The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

Η εσωτερική ακρογωνιαία δοκιμασία του ωμέγα, η οποία ακολουθεί την εξωτερική θεμελιώδη δοκιμασία του άλφα του 2024, απαιτεί έναν ορισμό της «αποθήκης» και της «τροφής» που φυλάσσεται στην αποθήκη. Η δοκιμασία είναι προφητική και έχει εσωτερική και εξωτερική γραμμή αλήθειας. Είναι τα κοσμήματα το υπόλοιπο του James White, ή είναι οι αλήθειες του Λόγου του Θεού; Είναι και τα δύο.

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

Στις 9/11, ο λαός του Θεού εκλήθη να φάγει το μικρό βιβλίο και να επιστρέψει στις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, όπου τότε ετέθησαν τα θεμέλια. Στις 9/11, έγινε φανερό ότι όταν ο Ιωάννης, στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, έλαβε εντολή να μετρήσει, του εδόθη εντολή να μετρήσει δύο πράγματα. Έλαβε εντολή να μετρήσει τόσο τον ναό όσο και τους προσκυνούντας εν αυτώ. Έλαβε εντολή να αφήσει έξω την αυλή των 1.260 ετών κατά τα οποία τα Έθνη καταπατούσαν το αγιαστήριο και τη στρατιά. Το αγιαστήριο και η στρατιά είναι ο ναός και οι προσκυνούντες εν αυτώ.

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

Το 2023, ο ίδιος άγγελος που είχε κατέλθει στο 9/11 κατήλθε εκ νέου, αποσφραγίζοντας το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και κατόπιν, το 2024, επήλθε η εξωτερική θεμελιώδης δοκιμασία ως προς το εάν το σύμβολο της Ρώμης εξακολουθεί να εδραιώνει το όραμα, όπως είχε πράξει για τους Μιλλερίτες.

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

Τα «ανοιχτά παράθυρα» του ουρανού προσδιορίζουν την άφιξη της εσωτερικής δοκιμασίας ωμέγα του ναού και την κλήση προς «επιστροφή». Η δοκιμασία απαιτεί την ταυτοποίηση δύο συμβόλων. Όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε το 1844, και κατόπιν πάλι στις 11/9, λέγεται στον Ιωάννη να μετρήσει τον ναό και τους προσκυνούντας εν αυτώ, προσδιορίζοντας έτσι ένα προφητικό έργο μετρήσεως του ναού και των προσκυνητών το 2023. Ο Μαλαχίας θέτει το ερώτημα ποια είναι η «αποθήκη» και ποια είναι η «τροφή;» Τα ίδια αυτά ερωτήματα στο όνειρο του Μίλλερ θα ήταν: τι είναι «το κιβώτιο» και τι είναι «τα κοσμήματα».

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

Το όνειρο του Μίλλερ προσδιορίζει τα ανοιχτά παράθυρα του ουρανού ως το σημείο όπου η θριαμβεύουσα εκκλησία της Αποκάλυψης δεκαεννέα ανυψώνεται ενδεδυμένη λευκό βύσσινο, για να ιππεύσει επί των λευκών ίππων του στρατεύματος του Κυρίου των δυνάμεων. Τα ανοιχτά παράθυρα είναι εκεί όπου εκχέεται η ευλογία ή η κατάρα του Μαλαχία. Το ανοιχτό παράθυρο του Μίλλερ είναι εκεί όπου τα απορρίμματα απομακρύνονται και τα πετράδια συγκεντρώνονται μέσα στο κιβώτιο.

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

Η πρώτη αναφορά στα παράθυρα του ουρανού βρίσκεται στην ιστορία του Νώε, και όταν εκείνα τα παράθυρα άνοιξαν, έπεφτε βροχή επί σαράντα ημέρες και σαράντα νύκτες. Όταν ανοίγουν τα παράθυρα, οκτώ ψυχές βρίσκονται στην κιβωτό. Το βάπτισμα στην Ερυθρά Θάλασσα εισήγαγε σαράντα έτη περιπλάνησης, έως ότου διαβήκε ο Ιορδάνης. Όταν αργότερα ο Χριστός βαπτίσθηκε σε εκείνο ακριβώς το σημείο, οδηγήθηκε στην έρημο επί σαράντα ημέρες. Όταν αναστήθηκε, όπως προτυπωνόταν από το βάπτισμά Του, δίδαξε τους μαθητές επί σαράντα ημέρες προτού αναληφθεί στον ουρανό.

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

Όταν η στρατευομένη εκκλησία μεταβεί στην θριαμβεύουσα εκκλησία, ο τριακονταετής βασιλεύς Δαβίδ θα βασιλεύσει επί σαράντα έτη. Η θριαμβεύουσα εκκλησία παριστάνεται με έναν προφήτη, έναν ιερέα και έναν βασιλέα. Ο προφήτης, ο οποίος ήταν τριάντα ετών όταν άρχισε τη διακονία του, διάρκειας είκοσι δύο ετών, ήταν ο Ιεζεκιήλ, και άρχισε αυτή τη διακονία όταν άνοιξαν οι ουρανοί.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

Και συνέβη κατά το τριακοστό έτος, κατά τον τέταρτο μήνα, την πέμπτη ημέρα του μηνός, ενώ ήμουν μεταξύ των αιχμαλώτων πλησίον του ποταμού Χεβάρ, να ανοίξουν οι ουρανοί, και είδα οράσεις Θεού. Ιεζεκιήλ 1:1.

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

Στην ηλικία των τριάντα ετών ο Ιωσήφ άρχισε να βασιλεύει ως ιερεύς και ήλθε αντιμέτωπος με τον ανατολικό άνεμο του Ισλάμ, ο οποίος επέφερε μία κλιμακούμενη κρίση που επέτρεψε στην Αίγυπτο, τον δράκοντα που κείται εν τη θαλάσση, να επιβάλει μία παγκόσμια κυβέρνηση. Μέσα σε εκείνη την κρίση ο Ιωσήφ συνήγαγε την τροφή στις αποθήκες.

