollified with ointment. Your country is desolate, your cities are burned with fire: your land, strangers devour it in your presence, and it is desolate, as overthrown by strangers. And the daughter of Zion is left as a cottage in a vineyard, as a lodge in a garden of cucumbers, as a besieged city.

Οὐαὶ εἰς τὸ ἁμαρτωλὸν ἔθνος, λαὸν βεβαρημένον ὑπὸ ἀνομίας, σπέρμα κακοποιῶν, τέκνα διεφθαρμένα· ἐγκατέλιπον τὸν Κύριον, παρώργισαν τὸν Ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω. Διὰ τί νὰ παταχθῆτε πλέον; θέλετε ἀποστατήσει ἔτι μᾶλλον καὶ μᾶλλον· πᾶσα ἡ κεφαλὴ εἶναι ἄρρωστος, καὶ πᾶσα ἡ καρδία ἀσθενής. Ἀπὸ τοῦ ἴχνους τοῦ ποδὸς μέχρι τῆς κεφαλῆς δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτῷ ὑγίεια, ἀλλὰ τραύματα καὶ μώλωπες καὶ σήποντα ἕλκη· δὲν συνεκλείσθησαν, οὔτε ἐπιδέθησαν, οὔτε ἐμαλακώθησαν διὰ ἐλαίου. Ἡ γῆ σας εἶναι ἔρημος, αἱ πόλεις σας κατακεκαυμέναι ὑπὸ πυρός· τὴν χώραν σας ξένοι κατατρώγουσιν ἔμπροσθέν σας, καὶ εἶναι ἔρημος, ὡς ἀνατραπεῖσα ὑπὸ ξένων. Καὶ ἡ θυγάτηρ τῆς Σιὼν ἀφέθη ὡς καλύβη ἐν ἀμπελῶνι, ὡς κατάλυμα ἐν κηπαρίῳ σικύων, ὡς πόλις πολιορκουμένη.

Except the Lord of hosts had left unto us a very small remnant, we should have been as Sodom, and we should have been like unto Gomorrah. Hear the word of the Lord, ye rulers of Sodom; give ear unto the law of our God, ye people of Gomorrah. Isaiah 1:2–10.

Εάν ο Κύριος των δυνάμεων δεν μας είχε αφήσει ένα πολύ μικρό υπόλοιπο, θα είχαμε γίνει ως τα Σόδομα και θα είχαμε ομοιωθεί προς τα Γόμορρα. Ακούσατε τον λόγο του Κυρίου, άρχοντες των Σοδόμων· δώστε ακρόαση στον νόμο του Θεού μας, λαέ των Γομόρρων. Ησαΐας 1:2–10.

Moses and Elijah are slain in Sodom and Egypt during the period of the remnant. Egypt is a symbol of corrupted statecraft and Sodom of corrupted churchcraft. Pelatiah the son of Benaiah dies at the Sunday law, which Isaiah aligns with the biblical day of provocation, which is either 1863, or the Sunday law. Pelatiah the son of Benaiah represents a counterfeit of those who actually hear the Word of God. In the time of the remnant those represented by Moses and Elijah are slain and then resurrected. That resurrection began with a voice in the wilderness in July of 2023. From 2024 the final separation of the wheat and tares has been under way.

Ο Μωυσής και ο Ηλίας θανατώνονται στα Σόδομα και στην Αίγυπτο κατά την περίοδο του υπολοίπου. Η Αίγυπτος είναι σύμβολο διεφθαρμένης κρατικής διακυβέρνησης και τα Σόδομα σύμβολο διεφθαρμένης εκκλησιαστικής διοίκησης. Ο Πελατίας, ο υιός του Βαναία, πεθαίνει κατά τον νόμο της Κυριακής, τον οποίο ο Ησαΐας συσχετίζει με τη βιβλική ημέρα της πρόκλησης, η οποία είναι είτε το 1863 είτε ο νόμος της Κυριακής. Ο Πελατίας, ο υιός του Βαναία, αντιπροσωπεύει μία απομίμηση εκείνων που πράγματι ακούν τον Λόγο του Θεού. Κατά τον καιρό του υπολοίπου, εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Μωυσή και τον Ηλία θανατώνονται και κατόπιν ανασταίνονται. Η ανάσταση αυτή άρχισε με μία φωνή εν τη ερήμω τον Ιούλιο του 2023. Από το 2024 βρίσκεται σε εξέλιξη ο τελικός διαχωρισμός του σίτου και των ζιζανίων.

At the Sunday law the Seventh-day Adventist church will know that they are lost.

Στον νόμο της Κυριακής η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας θα γνωρίσει ότι είναι απολεσμένη.

This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel: And ye shall know that I am the Lord: for ye have not walked in my statutes, neither executed my judgments, but have done after the manners of the heathen that are round about you. And it came to pass, when I prophesied, that Pelatiah the son of Benaiah died. Ezekiel 11:11–13.

