Παράλληλες Προειδοποιήσεις - Αριθμός Πέντε

Στο χωρίο που εξακολουθούμε να εξετάζουμε, το οποίο σχολιάζει τον Χριστό ως τον άγγελο στην Αποκάλυψη δέκα που καταβαίνει, ο Χριστός ως ο ισχυρός άγγελος απεικονίζει «το μέρος το οποίο επιτελεί στις καταληκτικές σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά». Η «θέση» που έλαβε ο Χριστός, όταν έθεσε τον δεξιό Του πόδα επί της θαλάσσης και τον αριστερό επί της ξηράς, «δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του επί ολοκλήρου της γης». Όταν ο Χριστός έκραξε «με φωνή μεγάλη», «έκραξε» «ως όταν λέων μυκάται».

Ο Χριστός θα εκδηλώσει την παντοδυναμία Του «στις καταληκτικές σκηνές της μεγάλης διαμάχης», και όταν ο Χριστός εκδηλώνει την παντοδυναμία Του, το πράττει ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα.

Η εκδήλωση τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ Λέοντος ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα ἐπισημαίνει τὸ ἔργον Του τόσο στὴ σφράγιση ὅσο καὶ στὴν ἀποσφράγιση τῆς βιβλικῆς προφητείας, σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο χρονοδιάγραμμά Του. Ἀκριβῶς πρὶν κλείσει ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν «ὁ καιρὸς εἶναι πλησίον», θὰ ὑπάρξει ἀποσφράγιση μιᾶς ἰδιαίτερης βιβλικῆς ἀλήθειας ποὺ προσδιορίζει «ὅσα πρέπει νὰ γίνωσι ταχέως».

Όταν ο «καιρός» που είναι «πλησίον» εισέλθει πράγματι στην ιστορία, τότε διακηρύσσεται ευλογία επάνω σε όσους αναγινώσκουν, ακούν «και τηρούν τα γεγραμμένα εν αυτή». Το ιδιαίτερο αυτό μήνυμα είναι μήνυμα ευαίσθητο ως προς τον χρόνο, το οποίο αναγνωρίζεται μόνο όταν «ο καιρός είναι πλησίον». Τότε — κατά τον καιρό εκείνο, και όχι νωρίτερα — οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να αναγινώσκουν, να ακούν «και να τηρούν τα γεγραμμένα» στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Όταν ο «καιρός είναι πλησίον», η ευλογία που διακηρύσσεται επάνω σε εκείνους που «αναγινώσκει», «ακούουν» «και τηρούν τα γεγραμμένα εν αυτή» παραλληλίζεται με το άνοιγμα του βιβλίου του Δανιήλ στον «καιρό του τέλους».

Οι «πολλοί» που περιτρέχουν «εδώ και εκεί» (πράγμα που συμβολίζει τη μελέτη του Λόγου του Θεού) το κάνουν αυτό κατά τον «καιρό του τέλους», όταν «οι λόγοι» που είχαν «σφραγιστεί» στο «βιβλίο» του Δανιήλ αποσφραγίζονται. Υπάρχει όμως και μια άλλη τάξη παρθένων που περιτρέχουν εδώ και εκεί αμέσως μετά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η αμαρτία της Σαμάρειας ήταν η αμαρτία που αντιπροσωπευόταν από τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ, με τον Αχαάβ να αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιεζάβελ τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η Ιεζάβελ, ο Αχαάβ και οι ψευδοπροφήτες κατά την αναμέτρηση με τον Ηλία στο Όρος Κάρμηλος αποτελούν τύπο του νόμου της Κυριακής. Κατά την αναμέτρηση υπήρχαν δύο ομάδες ασεβών προφητών, οι προφήτες του Βάαλ και οι ιερείς των αλσών. Ο Βάαλ ήταν ένας από τους θεούς που λατρεύονταν· ο άλλος που λατρευόταν στα άλση ήταν η Αστάρωθ. Ο Βάαλ ήταν αρσενική θεότητα και η Αστάρωθ ήταν θηλυκή θεότητα. Μαζί, η αρσενική θεότητα αντιπροσωπεύει το κράτος και η θηλυκή την εκκλησία.

Ο θεός που στήθηκε στη Δαν στήθηκε από τον πρώτο βασιλιά της Σαμάρειας, τον Ιεροβοάμ, ο οποίος ανήγειρε ένα χρυσό μοσχάρι τόσο στη Βαιθήλ όσο και στη Δαν. Η Βαιθήλ σημαίνει οίκος του Θεού και η Δαν σημαίνει κρίση, και μαζί αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, ο οποίος λαμβάνει χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από την επιβολή της τήρησης της Κυριακής. Εκείνα τα δύο χρυσά μοσχάρια αντιπροσωπεύονταν από το χρυσό μοσχάρι του Ααρών.