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

Τον Ιούλιο του 2023, ακούστηκε μια φωνή στην έρημο, και τότε ο Λέων της φυλής του Ιούδα άρχισε να αποσφραγίζει το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής. Το 2024, η θεμελιώδης εξωτερική δοκιμασία άλφα διαχώρισε δύο τάξεις, και η διαδικασία της αποσφράγισης συνεχίστηκε. Τώρα, το 2026, έχει φθάσει η εσωτερική δοκιμασία ωμέγα του ναού, η οποία θα διαχωρίσει για άλλη μία φορά δύο τάξεις.

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

Η ιερή εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός, ως ο Αγγελιοφόρος της Διαθήκης, επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς είναι η αυλή και τα Άγια. Από τις 22 Οκτωβρίου 1844 έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ (όπως έπραξε στο τέλος εκείνης της ιερής εβδομάδας, όταν λιθοβολήθηκε ο Στέφανος) είναι τα Άγια των Αγίων. Οι εαρινές εορτές εκπληρώθηκαν κατά την ιερή εβδομάδα και είναι το άλφα των εορτών, και οι φθινοπωρινές εορτές των σαλπίγγων κατά την πρώτη ημέρα, η ημέρα του Εξιλασμού κατά τη δεκάτη ημέρα, και έπειτα η εορτή της σκηνοπηγίας από τη δεκάτη πέμπτη έως την εικοστή δευτέρα ημέρα είναι το ωμέγα των εορτών.

“In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

«Κατά τον ίδιο τρόπο, οι τύποι που σχετίζονται με τη δεύτερη παρουσία πρέπει να εκπληρωθούν κατά τον χρόνο που υποδεικνύεται στην συμβολική λατρεία. Στο Μωσαϊκό σύστημα, ο καθαρισμός του αγιαστηρίου, ή η μεγάλη Ημέρα του Εξιλασμού, ελάμβανε χώρα τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου ιουδαϊκού μηνός (Λευιτικόν 16:29–34), όταν ο αρχιερεύς, αφού είχε κάμει εξιλέωση για όλον τον Ισραήλ, και έτσι είχε απομακρύνει τις αμαρτίες τους από το αγιαστήριο, εξήρχετο και ευλογούσε τον λαό. Έτσι πιστευόταν ότι ο Χριστός, ο μέγας Αρχιερεύς μας, θα εμφανιζόταν για να καθαρίσει τη γη με την καταστροφή της αμαρτίας και των αμαρτωλών, και να ευλογήσει με αθανασία τον λαό Του που Τον ανέμενε. Η δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός, η μεγάλη Ημέρα του Εξιλασμού, ο καιρός του καθαρισμού του αγιαστηρίου, η οποία κατά το έτος 1844 έπεφτε στην εικοστή δευτέρα Οκτωβρίου, θεωρήθηκε ως ο χρόνος της ελεύσεως του Κυρίου. Αυτό ήταν σε αρμονία με τις αποδείξεις που είχαν ήδη παρουσιαστεί ότι οι 2300 ημέρες θα έληγαν το φθινόπωρο, και το συμπέρασμα φαινόταν ακαταμάχητο.»

“In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

Στην παραβολή του Ματθαίου 25, την περίοδο της αναμονής και του ύπνου διαδέχεται ο ερχομός του νυμφίου. Αυτό ήταν σε συμφωνία με τα επιχειρήματα που μόλις παρουσιάστηκαν, τόσο από την προφητεία όσο και από τους τύπους. Έφεραν ισχυρή βεβαιότητα για την αλήθεια τους, και η «κραυγή του μεσονυκτίου» διακηρύχθηκε από χιλιάδες πιστούς.

“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

«Σαν παλιρροϊκό κύμα, το κίνημα σάρωσε τη χώρα. Από πόλη σε πόλη, από χωριό σε χωριό, και σε απόμακρες αγροτικές περιοχές προχώρησε, ώσπου ο αναμένων λαός του Θεού αφυπνίστηκε πλήρως. Ο φανατισμός εξαφανίστηκε μπροστά σε αυτή τη διακήρυξη όπως η πρωινή πάχνη μπροστά στον ανατέλλοντα ήλιο. Οι πιστοί είδαν την αμφιβολία και την αμηχανία τους να απομακρύνονται, και η ελπίδα και το θάρρος ζωογόνησαν τις καρδιές τους. Το έργο ήταν απαλλαγμένο από εκείνες τις ακρότητες που εκδηλώνονται πάντοτε όταν υπάρχει ανθρώπινος ενθουσιασμός χωρίς την ελεγκτική επιρροή του λόγου και του Πνεύματος του Θεού. Ήταν παρόμοιο κατά χαρακτήρα με εκείνες τις περιόδους ταπείνωσης και επιστροφής προς τον Κύριο, οι οποίες ανάμεσα στον αρχαίο Ισραήλ ακολουθούσαν τα μηνύματα ελέγχου από τους δούλους Του. Έφερε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που σφραγίζουν το έργο του Θεού σε κάθε εποχή. Υπήρχε λίγη εκστατική χαρά, αλλά μάλλον βαθιά έρευνα της καρδιάς, εξομολόγηση αμαρτίας και εγκατάλειψη του κόσμου. Η προετοιμασία για τη συνάντηση με τον Κύριο ήταν το βάρος ψυχών που αγωνιούσαν. Υπήρχε επίμονη προσευχή και ανεπιφύλακτη αφιέρωση στον Θεό.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 400.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

Οι εαρινές εορτές εκπληρώθηκαν κατά την ιερά εβδομάδα, και τότε η πρώιμη ή άλφα βροχή εκχύθηκε κατά την Πεντηκοστή, προτυπώνοντας έτσι την έκχυση της όψιμης βροχής στις φθινοπωρινές εορτές. Οι εαρινές εκείνες εορτές εκτίθενται στο Λευιτικόν 23, εδάφια ένα έως είκοσι δύο. Οι φθινοπωρινές εορτές βρίσκονται στα εδάφια 23 έως 44. Τα 2300 έτη σε φέρνουν στο 1844. Είκοσι δύο εδάφια για τις εαρινές εορτές και είκοσι δύο εδάφια για τις φθινοπωρινές εορτές. Δύο σειρές των είκοσι δύο στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο.