Αὕτη ἡ πόλις δὲν θὰ εἶναι διὰ σᾶς λέβης, οὐδὲ σεῖς θὰ εἶσθε τὸ κρέας ἐν μέσῳ αὐτῆς· ἀλλὰ θὰ σᾶς κρίνω ἐν τῷ ὁρίῳ τοῦ Ἰσραήλ· καὶ θὰ γνωρίσητε ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος· διότι δὲν περιεπατήσατε ἐν τοῖς προστάγμασί μου, οὐδὲ ἐξετελέσατε τὰς κρίσεις μου, ἀλλὰ ἐπράξατε κατὰ τὰ ἔθη τῶν ἐθνῶν τῶν κύκλῳ ὑμῶν. Καὶ ἐγένετο, ἐνῷ ἐπροφήτευον, ὅτι ὁ Φαλατίας, υἱὸς τοῦ Βαναΐου, ἀπέθανε. Ἰεζεκιήλ 11:11–13.

The death of Pelatiah, whose names means delivered by God, means in context, delivered unto death, at the same point that the eleventh-hour workers are delivered from the hand of the king of the north in verse forty-one of Daniel eleven. Pelatiah is delivered into the hand of the king of the north at the Sunday law. Pelatiah, the son of Benaiah, meaning “what God’s has built.” At the very point where God has once again built a temple, to lift up as the church triumphant at the Sunday law, those represented by Pelatiah are delivered unto death, for rather than participating in the work of building up the old waste places, they were building themselves Tobiah’s tomb. Pelatiah represents Isaiah’s head to the toe, a body that is completely laden with sin. That body is the Laodicean Seventh-day Adventist church at the conclusion of four generations of progressive rebellion, that Isaiah expresses as an escalating rebellion when he states, “revolt more and more.” In the final testing process which began in 2024, the wheat is dead for three and a half days, then resurrected, at which point they shall know that the Lord is God.

Ο θάνατος του Πελατία, του οποίου το όνομα σημαίνει «ελευθερωμένος από τον Θεό», σημαίνει εν προκειμένω παραδομένος στον θάνατο, ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου οι εργάτες της ενδεκάτης ώρας ελευθερώνονται από τη χείρα του βασιλέως του βορρά στο εδάφιο σαράντα ένα του Δανιήλ ένδεκα. Ο Πελατίας παραδίδεται στη χείρα του βασιλέως του βορρά κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο Πελατίας, ο υιός του Βεναΐα, που σημαίνει «εκείνο το οποίο ο Θεός έχει οικοδομήσει». Ακριβώς στο σημείο όπου ο Θεός έχει και πάλι οικοδομήσει έναν ναό, για να ανυψώσει ως την εκκλησία τη θριαμβεύουσα κατά τον νόμο της Κυριακής, εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τον Πελατία παραδίδονται στον θάνατο, διότι, αντί να συμμετέχουν στο έργο της ανοικοδομήσεως των αρχαίων ερειπίων, οικοδομούσαν για τους εαυτούς τους τον τάφο του Τωβία. Ο Πελατίας αντιπροσωπεύει, κατά τον Ησαΐα, από κεφαλής έως ποδών, ένα σώμα ολοτελώς φορτωμένο με αμαρτία. Το σώμα αυτό είναι η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας στο τέλος τεσσάρων γενεών προοδευτικής αποστασίας, την οποία ο Ησαΐας εκφράζει ως κλιμακούμενη αποστασία όταν λέγει: «αποστατείτε όλο και περισσότερο». Κατά την τελική δοκιμαστική διαδικασία, η οποία άρχισε το 2024, ο σίτος είναι νεκρός επί τρεισήμισι ημέρες και κατόπιν ανασταίνεται, οπότε θα γνωρίσουν ότι ο Κύριος είναι ο Θεός.

Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

Διὰ τοῦτο προφήτευσον καὶ εἰπὲ πρὸς αὐτούς· Οὕτως λέγει Κύριος ὁ Θεός· Ἰδοὺ, ὦ λαέ μου, ἐγὼ θὰ ἀνοίξω τοὺς τάφους σας καὶ θὰ σᾶς ἀναβιβάσω ἐκ τῶν τάφων σας καὶ θὰ σᾶς εἰσαγάγω εἰς τὴ γῆ τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ θὰ γνωρίσετε ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος, ὅταν ἀνοίξω τοὺς τάφους σας, ὦ λαέ μου, καὶ σᾶς ἀναβιβάσω ἐκ τῶν τάφων σας· καὶ θὰ θέσω τὸ πνεῦμά μου ἐντός σας, καὶ θὰ ζήσετε, καὶ θὰ σᾶς ἐγκαταστήσω εἰς τὴν ἰδίαν σας γῆν· τότε θὰ γνωρίσετε ὅτι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ἐλάλησα καὶ ἐξετέλεσα, λέγει Κύριος. Ἰεζεκιήλ 37:12–14.

