It has been a slow-moving journey to get to the book of Joel, with Peter as our witness. Peter is one of the most amazing symbols within God’s prophetic Word, but aren’t they all? Peter is at Caesarea Philippi, and he is also at Pentecost in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour of the same day. Jesus was crucified at the third hour and died at the ninth hour. Peter is called to Caesarea at the ninth hour, but the Caesarea that he is called to in the story of Cornelius, is not Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon, it was Caesarea by the sea, called Caesarea Maritima.
Ήταν μια αργά εξελισσόμενη πορεία μέχρι να φθάσουμε στο βιβλίο του Ιωήλ, με μάρτυρά μας τον Πέτρο. Ο Πέτρος είναι ένα από τα πλέον θαυμαστά σύμβολα μέσα στον προφητικό Λόγο του Θεού, αλλά δεν είναι άραγε όλοι; Ο Πέτρος βρίσκεται στην Καισάρεια Φιλίππου, και βρίσκεται επίσης κατά την Πεντηκοστή στο υπερώο κατά την τρίτη ώρα, και κατόπιν στον ναό κατά την ενάτη ώρα της ίδιας ημέρας. Ο Ιησούς σταυρώθηκε κατά την τρίτη ώρα και εξέπνευσε κατά την ενάτη ώρα. Ο Πέτρος καλείται στην Καισάρεια κατά την ενάτη ώρα, αλλά η Καισάρεια στην οποία καλείται στην αφήγηση του Κορνηλίου δεν είναι η Καισάρεια Φιλίππου στους πρόποδες του όρους Ερμών, αλλά η παραθαλάσσια Καισάρεια, καλούμενη Καισάρεια Μαρίτιμα.
Caesarea Maritima is the coastal city on the Mediterranean Sea, about 30–35 miles north of modern Tel Aviv (built by Herod the Great as a grand Roman port city). It appears frequently in the book of Acts (mentioned 15 times), and is the one most people refer to simply as “Caesarea” in the New Testament. Philip the Evangelist lived there with his four prophesying daughters (Acts 8:40; 21:8). Paul was imprisoned there for two years, appeared before governors Felix and Festus, and King Agrippa (Acts 23–26). More significantly, perhaps, Peter preached to the Roman centurion Cornelius here—the first major Gentile conversion to Christianity (Acts 10) in 34 AD, when the week that Christ confirmed the covenant with many, ended.
Η Καισάρεια η Παραλία είναι η παράκτια πόλη στη Μεσόγειο Θάλασσα, περίπου 30–35 μίλια βόρεια του σύγχρονου Τελ Αβίβ (κτισμένη από τον Ηρώδη τον Μέγα ως μεγαλοπρεπής ρωμαϊκή λιμενική πόλη). Εμφανίζεται συχνά στο βιβλίο των Πράξεων (μνημονεύεται 15 φορές) και είναι εκείνη στην οποία οι περισσότεροι αναφέρονται απλώς ως «Καισάρεια» στην Καινή Διαθήκη. Ο Φίλιππος ο Ευαγγελιστής κατοικούσε εκεί μαζί με τις τέσσερις θυγατέρες του, οι οποίες προφήτευαν (Πράξεις 8:40· 21:8). Ο Παύλος φυλακίστηκε εκεί επί δύο έτη, παρουσιάστηκε ενώπιον των ηγεμόνων Φήλικος και Φήστος, καθώς και του βασιλέως Αγρίππα (Πράξεις 23–26). Ακόμη σημαντικότερο, ίσως, είναι ότι ο Πέτρος κήρυξε εδώ στον Ρωμαίο εκατόνταρχο Κορνήλιο — την πρώτη μεγάλη μεταστροφή εθνικού στον Χριστιανισμό (Πράξεις 10) το 34 μ.Χ., όταν έληξε η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς.
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
Καὶ θέλει στερεώσει διαθήκην μετὰ πολλῶν διὰ μίαν ἑβδομάδα· καὶ ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος θέλει παύσει τὴν θυσίαν καὶ τὴν προσφοράν, καὶ ἐπὶ τὸ πτερύγιον τῶν βδελυγμάτων θέλει εἶσθαι ἡ ἐρήμωσις, ἕως τῆς συντελείας, καὶ τὸ ἀποφασισθὲν θέλει ἐκχυθῆ ἐπὶ τὴν ἠρημωμένην. Δανιήλ 9:27.
Caesarea Maritima served as the Roman administrative capital of Judea and a major Gentile hub. Caesarea Philippi is a different city, located in the far north near the base of Mount Hermon (about 25–30 miles north of the Sea of Galilee), in what is now the Golan Heights area (modern Banias). It is mentioned only in the Gospels (Matthew 16:13 and Mark 8:27), when Jesus took His disciples to Caesarea Philippi. This is the famous location where Peter confessed that Jesus is “the Messiah, the Son of the living God,” and where Jesus declared, “On this rock I will build my church, and the gates of Hades will not overcome it” (Matthew 16:13–20). It was a pagan area with temples to Greek gods, especially the goat-god Pan, whose grotto of Pan was called the “gates of hell,” making Jesus’ declaration there particularly striking.
Η Καισάρεια η Παραλία χρησίμευε ως η ρωμαϊκή διοικητική πρωτεύουσα της Ιουδαίας και ως σημαντικό κέντρο των Εθνικών. Η Καισάρεια η Φιλίππου είναι διαφορετική πόλη, ευρισκόμενη στο απώτατο βόρειο τμήμα, κοντά στους πρόποδες του όρους Αερμών (περίπου 25–30 μίλια βόρεια της Θάλασσας της Γαλιλαίας), στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Υψίπεδα του Γκολάν (σύγχρονη Μπανιάς). Μνημονεύεται μόνο στα Ευαγγέλια (Ματθαίος 16:13 και Μάρκος 8:27), όταν ο Ιησούς πήρε τους μαθητές Του στην Καισάρεια τη Φιλίππου. Αυτός είναι ο περίφημος τόπος όπου ο Πέτρος ομολόγησε ότι ο Ιησούς είναι «ο Μεσσίας, ο Υιός του ζώντος Θεού», και όπου ο Ιησούς διακήρυξε: «ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ θέλω οἰκοδομήσει τὴν ἐκκλησίαν μου, καὶ πύλαι ᾅδου δὲν θέλουσιν ἰσχύσει κατ’ αὐτῆς» (Ματθαίος 16:13–20). Ήταν ειδωλολατρική περιοχή με ναούς αφιερωμένους σε ελληνικές θεότητες, ιδιαιτέρως στον τραγόμορφο θεό Πάνα, του οποίου το άντρο, το σπήλαιο του Πανός, ονομαζόταν «πύλες του άδου», καθιστώντας τη διακήρυξη του Ιησού εκεί ιδιαιτέρως εντυπωσιακή.
The two cities are completely separate geographically and historically—one a bustling Roman seaport in the south-west, the other a northern Hellenistic/pagan site near the headwaters of the Jordan River. The coastal one dominates the Book of Acts, while the northern one is central to a pivotal moment in the Gospels. Caesarea of the sea is a symbol of Rome—the beast, and Caesarea of the earth is a symbol of the dragon. Sister White identifies the period from the cross to Pentecost, the “Pentecostal season,” which began at the cross and ended at Pentecost.
Οι δύο πόλεις είναι εντελώς διακριτές γεωγραφικώς και ιστορικώς—η μία ένα πολυσύχναστο ρωμαϊκό λιμάνι στη νοτιοδυτική περιοχή, η δε άλλη ένας βόρειος ελληνιστικός/ειδωλολατρικός τόπος πλησίον των πηγών του ποταμού Ιορδάνου. Η παραθαλάσσια κυριαρχεί στο Βιβλίο των Πράξεων, ενώ η βόρεια κατέχει κεντρική θέση σε μία καίρια στιγμή των Ευαγγελίων. Η Καισάρεια της θαλάσσης αποτελεί σύμβολο της Ρώμης—του θηρίου, και η Καισάρεια της γης αποτελεί σύμβολο του δράκοντος. Η αδελφή White προσδιορίζει την περίοδο από τον σταυρό έως την Πεντηκοστή, την «Πεντηκοστιανή περίοδο», η οποία άρχισε στον σταυρό και έληξε κατά την Πεντηκοστή.
“It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.
«Με ειλικρινή και ένθερμο πόθο προσβλέπω στον καιρό κατά τον οποίο τα γεγονότα της ημέρας της Πεντηκοστής θα επαναληφθούν με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι κατά την περίσταση εκείνη. Ο Ιωάννης λέγει: “Εἶδον ἄλλον ἄγγελον καταβαίνοντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ἔχοντα ἐξουσίαν μεγάλην· καὶ ἡ γῆ ἐφωτίσθη ἐκ τῆς δόξης αὐτοῦ.” Τότε, όπως κατά την εποχή της Πεντηκοστής, οι άνθρωποι θα ακούσουν την αλήθεια να λαλείται προς αυτούς, έκαστος στη δική του γλώσσα.»
“God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.
«Ο Θεός δύναται να εμφυσήσει νέα ζωή σε κάθε ψυχή που επιθυμεί ειλικρινώς να Τον υπηρετεί, και να αγγίξει τα χείλη με αναμμένο άνθρακα από το θυσιαστήριο, και να τα καταστήσει εύγλωττα στην αίνεσή Του. Χιλιάδες φωνές θα εμποτισθούν με τη δύναμη να διακηρύξουν τις θαυμαστές αλήθειες του Λόγου του Θεού. Η τραυλή γλώσσα θα λυθεί, και οι δειλοί θα ενδυναμωθούν ώστε να φέρουν θαρραλέα μαρτυρία υπέρ της αληθείας. Είθε ο Κύριος να βοηθήσει τον λαό Του να καθαρίσει τον ναό της ψυχής από κάθε μολυσμό και να διατηρεί τόσο στενή κοινωνία με Αυτόν, ώστε να είναι μέτοχοι της όψιμης βροχής, όταν αυτή εκχυθεί.» Review and Herald, July 20, 1886.
Technically the Pentecostal season would start at the feast of first fruits, which aligns with Christ’s resurrection; but without the death of the cross there would be no blood for the risen savior to take with Him when He arose. Without His death, He, as the Bread of life would not have rested on the day of the feast of unleavened bread, and the Bread of life needed to rest in advance of it’s rising on the feast of first fruits, thus beginning the fifty-day period that led to the day and feast of Pentecost.