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

Η εορτή των σαλπίγγων ήταν προειδοποίηση ότι η κρίση θα ερχόταν σε δέκα ημέρες, και η εορτή των σκηνών ήταν εορτασμός χαράς για αμαρτίες που συγχωρήθηκαν κατά την Ημέρα του Εξιλασμού. Το Σάββατο και η όγδοη ημέρα μετά την εορτή αντιπροσωπεύουν τη χιλιετή σαββατική ανάπαυση της γης.

But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

Αλλ’ αγαπητοί, μη λησμονείτε τούτο το ένα, ότι μία ημέρα παρά τω Κυρίω είναι ως χίλια έτη, και χίλια έτη ως μία ημέρα. 2 Πέτρου 3:8.

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

Ο πρώτος άγγελος ανήγγειλε την έναρξη της κρίσεως, και, σε εκείνο το προφητικό επίπεδο, το 1798, το οποίο ήταν ο «καιρός του τέλους» του Δανιήλ, αποτελεί την εκπλήρωση της εορτής των σαλπίγγων· αλλά στις 11 Αυγούστου 1840, το αποσφραγισμένο μήνυμα του πρώτου αγγέλου του 1798 ενδυναμώθηκε με την εκπλήρωση της προφητείας του δευτέρου αλίμονο. Το Ισλάμ αποτελεί μέρος της προειδοποίησης της εορτής των σαλπίγγων, η οποία αναγγέλλει την επερχόμενη ημέρα της κρίσεως.

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

Για όσους είναι πρόθυμοι να δουν, οι φθινοπωρινές εορτές των σαλπίγγων και των σκηνών αντιπροσωπεύουν εορτές άλφα και ωμέγα, με κρίση στο μέσον. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι εορτές προσδιορίζονται στο Λευιτικόν εικοστό τρίτο. Το είκοσι τρία είναι το σύμβολο του εξιλασμού. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη εορτή είναι κατά την πρώτη ημέρα του εβδόμου μηνός και ότι η τελευταία εορτή τελειώνει κατά την εικοστή δευτέρα ημέρα. Η εορτή των σαλπίγγων είναι το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, η ημέρα του Εξιλασμού είναι το μεσαίο γράμμα και η εορτή των σκηνών είναι το εικοστό δεύτερο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου.

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο, εδάφια 23 έως 44, του Λευιτικού αποτελεί είκοσι δύο εδάφια τοποθετημένα εντός του «πλαισίου της αλήθειας». Η δέκατη ημέρα στο μέσον προσδιορίζει μία δοκιμασία, διότι το δέκα είναι σύμβολο δοκιμασίας, και η Ημέρα του Εξιλασμού είναι εκεί όπου η ανταρσία των απολωλότων καταγράφεται και επιλύεται, και η ανταρσία αυτή παριστάνεται από το δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Το μεσαίο γράμμα της εβραϊκής λέξεως «αλήθεια» είναι το δέκατο τρίτο, και αντιστοιχεί προς τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός, και ως ορόσημο φέρει τα προφητικά γνωρίσματα του εβραϊκού αλφαβήτου και της συγκεκριμένης ημέρας. Δέκα συν δεκατρία ισούται με είκοσι τρία. Το εβδομήντα είναι το άθροισμα του 10 επί 7, και η δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός επίσης ισοδυναμεί με εβδομήντα, το οποίο είναι σύμβολο του τέλους της δοκιμαστικής περιόδου.

Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

Τότε προσήλθε προς αυτόν ο Πέτρος και είπε, Κύριε, ποσάκις θέλει αμαρτήσει εις εμέ ο αδελφός μου, και θέλω συγχωρήσει αυτόν; έως επτάκις; Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς, Δεν σου λέγω έως επτάκις, αλλά έως εβδομηκοντάκις επτά. Ματθαίος 18:21, 22.

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

Τετρακόσια ενενήντα έτη αποκόπηκαν για τον αρχαίο Ισραήλ. Τα έτη αυτά αποκόπηκαν από τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη και παριστάνονταν ως εβδομήντα εβδομάδες· έτσι ο Ιησούς έδειξε ότι το όριο του χρόνου της δοκιμασίας είναι τετρακόσια ενενήντα, το οποίο παριστάνεται ως «εβδομήντα» εβδομάδες στο Δανιήλ 9.

Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

Εβδομήκοντα ἑβδομάδες ἐκανονίσθησαν ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν σου, διὰ νὰ συντελεσθῇ ἡ παράβασις, καὶ νὰ τελειώσωσιν αἱ ἁμαρτίαι, καὶ νὰ γίνη συμφιλίωσις περὶ τῆς ἀνομίας, καὶ νὰ εἰσαχθῇ αἰώνιος δικαιοσύνη, καὶ νὰ σφραγισθῇ ἡ ὅρασις καὶ ἡ προφητεία, καὶ νὰ χρισθῇ ὁ Ἅγιος τῶν Ἁγίων. Δανιήλ 9:24.

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «αποκόπτεται» χρησιμοποιείται μόνο σε αυτό το εδάφιο στην Παλαιά Διαθήκη και σημαίνει «καθορισμένο ή διατεταγμένο». Διαφέρει από τη λέξη που συνήθως χρησιμοποιείται και μεταφράζεται ως «αποκόπτεται», η οποία βασίζεται στο ότι ο Άβραμ κατέκοψε τις προσφορές στο πρώτο στάδιο της διαθήκης στη Γένεση δεκαπέντε. Ήταν «καθορισμένο» και «διατεταγμένο» ότι ο Ισραήλ θα είχε τετρακόσια ενενήντα χρόνια δοκιμαστικού χρόνου, και έπειτα θα αποκοπτόταν ως λαός της διαθήκης του Θεού. Δύο διαφορετικά «αποκόπτεται»· το ένα που παρουσιάζει την περίοδο ως δοκιμαστική περίοδο η οποία «αποκόπηκε» από έναν μεγαλύτερο αριθμό διά του αριθμού εβδομήντα, και όταν ο «νέος οίνος» του Ιωήλ «αποκόπτεται» από το στόμα τους, η δοκιμαστική περίοδος κλείνει. Το εβδομήντα αντιπροσωπεύει το κλείσιμο της δοκιμαστικής περιόδου.