The counterfeit priesthood who are represented by 25 at the Sunday law, shall then know the Lord is God. The wheat know that the Lord is God in 2024, and the tares wake up to that knowledge at the Sunday law, when it is too late. The period begins with a grave and resurrection and ends with a grave and no resurrection. The wheat at the beginning know God, when He fulfills the resurrection of Revelation eleven, and the tares know at the Sunday law earthquake of the same chapter. In between those two waymarks the testing process of the latter rain brings both classes to maturity for the harvest.

Το παραποιημένο ιερατείο, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τους 25 κατά τον νόμο της Κυριακής, τότε θα γνωρίσει ότι ο Κύριος είναι ο Θεός. Το σιτάρι γνωρίζει ότι ο Κύριος είναι ο Θεός το 2024, και τα ζιζάνια αφυπνίζονται σε αυτή τη γνώση κατά τον νόμο της Κυριακής, όταν είναι πλέον πολύ αργά. Η περίοδος αρχίζει με τάφο και ανάσταση και τελειώνει με τάφο και χωρίς ανάσταση. Το σιτάρι στην αρχή γνωρίζει τον Θεό, όταν Εκείνος εκπληρώνει την ανάσταση της Αποκάλυψης ένδεκα, και τα ζιζάνια γνωρίζουν κατά τον σεισμό του νόμου της Κυριακής του ίδιου κεφαλαίου. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο ορόσημα, η δοκιμαστική διαδικασία της όψιμης βροχής φέρνει και τις δύο τάξεις σε ωριμότητα για τον θερισμό.

Joel’s message is the song of the vineyard, but the first issue it raises is whether men can recognize the latter days, by the former days. The “old men” in Joel could not do that, for when the wake-up call arrives at midnight, they are cut off—spewed out of the mouth of the Lord, right where the earth beast opens it’s mouth to speak, which is also where Balaam’s ass spoke, and where John the Baptist’s father spoke.

Το μήνυμα του Ιωήλ είναι το άσμα του αμπελώνος, αλλά το πρώτο ζήτημα που εγείρει είναι αν οι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν τις έσχατες ημέρες από τις πρώτες ημέρες. Οι «πρεσβύτεροι» στον Ιωήλ δεν μπορούσαν να το πράξουν αυτό· διότι, όταν η κλήση αφυπνίσεως φθάνει κατά το μεσονύκτιον, αυτοί αποκόπτονται — εξεμούνται από το στόμα του Κυρίου, ακριβώς εκεί όπου το θηρίον της γης ανοίγει το στόμα του για να μιλήσει, το οποίο είναι επίσης εκεί όπου ελάλησε η όνος του Βαλαάμ, και όπου ελάλησε ο πατέρας του Ιωάννου του Βαπτιστού.

The judgment upon the “old ancient men” is based upon the question of whether this has happened in the days of your forefathers? The passage opens by saying, “hear this.” It then sets forth two witnesses, one of four generations of men and the other four types of insects. Then they are awakened at the Midnight Cry, only to find they are passed by as God’s chosen covenant people. They are not passed by because they had no wine, they are passed by because they have the wrong wine. In the parable of the ten virgins, Joel’s new wine is oil.

Η κρίση επί των «πρεσβυτέρων ἀρχαίων» βασίζεται στο ερώτημα εάν τούτο συνέβη κατά τις ημέρες των προπατόρων σας; Το χωρίο αρχίζει λέγοντας: «ἀκούσατε τοῦτο». Έπειτα παραθέτει δύο μάρτυρες, ο ένας αποτελούμενος από τέσσερις γενεές ανθρώπων και ο άλλος από τέσσερα είδη εντόμων. Κατόπιν αφυπνίζονται κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου, μόνον για να διαπιστώσουν ότι παρακάμφθηκαν ως ο εκλεκτός λαός της διαθήκης του Θεού. Δεν παρακάμπτονται επειδή δεν είχαν οίνο· παρακάμπτονται επειδή έχουν τον εσφαλμένο οίνο. Στην παραβολή των δέκα παρθένων, ο νέος οίνος του Ιωήλ είναι έλαιον.

Their salvation is placed in the terms of whether they receive the “new wine” of the latter rain message. The “old and ancient men” are also portrayed as “the drunkards of Ephraim” by Isaiah, and Ephraim is not represented in the sealed in Revelation seven. He is replaced by his brother Manasseh. It is difficult to find a more wicked king than Manasseh, but he replaces the drunkards of Ephraim.

Η σωτηρία τους τίθεται υπό τους όρους τού αν θα δεχθούν τον «νέον οίνον» του αγγέλματος της όψιμης βροχής. Οι «γέροντες και παλαιοί άνδρες» παρουσιάζονται επίσης από τον Ησαΐα ως «οι μεθύοντες του Εφραΐμ», και ο Εφραΐμ δεν αντιπροσωπεύεται μεταξύ των σφραγισμένων στην Αποκάλυψη επτά. Στη θέση του τίθεται ο αδελφός του, ο Μανασσής. Είναι δύσκολο να βρεθεί βασιλιάς πιο πονηρός από τον Μανασσή, όμως αυτός αντικαθιστά τους μεθύοντες του Εφραΐμ.