Τεχνικώς, η περίοδος της Πεντηκοστής θα άρχιζε κατά την εορτή των πρωτογεννημάτων, η οποία αντιστοιχεί στην ανάσταση του Χριστού· αλλά χωρίς τον θάνατο του σταυρού δεν θα υπήρχε αίμα για να λάβει μαζί Του ο αναστάς Σωτήρ όταν ανέστη. Χωρίς τον θάνατό Του, Εκείνος, ως ο Άρτος της ζωής, δεν θα είχε αναπαυθεί κατά την ημέρα της εορτής των αζύμων, και ο Άρτος της ζωής έπρεπε να αναπαυθεί προτού αναστηθεί κατά την εορτή των πρωτογεννημάτων, αρχίζοντας έτσι την πεντηκονθήμερη περίοδο που οδηγούσε στην ημέρα και εορτή της Πεντηκοστής.
When Christ came to confirm the covenant for one week; the week began at His baptism and then “in the midst of the week,” three and a half years later, He was crucified, rested in the tomb on the day of unleavened Bread, rose as the feast of the first fruits of the barley harvest on Sunday, thus starting the fifty-day Pentecostal season that reached to the first fruits feast of the wheat. From the cross to the end of the week, three and a half years later, the seven-year-period came to its conclusion with Cornelius of Caesarea Maritima, who became the very first Gentile convert–to the Christian church at the end of the week in 34 AD.
Όταν ο Χριστός ήλθε για να επικυρώσει τη διαθήκη για μία εβδομάδα, η εβδομάδα άρχισε κατά το βάπτισμά Του και έπειτα, «εν τω ημίσει της εβδομάδος», τριάμισι έτη αργότερα, σταυρώθηκε, αναπαύθηκε στον τάφο κατά την ημέρα των Αζύμων, ανέστη ως η εορτή των πρωτογεννημάτων του θερισμού του κριθαριού την Κυριακή, αρχίζοντας έτσι την πεντηκονθήμερη Πεντηκοστιανή περίοδο που έφθανε έως την εορτή των πρωτογεννημάτων του σίτου. Από τον σταυρό έως το τέλος της εβδομάδος, τριάμισι έτη αργότερα, η επταετής περίοδος έφθασε στην ολοκλήρωσή της με τον Κορνήλιο της Καισαρείας της Παραλίου, ο οποίος έγινε ο πρώτος εξ εθνών προσήλυτος στη Χριστιανική Εκκλησία στο τέλος της εβδομάδος, το 34 μ.Χ.
The week Christ came to confirm the covenant is prophetically 2,520 days, and the cross is “in the midst of the week,” so it was 1,260 days after the baptism and 1,260 days before Cornelius was converted. At the cross Christ was crucified at the third hour, and He died at the ninth hour. That was the beginning of the Pentecostal season and at the end, (for Jesus always illustrates the end with the beginning) on the day of Pentecost, Peter gives his first sermon of the book of Joel at the third hour in the upper room, where Christ met the disciples on the day of His resurrection. Peter then gives his second sermon on Joel in the temple at the ninth hour. Clearly the third and ninth hour are an alpha and omega symbol of the beginning and ending of the Pentecostal season.
Η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός ήλθε για να επικυρώσει τη διαθήκη είναι προφητικώς 2.520 ημέρες, και ο σταυρός είναι «ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος», ώστε ήταν 1.260 ημέρες μετά το βάπτισμα και 1.260 ημέρες πριν από τη μεταστροφή του Κορνηλίου. Επάνω στον σταυρό ο Χριστός σταυρώθηκε κατά την τρίτη ώρα και εξέπνευσε κατά την ενάτη ώρα. Αυτό ήταν η αρχή της Πεντηκοστιανής περιόδου και στο τέλος, (διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος με την αρχή), κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, ο Πέτρος εκφωνεί το πρώτο του κήρυγμα από το βιβλίο του Ιωήλ κατά την τρίτη ώρα στο υπερώο, όπου ο Χριστός συνάντησε τους μαθητές κατά την ημέρα της αναστάσεώς Του. Έπειτα ο Πέτρος εκφωνεί το δεύτερο κήρυγμά του από τον Ιωήλ στον ναό κατά την ενάτη ώρα. Είναι σαφές ότι η τρίτη και η ενάτη ώρα αποτελούν σύμβολο άλφα και ωμέγα της αρχής και του τέλους της Πεντηκοστιανής περιόδου.
Line upon line, when we align the third and ninth hour of these two events, we find the six hours as a prophetic period that both provide a witness of a division. Christ goes from life to death to life. He goes from earth to heaven and back to earth. Peter is outside and then inside the temple. There are of course other parallel alignments of the third to ninth hour, but we first need to consider Peter, Cornelius and Caesarea by the sea.
Γραμμή επάνω εις γραμμήν, όταν ευθυγραμμίζουμε την τρίτη και την ενάτη ώρα αυτών των δύο γεγονότων, διαπιστώνουμε ότι οι έξι ώρες αποτελούν μια προφητική περίοδο, η οποία αμφότερα παρέχει μαρτυρία περί μιας διαίρεσης. Ο Χριστός μεταβαίνει από τη ζωή στον θάνατο και στη ζωή. Μεταβαίνει από τη γη στον ουρανό και πάλιν στη γη. Ο Πέτρος είναι έξωθεν και έπειτα εντός του ναού. Υπάρχουν, βεβαίως, και άλλες παράλληλες ευθυγραμμίσεις από την τρίτη έως την ενάτη ώρα, αλλά πρώτα πρέπει να εξετάσουμε τον Πέτρο, τον Κορνήλιο και την Καισάρεια την παραθαλάσσια.
As with the prophetic divisions that are represented in the six hours, when the angel was sent to Cornelius to direct him to send for Peter it was the ninth hour.
Όπως συμβαίνει με τις προφητικές διαιρέσεις που παριστάνονται στις έξι ώρες, όταν ο άγγελος εστάλη στον Κορνήλιο για να τον κατευθύνει να στείλει να φωνάξει τον Πέτρο, ήταν η ενάτη ώρα.
There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.
Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος στην Καισάρεια, ονόματι Κορνήλιος, εκατόνταρχος της σπείρας που λεγόταν Ιταλική σπείρα, ευσεβής και φοβούμενος τον Θεό μαζί με όλο τον οίκο του, ο οποίος έδινε πολλές ελεημοσύνες στον λαό και προσευχόταν πάντοτε προς τον Θεό. Αυτός είδε φανερά σε όραμα, περί την ενάτη ώρα της ημέρας, άγγελο του Θεού να εισέρχεται προς αυτόν και να του λέγει: Κορνήλιε. Και εκείνος, αφού τον ατένισε, κυριεύθηκε από φόβο και είπε: Τι είναι, Κύριε; Και του είπε: Οι προσευχές σου και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν ως μνημόσυνο ενώπιον του Θεού. Και τώρα στείλε άνδρες στην Ιόππη και προσκάλεσε κάποιον Σίμωνα, ο οποίος επονομάζεται Πέτρος. Πράξεις 10:1–5.
The arrival of an angel is a symbol of a message, and of a waymark, and the angel confirms that it is a waymark when he says, “Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God.” The waymark of the conclusion of the week is Cornelius sending for Peter at the ninth hour after fasting for four days, and it is called a “memorial,” which is a waymark. As a “centurion,” Cornelius was a captain over one hundred men.
Η άφιξη ενός αγγέλου αποτελεί σύμβολο ενός μηνύματος και ενός οδοδείκτη, και ο άγγελος επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για οδοδείκτη όταν λέγει: «Αἱ προσευχαί σου καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς μνημόσυνον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ». Ο οδοδείκτης της καταλήξεως της εβδομάδος είναι ότι ο Κορνήλιος έστειλε να καλέσουν τον Πέτρο κατά την ενάτη ώρα, αφού είχε νηστεύσει επί τέσσερις ημέρες, και αυτό ονομάζεται «μνημόσυνον», το οποίο είναι οδοδείκτης. Ως «εκατόνταρχος», ο Κορνήλιος ήταν αρχηγός εκατό ανδρών.
When Peter is at Caesarea Philippi in Matthew sixteen there is no reference to any hour. Caesarea Philippi is the name of the city at the time when Jesus took the disciples there. In the history of Daniel eleven, verses thirteen to fifteen, verses that were fulfilled at the battle of Panium, and that typify the war that leads to the Sunday law in the United States, Caesarea Philippi was named Panium. Peter is in verses thirteen through fifteen when he is at Caesarea Philippi, which is Panium.
Όταν ο Πέτρος βρίσκεται στην Καισάρεια Φιλίππου στο κατά Ματθαίον δέκατο έκτο κεφάλαιο, δεν γίνεται καμία αναφορά σε οποιαδήποτε ώρα. Καισάρεια Φιλίππου είναι το όνομα της πόλεως κατά τον χρόνο που ο Ιησούς έφερε εκεί τους μαθητές. Στην ιστορία του Δανιήλ ια΄, εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε, εδάφια που εκπληρώθηκαν στη μάχη του Πανείου και που προτυπώνουν τον πόλεμο ο οποίος οδηγεί στον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Καισάρεια Φιλίππου ονομαζόταν Πάνειον. Ο Πέτρος βρίσκεται στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε όταν βρίσκεται στην Καισάρεια Φιλίππου, η οποία είναι το Πάνειον.
Identifying that the Battle of Panium was a fulfillment of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, and that the verses and the history of the Battle of Panium identifies a war that leads to the Sunday law in the United States is exactly how the methodology of line upon line is designed to work. Employing that methodology demands that Caesarea Philippi and Panium must be aligned, for the primary rule of prophecy that addresses this truth is that “each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived.” Paul adds that the spirits of the prophets are subject to the prophets, so not only do they all identify the latter days, but they all agree.
Το να αναγνωρίσουμε ότι η Μάχη του Πανίου υπήρξε εκπλήρωση των εδαφίων δεκατρία έως δεκαπέντε του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, και ότι τα εδάφια αυτά καθώς και η ιστορία της Μάχης του Πανίου προσδιορίζουν έναν πόλεμο που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί η μεθοδολογία «γραμμή επί γραμμή». Η εφαρμογή αυτής της μεθοδολογίας απαιτεί να ευθυγραμμισθούν η Καισάρεια Φιλίππου και το Πάνιον, διότι ο πρωταρχικός κανόνας της προφητείας που πραγματεύεται αυτή την αλήθεια είναι ότι «κάθε ένας από τους αρχαίους προφήτες μιλούσε περισσότερο για τη δική μας ημέρα παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησε». Ο Παύλος προσθέτει ότι τα πνεύματα των προφητών υποτάσσονται στους προφήτες, ώστε όχι μόνο να προσδιορίζουν όλοι τις έσχατες ημέρες, αλλά και να συμφωνούν όλοι.