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

Οι φθινοπωρινές εορτές φέρουν τα τρία βήματα της εβραϊκής λέξεως «αλήθεια». Οι φθινοπωρινές εορτές αρχίζουν στο Λευιτικόν 23:23, το μεσαίο ορόσημο της Ημέρας του Εξιλασμού είναι η δεκάτη ημέρα και το δέκατο τρίτο γράμμα, που ισούνται προς το 23, και η εορτή της Σκηνοπηγίας τελειώνει κατά την εικοστή δευτέρα ημέρα, και έπειτα ακολουθεί ένα υψηλό Σάββατο μετά την εορτή, και το χωρίο τελειώνει στο 23:44.

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

Το Λευιτικόν σημαίνει την Λευιτική ιερωσύνη. Αι εορταί της ανοίξεως παριστώνται εις το κεφάλαιον 23:1–22, έπειτα δε αι εορταί του φθινοπώρου παριστώνται εις το 23:23–44. Αι εορταί της ανοίξεως παριστώνται δια είκοσι δύο στίχων, και το εβραϊκόν αλφάβητον έχει είκοσι δύο γράμματα. Αι εορταί του φθινοπώρου εκτίθενται επίσης εις είκοσι δύο στίχους. Η εορτή των σαλπίγγων αναγγέλλει την προσέγγισιν της κρίσεως κατά την Ημέραν του Εξιλασμού. Έπειτα η εορτή της Σκηνοπηγίας διαρκεί επτά ημέρας, και λήγει την εικοστήν δευτέραν ημέραν του εβδόμου μηνός. Η πρώτη εκ των επτά ημερών ήτο τελετουργικόν Σάββατον, καθώς και η ογδόη ημέρα, ήτις ήτο η ημέρα μετά την επταήμερον εορτήν. Η πρώτη και η ογδόη ημέρα καθιστούν την ογδόην ημέραν σύμβολον της ογδόης, η οποία είναι εκ των επτά.

Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ, λέγων· Τη δεκάτη πέμπτη ημέρα του μηνός τούτου του εβδόμου θέλει είσθαι η εορτή των σκηνών επί επτά ημέρας εις τον Κύριον. Εν τη πρώτη ημέρα θέλει είσθαι αγία σύναξις· ουδέν έργον δουλικόν θέλετε κάμει εν αυτή. Επτά ημέρας θέλετε προσφέρει προσφοράν καιομένην διά πυρός εις τον Κύριον· εν τη ογδόη ημέρα θέλει είσθαι εις εσάς αγία σύναξις, και θέλετε προσφέρει προσφοράν καιομένην διά πυρός εις τον Κύριον· είναι επίσημος σύναξις· ουδέν έργον δουλικόν θέλετε κάμει εν αυτή. … Έτι, τη δεκάτη πέμπτη ημέρα του εβδόμου μηνός, αφού συνάξητε τους καρπούς της γης, θέλετε εορτάζει εορτήν εις τον Κύριον επί επτά ημέρας· εν τη πρώτη ημέρα θέλει είσθαι σάββατον, και εν τη ογδόη ημέρα θέλει είσθαι σάββατον. Λευιτικόν 23:34–36, 39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

Το τελετουργικό Σάββατο της όγδοης ημέρας αντιπροσωπεύει το Σάββατο της χιλιετίας, το οποίο ακολουθεί τη γιορτή της Σκηνοπηγίας. Η περιπλάνηση του αρχαίου Ισραήλ στην έρημο επί σαράντα έτη αναμιμνήσκεται με τη διαμονή σε σκηνές κατά τις ημέρες της γιορτής της Σκηνοπηγίας, και αυτή αντιπροσωπεύει όχι μόνο την έκχυση της όψιμης βροχής, αλλά και τον καιρό της θλίψεως του Ιακώβ, όταν άγγελοι έχουν οδηγήσει τους πιστούς του Θεού στους λόφους και στα βουνά για προστασία.

