In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”
Στο χωρίο που εξακολουθούμε να εξετάζουμε, το οποίο σχολιάζει τον Χριστό ως τον άγγελο στην Αποκάλυψη δέκα που καταβαίνει, ο Χριστός ως ο ισχυρός άγγελος απεικονίζει «το μέρος το οποίο επιτελεί στις καταληκτικές σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά». Η «θέση» που έλαβε ο Χριστός, όταν έθεσε τον δεξιό Του πόδα επί της θαλάσσης και τον αριστερό επί της ξηράς, «δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του επί ολοκλήρου της γης». Όταν ο Χριστός έκραξε «με φωνή μεγάλη», «έκραξε» «ως όταν λέων μυκάται».
Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.
Ο Χριστός θα εκδηλώσει την παντοδυναμία Του «στις καταληκτικές σκηνές της μεγάλης διαμάχης», και όταν ο Χριστός εκδηλώνει την παντοδυναμία Του, το πράττει ως ο Λέων της φυλής του Ιούδα.
“The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.
«Ο Σωτήρας παρουσιάζεται ενώπιον του Ιωάννη υπό τα σύμβολα του “Λέοντος εκ της φυλής Ιούδα” και “Αρνίου ως εσφαγμένου”. Αποκάλυψις 5:5, 6. Τα σύμβολα αυτά αντιπροσωπεύουν την ένωση της παντοδύναμης ισχύος και της αυτοθυσιαστικής αγάπης. Ο Λέων του Ιούδα, τόσο φοβερός για τους απορρίπτοντες τη χάρη Του, θα είναι ο Αμνός του Θεού για τους υπάκουους και πιστούς.» Πράξεις των Αποστόλων, 589.
Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”
Η εκδήλωση τοῦ Χριστοῦ ὡς τοῦ Λέοντος ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα ἐπισημαίνει τὸ ἔργον Του τόσο στὴ σφράγιση ὅσο καὶ στὴν ἀποσφράγιση τῆς βιβλικῆς προφητείας, σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο χρονοδιάγραμμά Του. Ἀκριβῶς πρὶν κλείσει ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν «ὁ καιρὸς εἶναι πλησίον», θὰ ὑπάρξει ἀποσφράγιση μιᾶς ἰδιαίτερης βιβλικῆς ἀλήθειας ποὺ προσδιορίζει «ὅσα πρέπει νὰ γίνωσι ταχέως».
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού, την οποίαν έδωκεν εις αυτόν ο Θεός, διά να δείξη εις τους δούλους αυτού όσα πρέπει να γείνωσι ταχέως· και απέστειλε και εσήμανεν αυτήν διά του αγγέλου αυτού προς τον δούλον αυτού Ιωάννην· όστις εμαρτύρησε τον λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού και όσα είδε. Μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας ταύτης και φυλάττοντες τα γεγραμμένα εν αυτή· διότι ο καιρός είναι πλησίον. Αποκάλυψις 1:1–3.
When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”
Όταν ο «καιρός» που είναι «πλησίον» εισέλθει πράγματι στην ιστορία, τότε διακηρύσσεται ευλογία επάνω σε όσους αναγινώσκουν, ακούν «και τηρούν τα γεγραμμένα εν αυτή». Το ιδιαίτερο αυτό μήνυμα είναι μήνυμα ευαίσθητο ως προς τον χρόνο, το οποίο αναγνωρίζεται μόνο όταν «ο καιρός είναι πλησίον». Τότε — κατά τον καιρό εκείνο, και όχι νωρίτερα — οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να αναγινώσκουν, να ακούν «και να τηρούν τα γεγραμμένα» στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Όταν ο «καιρός είναι πλησίον», η ευλογία που διακηρύσσεται επάνω σε εκείνους που «αναγινώσκει», «ακούουν» «και τηρούν τα γεγραμμένα εν αυτή» παραλληλίζεται με το άνοιγμα του βιβλίου του Δανιήλ στον «καιρό του τέλους».