For this reason if and when Panium is identified in God’s prophetic Word as Panium and thereafter as Caesarea Philippi, they must both be applied in the latter days, and they must align together, for they are the same city.
Διὰ τοῦτο, ἐὰν καὶ ὅταν τὸ Πάνιον ταυτοποιεῖται ἐν τῷ προφητικῷ Λόγῳ τοῦ Θεοῦ ὡς Πάνιον καὶ ἐν συνεχείᾳ ὡς Καισάρεια ἡ Φιλίππου, ἀμφότερα δέον ἐστὶν νὰ ἐφαρμόζωνται εἰς τὰς ἐσχάτας ἡμέρας καὶ νὰ συμφωνῶσιν ἀλλήλοις, διότι πρόκειται περὶ τῆς αὐτῆς πόλεως.
In conjunction with this logic, though slightly different, is Caesarea Philippi and Caesarea Maritima. Peter went to Caesarea Philippi with Christ, but he was sent to Caesarea Maritima by the Holy Spirit. Yet at both Caesarea’s it is Peter who is the main covenant character. What is wonderful about this line is that it was at the ninth hour that Cornelius was visited by the angel and instructed to send for Peter. Peter at Caesarea is a prophetic symbol, but the two Caesarea’s are distinctly different. One is Caesarea by the sea, and the other Caesarea on the earth. Caesarea by the sea is associated with the Gentiles, and Cornelius was the first Gentile convert exactly at the end of the covenant week in 34 AD. Caesarea by the sea is the ninth hour and aligns with Peter in the temple at Pentecost, and the death of Christ at the ninth hour.
Σε συνάφεια με αυτή τη λογική, αν και ελαφρώς διαφορετική, βρίσκονται η Καισάρεια Φιλίππου και η Καισάρεια η Παραθαλάσσιος. Ο Πέτρος πήγε στην Καισάρεια Φιλίππου μαζί με τον Χριστό, αλλά εστάλη στην Καισάρεια τη Παραθαλάσσιο από το Άγιο Πνεύμα. Ωστόσο, και στις δύο Καισάρειες, ο Πέτρος είναι ο κύριος διαθηκικός χαρακτήρας. Το θαυμαστό σε αυτή τη γραμμή είναι ότι κατά την ενάτη ώρα ο Κορνήλιος επισκέφθηκε από τον άγγελο και έλαβε την εντολή να στείλει να καλέσουν τον Πέτρο. Ο Πέτρος στην Καισάρεια είναι προφητικό σύμβολο, αλλά οι δύο Καισάρειες είναι σαφώς διαφορετικές. Η μία είναι η Καισάρεια παρά τη θάλασσα, και η άλλη η Καισάρεια επί της γης. Η Καισάρεια παρά τη θάλασσα συνδέεται με τα έθνη, και ο Κορνήλιος ήταν ο πρώτος εθνικός προσήλυτος ακριβώς στο τέλος της διαθηκικής εβδομάδος, το 34 μ.Χ. Η Καισάρεια παρά τη θάλασσα είναι η ενάτη ώρα και ευθυγραμμίζεται με τον Πέτρο στο ναό κατά την Πεντηκοστή, και με τον θάνατο του Χριστού κατά την ενάτη ώρα.
Caesarea by the earth, that is Caesarea Philippi is the third hour. There is no other options to choose. Caesarea Philippi at the beginning, the third hour and Caesarea Maritima at the end, the ninth hour. Philippi is the alpha of the period of six hours and Maritima is the omega. The omega at the ninth hour was the death of Christ in the midst of the covenant week, and Peter in the temple at Pentecost was also the ninth hour. Cornelius calling for Peter aligns with the death of Christ, which typifies the Sunday law, and also Peter in the temple at Pentecost, which once again typifies the Sunday law. Cornelius, as the first Gentile convert represents the first eleventh-hour worker at the Sunday law.
Η επί γης Καισάρεια, δηλαδή η Καισάρεια Φιλίππου, είναι η τρίτη ώρα. Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές προς εκλογή. Η Καισάρεια Φιλίππου στην αρχή, η τρίτη ώρα, και η Καισάρεια η Παραθαλασσία στο τέλος, η ενάτη ώρα. Η Φιλίππου είναι το άλφα της περιόδου των έξι ωρών και η Παραθαλασσία είναι το ωμέγα. Το ωμέγα στην ενάτη ώρα ήταν ο θάνατος του Χριστού στο μέσον της εβδομάδος της διαθήκης, και ο Πέτρος στον ναό κατά την Πεντηκοστή ήταν επίσης η ενάτη ώρα. Το ότι ο Κορνήλιος καλεί τον Πέτρο ευθυγραμμίζεται με τον θάνατο του Χριστού, ο οποίος προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής, και επίσης με τον Πέτρο στον ναό κατά την Πεντηκοστή, που για μία ακόμη φορά προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής. Ο Κορνήλιος, ως ο πρώτος εθνικός προσήλυτος, αντιπροσωπεύει τον πρώτο εργάτη της ενδεκάτης ώρας κατά τον νόμο της Κυριακής.
The third hour when Christ was crucified, and the third hour when Peter was in the upper room must, and can only represent Caesarea Philippi. The upper room that Peter was in on the day of Pentecost, was the very same upper room that Christ appeared after His resurrection, ascension and descent. Christ came to the upper room and then fifty days later, on the day of Pentecost, Peter presented the message of the book of Joel in the same upper room.
Η τρίτη ώρα κατά την οποία ο Χριστός εσταυρώθη, και η τρίτη ώρα κατά την οποία ο Πέτρος ευρίσκετο εν τω ανωγείω, πρέπει, και δεν δύναται παρά μόνον να αντιπροσωπεύουν την Καισάρεια Φιλίππου. Το ανώγειο στο οποίο ευρίσκετο ο Πέτρος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής ήταν ακριβώς το ίδιο ανώγειο στο οποίο ο Χριστός ενεφανίσθη μετά την ανάστασή Του, την ανάληψή Του και την κάθοδό Του. Ο Χριστός ήλθε στο ανώγειο και έπειτα, πενήντα ημέρες αργότερα, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, ο Πέτρος παρουσίασε το μήνυμα του βιβλίου του Ιωήλ στο ίδιο ανώγειο.
Caesarea Philippi is the third hour that aligns with the crucifixion and the upper room at Pentecost. The crucifixion is a symbol of scattering and the upper room a symbol of unity. This identifies Caesarea Philippi as the point just before the Sunday law where one class is scattered, and the other is gathered. When the history of the Battle of Panium begins to be repeated, the foolish and wise virgins will be forever separated, and they will be separated over the cross, which represents the approach of the Sunday law. It was at Caesarea Philippi that Christ began to teach about the approaching Sunday law. When He did so, Peter opposed the message, thus in nine verses, Peter represents those who are sealed and those who are scattered by the message of the cross, which is the Sunday law.
Η Καισάρεια Φιλίππου είναι η τρίτη ώρα, η οποία αντιστοιχεί με τη σταύρωση και με το ανώγειο κατά την Πεντηκοστή. Η σταύρωση είναι σύμβολο διασκορπισμού και το ανώγειο σύμβολο ενότητας. Αυτό προσδιορίζει την Καισάρεια Φιλίππου ως το σημείο ακριβώς πριν από τον νόμο της Κυριακής, όπου η μία τάξη διασκορπίζεται και η άλλη συνάγεται. Όταν η ιστορία της Μάχης του Πανίου αρχίσει να επαναλαμβάνεται, οι μωρές και οι φρόνιμες παρθένες θα χωριστούν για πάντα, και θα χωριστούν εξαιτίας του σταυρού, ο οποίος αντιπροσωπεύει την προσέγγιση του νόμου της Κυριακής. Στην Καισάρεια Φιλίππου ο Χριστός άρχισε να διδάσκει περί του επικείμενου νόμου της Κυριακής. Όταν το έπραξε, ο Πέτρος αντιτάχθηκε στο μήνυμα· έτσι, μέσα σε εννέα εδάφια, ο Πέτρος αντιπροσωπεύει εκείνους που σφραγίζονται και εκείνους που διασκορπίζονται από το μήνυμα του σταυρού, το οποίο είναι ο νόμος της Κυριακής.
He saith unto them, But whom say ye that I am?
Λέγει πρὸς αὐτούς· Ὑμεῖς δὲ τίνα λέγετε ὅτι εἰμί;
And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God.
Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων Πέτρος εἶπεν· Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ ζῶντος Θεοῦ.
And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.
Και ο Ιησούς, αποκρινόμενος, είπε προς αυτόν: Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σαρξ και αίμα δεν σου το αποκάλυψαν, αλλά ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ δε σου λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησία μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ’ αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δήσεις επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς.
Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.
Τότε παρήγγειλε στους μαθητές αυτού να μη είπουν σε κανέναν ότι αυτός ήταν ο Ιησούς ο Χριστός. Από τότε άρχισε ο Ιησούς να δείχνει στους μαθητές αυτού ότι έπρεπε να υπάγει στα Ιεροσόλυμα και να πάθει πολλά από τους πρεσβυτέρους και τους αρχιερείς και τους γραμματείς, και να θανατωθεί, και να αναστηθεί την τρίτη ημέρα.
Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee.
Τότε ο Πέτρος τον πήρε κατά μέρος και άρχισε να τον επιτιμά, λέγοντας: Μη γένοιτο αυτό εις σε, Κύριε· τούτο δεν θέλει συμβεί εις σε.
But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:15–23.
Αλλ’ εκείνος, στραφείς, είπε προς τον Πέτρο: Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· σκάνδαλόν μου είσαι· διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων. Ματθαίος 16:15–23.
The third hour crucifixion and Peter’s upper room message aligns the prophetic transition of the church militant, defined as the church with both wheat and tares, unto the church triumphant. The church triumphant is the first fruit wheat offering of Pentecost, which is the Sunday law. When the tares and the wheat reach maturity, the angels separate the two classes. It is the rain that began to sprinkle at 9/11 that causes the wheat and tares to come to fruition.