“In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

«Εν τῷ καιρῷ τῆς θλίψεως, πάντες ἐφύγομεν ἀπὸ τὰς πόλεις καὶ τὰς κώμας, ἀλλὰ ἐδιωκόμεθα ὑπὸ τῶν ἀσεβῶν, οἵτινες εἰσῆλθον εἰς τὰς οἰκίας τῶν ἁγίων μετὰ ῥομφαίας. Ἦραν τὴν ῥομφαίαν διὰ νὰ μᾶς φονεύσουν, ἀλλ’ αὕτη συνετρίβη καὶ ἔπεσε ἀνίσχυρος ὡς ἄχυρον. Τότε πάντες ἐβοήσαμεν ἡμέραν καὶ νύκτα διὰ λύτρωσιν, καὶ ἡ κραυγὴ ἀνέβη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἥλιος ἀνέτειλε, καὶ ἡ σελήνη ἔμεινεν ἀκίνητος. Οἱ χείμαρροι ἔπαυσαν νὰ ῥέουν. Σκοτειναὶ βαρεῖαι νεφέλαι ἀνέβησαν καὶ συνεκρούοντο πρὸς ἀλλήλας. Ἀλλ’ ὑπῆρχε ἓν καθαρὸν μέρος σταθερᾶς δόξης, ὅθεν ἐξῆλθεν ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ὡς ὑδάτων πολλῶν, ἥτις ἐσείσθη τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν γῆν. Ὁ οὐρανὸς ἠνοίγετο καὶ ἐκλείετο, καὶ ἦτο ἐν ταραχῇ. Τὰ ὄρη ἐσείοντο ὡς κάλαμος ἐν ἀνέμῳ, καὶ ἐξέβαλλον πέτρας τραχείας πανταχόθεν. Ἡ θάλασσα ἔβραζεν ὡς λέβης, καὶ ἐξέβαλλε λίθους ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ἐνῷ ὁ Θεὸς ἐλάλει τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ὥραν τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἰησοῦ, καὶ παρέδιδε τὴν αἰώνιον διαθήκην εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἐλάλησε μίαν πρότασιν, καὶ εἶτα ἐπαύετο, ἐνῷ οἱ λόγοι διεκυλίοντο διὰ μέσου τῆς γῆς. Ὁ Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ ἵστατο μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς προσηλωμένους ἄνω, ἀκούων τοὺς λόγους καθὼς ἐξήρχοντο ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ διεκυλίοντο διὰ τῆς γῆς ὡς κρότοι μεγίστης βροντῆς. Ἦτο φοβερῶς κατανυκτικόν. Εἰς τὸ τέλος ἑκάστης προτάσεως, οἱ ἅγιοι ἀνεβόων, Δόξα! Ἁλληλούϊα! Τὰ πρόσωπά των ἐφωτίζοντο ἀπὸ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ· καὶ ἔλαμπον μὲ τὴν δόξαν, καθὼς τὸ πρόσωπον τοῦ Μωϋσέως ὅτε κατέβη ἀπὸ τοῦ Σινᾶ. Οἱ ἀσεβεῖς δὲν ἠδύναντο νὰ τοὺς ἀτενίσουν διὰ τὴν δόξαν. Καὶ ὅταν ἐξεφωνήθη ἡ ἀτελεύτητος εὐλογία ἐπὶ ἐκείνους οἵτινες εἶχον τιμήσει τὸν Θεόν, τηροῦντες ἁγίαν τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου αὐτοῦ, ἐγένετο κραυγὴ μεγάλη νίκης ἐπὶ τοῦ Θηρίου καὶ ἐπὶ τῆς Εἰκόνος αὐτοῦ.»

“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

«Τότε άρχισε το ιωβηλαίο, όταν η γη έπρεπε να αναπαυθεί.» Review and Herald, 21 Ιουλίου 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

Ο Ιησούς επιστρέφει και η γη αναπαύεται επί χίλια έτη, όπως προτυπώνεται από το σάββατο του έβδομου έτους της γης και το ιωβηλαίο. Στο εδάφιο τρία του Λευιτικού είκοσι τρία, το σάββατο της έβδομης ημέρας για τον άνθρωπο προσδιορίζεται ως η εισαγωγή του κεφαλαίου που καταλήγει στην όγδοη, δηλαδή της επτάδος, και αντιπροσωπεύει το σάββατο του έβδομου έτους κατά το οποίο η γη αναπαύεται.

And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

Καὶ ἐλάλησεν Κύριος πρὸς Μωυσῆν, λέγων· Λάλησον πρὸς τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ καὶ εἰπὸν πρὸς αὐτούς· Περὶ τῶν ἑορτῶν τοῦ Κυρίου, τὰς ὁποίας θέλετε κηρύξει ἁγίας συνάξεις, αὗται εἶναι αἱ ἑορταί μου. Ἓξ ἡμέρας θέλει γίνεσθαι ἔργον· ἀλλὰ ἡ ἑβδόμη ἡμέρα εἶναι σάββατον ἀναπαύσεως, ἁγία σύναξις· οὐδεμίαν ἐργασίαν θέλετε κάμει ἐν αὐτῇ· τοῦτο εἶναι σάββατον τοῦ Κυρίου ἐν πάσαις ταῖς κατοικίαις ὑμῶν. Λευιτικόν 23:1–3.

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

Το άλφα του εικοστού τρίτου κεφαλαίου είναι το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, και το ωμέγα του κεφαλαίου είναι τα χίλια έτη κατά τα οποία η γη είναι έρημη, πράγμα που έχει προτυπωθεί από το σαββατικό έτος της γης και από το ιωβηλαίο. Το άλφα του κεφαλαίου είναι οι εορτές της ανοίξεως, οι οποίες αρχίζουν με το Σάββατο της εβδόμης ημέρας και ολοκληρώνονται στο εδάφιο είκοσι δύο· ενώ το ωμέγα του κεφαλαίου καταλήγει στην εικοστή δεύτερη ημέρα του εβδόμου μηνός, ακολουθούμενο από το τελετουργικό Σάββατο της ογδόης ημέρας, το οποίο αντιπροσωπεύει το σαββατικό έτος της γης.

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

Τα εδάφια ένα έως είκοσι δύο παριστούν το έργο του Χριστού ως του Ουράνιου Αρχιερέως στον άγιο τόπο· τα εδάφια είκοσι τρία έως σαράντα τέσσερα παριστούν το έργο Του στα Άγια των Αγίων. Το Λευιτικόν είναι σύμβολο των ιερέων και παριστάνει την αρχιερατική διακονία του Χριστού. Το άλφα Σάββατο της εβδόμης ημέρας εκτείνεται προς τα πίσω έως τη δημιουργία, και το ωμέγα Σάββατο του εβδόμου έτους εκτείνεται έως τη γη που έγινε νέα. Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Λευιτικού εκτείνεται ιστορικά από τη δημιουργία έως την αναδημιουργία.

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

Η χαρά ή η αισχύνη του προφητικού μηνύματος αποτελεί σύμβολο εκείνων που έχουν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου ή ένα παραποιημένο αντίγραφό του. Έως ότου αυτή η αλήθεια ληφθεί υπόψη μέσα στην αφήγηση, το ζήτημα που προκαλεί την αισχύνη διαφεύγει. Εκείνοι που κατέχουν το γνήσιο έλαιο δεν θα παραβλέψουν αυτό το σημείο. Η χαρά αντιπροσωπεύεται από εκείνους των οποίων οι αμαρτίες έχουν αφαιρεθεί, και αυτοί παρουσιάζονται από εκείνους που εορτάζουν τη γιορτή της Σκηνοπηγίας.