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

«Η τάξη εκείνη που δεν αισθάνεται λύπη για τη δική της πνευματική παρακμή ούτε θρηνεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα αφεθεί χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιαφόρους Του, τους άνδρες που κρατούν στα χέρια τους όπλα εξολόθρευσης: “Πηγαίνετε πίσω του μέσα από την πόλη και πατάξτε· ας μη φεισθεί ο οφθαλμός σας, ούτε να δείξετε οίκτο· εξολοθρεύσατε εντελώς γέροντες και νέους, και παρθένες, και μικρά παιδιά, και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο είναι το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου. Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήσαν μπροστά στον οίκο.”»

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

«Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν λάβει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και τη σαφή εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα κάμει καλό, ούτε θα κάμει κακό. Είναι υπερβολικά ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, «Ειρήνη και ασφάλεια» είναι η κραυγή ανθρώπων που δεν θα υψώσουν ποτέ πλέον τη φωνή τους ως σάλπιγγα, για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που αισθάνονται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νεάνιδες και μικρά παιδιά, όλοι αφανίζονται μαζί.»

“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

«Τὰ βδελύγματα, διὰ τὰ ὁποῖα οἱ πιστοὶ ἀναστέναζαν καὶ ἔκραζαν, ἦσαν ὅσα ἠδύναντο νὰ διακριθοῦν ἀπὸ πεπερασμένους ὀφθαλμούς· ἀλλὰ μακρὰν τὰ χειρότερα ἁμαρτήματα, ἐκεῖνα ποὺ προκαλοῦσαν τὸν ζῆλον τοῦ καθαροῦ καὶ ἁγίου Θεοῦ, ἦσαν ἀφανῆ. Ὁ μέγας Ἐραστὴς τῶν καρδιῶν γνωρίζει πᾶσαν ἁμαρτίαν ποὺ διαπράττεται ἐν κρυπτῷ ἀπὸ τοὺς ἐργάτας τῆς ἀνομίας. Τὰ πρόσωπα αὐτὰ καταλήγουν νὰ αἰσθάνονται ἀσφαλῆ μέσα στὶς ἀπάτες τους καὶ, ἐξαιτίας τῆς μακροθυμίας Του, λέγουν ὅτι ὁ Κύριος δὲν βλέπει, καὶ ἔπειτα πράττουν ὡς ἐὰν εἶχε ἐγκαταλείψει τὴν γῆν. Ἀλλὰ θὰ ἀποκαλύψει τὴν ὑποκρισία τους καὶ θὰ φανερώσει ἐνώπιον ἄλλων ἐκεῖνες τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἦσαν τόσο προσεκτικοὶ νὰ κρύψουν.»

“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

Καμμία υπεροχή βαθμού, αξιοπρέπειας ή κοσμικής σοφίας, καμμία θέση σε ιερό αξίωμα, δεν θα διαφυλάξει τους ανθρώπους από το να θυσιάσουν την αρχή όταν αφεθούν στις δικές τους απατηλές καρδιές. Εκείνοι που έχουν θεωρηθεί άξιοι και δίκαιοι αποδεικνύονται πρωτεργάτες στην αποστασία και παραδείγματα αδιαφορίας και καταχρήσεως των ελέων του Θεού. Την πονηρή τους πορεία δεν θα την ανεχθεί πλέον, και μέσα στην οργή Του μεταχειρίζεται αυτούς χωρίς έλεος.

“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

«Με απροθυμία ο Κύριος αποσύρει την παρουσία Του από εκείνους που έχουν ευλογηθεί με μεγάλο φως και που έχουν αισθανθεί τη δύναμη του λόγου καθώς διακονούσαν προς τους άλλους. Κάποτε υπήρξαν πιστοί υπηρέτες Του, ευνοημένοι με την παρουσία και την καθοδήγησή Του· αλλά απομακρύνθηκαν από Αυτόν και οδήγησαν και άλλους σε πλάνη, και γι’ αυτό περιέρχονται υπό τη θεία δυσμένεια». Testimonies, τόμος 5, 211, 212.

Joel is speaking to the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church when he identifies the “old men,” but Joel is also speaking to the unlearned, as Isaiah calls those who are contrasted with the learned. Joel is speaking to the ancient men who bow to the sun in Ezekiel chapter eight, and who are the first to be judged in chapter nine. He is also addressing the laity of the Laodicean Seventh-day Adventist church when he says, “Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land.”

Ο Ιωήλ απευθύνεται στην ηγεσία της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας όταν προσδιορίζει τους «γέροντες», αλλά ο Ιωήλ απευθύνεται επίσης και στους αμαθείς, όπως ο Ησαΐας ονομάζει εκείνους που αντιπαρατίθενται προς τους μορφωμένους. Ο Ιωήλ απευθύνεται στους πρεσβύτερους άνδρες που προσκυνούν τον ήλιο στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ και οι οποίοι είναι οι πρώτοι που κρίνονται στο ένατο κεφάλαιο. Απευθύνεται επίσης και στους λαϊκούς της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας όταν λέγει: «Ακούσατε τούτο, σεις οι γέροντες, και προσέξατε, πάντες οι κάτοικοι της γης».