Η σταύρωση κατά την τρίτη ώρα και το μήνυμα του Πέτρου στο ανώγειο ευθυγραμμίζουν την προφητική μετάβαση της στρατευομένης εκκλησίας, η οποία ορίζεται ως η εκκλησία με σίτον και ζιζάνια μαζί, προς τη θριαμβεύουσα εκκλησία. Η θριαμβεύουσα εκκλησία είναι η προσφορά των πρωτογεννημάτων του σίτου της Πεντηκοστής, η οποία είναι ο νόμος της Κυριακής. Όταν τα ζιζάνια και ο σίτος φθάσουν σε ωριμότητα, οι άγγελοι διαχωρίζουν τις δύο τάξεις. Είναι η βροχή που άρχισε να ψιχαλίζει κατά την 11η Σεπτεμβρίου που κάνει τον σίτο και τα ζιζάνια να φθάσουν σε καρποφορία.
A period of six hours represents the history of the Exeter camp meeting unto October 22, 1844, the triumphal entry of Christ into Jerusalem and the entry of king David into Jerusalem with the ark. The ninth hour is also the time of the evening sacrifice, around 3 PM.
Μία περίοδος έξι ωρών αντιπροσωπεύει την ιστορία της συνάξεως κατασκηνώσεως του Έξετερ έως την 22α Οκτωβρίου 1844, τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και την είσοδο του βασιλέως Δαβίδ στα Ιεροσόλυμα με την κιβωτό. Η ενάτη ώρα είναι επίσης ο χρόνος της εσπερινής θυσίας, περί την 3ην μ.μ.
Now this is that which thou shalt offer upon the altar; two lambs of the first year day by day continually. The one lamb thou shalt offer in the morning; and the other lamb thou shalt offer at even. Exodus 29:38, 39.
Καὶ τοῦτο εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλεις προσφέρει ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου· δύο ἀμνούς ἐνιαυσίους καθ’ ἡμέραν διαπαντός. Τὸν ἕνα ἀμνὸν θέλεις προσφέρει τὸ πρωί, καὶ τὸν ἄλλον ἀμνὸν θέλεις προσφέρει πρὸς ἑσπέραν. Ἔξοδος 29:38, 39.
The word translated as “even,” is sometimes represented as “between the evenings.” Between the evenings speaks to the six-hour period between the third and ninth hours. Christ’s covenant week represents the six-hour period at the cross, which becomes the alpha of the six-hour period on Pentecost. Two witnesses in the covenant week that identify a period of six-hours that are directly connected with not only the prophecy of the sacred week, but also with the symbols of the Pentecostal season. Then at the conclusion of that very same prophetic week, Peter is called to Caesarea at the ninth hour. The fact that three ninth hours within the same prophetic structure of the sacred week; two of which are omega endings of a six-hour period, that was also the period between the morning and evening offerings, demand of prophetic necessity that a third hour exist as the alpha of a period that ended at Cornelius’ ninth hour.
Η λέξη που μεταφράζεται ως «ἕως», αποδίδεται ενίοτε ως «ἀνάμεσα στις εσπέρες». Το «ανάμεσα στις εσπέρες» αναφέρεται στην εξάωρη περίοδο μεταξύ της τρίτης και της ενάτης ώρας. Η εβδομάδα της διαθήκης του Χριστού αντιπροσωπεύει την εξάωρη περίοδο επί του σταυρού, η οποία καθίσταται το άλφα της εξάωρης περιόδου κατά την Πεντηκοστή. Δύο μάρτυρες μέσα στην εβδομάδα της διαθήκης προσδιορίζουν μια περίοδο έξι ωρών, η οποία συνδέεται άμεσα όχι μόνο με την προφητεία της ιερής εβδομάδας, αλλά και με τα σύμβολα της Πεντηκοστιανής περιόδου. Κατόπιν, στη λήξη αυτής ακριβώς της ίδιας προφητικής εβδομάδας, ο Πέτρος καλείται στην Καισάρεια κατά την ενάτη ώρα. Το γεγονός ότι τρεις ενάτες ώρες μέσα στην ίδια προφητική δομή της ιερής εβδομάδας —οι δύο εκ των οποίων είναι ωμέγα καταλήξεις μιας εξάωρης περιόδου, η οποία ήταν επίσης η περίοδος μεταξύ της πρωινής και της εσπερινής προσφοράς— απαιτεί, εκ προφητικής αναγκαιότητας, την ύπαρξη μιας τρίτης ώρας ως του άλφα μιας περιόδου που έληξε κατά την ενάτη ώρα του Κορνηλίου.
Two Caesarea’s, both with Peter as a central figure identify Caesarea Philippi as the third hour. That six-hour period begins and ends with Caesarea, because the end is illustrated by the beginning.
Δύο Καισάρειες, αμφότερες με τον Πέτρο ως κεντρικό πρόσωπο, προσδιορίζουν την Καισάρεια Φιλίππου ως την τρίτη ώρα. Αυτή η εξάωρη περίοδος αρχίζει και τελειώνει με την Καισάρεια, διότι το τέλος απεικονίζεται από την αρχή.
The Passover lamb was to be killed in the evening, which is the ninth hour—when Christ died.
Το πασχάλιο αρνί έπρεπε να θανατωθεί το εσπέρας, δηλαδή κατά την ενάτη ώρα—όταν πέθανε ο Χριστός.
And ye shall keep it up until the fourteenth day of the same month: and the whole assembly of the congregation of Israel shall kill it in the evening. Exodus 12:6.
Καὶ θέλετε φυλάξει αὐτὸ ἕως τῆς δεκάτης τετάρτης ἡμέρας τοῦ αὐτοῦ μηνός· καὶ πᾶσα ἡ σύναξις τῆς συναγωγῆς τοῦ Ἰσραὴλ θέλει σφάξει αὐτὸ τὸ ἑσπέρας. Ἔξοδος 12:6.
The hour of prayer is also the ninth hour, for it was at the evening sacrifice.
Η ώρα της προσευχής είναι επίσης η ενάτη ώρα, διότι τότε γινόταν η εσπερινή θυσία.
Let my prayer be set forth before thee as incense; and the lifting up of my hands as the evening sacrifice. Psalms 141:2.
Ἡ προσευχή μου ἀς κατευθυνθῇ ἐνώπιόν σου ὡς θυμίαμα, καὶ ἡ ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου ὡς θυσία ἑσπερινή. Ψαλμοί 141:2.
In agreement with the evening sacrifice being the hour of prayer, Ezra is praying at the evening sacrifice, so he is praying at the ninth hour, when Peter is in the temple, when Christ died and when Cornelius was told to send for Peter.
Σε συμφωνία με το ότι η εσπερινή θυσία ήταν η ώρα της προσευχής, ο Έσδρας προσεύχεται κατά την εσπερινή θυσία· επομένως, προσεύχεται κατά την ενάτη ώρα, όταν ο Πέτρος βρίσκεται στον ναό, όταν ο Χριστός απέθανε και όταν ο Κορνήλιος έλαβε εντολή να στείλει να καλέσουν τον Πέτρο.
And at the evening sacrifice I arose up from my heaviness; and having rent my garment and my mantle, I fell upon my knees, and spread out my hands unto the Lord my God. Ezra 9:5.
Και κατά την εσπερινή θυσία σηκώθηκα από τη θλίψη μου· και έχοντας διαρρήξει το ένδυμά μου και τον μανδύα μου, έπεσα στα γόνατά μου και άπλωσα τα χέρια μου προς τον Κύριο τον Θεό μου. Έσδρας 9:5.
In his prayer, Ezra is repenting after understanding that those who came out of Babylon to rebuild the temple and Jerusalem were joined to heathen wives.
Στην προσευχή του, ο Έσδρας μετανοεί αφού κατανόησε ότι εκείνοι που βγήκαν από τη Βαβυλώνα για να ανοικοδομήσουν τον ναό και την Ιερουσαλήμ είχαν ενωθεί με εθνικές γυναίκες.
Now when Ezra had prayed, and when he had confessed, weeping and casting himself down before the house of God, there assembled unto him out of Israel a very great congregation of men and women and children: for the people wept very sore. And Shechaniah the son of Jehiel, one of the sons of Elam, answered and said unto Ezra, We have trespassed against our God, and have taken strange wives of the people of the land: yet now there is hope in Israel concerning this thing. Now therefore let us make a covenant with our God to put away all the wives, and such as are born of them, according to the counsel of my lord, and of those that tremble at the commandment of our God; and let it be done according to the law. Arise; for this matter belongeth unto thee: we also will be with thee: be of good courage, and do it.
Καθώς δε ο Έσδρας προσηύχετο και εξομολογείτο, κλαίων και πεσών κατά γης ενώπιον του οίκου του Θεού, συνήχθη προς αυτόν από τον Ισραήλ πάρα πολύ μεγάλη σύναξις ανδρών και γυναικών και παιδιών· διότι ο λαός έκλαιε πικρώς. Και ο Σεχανίας, ο υιός του Ιεχιήλ, εκ των υιών του Ελάμ, αποκρίθηκε και είπε προς τον Έσδρα· Ημείς ηνομήσαμεν εις τον Θεόν ημών και ελάβομεν αλλόφυλες γυναίκες εκ των λαών της γης· πλην όμως τώρα υπάρχει ελπίς εις τον Ισραήλ περί του πράγματος τούτου. Τώρα λοιπόν ας κάμωμεν διαθήκην με τον Θεόν ημών, να αποπέμψωμεν πάσας τας γυναίκας και τα εξ αυτών γεννηθέντα, κατά την συμβουλήν του κυρίου μου και εκείνων που τρέμουν εις την εντολήν του Θεού ημών· και ας γίνη κατά τον νόμον. Σηκώθητι· διότι εις σε ανήκει το πράγμα τούτο· και ημείς θέλομεν είσθαι μετά σου· ανδρίζου και πράξον.
Then arose Ezra, and made the chief priests, the Levites, and all Israel, to swear that they should do according to this word. And they sware. Then Ezra rose up from before the house of God, and went into the chamber of Johanan the son of Eliashib: and when he came thither, he did eat no bread, nor drink water: for he mourned because of the transgression of them that had been carried away. And they made proclamation throughout Judah and Jerusalem unto all the children of the captivity, that they should gather themselves together unto Jerusalem; And that whosoever would not come within three days, according to the counsel of the princes and the elders, all his substance should be forfeited, and himself separated from the congregation of those that had been carried away. Then all the men of Judah and Benjamin gathered themselves together unto Jerusalem within three days. It was the ninth month, on the twentieth day of the month; and all the people sat in the street of the house of God, trembling because of this matter, and for the great rain. Ezra 10:1–9.