And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

Καὶ ὁ Λόγος ἔγινε σάρκα καὶ κατώκησε μεταξύ ἡμῶν, (καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός,) πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. Ιωάννης 1:14.

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

Η ελληνική λέξη που αποδίδεται ως «κατοίκησε» σημαίνει «εσκήνωσε». Ο Ιησούς έγινε σάρκα και εσκήνωσε ανάμεσά μας. Έλαβε την ανθρώπινη φύση μας, τη σκηνή μας, τη σκηνή του μαρτυρίου μας, το καλύβι μας, τη σάρκα μας. Ο Πέτρος το διατύπωσε ως εξής:

Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

Ναι, θεωρῶ πρέπον, ἐφ’ ὅσον εἰμὶ ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι, νὰ σᾶς διεγείρω διὰ τῆς ὑπομνήσεως· γνωρίζων ὅτι ἐν τάχει πρέπει νὰ ἀποθέσω τοῦτο τὸ σκηνώμα μου, καθὼς καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μοὶ ἐφανέρωσεν. 2 Πέτρου 1:13, 14.

Paul said it this way:

Ο Παύλος το είπε ως εξής:

For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

Διότι γνωρίζομεν ότι, εάν η επίγειος οικία της σκηνής ημών καταλυθή, έχομεν οικοδομήν εκ Θεού, οικίαν αχειροποίητον, αιώνιον εν τοις ουρανοίς. Διότι εν τούτω στενάζομεν, ποθούντες σφόδρα να ενδυθώμεν την οικίαν ημών την εξ ουρανού· εάν βεβαίως, αφού ενδυθώμεν, δεν ευρεθώμεν γυμνοί. Διότι ημείς οι ευρισκόμενοι εν τη σκηνή ταύτη στενάζομεν, βαρούμενοι· ουχί διότι θέλομεν να εκδυθώμεν, αλλ’ να επενδυθώμεν, ώστε το θνητόν να καταποθή υπό της ζωής. 2 Κορινθίους 5:1–4.

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

Η εορτή της Σκηνοπηγίας είναι συμβολική της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία επιτελείται όταν ανοίγουν τα παράθυρα του ουρανού. Όταν αφαιρεθούν οι αμαρτίες των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το Άγιο Πνεύμα θα εκχυθεί χωρίς μέτρο επάνω στην θριαμβεύουσα εκκλησία. Η κρίση ολοκληρώνεται για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και εκείνοι που είναι σφραγισμένοι εξέρχονται για να διακηρύξουν τη δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου υπό τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, όπως παριστάνεται με την εορτή της Σκηνοπηγίας.

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

Το σώμα μας είναι ναός, και σκηνή, η οποία είναι σκηνή του μαρτυρίου. Εκείνοι που συνάγονταν στην Ιερουσαλήμ για να εορτάσουν τη γιορτή της σκηνοπηγίας, εόρταζαν το ότι οι αμαρτίες τους είχαν εξαλειφθεί. Ο Μωυσής χρησιμοποιήθηκε για να ανεγείρει τη σκηνή του μαρτυρίου στην έρημο, και η γιορτή της σκηνοπηγίας στο τέλος εορταζόταν με τη διαβίωση σε σκηνές στην έρημο, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος με την αρχή.

Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

Όθεν, άγιοι αδελφοί, μέτοχοι της επουρανίου κλήσεως, κατανοήσατε τον Απόστολο και Αρχιερέα της ομολογίας ημών, τον Χριστόν Ιησούν· όστις εστάθη πιστός εις τον διορίσαντα αυτόν, καθώς και ο Μωυσής ήτο πιστός εν όλω τω οίκω αυτού. Διότι ούτος ηξιώθη δόξης πλείονος παρά τον Μωυσήν, καθόσον ο κατασκευάσας τον οίκον έχει τιμήν μεγαλυτέραν παρά τον οίκον. Επειδή πάς οίκος κατασκευάζεται υπό τινος· ο δε κατασκευάσας τα πάντα είναι ο Θεός. Και ο μεν Μωυσής ήτο πιστός εν όλω τω οίκω αυτού ως θεράπων, προς μαρτυρίαν των όσων έμελλον να λαληθούν ύστερον· ο δε Χριστός ως Υιός επί τον οίκον αυτού· του οποίου οίκος είμεθα ημείς, εάν κρατήσωμεν μέχρι τέλους βεβαίαν την παρρησίαν και το καύχημα της ελπίδος. Εβραίους 3:1–6.

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

Ο Μωυσής ήταν ο πιστός υπηρέτης που ο Θεός χρησιμοποίησε για να ανεγείρει τον ναό της σκηνής του μαρτυρίου, αλλά ο Χριστός, ως Αρχιερέας και Απόστολος, έχει περισσότερη τιμή από τον υπηρέτη Μωυσή. Κάθε οίκος, από τον ναό της σκηνής του Μωυσή, έως τον ναό του Σολομώντος, έως τον ναό του Ηρώδη, ο οποίος ανακαινιζόταν επί σαράντα έξι έτη, ο ανθρώπινος ναός με τα 46 χρωμοσώματά του, και ο Μιλλεριτικός ναός από το 1798 έως το 1844, οικοδομήθηκαν όλοι από τον Θεό. Στην προφητική γραμμή των διαφόρων εκδηλώσεων των ναών, η οποία αρχίζει στον Κήπο της Εδέμ, έπειτα, μετά την αμαρτία, στην πύλη του Κήπου, και κατόπιν, μετά τον κατακλυσμό, στα θυσιαστήρια έως τον Μωυσή, τα τρία κύρια ορόσημα είναι ο Μωυσής, ο Χριστός και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