The 25 men in chapter eight are located at the Sunday law, where they are bowing to the sun with their backs to the sanctuary. They are a “tithe” of the rebellion of the 250, who stood with Korah, Dathan and Abiram. The 25 men are a symbol of the rebellion that was repeated, according to inspiration in 1888, which typified the rebellion of the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church at 9/11, through unto the Sunday law. They represent a “tithe” of rebellion in the very same period that Isaiah in chapter six identifies the wise as a “tithe,” that has substance within.

Οι 25 άνδρες στο όγδοο κεφάλαιο βρίσκονται στον νόμο της Κυριακής, όπου προσκυνούν τον ήλιο με τις πλάτες τους προς το αγιαστήριο. Αποτελούν ένα «δέκατο» της εξέγερσης των 250, οι οποίοι στάθηκαν μαζί με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών. Οι 25 άνδρες είναι σύμβολο της εξέγερσης που επαναλήφθηκε, σύμφωνα με τη θεόπνευστη μαρτυρία, το 1888, η οποία προεικόνιζε την εξέγερση της ηγεσίας της Λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας στην 11η Σεπτεμβρίου, έως και τον νόμο της Κυριακής. Αντιπροσωπεύουν ένα «δέκατο» εξέγερσης στην ίδια ακριβώς περίοδο κατά την οποία ο Ησαΐας, στο έκτο κεφάλαιο, προσδιορίζει τους σοφούς ως «δέκατο», που έχει ουσία μέσα του.

Joel is the announcement to Adventism, that their probation is closed for they have filled up their cup of probationary time with sin, and the fulness is represented as sickness from their head unto their toes, identifying that the message of the latter rain has been cut off from their mouths. Isaiah describes the same reality in chapter twenty-nine.

Ο Ιωήλ αποτελεί την αναγγελία προς τον Αντβεντισμό ότι η δοκιμαστική του περίοδος έχει λήξει, διότι έχει γεμίσει το ποτήρι του δοκιμαστικού του χρόνου με αμαρτία, και η πληρότητα αυτή παριστάνεται ως ασθένεια από την κεφαλή έως τα δάκτυλα των ποδών, καταδεικνύοντας ότι το μήνυμα της όψιμης βροχής έχει αποκοπεί από το στόμα τους. Ο Ησαΐας περιγράφει την ίδια πραγματικότητα στο εικοστό ένατο κεφάλαιο.

Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned.

Παραλύσατε και θαυμάσατε· κράξατε και βοήσατε· είναι μεθυσμένοι, αλλά όχι από οίνο· κλονίζονται, αλλά όχι από σίκερα. Διότι ο Κύριος εξέχεε επάνω σας πνεύμα βαθέος ύπνου και έκλεισε τους οφθαλμούς σας· τους προφήτες και τους άρχοντές σας, τους βλέποντες, εσκέπασε. Και όλη η όρασις έγινε για σας ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου, το οποίο παραδίδουν σε άνθρωπο εγγράμματο, λέγοντας: Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει: Δεν δύναμαι, διότι είναι εσφραγισμένο. Και το βιβλίο παραδίδεται σε εκείνον που δεν είναι εγγράμματος, λέγοντας: Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει: Δεν είμαι εγγράμματος.

Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.

Διὰ τοῦτο εἶπεν ὁ Κύριος· Ἐπειδὴ ὁ λαὸς οὗτος με πλησιάζει με τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ με τὰ χείλη αὐτοῦ με τιμᾷ, ἀλλὰ τὴν καρδίαν αὐτοῦ ἀπέχει πόρρω ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁ φόβος αὐτῶν πρὸς ἐμέ εἶναι διδαγμένος ἀπὸ ἐντάλματα ἀνθρώπων· διὰ τοῦτο, ἰδοὺ, ἐγὼ θὰ ἐξακολουθήσω νὰ κάμω θαυμαστὸν ἔργον ἐν τῷ λαῷ τούτῳ, μάλιστα θαυμαστὸν ἔργον καὶ τέρας· διότι ἡ σοφία τῶν σοφῶν αὐτῶν θὰ ἀπολεσθῇ, καὶ ἡ σύνεσις τῶν συνετῶν αὐτῶν θὰ κρυβῇ. Οὐαὶ εἰς ἐκείνους οἵτινες ζητοῦν βαθέως νὰ κρύψουν τὴν βουλὴν αὐτῶν ἀπὸ τὸν Κύριον, καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν εἶναι ἐν τῷ σκότει, καὶ λέγουσιν· Τίς μᾶς βλέπει; καὶ τίς μᾶς γνωρίζει; Βεβαίως, ἡ ἀνατροπὴ ὑμῶν θὰ λογισθῇ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως· διότι θὰ εἴπῃ τὸ ἔργον περὶ τοῦ ποιήσαντος αὐτό· Δὲν με ἔκαμεν; ἢ θὰ εἴπῃ τὸ πλάσμα περὶ τοῦ πλάσαντος αὐτό· Δὲν εἶχεν σύνεσιν; Ἠσαΐας 29:9–16.