Μόσχος είναι θηρίο και χρυσό άγαλμα είναι εικόνα· επομένως ο χρυσός μόσχος του Ααρών, καθώς και οι δύο χρυσοί μόσχοι του Ιεροβοάμ, αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους που λαμβάνει χώρα ακριβώς πριν από την επιβολή του νόμου της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην περίπτωση του Ιεροβοάμ, οι δύο πόλεις παρέχουν δεύτερη μαρτυρία για τον συμβολισμό του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους, ο οποίος ορίζεται ως η εικόνα του θηρίου στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Ο τρόπος της Βηρ-σαβεέ αντιπροσωπεύει τη διαθήκη του Αβραάμ. Η πρώτη μνεία του ονόματος «Βηρ-σαβεέ» βρίσκεται στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως, ένα χωρίο το οποίο ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί για να αντικρούσει εκείνους που, στις ημέρες του, υποστήριζαν ότι πρέπει να διατηρεί κανείς τους τελετουργικούς νόμους και την περιτομή προκειμένου να σωθεί. Ο Παύλος χρησιμοποιεί το χωρίο στο οποίο βρίσκεται η πρώτη μνεία της Βηρ-σαβεέ. Επιστρατεύει εκείνη την ιστορία για να πραγματευθεί δύο διαφορετικές και αντίθετες διαθήκες μέσα στην ίδια διήγηση. Ο Παύλος χρησιμοποιεί τον υιό της δούλης (Ισμαήλ) για να αντιπροσωπεύσει μια διαθήκη που βασίζεται στην ανθρώπινη δύναμη και αντιπαραβάλλει τον Ισμαήλ προς τον Ισαάκ, τον οποίο χρησιμοποιεί για να αντιπροσωπεύσει μια διαθήκη που βασίζεται στη δύναμη του Θεού. Αυτό το χωρίο της Γραφής είναι η πρώτη φορά που μνημονεύεται η Βηρ-σαβεέ, και αργότερα στην ιστορία ο Παύλος χρησιμοποιεί εκείνη την ιστορία για να περιγράψει μια κατάσταση στην προσωπική του ιστορία, η οποία είχε προεικονισθεί στη βιβλική ιστορία. Ο Παύλος πίστευε και δίδασκε ότι η βιβλική ιστορία επαναλαμβάνεται.

Μολονότι ο Παύλος χρησιμοποιεί αυτό το χωρίο από τη Γένεση 21 για να καταδείξει δύο αντίθετες διαθήκες, στο ίδιο το χωρίο υπάρχουν δύο διαθήκες που ο Θεός συνάπτει με τον Αβραάμ, όμως δεν είναι οι δύο διαθήκες που ο Παύλος αντλεί από την αφήγηση. Στο χωρίο αυτό ο Θεός υποσχέθηκε και πάλι να εκπληρώσει την υπόσχεσή Του να καταστήσει τον Αβραάμ πατέρα πολλών εθνών μέσω του Ισαάκ, και επίσης υποσχέθηκε ότι θα καταστήσει τον Ισμαήλ πατέρα μεγάλου έθνους. Ένα χωρίο της Γραφής, τέσσερις διαθήκες μνημονευόμενες, και είναι η πρώτη φορά που η Βηρσαβεέ μνημονεύεται στις Γραφές.

Η Βηρσαβεέ αντιπροσωπεύει τη διαθήκη του Αβραάμ. Στο ίδιο ακριβώς κεφάλαιο ο Αβραάμ σύναψε επίσης διαθήκη με τον Αβιμέλεχ.

Η Βηρ-σαβεέ είναι το σύμβολο της διαθήκης του Θεού με τον Αβραάμ. Υπάρχουν αρκετές ιστορίες διαθήκης σημειωμένες στην Αγία Γραφή, οι οποίες συνδέουν τη Βηρ-σαβεέ με τη διαθήκη του Αβραάμ. Το «Beer» σημαίνει φρέαρ και το «sheba» σημαίνει «επτά». Η λέξη sheba είναι η ίδια εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «επτά καιρούς», την οποία ο Γουίλιαμ Μίλλερ ορθώς κατανόησε ότι παριστάνει την προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Ήταν η πρώτη ακριβώς «χρονική προφητεία» που ανακάλυψε, και ήταν η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια που παραμερίστηκε το 1863. Στο χωρίο όπου η λέξη «sheba» μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» σε τέσσερα διαφορετικά εδάφια, η τιμωρία του Θεού που παριστάνεται από τους «επτά καιρούς» ονομάζεται «η φιλονεικία της διαθήκης μου».