Τότε εσηκώθη ο Έσδρας και ώρκισε τους αρχιερείς, τους Λευίτας και πάντα τον Ισραήλ, ότι θα πράξουν κατά τον λόγον τούτον. Και ώμοσαν. Τότε ο Έσδρας εσηκώθη απ’ έμπροσθεν του οίκου του Θεού και εισήλθε εις το δωμάτιον του Ιωανάν, υιού του Ελιασίβ· και όταν ήλθεν εκεί, δεν έφαγε άρτον ούτε ήπιε ύδωρ, διότι επένθει εξαιτίας της παραβάσεως εκείνων που είχαν επιστρέψει από την αιχμαλωσία. Και εκήρυξαν διακήρυξιν εις όλην την Ιουδαίαν και την Ιερουσαλήμ προς πάντα τα τέκνα της αιχμαλωσίας, να συναχθούν εις την Ιερουσαλήμ· και ότι όποιος δεν ήθελε έλθει εντός τριών ημερών, κατά την απόφασιν των αρχόντων και των πρεσβυτέρων, όλη η περιουσία αυτού θα εδημεύετο, και αυτός θα απεχωρίζετο από της συναγωγής εκείνων που είχαν επιστρέψει από την αιχμαλωσία. Τότε συνήχθησαν πάντες οι άνδρες του Ιούδα και του Βενιαμίν εις την Ιερουσαλήμ εντός τριών ημερών. Ήτο ο ένατος μήνας, την εικοστήν ημέραν του μηνός· και όλος ο λαός εκάθητο εις την πλατείαν του οίκου του Θεού, τρέμων εξαιτίας του πράγματος τούτου και εξαιτίας της μεγάλης βροχής. Έσδρας 10:1–9.
The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented as a separation from those who had taken strange wives. This is the separation of the wise and foolish virgins, and it occurs at the ninth hour, which is the death of Christ, Peter in the temple on Pentecost, and Peter being called to Caesarea by the sea. Ezra’s separation is also the purging of the Levites by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. The purging in Malachi illustrates the two temple cleansings of Christ.
Η διαθήκη των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται ως χωρισμός από εκείνους που είχαν λάβει ξένες γυναίκες. Αυτός είναι ο χωρισμός των φρονίμων και των μωρών παρθένων, και λαμβάνει χώρα κατά την ενάτη ώρα, η οποία είναι ο θάνατος του Χριστού, ο Πέτρος εν τω ιερώ κατά την Πεντηκοστή, και η κλήση του Πέτρου προς Καισάρειαν παρά την θάλασσαν. Ο χωρισμός του Έσδρα είναι επίσης η κάθαρση των Λευιτών από τον Άγγελο της Διαθήκης στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία. Η κάθαρση στον Μαλαχία απεικονίζει τους δύο καθαρισμούς του ναού από τον Χριστό.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
«Καθαρίζοντας τον ναό από τους αγοραστές και τους πωλητές του κόσμου, ο Ιησούς διακήρυξε την αποστολή Του να καθαρίσει την καρδιά από τη μόλυνση της αμαρτίας,—από τις γήινες επιθυμίες, τις εγωιστικές επιθυμίες, τις πονηρές συνήθειες, που διαφθείρουν την ψυχή. Παρατίθεται το Μαλαχίας 3:1–3». Ο Πόθος των Αιώνων, σ. 161.
Ezra and those who enter into the covenant are told to “arise” and Joshua was told to rise up after all the rebels died over a period of thirty-eight years. It took two years for ancient Israel to fail the tenfold testing process, and thirty-eight years later the rebels were all dead and God tells them to arise.
Στον Έσδρα και σε όσους εισέρχονται στη διαθήκη λέγεται να «σηκωθούν», και στον Ιησού του Ναυή δόθηκε εντολή να σηκωθεί αφού όλοι οι στασιαστές πέθαναν κατά τη διάρκεια τριάντα οκτώ ετών. Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να αποτύχει ο αρχαίος Ισραήλ στη δεκαπλή διαδικασία δοκιμασίας, και τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα οι στασιαστές είχαν όλοι πεθάνει και ο Θεός τούς λέγει να σηκωθούν.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
Σηκωθείτε τώρα, είπα εγώ, και περάστε τον χείμαρρο Ζαρέδ. Και περάσαμε τον χείμαρρο Ζαρέδ. Και το διάστημα κατά το οποίο ήλθαμε από την Καδης-βαρνή, έως ότου περάσαμε τον χείμαρρο Ζαρέδ, ήταν τριάντα οκτώ έτη· έως ότου όλη η γενεά των πολεμιστών αφανίσθηκε από το μέσον του στρατοπέδου, καθώς ο Κύριος τους είχε ορκισθεί. Δευτερονόμιον 2:13, 14.
In John five, Jesus healed the impotent man that had been that way for thirty-eight years, and when He healed him, He told the man to “arise.”
Στο πέμπτο κεφάλαιο του Ιωάννη, ο Ιησούς θεράπευσε τον παράλυτο άνθρωπο που βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση επί τριάντα οκτώ χρόνια, και όταν τον θεράπευσε, του είπε να «σηκωθεί».
For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole?
Διότι άγγελος κατέβαινε κατά καιρόν στην κολυμβήθρα και τάραζε το νερό· όποιος λοιπόν έμπαινε πρώτος, μετά την ταραχή του νερού, γινόταν υγιής από οποιαδήποτε ασθένεια κι αν έπασχε. Ήταν δε εκεί κάποιος άνθρωπος, ο οποίος είχε ασθένεια τριάντα οκτώ χρόνια. Όταν ο Ιησούς τον είδε να κείται και γνώρισε ότι ήδη βρισκόταν πολλή ώρα σε αυτή την κατάσταση, του λέγει: Θέλεις να γίνεις υγιής;
The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me.
Ὁ ἀσθενῶν ἀπεκρίθη αὐτῷ· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, με βάλλῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει.
Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:4–9.
Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρεν τὸν κράβαττόν αὐτοῦ καὶ περιεπάτει· καὶ ἦν σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Ἰωάννης 5:4–9.
At Ezra’s illustration of the covenant of the one hundred and forty-four thousand, the people were to “arise.” In 1838 Josiah Litch, a prominent Millerite preacher predicted the end of the Ottoman supremacy around 1840, and the Millerite message arose, only to be empowered with the exact fulfillment on August 11, 1840. The lifting up of the church triumphant includes a prediction that causes God’s people to arise when the covenant is established. In Ezra’s separation from strange wives we find Malachi’s purging of the Levites, and also the two temple cleansings of Christ, and each line identifies a separation of wheat and tares, that is accomplished when Christ forever removes sin from the hearts of the one hundred and forty-four thousand. Christ’s ninth hour, and Peter’s two ninth hours along with Ezra’s prayer for purification align with the Sunday law, when the latter rain will be poured out without measure. In Daniel chapter nine, Daniel receives and answer to his petitions at the time of the evening oblation, which is the ninth hour.
Κατά την απεικόνιση από τον Έσδρα της διαθήκης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο λαός έπρεπε να «εγερθεί». Το 1838 ο Ιωσίας Λιτς, εξέχων Μιλλεριτικός κήρυκας, προείπε το τέλος της οθωμανικής υπεροχής περί το 1840, και το Μιλλεριτικό μήνυμα εγέρθηκε, για να ενδυναμωθεί κατόπιν με την ακριβή εκπλήρωση στις 11 Αυγούστου 1840. Η ανύψωση της θριαμβεύουσας εκκλησίας περιλαμβάνει μια πρόρρηση που προκαλεί τον λαό του Θεού να εγερθεί όταν η διαθήκη καθιδρύεται. Στον αποχωρισμό του Έσδρα από τις αλλόφυλες γυναίκες βρίσκουμε την εκκαθάριση των Λευιτών του Μαλαχία, καθώς και τους δύο καθαρισμούς του ναού από τον Χριστό, και καθεμία γραμμή ταυτοποιεί έναν διαχωρισμό σίτου και ζιζανίων, ο οποίος επιτελείται όταν ο Χριστός αφαιρεί για πάντα την αμαρτία από τις καρδιές των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η ένατη ώρα του Χριστού, και οι δύο ένατες ώρες του Πέτρου μαζί με την προσευχή του Έσδρα για καθαρισμό, ευθυγραμμίζονται με τον νόμο της Κυριακής, όταν η όψιμη βροχή θα εκχυθεί χωρίς μέτρο. Στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Δανιήλ λαμβάνει απάντηση στις δεήσεις του κατά την ώρα της εσπερινής προσφοράς, που είναι η ένατη ώρα.
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. Daniel 9:21.
Ναι, ενώ ακόμη μιλούσα εν προσευχή, ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίον είχα δει στην οπτασία από την αρχή, πετώντας με ταχύτητα, με άγγιξε κατά τον καιρό της εσπερινής προσφοράς. Δανιήλ 9:21.
We are informed that the visions given to Daniel by the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and that we are to consider the circumstances when the prophecies were given.
Πληροφορούμεθα ότι τα οράματα που δόθηκαν στον Δανιήλ πλάι στους μεγάλους ποταμούς της Σεναάρ βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπληρώσεως, και ότι οφείλουμε να εξετάσουμε τις περιστάσεις υπό τις οποίες δόθηκαν οι προφητείες.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.
«Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλαΐ και του Χιδδέκελ, των μεγάλων ποταμών της Σεναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπληρώσεως, και όλα τα προειπωμένα γεγονότα σύντομα θα λάβουν χώρα.
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.” Testimonies to Ministers, 113.
«Αναλογισθείτε τις περιστάσεις του ιουδαϊκού έθνους όταν δόθηκαν οι προφητείες του Δανιήλ». Testimonies to Ministers, 113.
The light of the visions associated with the Hiddekel and Ulai rivers represents the last six chapters of Daniel chapter eleven. In chapter nine, represented by the Ulai river, Daniel is given light upon chapters seven, eight and nine. In chapter ten, represented by the Hiddekel river, Daniel is given the light of chapters ten, eleven and twelve. The prophetic information is represented by both the prophetic events represented within the chapters, but also by Daniel, for we are to consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies were given.
Το φως των οράσεων που συνδέονται με τους ποταμούς Χιδδεκέλ και Ουλαΐ αντιπροσωπεύει τα τελευταία έξι κεφάλαια του βιβλίου του Δανιήλ. Στο ένατο κεφάλαιο, που αντιπροσωπεύεται από τον ποταμό Ουλαΐ, δίδεται στον Δανιήλ φως επάνω στα κεφάλαια επτά, οκτώ και εννέα. Στο δέκατο κεφάλαιο, που αντιπροσωπεύεται από τον ποταμό Χιδδεκέλ, δίδεται στον Δανιήλ το φως των κεφαλαίων δέκα, ένδεκα και δώδεκα. Η προφητική πληροφορία αντιπροσωπεύεται τόσο από τα προφητικά γεγονότα που παρουσιάζονται μέσα στα κεφάλαια, όσο και από τον ίδιο τον Δανιήλ, διότι οφείλουμε να εξετάζουμε τις περιστάσεις του Ιουδαϊκού έθνους κατά τον χρόνο που δόθηκαν οι προφητείες.