The “understanding” of the wise men is based upon the unsealing of God’s prophetic Word. Those who have been trained in the corrupted institutions of Adventism cannot read the book of prophecy, and they accuse God of having no understanding. When the prophecy is unsealed, they cannot understand it, so they accuse God of being the one who has no understanding, and in so doing they turn things upside down. The learned and unlearned of Adventism cannot understand the prophecy that is unsealed just before probation closes, and the book of Joel commands the “old men” to hear, but they are a class that hearing, they do not hear, and seeing they do not see.

Η «σύνεση» των σοφών ανδρών βασίζεται στην αποσφράγιση του προφητικού Λόγου του Θεού. Εκείνοι που έχουν εκπαιδευθεί στα διεφθαρμένα ιδρύματα του Αντβεντισμού δεν δύνανται να αναγνώσουν το βιβλίο της προφητείας, και κατηγορούν τον Θεό ότι δεν έχει σύνεση. Όταν η προφητεία αποσφραγίζεται, δεν μπορούν να την κατανοήσουν, και έτσι κατηγορούν τον Θεό ότι είναι Εκείνος που δεν έχει σύνεση, και πράττοντας τούτο ανατρέπουν τα πράγματα. Οι μορφωμένοι και οι αμόρφωτοι του Αντβεντισμού δεν μπορούν να κατανοήσουν την προφητεία που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία, και το βιβλίο του Ιωήλ προστάζει τους «γέροντες» να ακούσουν, αλλά αυτοί αποτελούν τάξη η οποία, ακούοντας, δεν ακούει, και βλέποντας, δεν βλέπει.

The very heart of their rebellion is represented in their inability to recognize Christ as the first and the last. This is the context of the chapter where the question is asked, “Hath this been in your days, or even in the days of your fathers?”

Αυτός καθεαυτός ο πυρήνας της ανταρσίας τους εκφράζεται στην ανικανότητά τους να αναγνωρίσουν τον Χριστό ως τον πρώτον και τον έσχατον. Αυτό είναι το πλαίσιο του κεφαλαίου όπου τίθεται το ερώτημα: «Έγινε τούτο εν ταις ημέραις υμών, ή και εν ταις ημέραις των πατέρων υμών;»

Was there a time in the history of your fathers where a people awaken at the Midnight Cry, only to find they are foolish virgins? The “old men” are commanded to “awake,” as were the Millerites at Exeter camp meeting in 1844. The parable of the ten virgins is the parable of the experience of the Adventist people which was fulfilled to the very letter in Millerite history, and will be fulfilled again to the very letter in the latter days. The inability of Laodicean Seventh-day Adventism to recognize that the foundational history of their church is repeated in the latter days, emphasizes the prophetic principle that is the key that unlocks the prophetic message. It is not only the biblical rule, but also the heart of the Revelation of Jesus Christ’s character that is unsealed just before probation closes.

Υπήρξε ποτέ στην ιστορία των πατέρων σας καιρός κατά τον οποίο ένας λαός αφυπνίζεται κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου, μόνον για να διαπιστώσει ότι είναι μωρές παρθένοι; Οι «πρεσβύτεροι» προστάζονται να «εγερθούν», όπως και οι Μιλλεριτικοί στη συνάθροιση στρατοπέδου του Exeter το 1844. Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι η παραβολή της εμπειρίας του Αντβεντιστικού λαού, η οποία εκπληρώθηκε κατά γράμμα στην ιστορία των Μιλλεριτών, και θα εκπληρωθεί εκ νέου κατά γράμμα στις έσχατες ημέρες. Η αδυναμία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας να αναγνωρίσει ότι η θεμελιώδης ιστορία της εκκλησίας τους επαναλαμβάνεται στις έσχατες ημέρες, υπογραμμίζει την προφητική αρχή που αποτελεί το κλειδί το οποίο ξεκλειδώνει το προφητικό μήνυμα. Δεν είναι μόνον ο βιβλικός κανόνας, αλλά και η καρδιά της Αποκάλυψης του χαρακτήρα του Ιησού Χριστού, η οποία αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία.

Joel asks, “Hath this been in your days, or even in the days of your fathers?” Or it might be asked, “In the days of your fathers, was there a testing process that separated a new covenant people, from and old covenant people?” There was, and the separation was accomplished by the prophetic message represented as oil in the parable. “Hath this been in your days or the days of your fathers” immediately identified that what happened in the days of their fathers was an awakening after four generations of escalating destruction, as represented by the command to send the message out over four generations, and with the four insects of escalating destruction. Joel is the pronouncement of judgment against a backslidden and apostate church at the Midnight Cry. No church in sacred history has stood against greater light than the Seventh-day Adventist church. The symbol of that type of rebellion against the truth is represented by “Capernaum.”