Η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» και εκφράζει τη «διαμάχη» της διαθήκης του Θεού στο Λευιτικόν είκοσι έξι, η οποία είναι το «sheba» στη λέξη Βηρ-σαβεέ, αποδίδεται επίσης δύο φορές στο βιβλίο του Δανιήλ, μία φορά ως «ο όρκος» που είναι γραμμένος στον νόμο του Μωυσή και μία φορά ως «η κατάρα». Τόσο ο «όρκος» όσο και η «κατάρα» μεταφράζονται από τη λέξη «sheba», διότι αυτή δεν σημαίνει μόνο «επτά», αλλά περιλαμβάνει και την έννοια μιας διαθήκης ή «όρκου» που, εάν παραβιαστεί, επιφέρει «κατάρα».

Η λέξη «sheba», δηλαδή επτά, η οποία αντιπροσώπευε επτά αρνιά που προσφέρθηκαν σε ένα πηγάδι στη Βηρ-σαβεέ, αντιπροσωπεύει τη διαθήκη. Και η διαθήκη του Θεού ή ο όρκος Του δηλώνει ότι οι υπάκουοι ζουν και οι ανυπάκουοι πεθαίνουν.

Η Βηρσαβεέ συμβολίζει τη διαθήκη που αντιπροσωπεύεται από την πίστη του Αβραάμ. Επομένως, όταν οι «ωραίες παρθένοι» του όγδοου κεφαλαίου του Αμώς, οι οποίες είναι επίσης οι «μωρές παρθένοι» του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Ματθαίου, οι οποίες είναι επίσης οι «ασεβείς» του δωδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ορκίζονται «εις την αμαρτίαν της Σαμαρείας», ορκίζονται υποταγή στο χάραγμα της Ιεζάβελ (του παπισμού), η οποία έχει διαπράξει πορνεία με τον Αχαάβ (τα Ηνωμένα Έθνη) και η οποία εξουσιάζει επί της εικόνας του θηρίου (των Ηνωμένων Πολιτειών).

Όταν εκείνες ακριβώς οι «ωραίες παρθένοι» λέγουν «Ζῇ ὁ θεός σου, Δαν», προσκυνούν τη χρυσή εικόνα ενός μόσχου, όπως αυτή ταυτοποιείται από δύο μάρτυρες (τον Ααρών και τον Ιεροβοάμ). Ο χρυσός μόσχος αντιπροσωπεύει την εικόνα του θηρίου, η οποία είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους.

Όταν εκείνες οι ίδιες παρθένες ισχυρίζονται ότι «ζει» ο «τρόπος» της Βηρσαβεέ, η λέξη «τρόπος» σημαίνει «οδός». Αυτή είναι ακριβώς η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τις «οδούς» των «αρχαίων τρίβων» στο Ιερεμίας 6:16. Εκείνες οι παρθένες λέγουν ότι, παρότι έχουν προσκυνήσει την εικόνα του θηρίου και έχουν δεχθεί το χάραγμα της εξουσίας του, εξακολουθούν να είναι τέκνα του Αβραάμ. Τρέχουν με αγωνία εδώ και εκεί μέσα στον Λόγο του Θεού, αναζητώντας το μήνυμα που παριστάνεται από την «ανατολή» και τον «βορρά» και από «θαλάσσης έως θαλάσσης», και εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι είναι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, αλλά είναι πλέον πολύ αργά.

Αυτές οι παρθένες αναζητούν το μήνυμα αυτών των δύο προηγουμένων εδαφίων. Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, το οποίο αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1989, όταν, όπως περιγράφεται στο Δανιήλ ένδεκα, εδάφιο σαράντα, οι «χώρες» που αντιπροσώπευαν την πρώην Σοβιετική Ένωση παρασύρθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσδιορίζει την τελική άνοδο και πτώση του παπισμού. Στα δύο αυτά εδάφια ένα μήνυμα, το οποίο παριστάνεται από την ανατολή και τον βορρά, εξοργίζει τον βασιλέα του βορρά (τον πάπα), και αρχίζει ο τελικός διωγμός, ο οποίος τελειώνει στο εδάφιο σαράντα πέντε, όταν ο παπισμός στήνει τα «σκηνώματα», λέξη που προέρχεται από την εβραϊκή λέξη με σημασία «σκηνή» (η σκηνή είναι σύμβολο εκκλησίας), αλλά είναι «το σκηνώμα» του «παλατίου» του, το οποίο αντιπροσωπεύει κράτος. Εκεί όπου τοποθετεί τη σκηνή που αντιπροσωπεύει τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, ή, όπως το ονομάζει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, την εικόνα του θηρίου, είναι «ανάμεσα στις θάλασσες», στον πληθυντικό. Οι ωραίες παρθένες αναζητούν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα που παριστάνεται στα εδάφια σαράντα τέσσερα και σαράντα πέντε του Δανιήλ ένδεκα, και στο αμέσως επόμενο εδάφιο ο Μιχαήλ εγείρεται και η δοκιμαστική περίοδος κλείνει. Και τότε το Αμώς 8:14 λέγει ότι οι ωραίες παρθένες «θέλουσι πέσει και δεν θέλουσιν αναστηθή πλέον».