Ο Μωυσής και ο Χριστός αντιπροσωπεύουν το άλφα και το ωμέγα του αρχαίου Ισραήλ, και μαζί αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό της ανθρωπότητας και της Θεότητας, ο οποίος επίσης αντιπροσωπεύεται από τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Κατά την άφιξη του τρίτου αγγέλου, στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, λέγεται στον Ιωάννη να μετρήσει τον ναό, και κατά την άφιξη εκείνου του ίδιου αγγέλου στο 9/11, λέγεται στον Ιωάννη να μετρήσει τον ναό εκ νέου. Και στις δύο περιπτώσεις του λέγεται να αφήσει έξω την αυλή των 1.260 ημερών. Το 2023, ο ίδιος άγγελος αφίχθη, και ο λαός του Θεού καλείται τώρα να μετρήσει τον ναό. Οι 1.260 ημέρες, ή τρεισήμισι ημέρες, έληξαν το 2023, και από εκείνο το σημείο έως λίγο πριν από τον νόμο της Κυριακής ο ναός πρέπει να ανεγερθεί. Το 2024 σηματοδότησε τη θεμελίωση, και είδε την ανταρσία να εκδηλώνεται ως ομάδα η οποία «κατεφρόνησε την ημέρα των μικρών πραγμάτων», διαμαρτυρόμενη κατά της ταυτοποίησης από τον Μίλλερ του συμβόλου που θεμελιώνει την όραση.

Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

Και ο λόγος του Κυρίου ήλθε προς εμέ, λέγων· Αι χείρες του Ζοροβάβελ έθεσαν το θεμέλιον του οίκου τούτου· αι χείρες αυτού και θέλουσιν αποπερατώσει αυτόν· και θέλεις γνωρίσει ότι ο Κύριος των δυνάμεων με απέστειλε προς υμάς. Διότι τις κατεφρόνησε την ημέραν των μικρών πραγμάτων; διότι αυτοί θέλουσι χαρή και θέλουσιν ιδεί το βαρίδιον εν τη χειρί του Ζοροβάβελ μετά των επτά· ούτοι είναι οι οφθαλμοί του Κυρίου, οι περιτρέχοντες δια πάσης της γης. Ζαχαρίας 4:8–10.

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

Το να απορρίπτει κανείς τον προσδιορισμό του Μίλλερ ότι είναι η Ρώμη εκείνη που εδραιώνει την όραση, σημαίνει να απορρίπτει τα θεμέλια, και είναι «να καταφρονεί την ημέρα των μικρών πραγμάτων». Το Μιλλεριτικό κίνημα ήταν το άλφα κίνημα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, και το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι το ωμέγα κίνημα του τρίτου αγγέλου. Είναι είκοσι δύο φορές ισχυρότερο από το άλφα. Με αυτή την προφητική έννοια, τα θεμέλια του Μιλλεριτικού κινήματος είναι «η ημέρα των μικρών πραγμάτων». Το να καταφρονεί κανείς οποιαδήποτε θεμελιώδη αλήθεια που παριστάνεται επάνω στους δύο πίνακες του Αββακούμ, σημαίνει θάνατο, διότι η όραση που εδραιώνεται στο εδάφιο δεκατέσσερα του Δανιήλ ένδεκα είναι η ίδια όραση που προσδιόρισε ο Σολομών.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται· αλλά εκείνος που τηρεί τον νόμο, μακάριος είναι. Παροιμίαι 29:18.

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

Το όραμα του ακρογωνιαίου λίθου της κορυφής είναι θαυμαστό, διότι προσδιορίζει ότι ο θεμελιώδης ακρογωνιαίος λίθος είναι επίσης και ο ακρογωνιαίος λίθος της κορυφής, αλλά με εικοσιοκταπλάσια δύναμη. Η άλφα θεμελιώδης δοκιμασία του 2024 ήταν το εξωτερικό διανοητικό μήνυμα της σφράγισης, και η ωμέγα δοκιμασία του ναού του 2026 είναι το εσωτερικό πνευματικό μήνυμα της σφράγισης. Το ένα προσδιορίζει την εικόνα και το χάραγμα του θηρίου, και το άλλο την εικόνα και το χάραγμα του Θεού. Εκείνη η ωμέγα εσωτερική δοκιμασία παριστάνεται από τα δύο σύμβολα του ονείρου του Μίλλερ, τα οποία πρέπει να ορισθούν στο πλαίσιο των γεγονότων των εσχάτων ημερών. Τι είναι η αποθήκη; και τι είναι η τροφή;

We will continue these things in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτά τα ζητήματα στο επόμενο άρθρο.

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

Ένας ιουδαϊκός γάμος κατά την εποχή του Ιησού εξελισσόταν σε τρεις κύριες φάσεις, οι οποίες συχνά εκτείνονταν σε διάστημα μηνών ή και ενός έτους. Το πρώτο στάδιο ήταν ο νομικός γάμος, αποκαλούμενος μνηστεία, κατά τον οποίο ο γάμος καθιδρύεται νομικώς, αλλά η νύφη και ο νυμφίος παραμένουν χωριστά, ενώ ο νυμφίος επέστρεφε στον οίκο του πατέρα του για να ετοιμάσει τόπο για τη νύφη του. Γι’ αυτό η Μαρία, η σύζυγος του Ιωσήφ, αποκαλείτο σύζυγός του, ακόμη και πριν κατοικήσουν μαζί. Η απιστία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θεωρείτο μοιχεία.

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

Η περίοδος της αναμονής ήταν αβέβαιη και μπορούσε να διαρκέσει ημέρες, εβδομάδες ή μήνες. Η αβεβαιότητα αποτελεί ουσιώδες στοιχείο της παραβολής. Ο πατέρας μπορούσε να αναμένει έως και έναν χρόνο, για να επιβεβαιώσει την παρθενία της νύμφης. Ο νυμφίος δεν ανακοίνωνε την ακριβή ημέρα ή ώρα της επιστροφής του, διότι ήταν απόφαση του πατέρα του να ορίσει πότε· έτσι, η νύμφη γνώριζε ότι ο γάμος επρόκειτο να γίνει — όχι όμως και πότε. Αυτή η αβεβαιότητα ήταν εκούσια, και έως ότου ο πατέρας προστάξει τον νυμφίο να υπάγει και να παραλάβει τη νύμφη του, όλα όσα αφορούσαν την υπόθεση αυτή καθυστερούσαν.