Ο Ιωήλ ερωτά: «Ἔγινε τοῦτο ἐν ταῖς ἡμέραις ὑμῶν, ἢ καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ὑμῶν;» Ἢ θα μπορούσε να τεθεί το ερώτημα: «Κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν πατέρων ὑμῶν, ὑπῆρξε διαδικασία δοκιμασίας, ἡ ὁποία ἀπεχώρισε ἕναν λαὸν τῆς νέας διαθήκης ἀπὸ ἕναν λαὸν τῆς παλαιᾶς διαθήκης;» Ὑπῆρξε, καὶ ὁ χωρισμὸς ἐπετελέσθη διὰ τοῦ προφητικοῦ μηνύματος, τὸ ὁποῖο παριστάνεται ὡς ἔλαιον ἐν τῇ παραβολῇ. Τὸ «Ἔγινε τοῦτο ἐν ταῖς ἡμέραις ὑμῶν ἢ ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ὑμῶν;» ἀμέσως προσδιόριζε ὅτι ἐκεῖνο ποὺ συνέβη κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν πατέρων αὐτῶν ἦταν μία ἀφύπνιση μετὰ ἀπὸ τέσσαρας γενεὰς κλιμακουμένης καταστροφῆς, ὅπως παριστάνεται διὰ τῆς ἐντολῆς νὰ ἀποσταλεῖ τὸ μήνυμα διὰ τεσσάρων γενεῶν, καὶ διὰ τῶν τεσσάρων ἐντόμων τῆς κλιμακουμένης καταστροφῆς. Ὁ Ἰωήλ εἶναι ἡ διακήρυξις κρίσεως ἐναντίον μιᾶς ἐκκλησίας ὀπισθοδρομημένης καὶ ἀποστατημένης κατὰ τὴν Κραυγὴ τοῦ Μεσονυκτίου. Καμμία ἐκκλησία ἐν τῇ ἱερᾷ ἱστορίᾳ δὲν ἀντιτάχθηκε εἰς μεγαλύτερο φῶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἀντβεντιστῶν τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας. Τὸ σύμβολον αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἀνταρσίας ἐναντίον τῆς ἀληθείας παριστάνεται διὰ τοῦ «Καπερναούμ».

We will continue in the next article.

Θα συνεχίσουμε στο επόμενο άρθρο.

“At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

«Στην Καπερναούμ ο Ιησούς κατοικούσε στα διαστήματα μεταξύ των μετακινήσεών Του από τόπο σε τόπο, και αυτή κατέληξε να είναι γνωστή ως “η πόλη Του”. Βρισκόταν στις όχθες της Θάλασσας της Γαλιλαίας και κοντά στα όρια της ωραίας πεδιάδας της Γεννησαρέτ, αν όχι πράγματι επάνω σε αυτήν.» The Desire of Ages, 252.

“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

«Μεταξύ των ομολογούντων παιδιών του Θεού, πόσο λίγη υπομονή έχει εκδηλωθεί, πόσοι πικροί λόγοι έχουν ειπωθεί, πόση καταγγελία έχει εκφρασθεί εναντίον εκείνων που δεν είναι της πίστεώς μας. Πολλοί έχουν θεωρήσει εκείνους που ανήκουν σε άλλες εκκλησίες ως μεγάλους αμαρτωλούς, ενώ ο Κύριος δεν τους θεωρεί έτσι. Εκείνοι που βλέπουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τα μέλη άλλων εκκλησιών, έχουν ανάγκη να ταπεινώσουν τους εαυτούς τους υπό την κραταιά χείρα του Θεού. Εκείνοι τους οποίους καταδικάζουν μπορεί να είχαν μόνον λίγο φως, λίγες ευκαιρίες και προνόμια. Αν είχαν το φως που πολλοί από τα μέλη των εκκλησιών μας είχαν, θα μπορούσαν να είχαν προοδεύσει με πολύ μεγαλύτερο ρυθμό και να είχαν εκπροσωπήσει καλύτερα την πίστη τους προς τον κόσμο. Για εκείνους που καυχώνται για το φως τους και όμως παραλείπουν να περπατούν μέσα σε αυτό, ο Χριστός λέγει: “Πλην σας λέγω, ότι εις την ημέραν της κρίσεως, ανεκτότερον θέλει είσθαι διά την Τύρον και την Σιδώνα, παρά διά σας. Και συ, Καπερναούμ [Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, που έλαβαν μεγάλο φως], η υψωμένη έως του ουρανού [ως προς τα προνόμια], έως του άδου θέλεις καταβιβασθή· διότι εάν εν τοις Σοδόμοις είχον γίνει τα θαύματα τα γενόμενα εν σοι, ήθελον μείνει μέχρι της σήμερον. Πλην σας λέγω, ότι εις την ημέραν της κρίσεως, ανεκτότερον θέλει είσθαι διά την γην των Σοδόμων, παρά διά σε.” Εκείνον τον καιρό ο Ιησούς απεκρίθη και είπε: “Σε δοξολογώ, Πάτερ, Κύριε του ουρανού και της γης, διότι απέκρυψας ταύτα από σοφούς και συνετούς [κατά την ιδική τους εκτίμηση], και απεκάλυψας αυτά εις νήπια.”»