We are to bring those considerations to the latter days and align them with the other prophet’s testimonies. This means that just as Peter is at Caesarea Philippi and also Caesarea Maritima, Daniel is visited by Gabriel at the ninth hour in chapter nine, and he is visited on the twenty-second day in chapter ten. The light of the Ulai and the Hiddekel for the last days is unsealed to Daniel at the ninth hour of the twenty-second day. That light represents the outpouring of the latter rain without measure at the Sunday law.
Πρέπει να μεταφέρουμε αυτά τα στοιχεία στις έσχατες ημέρες και να τα εναρμονίσουμε με τις μαρτυρίες του άλλου προφήτου. Αυτό σημαίνει ότι, όπως ο Πέτρος βρίσκεται στην Καισάρεια Φιλίππου και επίσης στην Καισάρεια τη Θαλασσία, έτσι και ο Δανιήλ δέχεται επίσκεψη από τον Γαβριήλ κατά την ενάτην ώρα στο ένατο κεφάλαιο, και δέχεται επίσκεψη κατά την εικοστή δεύτερη ημέρα στο δέκατο κεφάλαιο. Το φως του Ουλαΐ και του Χιδδέκελ για τις έσχατες ημέρες αποσφραγίζεται στον Δανιήλ κατά την ενάτην ώρα της εικοστής δευτέρας ημέρας. Το φως εκείνο αντιπροσωπεύει την έκχυση της όψιμης βροχής χωρίς μέτρο κατά τον νόμο της Κυριακής.
Daniel’s testimony is fully opened at the ninth hour, for it identifies both the external and internal history of what “befalls” God’s people in the latter days. When that light is proclaimed the Gentiles, represented by Cornelius, will send for the one hundred and forty-four thousand, the law of God will be murdered by Sunday enforcement, and Peter will deliver a message to the temple that Christ had departed from and identified as the Jew’s empty house. Peter addresses the Gentiles, and also the Sanhedrin, while Ezra pleads for the separation and Daniel fasts and prays for light. The ninth hour at Pentecost, at Christ’s death, at Cornelius’s call of Peter, the evening sacrifice all align with Elijah on Mount Carmel.
Η μαρτυρία του Δανιήλ αποκαλύπτεται πλήρως κατά την ένατη ώρα, διότι προσδιορίζει τόσο την εξωτερική όσο και την εσωτερική ιστορία εκείνου που «συμβαίνει» στον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες. Όταν το φως εκείνο κηρυχθεί στους Εθνικούς, τους οποίους αντιπροσωπεύει ο Κορνήλιος, θα αποστείλουν για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, ο νόμος του Θεού θα φονευθεί με την επιβολή της Κυριακής, και ο Πέτρος θα παραδώσει ένα μήνυμα προς τον ναό, από τον οποίο ο Χριστός είχε αποχωρήσει και τον οποίο προσδιόρισε ως τον κενό οίκο των Ιουδαίων. Ο Πέτρος απευθύνεται στους Εθνικούς, καθώς και στο Συνέδριο, ενώ ο Έσδρας ικετεύει για τον χωρισμό και ο Δανιήλ νηστεύει και προσεύχεται για φως. Η ένατη ώρα κατά την Πεντηκοστή, κατά τον θάνατο του Χριστού, κατά την κλήση του Πέτρου από τον Κορνήλιο, η εσπερινή θυσία, όλα ευθυγραμμίζονται με τον Ηλία στο όρος Κάρμηλος.
It is evident that the six-hour period represents a period that ends at the Sunday law, but that it begins with an event that is directly connected to the end, such was the morning and evening offerings. In terms of Peter, the six-hour period is Caesarea Philippi to Caesarea by the sea. At Pentecost it was the upper room to the temple. The period that is the bright light that is set up at the beginning of the path is the Midnight Cry, and that period reaches to the Sunday law. The six hours, between the evenings represent the triumphal entry of Christ into Jerusalem, which in turn represented the period from the Exeter camp meeting from August 12 to 17, 1844, that initiated the proclamation of the message that reached its conclusion on October 22, 1844. Exeter is Caesarea Philippi and Caesarea by the sea is October 22, 1844. The beginning is marked by Caesarea as is the ending.
Είναι πρόδηλο ότι η περίοδος των έξι ωρών αντιπροσωπεύει μια περίοδο η οποία καταλήγει στον νόμο της Κυριακής, αλλά ότι αρχίζει με ένα γεγονός που συνδέεται άμεσα με το τέλος, όπως συνέβαινε με τις πρωινές και εσπερινές προσφορές. Κατά τους όρους του Πέτρου, η περίοδος των έξι ωρών είναι από την Καισάρεια Φιλίππου έως την παραθαλάσσια Καισάρεια. Κατά την Πεντηκοστή, ήταν από το ανώγειο έως τον ναό. Η περίοδος που είναι το λαμπρό φως το οποίο τίθεται στην αρχή της οδού είναι η Κραυγή του Μεσονυκτίου, και αυτή η περίοδος εκτείνεται έως τον νόμο της Κυριακής. Οι έξι ώρες, μεταξύ των εσπερινών, αντιπροσωπεύουν τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, η οποία με τη σειρά της αντιπροσώπευε την περίοδο από τη συνάθροιση του στρατοπέδου στο Έξετερ από τις 12 έως τις 17 Αυγούστου 1844, η οποία εγκαινίασε τη διακήρυξη του μηνύματος που έφθασε στο συμπέρασμά του στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το Έξετερ είναι η Καισάρεια Φιλίππου και η παραθαλάσσια Καισάρεια είναι η 22α Οκτωβρίου 1844. Η αρχή σημειώνεται από την Καισάρεια, όπως και το τέλος.
The triumphal entry is marked by a controversy at the beginning and a controversy at the end. The controversy at Exeter was represented by the false worship that was taking place on the grounds in the Watertown tent. Two messages were represented by those two tents, and when Christ entered Jerusalem the quibbling Jews complained about the message being proclaimed as He came down from the Mount of Olives, riding into Jerusalem on the recently loosed ass. The first and the last controversy identify an alpha and omega to the period. At Exeter the Watertown class represent a class of virgins that had no oil, and for them the door of salvation was closed. At the end of that period the door into the holy place was closed, thus providing an alpha and omega to the period. That alpha and omega aligns with the two controversies of the triumphal entry, and Caesarea to Caesarea with Peter.
Η θριαμβευτική είσοδος χαρακτηρίζεται από μία διαμάχη στην αρχή και μία διαμάχη στο τέλος. Η διαμάχη στο Exeter αντιπροσωπευόταν από την ψευδή λατρεία που ελάμβανε χώρα στον χώρο της σκηνής του Watertown. Δύο αγγέλματα αντιπροσωπεύονταν από εκείνες τις δύο σκηνές, και όταν ο Χριστός εισήλθε στα Ιεροσόλυμα, οι σχολαστικοί Ιουδαίοι παραπονέθηκαν για το άγγελμα που διακηρυσσόταν καθώς κατέβαινε από το Όρος των Ελαιών, εισερχόμενος στα Ιεροσόλυμα επάνω στον όνον που είχε προσφάτως λυθεί. Η πρώτη και η τελευταία διαμάχη προσδιορίζουν ένα άλφα και ωμέγα για την περίοδο. Στο Exeter, η τάξη του Watertown αντιπροσωπεύει μία τάξη παρθένων που δεν είχαν έλαιο, και γι’ αυτές η θύρα της σωτηρίας έκλεισε. Στο τέλος εκείνης της περιόδου, η θύρα προς τα Άγια έκλεισε, παρέχοντας έτσι ένα άλφα και ωμέγα για την περίοδο. Αυτό το άλφα και ωμέγα ευθυγραμμίζεται με τις δύο διαμάχες της θριαμβευτικής εισόδου, και με την Καισάρεια προς Καισάρεια με τον Πέτρο.
In Caesarea Philippi, Simon Barjona’s name is changed to Peter, in a passage where he is praised as a mouthpiece of inspiration, then condemned as Satan, for opposing the message of the cross. Peter is a symbol of the two classes that are separated by the message of the baptism and cross, which is the message of 9/11 and the Sunday law.
Στην Καισάρεια του Φιλίππου, το όνομα του Σίμωνος Βαριωνᾶ μεταβάλλεται σε Πέτρο, σε ένα χωρίο όπου επαινείται ως στόμα θεόπνευστης έμπνευσης και κατόπιν καταδικάζεται ως Σατανάς, επειδή αντιτάχθηκε στο μήνυμα του σταυρού. Ο Πέτρος αποτελεί σύμβολο των δύο τάξεων που διαχωρίζονται από το μήνυμα του βαπτίσματος και του σταυρού, το οποίο είναι το μήνυμα της 11ης Σεπτεμβρίου και του νόμου της Κυριακής.
“For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.
«Για καθεμία από τις τάξεις που αντιπροσωπεύονται από τον Φαρισαίο και τον τελώνη υπάρχει ένα δίδαγμα στην ιστορία του αποστόλου Πέτρου. Στα πρώτα στάδια της μαθητείας του ο Πέτρος θεωρούσε τον εαυτό του ισχυρό. Όπως ο Φαρισαίος, κατά τη δική του εκτίμηση δεν ήταν “καθώς οι λοιποί άνθρωποι είναι”. Όταν ο Χριστός, κατά την παραμονή της προδοσίας Του, προειδοποίησε εκ των προτέρων τους μαθητές Του: “Πάντες θέλετε σκανδαλισθή εν εμοί εν τη νυκτί ταύτη”, ο Πέτρος δήλωσε με πεποίθηση: “Και αν πάντες σκανδαλισθώσιν, αλλ’ ουχί εγώ.” Μάρκος 14:27, 29. Ο Πέτρος δεν γνώριζε τον δικό του κίνδυνο. Η αυτοπεποίθηση τον παραπλανούσε. Νόμιζε ότι ήταν ικανός να αντισταθεί στον πειρασμό· αλλά μέσα σε λίγες μόνον ώρες ήλθε η δοκιμασία, και με κατάρες και ορκωμοσίες αρνήθηκε τον Κύριό του.» Christ’s Object Lessons, 152.