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.
Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως καιροῦ συντελείας· πολλοὶ θέλουσι περιτρέξει ἐνθάδε καὶ ἐκεῖσε, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Δανιήλ 12:4.
The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.
Οι «πολλοί» που περιτρέχουν «εδώ και εκεί» (πράγμα που συμβολίζει τη μελέτη του Λόγου του Θεού) το κάνουν αυτό κατά τον «καιρό του τέλους», όταν «οι λόγοι» που είχαν «σφραγιστεί» στο «βιβλίο» του Δανιήλ αποσφραγίζονται. Υπάρχει όμως και μια άλλη τάξη παρθένων που περιτρέχουν εδώ και εκεί αμέσως μετά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
Ιδού, έρχονται ημέρες, λέγει Κύριος ο Θεός, κατά τις οποίες θέλω αποστείλει πείναν επί την γην, ουχί πείναν άρτου, ουδέ δίψαν ύδατος, αλλά του να ακούη τις τους λόγους του Κυρίου· και θέλουσι περιπλανάσθαι από θαλάσσης έως θαλάσσης, και από βορρά έως ανατολάς, θέλουσι περιτρέχει εδώ και εκεί διά να ζητήσωσι τον λόγον του Κυρίου, και δεν θέλουσιν ευρεί αυτόν. Εν εκείνη τη ημέρα αι ωραίαι παρθένοι και οι νέοι θέλουσι λιποθυμεί από δίψαν. Οι ομνύοντες εις την αμαρτίαν της Σαμαρείας, και λέγοντες, Ζη ο θεός σου, Δαν· και, Ζη ο τρόπος της Βηρ-σαβεέ· και αυτοί θέλουσι πέσει, και δεν θέλουσι σηκωθή πλέον. Αμώς 8:11–14.
The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.
Η αμαρτία της Σαμάρειας ήταν η αμαρτία που αντιπροσωπευόταν από τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ, με τον Αχαάβ να αντιπροσωπεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιεζάβελ τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η Ιεζάβελ, ο Αχαάβ και οι ψευδοπροφήτες κατά την αναμέτρηση με τον Ηλία στο Όρος Κάρμηλος αποτελούν τύπο του νόμου της Κυριακής. Κατά την αναμέτρηση υπήρχαν δύο ομάδες ασεβών προφητών, οι προφήτες του Βάαλ και οι ιερείς των αλσών. Ο Βάαλ ήταν ένας από τους θεούς που λατρεύονταν· ο άλλος που λατρευόταν στα άλση ήταν η Αστάρωθ. Ο Βάαλ ήταν αρσενική θεότητα και η Αστάρωθ ήταν θηλυκή θεότητα. Μαζί, η αρσενική θεότητα αντιπροσωπεύει το κράτος και η θηλυκή την εκκλησία.
The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.
Ο θεός που στήθηκε στη Δαν στήθηκε από τον πρώτο βασιλιά της Σαμάρειας, τον Ιεροβοάμ, ο οποίος ανήγειρε ένα χρυσό μοσχάρι τόσο στη Βαιθήλ όσο και στη Δαν. Η Βαιθήλ σημαίνει οίκος του Θεού και η Δαν σημαίνει κρίση, και μαζί αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, ο οποίος λαμβάνει χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από την επιβολή της τήρησης της Κυριακής. Εκείνα τα δύο χρυσά μοσχάρια αντιπροσωπεύονταν από το χρυσό μοσχάρι του Ααρών.
A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.
Μόσχος είναι θηρίο και χρυσό άγαλμα είναι εικόνα· επομένως ο χρυσός μόσχος του Ααρών, καθώς και οι δύο χρυσοί μόσχοι του Ιεροβοάμ, αντιπροσωπεύουν τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους που λαμβάνει χώρα ακριβώς πριν από την επιβολή του νόμου της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην περίπτωση του Ιεροβοάμ, οι δύο πόλεις παρέχουν δεύτερη μαρτυρία για τον συμβολισμό του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους, ο οποίος ορίζεται ως η εικόνα του θηρίου στο βιβλίο της Αποκάλυψης.