“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

«Και τώρα, επειδή επράξατε όλα αυτά τα έργα, λέγει ο Κύριος, και σας ελάλησα, εγειρόμενος πρωί και λαλών, αλλά δεν ηκούσατε· και σας εκάλεσα, αλλά δεν απεκρίθητε· διά τούτο θα κάμω εις τον οίκον τούτον, ο οποίος εκλήθη με το όνομά μου, εις τον οποίον σεις πεποιθότες είσθε, και εις τον τόπον τον οποίον έδωκα εις εσάς και εις τους πατέρας σας, καθώς έκαμα εις τη Σηλώ. Και θα σας απορρίψω από προσώπου μου, καθώς απέβαλα όλους τους αδελφούς σας, όλον το σπέρμα του Εφραΐμ.»

“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

«Ο Κύριος έχει εγκαθιδρύσει ανάμεσά μας θεσμούς μεγάλης σπουδαιότητας, και αυτοί πρέπει να διοικούνται, όχι όπως διοικούνται οι κοσμικοί θεσμοί, αλλά σύμφωνα με την τάξη του Θεού. Πρέπει να διοικούνται με το βλέμμα προσηλωμένο αποκλειστικά στη δόξα Του, ώστε με κάθε τρόπο να σωθούν ψυχές που χάνονται. Στον λαό του Θεού έχουν έλθει οι μαρτυρίες του Πνεύματος, και όμως πολλοί δεν έδωσαν προσοχή στους ελέγχους, στις προειδοποιήσεις και στις συμβουλές.»

“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

«Ἀκούσατε δὴ τοῦτο, λαὸς μωρὸς καὶ ἀσύνετος, οἵτινες ἔχετε ὀφθαλμοὺς καὶ δὲν βλέπετε, οἵτινες ἔχετε ὦτα καὶ δὲν ἀκούετε· ἐμὲ δὲν φοβεῖσθε; λέγει ὁ Κύριος· ἐνώπιον τῆς παρουσίας μου δὲν θέλετε τρέμει, ἐγὼ ὁ ὁποῖος ἔθεσα τὴν ἄμμον ὡς ὅριον τῆς θαλάσσης μὲ αἰώνιο πρόσταγμα, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ τὸ παραβῇ; καὶ ἂν ἀναταράσσωνται τὰ κύματά της, ὅμως δὲν δύνανται νὰ ὑπερισχύσουν· καὶ ἂν βοῶσιν, ὅμως δὲν δύνανται νὰ τὸ ὑπερβῶσιν; Ἀλλὰ ὁ λαὸς οὗτος ἔχει καρδίαν ἀποστατικὴν καὶ ἀπειθῆ· ἀπεστάτησαν καὶ ἀπηλθον. Καὶ δὲν λέγουσιν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, Ἂς φοβηθῶμεν τώρα τὸν Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ὅστις δίδει βροχὴν, τὴν πρότερον καὶ τὴν ὀψίμην, ἐν τῷ καιρῷ αὐτῆς· αὐτὸς φυλάττει δι’ ἡμᾶς τὰς ὡρισμένας ἑβδομάδας τοῦ θερισμοῦ. Αἱ ἀνομίαι σας ἀπέστρεψαν ταῦτα, καὶ αἱ ἁμαρτίαι σας ἐστέρησαν ἀπὸ ἐσᾶς τὰ ἀγαθά.... Δὲν κρίνουσι τὴν ὑπόθεσιν, τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ὀρφανοῦ, καὶ ὅμως εὐημεροῦσι· καὶ τὸ δίκαιον τοῦ πτωχοῦ δὲν κρίνουσιν. Δὲν θέλω ἐπισκεφθῇ διὰ ταῦτα; λέγει ὁ Κύριος· δὲν θέλει ἐκδικηθῇ ἡ ψυχή μου ἐπὶ ἔθνος τοιοῦτον ὡς τοῦτο;»

“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

«Θα αναγκαστεί ο Κύριος να πει: “Μη προσευχηθείς για τούτον τον λαό, ούτε να υψώσεις κραυγή ή προσευχή υπέρ αυτών, ούτε να κάνεις ικεσία προς εμένα· διότι δεν θα σε ακούσω”; “Δι’ αυτό οι βροχές εστερήθησαν, και δεν υπήρξε όψιμη βροχή.... Δεν θα κράξεις προς εμένα από τούτη την ώρα, Πατέρα μου, συ είσαι ο οδηγός της νεότητός μου;”» Review and Herald, 1 Αυγούστου, 1893.