At the ninth hour, which is the time of the evening offering in answer to the prayer of Elijah, fire came down and consumed the offering for the purpose of making God’s people know that the Lord is God. There are two classes symbolized at Mount Carmel, one class that then knows that the Lord He is God, and the other represented by the prophets of Baal who are thereafter slain.
Κατὰ τὴν ἐνάτην ὥραν, ἥτις εἶναι ὁ καιρὸς τῆς ἑσπερινῆς προσφορᾶς, εἰς ἀπάντησιν τῆς προσευχῆς τοῦ Ἠλία κατέβη πῦρ καὶ κατέφαγε τὴν προσφοράν, μετὰ σκοποῦ νὰ καταστήσῃ γνωστὸν εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ ὅτι ὁ Κύριος αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός. Δύο τάξεις συμβολίζονται ἐν τῷ ὄρει Κάρμηλος: ἡ μία τάξις, ἥτις τότε γνωρίζει ὅτι ὁ Κύριος αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός, καὶ ἡ ἄλλη, ἡ ἀντιπροσωπευομένη ὑπὸ τῶν προφητῶν τοῦ Βάαλ, οἵτινες μετὰ ταῦτα θανατοῦνται.
And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that thou art the Lord God, and that thou hast turned their heart back again.
Καὶ ἐγένετο, κατὰ τὸν καιρὸν τῆς προσφορᾶς τῆς ἑσπερινῆς θυσίας, ὅτι Ἠλίας ὁ προφήτης προσῆλθεν καὶ εἶπεν· Κύριε ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰσραήλ, γνωσθήτω σήμερον ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἐν τῷ Ἰσραήλ, καὶ ἐγὼ δοῦλός σου, καὶ ὅτι κατὰ τὸν λόγον σου ἐποίησα πάντα ταῦτα. Ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου, ἵνα γνῷ ὁ λαὸς οὗτος ὅτι σὺ εἶ Κύριος ὁ Θεός, καὶ σὺ ἐπέστρεψας τὴν καρδίαν αὐτῶν πάλιν.
Then the fire of the Lord fell, and consumed the burnt sacrifice, and the wood, and the stones, and the dust, and licked up the water that was in the trench. And when all the people saw it, they fell on their faces: and they said, The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.
Καὶ ἔπεσε πῦρ παρὰ Κυρίου καὶ κατέφαγε τὴν ὁλοκαύτωσιν καὶ τὰ ξύλα καὶ τοὺς λίθους καὶ τὸν χοῦν, καὶ ἀπέλειξε τὸ ὕδωρ τὸ ἐν τῇ τάφρῳ. Καὶ ἰδὼν πᾶς ὁ λαὸς ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ εἶπαν· Ὁ Κύριος, αὐτός ἐστιν ὁ Θεός· ὁ Κύριος, αὐτός ἐστιν ὁ Θεός.
And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:36–40.
Και ο Ηλίας είπε προς αυτούς· Συλλάβετε τους προφήτες του Βάαλ· ας μη διαφύγει ούτε ένας από αυτούς. Και τους συνέλαβαν· και ο Ηλίας τους κατέβασε στον χείμαρρο Κισών και τους έσφαξε εκεί. Α΄ Βασιλέων 18:36–40.
The evening sacrifice, the death of Christ, Peter healing the lame man, Peter taking the message to the Gentiles, Daniel receiving prophetic light, Elijah’s prayer being answered with fire, while Ezra is in sackcloth and ashes praying for the transition of Laodicea to Philadelphia, for the transition the church militant unto the church triumphant. The ninth hour is the hour of sacrifice, the hour of answered prayer, the hour heaven touches earth, the bridge between judgment and mercy and that is why Christ dies at the ninth hour, for the ninth hour of sacrifice opened the gospel to the Gentiles, who were those that sat in darkness, but would see great light when the book of Daniel is opened fully at the Sunday law.
Η εσπερινή θυσία, ο θάνατος του Χριστού, ο Πέτρος που θεραπεύει τον χωλό, ο Πέτρος που μεταφέρει το μήνυμα στους Εθνικούς, ο Δανιήλ που λαμβάνει προφητικό φως, η προσευχή του Ηλία που εισακούεται με φωτιά, ενώ ο Έσδρας βρίσκεται με σάκκο και σποδό, προσευχόμενος για τη μετάβαση της Λαοδίκειας στη Φιλαδέλφεια, για τη μετάβαση της στρατευομένης εκκλησίας στην θριαμβεύουσα εκκλησία. Η ενάτη ώρα είναι η ώρα της θυσίας, η ώρα της εισακουσμένης προσευχής, η ώρα κατά την οποία ο ουρανός αγγίζει τη γη, η γέφυρα μεταξύ κρίσεως και ελέους, και γι’ αυτό ο Χριστός πεθαίνει κατά την ενάτη ώρα, διότι η ενάτη ώρα της θυσίας άνοιξε το ευαγγέλιο στους Εθνικούς, οι οποίοι ήσαν εκείνοι που εκάθηντο στο σκότος, αλλά θα έβλεπαν μέγα φως όταν το βιβλίο του Δανιήλ ανοιχθεί πλήρως κατά τον νόμο της Κυριακής.
At Gideon’s offering in Judges 6:21, the Angel of the Lord touches Gideon’s meat and unleavened bread offering with his staff, and fire springs up from the rock to consume it entirely. The fire confirmed God’s call to Gideon and his acceptance of the sign.
Στην προσφορά τοῦ Γεδεὼν, στὸ Κριταὶ 6:21, ὁ Ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἀγγίζει μὲ τὴ ῥάβδο του τὸ κρέας καὶ τὴν προσφορὰ τῶν ἀζύμων τοῦ Γεδεών, καὶ φωτιὰ ἀναβλύζει ἀπὸ τὸν βράχο γιὰ νὰ τὰ καταναλώσει ἐντελῶς. Ἡ φωτιὰ ἐπιβεβαίωσε τὴν κλῆση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Γεδεών καὶ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ σημείου.
And he said unto him, If now I have found grace in thy sight, then shew me a sign that thou talkest with me. Depart not hence, I pray thee, until I come unto thee, and bring forth my present, and set it before thee. And he said, I will tarry until thou come again. And Gideon went in, and made ready a kid, and unleavened cakes of an ephah of flour: the flesh he put in a basket, and he put the broth in a pot, and brought it out unto him under the oak, and presented it. And the angel of God said unto him, Take the flesh and the unleavened cakes, and lay them upon this rock, and pour out the broth. And he did so. Then the angel of the Lord put forth the end of the staff that was in his hand, and touched the flesh and the unleavened cakes; and there rose up fire out of the rock, and consumed the flesh and the unleavened cakes. Then the angel of the Lord departed out of his sight. And when Gideon perceived that he was an angel of the Lord, Gideon said, Alas, O Lord God! for because I have seen an angel of the Lord face to face. Judges 6:17–22.
Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ἐὰν λοιπόν εὗρον χάριν ἐνώπιόν σου, δεῖξόν μοι σημείον ὅτι σὺ λαλείς μετ’ ἐμοῦ. Μὴ ἀναχωρήσῃς ἐντεῦθεν, δέομαί σου, ἕως ὅτου ἔλθω πρὸς σέ, καὶ ἐκφέρω τὴν προσφοράν μου, καὶ θέσω αὐτὴν ἐνώπιόν σου. Καὶ εἶπεν· Ἐγὼ θέλω περιμένει ἕως ὅτου ἐπιστρέψῃς. Καὶ ὁ Γεδεών εἰσῆλθεν, καὶ ἡτοίμασε ἐρίφιον καὶ ἀζύμους ἄρτους ἀπὸ ἑνὸς ἐφὰ ἀλεύρου· τὸ δὲ κρέας ἔθεσεν εἰς κάνιστρον, καὶ τὸν ζωμὸν ἔβαλεν εἰς χύτραν, καὶ ἔφερεν αὐτὰ πρὸς αὐτὸν ὑπὸ τὴν δρῦν, καὶ προσέφερεν αὐτά. Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Λάβε τὸ κρέας καὶ τοὺς ἀζύμους ἄρτους, καὶ θέσε αὐτὰ ἐπὶ ταύτην τὴν πέτραν, καὶ ἔκχεε τὸν ζωμόν. Καὶ ἐποίησεν οὕτως. Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐξέτεινε τὸ ἄκρον τῆς ῥάβδου τῆς ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ, καὶ ἥψατο τοῦ κρέατος καὶ τῶν ἀζύμων ἄρτων· καὶ ἀνέβη πῦρ ἐκ τῆς πέτρας, καὶ κατεφλόγισε τὸ κρέας καὶ τοὺς ἀζύμους ἄρτους. Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐξαφανίσθη ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Καὶ ὅτε ἐνόησεν ὁ Γεδεών ὅτι ἦτο ἄγγελος Κυρίου, εἶπεν ὁ Γεδεών· Ὦ, Κύριε Θεέ! διότι εἶδον ἄγγελον Κυρίου πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Κριταί 6:17–22.
The angel appeared to Gideon in the first verse of the chapter and called Gideon, “a mighty man of valor” and Gideon asked for a sign to prove that claim. Then Gideon asks the angel to tarry, and the angel that tarries in prophecy is the second angel. After the tarrying time had ended, Gideon sets forth an offering and fire consumes the offering. Gideon is at the ninth hour for Elijah was the evening offering, and the ninth hour is the Sunday law when the Pentecostal tongues of fire align. Gideon represents a class that sees the Lord face to face, which is what happened to Daniel in chapter ten. When Gideon saw the fire consume the offering, he then realized that he had been interacting with the Lord, who he had seen face to face.
Ο άγγελος εμφανίσθηκε στον Γεδεών στο πρώτο εδάφιο του κεφαλαίου και αποκάλεσε τον Γεδεών «ισχυρόν άνδρα ανδρείας», και ο Γεδεών ζήτησε σημείο για να αποδείξει εκείνον τον ισχυρισμό. Έπειτα ο Γεδεών ζητεί από τον άγγελο να παραμείνει, και ο άγγελος που παραμένει στην προφητεία είναι ο δεύτερος άγγελος. Αφού έληξε ο χρόνος της παραμονής, ο Γεδεών προσφέρει θυσία, και φωτιά καταναλώνει την προσφορά. Ο Γεδεών βρίσκεται στην ενάτη ώρα, διότι ο Ηλίας ήταν η εσπερινή προσφορά, και η ενάτη ώρα είναι ο νόμος της Κυριακής, όταν οι πεντηκοστιανές γλώσσες πυρός ευθυγραμμίζονται. Ο Γεδεών αντιπροσωπεύει μία τάξη που βλέπει τον Κύριο πρόσωπο προς πρόσωπο, πράγμα που συνέβη στον Δανιήλ στο δέκατο κεφάλαιο. Όταν ο Γεδεών είδε τη φωτιά να καταναλώνει την προσφορά, τότε συνειδητοποίησε ότι είχε έλθει σε επικοινωνία με τον Κύριο, τον οποίο είχε δει πρόσωπο προς πρόσωπο.