The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.
Ο τρόπος της Βηρ-σαβεέ αντιπροσωπεύει τη διαθήκη του Αβραάμ. Η πρώτη μνεία του ονόματος «Βηρ-σαβεέ» βρίσκεται στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως, ένα χωρίο το οποίο ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί για να αντικρούσει εκείνους που, στις ημέρες του, υποστήριζαν ότι πρέπει να διατηρεί κανείς τους τελετουργικούς νόμους και την περιτομή προκειμένου να σωθεί. Ο Παύλος χρησιμοποιεί το χωρίο στο οποίο βρίσκεται η πρώτη μνεία της Βηρ-σαβεέ. Επιστρατεύει εκείνη την ιστορία για να πραγματευθεί δύο διαφορετικές και αντίθετες διαθήκες μέσα στην ίδια διήγηση. Ο Παύλος χρησιμοποιεί τον υιό της δούλης (Ισμαήλ) για να αντιπροσωπεύσει μια διαθήκη που βασίζεται στην ανθρώπινη δύναμη και αντιπαραβάλλει τον Ισμαήλ προς τον Ισαάκ, τον οποίο χρησιμοποιεί για να αντιπροσωπεύσει μια διαθήκη που βασίζεται στη δύναμη του Θεού. Αυτό το χωρίο της Γραφής είναι η πρώτη φορά που μνημονεύεται η Βηρ-σαβεέ, και αργότερα στην ιστορία ο Παύλος χρησιμοποιεί εκείνη την ιστορία για να περιγράψει μια κατάσταση στην προσωπική του ιστορία, η οποία είχε προεικονισθεί στη βιβλική ιστορία. Ο Παύλος πίστευε και δίδασκε ότι η βιβλική ιστορία επαναλαμβάνεται.
Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.
Μολονότι ο Παύλος χρησιμοποιεί αυτό το χωρίο από τη Γένεση 21 για να καταδείξει δύο αντίθετες διαθήκες, στο ίδιο το χωρίο υπάρχουν δύο διαθήκες που ο Θεός συνάπτει με τον Αβραάμ, όμως δεν είναι οι δύο διαθήκες που ο Παύλος αντλεί από την αφήγηση. Στο χωρίο αυτό ο Θεός υποσχέθηκε και πάλι να εκπληρώσει την υπόσχεσή Του να καταστήσει τον Αβραάμ πατέρα πολλών εθνών μέσω του Ισαάκ, και επίσης υποσχέθηκε ότι θα καταστήσει τον Ισμαήλ πατέρα μεγάλου έθνους. Ένα χωρίο της Γραφής, τέσσερις διαθήκες μνημονευόμενες, και είναι η πρώτη φορά που η Βηρσαβεέ μνημονεύεται στις Γραφές.
Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.
Διὸ εἶπεν πρὸς τὸν Ἀβραάμ· Ἔκβαλε ταύτην τὴν δούλην καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς· διότι ὁ υἱὸς τῆς δούλης ταύτης δὲν θὰ γίνῃ κληρονόμος μετὰ τοῦ υἱοῦ μου, τοῦ Ἰσαάκ. Καὶ τὸ πρᾶγμα ἐφάνη εἰς τὸν Ἀβραὰμ λίαν βαρύ, ἕνεκα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Ἀβραάμ· Ἂς μὴ σοῦ φανῇ βαρὺ ἐξ αἰτίας τοῦ παιδίου καὶ ἐξ αἰτίας τῆς δούλης σου· εἰς πάντα ὅσα σοι εἶπεν ἡ Σάρρα, ἄκουε τὴν φωνὴν αὐτῆς· διότι ἐν τῷ Ἰσαὰκ θὰ κληθῇ τὸ σπέρμα σου. Ἀλλὰ καὶ τὸν υἱὸν τῆς δούλης θὰ κάμω ἔθνος, διότι εἶναι σπέρμα σου. Καὶ ἐσηκώθη ὁ Ἀβραὰμ ἐνωρὶς τὸ πρωί, καὶ ἔλαβε ἄρτους καὶ ἀσκόν ὕδατος, καὶ ἔδωκεν αὐτὰ εἰς τὴν Ἄγαρ, θέσας αὐτὰ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτῆς, καὶ τὸ παιδίον, καὶ ἀπέστειλεν αὐτήν· καὶ ἐκείνη ἀνεχώρησε καὶ περιεπλανᾶτο ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Βηρ-σαβεέ. Γένεσις 21:10–14.
Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.
Η Βηρσαβεέ αντιπροσωπεύει τη διαθήκη του Αβραάμ. Στο ίδιο ακριβώς κεφάλαιο ο Αβραάμ σύναψε επίσης διαθήκη με τον Αβιμέλεχ.
And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.
Καὶ ἐγένετο ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ, ὅτι ὁ Αβιμέλεχ καὶ ὁ Φιχόλ, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατεύματός αὐτοῦ, ἐλάλησαν πρὸς τὸν Αβραάμ, λέγοντες· Ὁ Θεὸς εἶναι μετὰ σοῦ ἐν πᾶσιν ὅσα πράττεις· τώρα λοιπόν ὅρκισόν μοι ἐνταῦθα εἰς τὸν Θεόν ὅτι δὲν θὰ φερθῇς δολίως πρὸς ἐμέ, οὔτε πρὸς τὸν υἱόν μου, οὔτε πρὸς τὸν υἱὸν τοῦ υἱοῦ μου· ἀλλὰ κατὰ τὴν καλοσύνην τὴν ὁποίαν ἔδειξα πρὸς σέ, θὰ πράξῃς πρὸς ἐμέ καὶ πρὸς τὴν γῆν, ἐν ᾗ παρῴκησας. Καὶ εἶπεν ὁ Αβραάμ· Θὰ ὀμώσω.
And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.
Καὶ ἤλεγξεν ὁ Ἀβραὰμ τὸν Ἀβιμέλεχ ἐξ αἰτίας τοῦ φρέατος τοῦ ὕδατος, τὸ ὁποῖον οἱ δοῦλοι τοῦ Ἀβιμέλεχ ἀφῄρεσαν βιαίως. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβιμέλεχ· Δὲν ἐγνώριζα τίς ἔπραξε τοῦτο τὸ πράγμα· οὔτε σὺ μοι τὸ ἀνήγγειλας, οὔτε καὶ ἐγὼ ἤκουσα περὶ αὐτοῦ, εἰ μὴ μόνον σήμερον.
And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?
Καὶ ἔλαβεν ὁ Ἀβραὰμ πρόβατα καὶ βόας, καὶ ἔδωκεν αὐτὰ εἰς τὸν Ἀβιμέλεχ· καὶ ἔκαμον ἀμφότεροι διαθήκην. Καὶ ἔθεσεν ὁ Ἀβραὰμ ἑπτὰ ἀρνία θηλυκὰ ἀπὸ τοῦ ποιμνίου χωριστὰ καθ’ ἑαυτά. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀβιμέλεχ πρὸς τὸν Ἀβραάμ, Τί σημαίνουσι ταῦτα τὰ ἑπτὰ ἀρνία τὰ θηλυκὰ, τὰ ὁποῖα ἔθεσας χωριστὰ καθ’ ἑαυτά;
And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.