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

Όταν ο πατέρας έλεγε: «πήγαινε και πάρε τη νύμφη σου», ο νυμφίος ερχόταν τη νύχτα, με φίλους, με κραυγές και με ήχο σάλπιγγας. Αυτό συνέβαινε πάντοτε τη νύχτα, ώστε να αποφεύγονται τα μακρινά ταξίδια μέσα στη ζέστη της ημέρας, η οποία μπορεί να είναι αποπνικτική στη γη του Ισραήλ. Χρειάζονταν δάδες και λάδι, διότι δεν υπήρχαν φώτα στους δρόμους, και η πομπή μπορούσε να διαρκέσει ώρες. Η κυριολεκτική τελετουργική διατύπωση στους αρχαίους εβραϊκούς γάμους, η οποία αναγγελλόταν κατά τη διάρκεια των πομπών, ήταν: «Ιδού, ο νυμφίος έρχεται!»

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

Οι παρθένοι (παράνυμφοι) στην παραβολή δεν ήταν τυχαίες γυναίκες· ήταν οι συνοδοί της νύμφης, οι οποίες ανέμεναν μαζί της, επρόκειτο να συμμετάσχουν στην πομπή και έφεραν την ευθύνη να είναι έτοιμες κάθε ώρα και να έχουν το δικό τους έλαιο, ώστε να φωτίζουν την οδό προς την οικία του νυμφίου. Οι λαμπάδες καίγονταν γρήγορα· γι’ αυτό ήταν αναγκαίο να φέρουν επιπλέον έλαιο, σε περίπτωση μακράς διαδρομής. Δεν υπήρχε κοινή διανομή του ελαίου.

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

Η καθυστέρηση ήταν φυσιολογική στην αρχαία πομπή και στον γάμο και, από πολιτισμική άποψη, δεν αποτελούσε πρόβλημα. Οι καθυστερήσεις αναμένονταν, και το να αποκοιμηθεί κανείς ήταν φυσικό. Η διάκριση δεν έγκειται στον ύπνο, αλλά στην προετοιμασία, όχι στην αγρύπνια. Οι μωρές παρθένες δεν προέβλεψαν την καθυστέρηση, όπως έπραξαν οι φρόνιμες. Όλοι θα κοιμούνταν, διότι το χρονικό διάστημα από τον νομικό αρραβώνα έως την τελείωση του γάμου μπορεί να διαρκέσει έναν χρόνο.

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

Μόλις η πομπή έφθανε στον οίκο του νυμφίου, άρχιζε το γαμήλιο δείπνο και η θύρα έκλεινε οριστικά, ενώ όσοι κατέφθαναν αργότερα δεν γίνονταν δεκτοί. Αυτό δεν ήταν σκληρότητα — ήταν έθιμο, διότι όποιος χτυπούσε αργότερα, αφού η θύρα είχε κλείσει, σήμαινε ότι δεν ανήκε στην πομπή.

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

Ο Ιησούς δεν επινοούσε παραστατικές εικόνες, ούτε έδωσε καμία εξήγηση αυτής της παραβολής, όπως συχνά έκανε. Δεν χρειαζόταν να δώσει εξήγηση, διότι όλες αυτές οι πολιτισμικές λεπτομέρειες ήταν πλήρως κατανοητές από το ακροατήριό Του. Ο Ιησούς αναφερόταν σε έναν κυριολεκτικό ανατολικό γάμο, όχι σε αφαίρεση.

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

Οι λεπτομέρειες επιβεβαιώνονται πλήρως τόσο από την εβραϊκή μαρτυρία όσο και από τους ιστορικούς της ρωμαϊκής και της ελληνικής περιόδου.

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

Η Μισνά (2ος αιώνας μ.Χ., αλλά διατηρώντας έθιμα της εποχής του Ναού προ του 70 μ.Χ.)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

Το Ταλμούδ (μεταγενέστερη συλλογή, αλλά παραθέτει προγενέστερη πρακτική)

Josephus (1st century Jewish historian)

Ιώσηπος (Ιουδαίος ιστορικός του 1ου αιώνα)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

Ραββινική γαμήλια λειτουργία και νομικές συζητήσεις

Greco-Roman observers of Judea

Ελληνορωμαίοι παρατηρητές της Ιουδαίας

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

Ο Ιώσηπος δεν παρέχει ένα τακτοποιημένο «εγχειρίδιο γάμου», αλλά οι νομικές και πολιτισμικές λεπτομέρειες που προϋποθέτει ευθυγραμμίζονται απολύτως με τις περιγραφές της Μισνά/Ταλμούδ. Η Μισνά αποτελεί την κύρια πηγή.

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

Η παραβολή προσέβαλε με τέτοια δύναμη τον Ιουδαίο ακροατή του 1ου αιώνα, διότι τίποτε στο Κατά Ματθαίον 25 δεν χρειαζόταν εξήγηση. Η άφιξη κατά το μεσονύκτιο ήταν φυσιολογική, οι λαμπάδες και το λάδι ήταν προφανείς αναγκαιότητες, και μια καθυστέρηση μεταξύ του νομικού αρραβώνα του γάμου και της μεσονύκτιας πομπής ήταν αναμενόμενη, ενώ η κλειστή θύρα αποτελούσε την καθιερωμένη διαδικασία! Οι παρθένες που αποκλείσθηκαν ντρέπονταν, και για το ιουδαϊκό ακροατήριο της εποχής του Ιησού, η ντροπή της μωρής παρθένου ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Γνωρίζοντας πλήρως το τελετουργικό, το ακροατήριο του Ιησού δεν θα έτρεφε καμία συμπάθεια για τις μωρές παρθένες, διότι όλοι γνώριζαν ότι η προετοιμασία αποτελούσε απόλυτη ευθύνη κάθε παρθένου που καλούνταν να συμμετάσχει στην πομπή. Οι αλήθειες αυτές ήταν τόσο αυτονόητες για το ιουδαϊκό ακροατήριο, ώστε ο Ιησούς δεν χρειάσθηκε ποτέ να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση της παραβολής.