Gideon awakens to this reality when the miracle of fire confirms the sign, and the sign was Gideon, the mighty man of God and the army of 300 priests, who all had Habakkuk’s 300 tables in their hands. The sign, or ensign is Gideon himself, and the army of three hundred, that is also Ezekiel’s mighty army–that stands up in chapter thirty-seven.
Ο Γεδεών αφυπνίζεται σε αυτή την πραγματικότητα όταν το θαύμα της φωτιάς επικυρώνει το σημείο, και το σημείο ήταν ο ίδιος ο Γεδεών, ο ισχυρός άνδρας του Θεού, και το στράτευμα των τριακοσίων ιερέων, οι οποίοι όλοι κρατούσαν στα χέρια τους τις τριακόσιες πλάκες του Αββακούμ. Το σημείο, ή λάβαρο, είναι ο ίδιος ο Γεδεών, και το στράτευμα των τριακοσίων, το οποίο είναι επίσης το ισχυρό στράτευμα του Ιεζεκιήλ—που ανίσταται στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο.
When the tabernacle was dedicated in Leviticus 9:23, 24, after Aaron’s first offerings as high priest, fire comes out from before the Lord and consumes the burnt offering and fat on the altar. The people shout and fall on their faces in awe. This must, line upon line, align with Elijah’s fire.
Όταν η σκηνή του μαρτυρίου αφιερώθηκε στο Λευιτικόν 9:23, 24, μετά τις πρώτες προσφορές του Ααρών ως αρχιερέως, εξέρχεται πυρ από ενώπιον του Κυρίου και καταναλώνει το ολοκαύτωμα και το λίπος επάνω στο θυσιαστήριο. Ο λαός αλαλάζει και πέφτει κατά πρόσωπον με δέος. Αυτό πρέπει, γραμμή επί γραμμής, να ευθυγραμμίζεται με το πυρ του Ηλία.
Ezra’s ninth hour prayer for the separation of wheat and tares, which occurs at the Sunday law, is fulfilled then when the church militant transforms into the church triumphant. It must align with Gideon’s fire as well. The consuming fire upon Aaron’s first offering, that was made after seven days of consecration on the eighth day, returned on the same day, and destroyed Aaron’s two wicked sons. When the Holy Spirit is poured out without measure at the ninth hour, at the Sunday law, there will be a separation of two classes of priests, and the church triumphant will begin the work represented by the white horse of Ephesus, that goes forth conquering and to conquer. The anointing of the church triumphant finds a second witness in Solomon’s temple.
Η προσευχή του Έσδρα κατά την ένατη ώρα για τον διαχωρισμό του σίτου από τα ζιζάνια, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τον νόμο της Κυριακής, εκπληρώνεται τότε, όταν η στρατευομένη εκκλησία μεταμορφώνεται σε θριαμβεύουσα εκκλησία. Πρέπει επίσης να ευθυγραμμίζεται με το πυρ του Γεδεών. Το καταναλίσκον πυρ επάνω στην πρώτη προσφορά του Ααρών, η οποία έγινε ύστερα από επτά ημέρες καθιερώσεως, κατά την ογδόη ημέρα, επανήλθε κατά την ίδια ημέρα και εξόντωσε τους δύο πονηρούς υιούς του Ααρών. Όταν το Άγιο Πνεύμα εκχυθεί χωρίς μέτρο κατά την ένατη ώρα, κατά τον νόμο της Κυριακής, θα υπάρξει διαχωρισμός δύο τάξεων ιερέων, και η θριαμβεύουσα εκκλησία θα αρχίσει το έργο που παριστάνεται από τον λευκό ίππο της Εφέσου, ο οποίος εξέρχεται νικών και διά να νικήσει. Το χρίσμα της θριαμβεύουσας εκκλησίας βρίσκει δεύτερο μάρτυρα στον ναό του Σολομώντος.
Solomon’s temple dedication in 2 Chronicles 7:1–3, after Solomon’s prayer, fire came down from heaven and consumed the burnt offerings and sacrifices. The glory of the Lord filled the temple, leading the people to worship and declare God’s goodness and enduring mercy. At the Sunday law the church triumphant is lifted up above all the mountains as a crown and an ensign according to Zechariah and Isaiah. When the fire descended at Solomon’s dedication of the temple, the temple was filled with the glory of the Lord, symbolizing that the sounding of the seventh trumpet has finished its work upon God’s people and is about to finish that very work upon the eleventh-hour workers. The seventh trumpet represents the atonement, the combination of Divinity and humanity that occurs as Jesus lifts up His kingdom of glory. That fire which came down at Moses tabernacle and Solomon’s temple was also a fire of judgment for Aaron’s son, as it was for David.
Κατά τα εγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος στὸ Β΄ Χρονικῶν 7:1–3, μετὰ τὴν προσευχὴ τοῦ Σολομῶντος, πῦρ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ κατέφαγε τὰ ὁλοκαυτώματα καὶ τὶς θυσίες. Ἡ δόξα τοῦ Κυρίου ἐπλήρωσε τὸν ναό, ὁδηγῶντας τὸν λαὸ νὰ προσκυνήσει καὶ νὰ διακηρύξει τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ διαρκὲς ἔλεός Του. Κατὰ τὸν κυριακάτικο νόμο, ἡ θριαμβεύουσα ἐκκλησία ὑψώνεται ἐπάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ὄρη ὡς στέφανος καὶ σημεῖον, σύμφωνα μὲ τὸν Ζαχαρία καὶ τὸν Ἠσαΐα. Ὅταν τὸ πῦρ κατέβηκε στὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος, ὁ ναὸς ἐπληρώθη μὲ τὴ δόξα τοῦ Κυρίου, συμβολίζοντας ὅτι ἡ σάλπιγγα ἡ ἑβδόμη ἔχει τελειώσει τὸ ἔργο της ἐπάνω στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ πρόκειται νὰ τελειώσει αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ἔργο ἐπάνω στοὺς ἐργάτες τῆς ἑνδεκάτης ὥρας. Ἡ ἑβδόμη σάλπιγγα ἀντιπροσωπεύει τὸν ἐξιλασμό, τὸν συνδυασμὸ τῆς Θεότητας καὶ τῆς ἀνθρωπότητας ποὺ λαμβάνει χώρα καθὼς ὁ Ἰησοῦς ὑψώνει τὴ βασιλεία τῆς δόξας Του. Ἐκεῖνο τὸ πῦρ ποὺ κατέβηκε στὴ σκηνὴ τοῦ Μωυσῆ καὶ στὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος ἦταν ἐπίσης πῦρ κρίσεως γιὰ τὸν υἱὸ τοῦ Ἀαρών, καθὼς ἦταν καὶ γιὰ τὸν Δαβίδ.
David’s offering on the threshing floor of Araunah/Ornan in 1 Chronicles 21:26, during the plague brought about by David’s census, was answered with fire from heaven on the altar, signaling acceptance and halting the plague. The plague of Laodicea is ended when the fire descends upon David’s offering to stay the plague of His dependence upon human strength and wisdom. The transition from human to Divine human is marked when the atonement is accomplished, and the church is lifted up as an ensign. At that point, in agreement with Solomon’s temple, the glory of the Lord filled the temple as Divinity is combined with humanity.
Η προσφορά του Δαβίδ στο αλώνι του Αραουνά/Ορνάν στο Α΄ Χρονικών 21:26, κατά τη διάρκεια της πληγής που προκλήθηκε από την απογραφή του Δαβίδ, έλαβε απάντηση με φωτιά από τον ουρανό επάνω στο θυσιαστήριο, σηματοδοτώντας την αποδοχή και αναχαιτίζοντας την πληγή. Η πληγή της Λαοδικείας τερματίζεται όταν η φωτιά κατεβαίνει επάνω στην προσφορά του Δαβίδ, για να σταματήσει την πληγή της εξάρτησής του από την ανθρώπινη δύναμη και σοφία. Η μετάβαση από το ανθρώπινο στο Θείο ανθρώπινο επισημαίνεται όταν η εξιλέωση συντελείται και η εκκλησία υψώνεται ως λάβαρο. Τότε, σε συμφωνία με τον ναό του Σολομώντος, η δόξα του Κυρίου γέμισε τον ναό, καθώς η Θειότητα συνδυάζεται με την ανθρωπότητα.
We will continue our consideration of the period of the Midnight Cry as represented by the third and ninth hours in the next article.
Θα συνεχίσουμε την εξέτασή μας της περιόδου της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπως παριστάνεται από την τρίτη και την ενάτη ώρα, στο επόμενο άρθρο.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him.
Καὶ μεθ’ ἓξ ἡμέρας ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει τὸν Πέτρον, καὶ τὸν Ἰάκωβον, καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν· καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένοντο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. Καὶ ἰδού, ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, συλλαλοῦντες μετ’ αὐτοῦ.
Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him.
Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· ἐὰν θέλῃς, ἀς κάμωμεν ἐδῶ τρεῖς σκηνάς, μίαν διὰ σέ, καὶ μίαν διὰ τὸν Μωυσῆν, καὶ μίαν διὰ τὸν Ἠλίαν. Ἐνώ αὐτὸς ἔτι ἐλάλει, ἰδού, νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς· καὶ ἰδού, φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης, ἥτις ἔλεγε· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθην· αὐτοῦ ἀκούετε.
And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.
Και όταν το άκουσαν οι μαθητές, έπεσαν κατά πρόσωπον και φοβήθηκαν σφόδρα. Και ο Ιησούς ήλθε και τους άγγιξε και είπε: Εγερθείτε και μη φοβείσθε.
And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. Matthew 17:1–9.
Και όταν σήκωσαν τα μάτια τους, δεν είδαν κανέναν, παρά μόνον τον Ιησού. Και καθώς κατέβαιναν από το όρος, ο Ιησούς τούς παρήγγειλε, λέγοντας: Σε κανέναν μη διηγηθείτε το όραμα, έως ότου ο Υιός του ανθρώπου αναστηθεί εκ νεκρών. Ματθαίος 17:1–9.