Όταν οι ωραίες παρθένες ισχυρίζονται ότι είναι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, ακριβώς τη στιγμή που προσκυνούν την εικόνα του θηρίου, παριστάνονται από τον Ιωάννη ως Ιουδαίοι, οι οποίοι λέγουν ότι είναι Ιουδαίοι, αλλά δεν είναι. Ισχυρίζονται ότι είναι τα τέκνα του Αβραάμ, αλλά ψεύδονται.

Έχουν αποδεχθεί το χάραγμα του παπισμού και έτσι έχουν αποδεχθεί τον χαρακτήρα του. Ομολογούν ότι είναι Ιουδαίοι, ή ομολογούν ότι είναι Αντβεντιστές τηρούντες το Σάββατο, αλλά τότε έχουν τον χαρακτήρα του πάπα, ο οποίος, μεταξύ άλλων, κάθεται «εις τον ναόν του Θεού». Ομολογούν ότι είναι Αντβεντιστές, ή ομολογούν ότι βρίσκονται στον Αντβεντιστικό ναό, αλλά δεν είναι περισσότερο Αντβεντιστές απ’ όσο ο πάπας είναι Χριστιανός.

Εκείνοι που τρέχουν «εδώ και εκεί» αναζητώντας «τον λόγον του Κυρίου» δεν είναι «οι συνετοί» που προσδιορίζονται στο βιβλίο του Δανιήλ· αλλά προσδιορίζονται ως «παρθένοι». Είναι προφανές ότι εκείνοι που περιπλανώνται, πεινούν και αποθνήσκουν από δίψα στα εδάφια δεν «εννοούν» τους «λόγους του Κυρίου», διότι ζητούν ακριβώς αυτό το πράγμα στα ίδια τα εδάφια. Ο Λόγος του Κυρίου που αποκαλύπτεται ακριβώς πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού, και οι μωρές, ασεβείς ή «ωραίες παρθένοι» είναι εκείνες που δεν κατενόησαν την αύξηση της γνώσεως από το βιβλίο του Δανιήλ. Δεν είχαν το αναγκαίο έλαιον για να συνεχίσουν έως τον γάμον, όπως διδάσκει ο Ματθαίος.

Αυτός ο «λιμός» είναι το κλείσιμο της δοκιμασίας. Οι «παρθένοι» του Αμώς, που αναζητούν άρτο (τον Λόγο του Θεού) και ύδωρ (το Άγιο Πνεύμα) στα εδάφια, είναι οι «ασεβείς» του Δανιήλ, οι οποίοι δεν «εννοούν». Είναι οι μωρές παρθένοι του Ματθαίου, που αναζητούν το Άγιο Πνεύμα· πράγμα το οποίο, με τη συμφωνία τριών μαρτύρων, ταυτοποιεί εκείνους που αντιλαμβάνονται ότι η ευκαιρία τους να προετοιμαστούν για τον γάμο έχει παρέλθει και ότι δεν έχουν ένδυμα για να μεταβούν στον γάμο, διότι αρνήθηκαν να «ακούσουν» το ειδικό μήνυμα που τώρα αποσφραγίζεται. Από τον καιρό κατά τον οποίο το ειδικό μήνυμα αποσφραγίζεται έως το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι ο καιρός της τελευταίας κλήσεως για σωτηρία. Το να φθάσει κανείς σε εκείνον τον καιρό απροετοίμαστος σημαίνει να προετοιμάζεται να ακούσει τα λόγια: «Πολύ αργά!»

Η προφητική γραμμή που παριστάνεται με την παραβολή των δέκα παρθένων χρησιμοποιεί το λάδι για να συμβολίσει τον χαρακτήρα, αλλά «το χρυσό λάδι» και «το άγιο λάδι» συμβολίζει επίσης τα μηνύματα του «Πνεύματος του Θεού».

Εκείνοι που «περιτρέχουν εδώ και εκεί» στον Άμως προσθέτουν στη μαρτυρία που ταυτοποιεί την τάξη των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας οι οποίοι απορρίπτουν την ευθύνη τους να «εννοήσουν» το ειδικό μήνυμα από το βιβλίο της Αποκαλύψεως, το οποίο αποσφραγίζεται όταν «ο καιρός είναι πλησίον».