Καὶ εἶπεν· Ταύτας τὰς ἑπτὰ ἀμνάδας θέλεις λάβει ἐκ τῆς χειρός μου, ἵνα ὦσιν εἰς μαρτύριον εἰς ἐμέ, ὅτι ἐγὼ ἔσκαψα τὸ φρέαρ τοῦτο. Διὰ τοῦτο ἐκάλεσε τὸν τόπον ἐκεῖνον Βηρσαβεέ· ἐπειδὴ ἐκεῖ ὤμοσαν ἀμφότεροι. Οὕτως συνήψαν διαθήκην ἐν Βηρσαβεέ· τότε ἀνέστη ὁ Ἀβιμέλεχ, καὶ ὁ Φιχόλ, ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ στρατεύματος αὐτοῦ, καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν γῆν τῶν Φιλισταίων. Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Ἀβραὰμ ἄλσος ἐν Βηρσαβεέ, καὶ ἐπεκαλέσατο ἐκεῖ τὸ ὄνομα Κυρίου, τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.
And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.
Καὶ ὁ Ἀβραὰμ παρῴκησεν ἐν τῇ γῇ τῶν Φιλισταίων πολλὰς ἡμέρας. Γένεσις 21:22–34.
Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”
Η Βηρ-σαβεέ είναι το σύμβολο της διαθήκης του Θεού με τον Αβραάμ. Υπάρχουν αρκετές ιστορίες διαθήκης σημειωμένες στην Αγία Γραφή, οι οποίες συνδέουν τη Βηρ-σαβεέ με τη διαθήκη του Αβραάμ. Το «Beer» σημαίνει φρέαρ και το «sheba» σημαίνει «επτά». Η λέξη sheba είναι η ίδια εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «επτά καιρούς», την οποία ο Γουίλιαμ Μίλλερ ορθώς κατανόησε ότι παριστάνει την προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Ήταν η πρώτη ακριβώς «χρονική προφητεία» που ανακάλυψε, και ήταν η πρώτη θεμελιώδης αλήθεια που παραμερίστηκε το 1863. Στο χωρίο όπου η λέξη «sheba» μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» σε τέσσερα διαφορετικά εδάφια, η τιμωρία του Θεού που παριστάνεται από τους «επτά καιρούς» ονομάζεται «η φιλονεικία της διαθήκης μου».
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
Τότε και εγώ θα περιπατήσω εναντίον σας και θα σας παιδεύσω ακόμη επτά φορές για τις αμαρτίες σας. Και θα φέρω επάνω σας μάχαιρα, η οποία θα εκδικήσει την παραβίαση της διαθήκης μου· και όταν θα συγκεντρωθείτε μέσα στις πόλεις σας, θα στείλω ανάμεσά σας θανατικό· και θα παραδοθείτε στο χέρι του εχθρού. Λευιτικόν 26:24, 25.
The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”
Η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» και εκφράζει τη «διαμάχη» της διαθήκης του Θεού στο Λευιτικόν είκοσι έξι, η οποία είναι το «sheba» στη λέξη Βηρ-σαβεέ, αποδίδεται επίσης δύο φορές στο βιβλίο του Δανιήλ, μία φορά ως «ο όρκος» που είναι γραμμένος στον νόμο του Μωυσή και μία φορά ως «η κατάρα». Τόσο ο «όρκος» όσο και η «κατάρα» μεταφράζονται από τη λέξη «sheba», διότι αυτή δεν σημαίνει μόνο «επτά», αλλά περιλαμβάνει και την έννοια μιας διαθήκης ή «όρκου» που, εάν παραβιαστεί, επιφέρει «κατάρα».
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Ναι, πᾶς ὁ Ἰσραὴλ παρέβη τὸν νόμον σου, ἀποστραφεὶς μάλιστα, ὥστε νὰ μὴν ὑπακούῃ εἰς τὴν φωνήν σου· διὰ τοῦτο ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς ἡ κατάρα καὶ ὁ ὅρκος, ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ Μωυσέως τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ ἡμάρτομεν εἰς αὐτόν. Δανιήλ 9:11.
The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.
Η λέξη «sheba», δηλαδή επτά, η οποία αντιπροσώπευε επτά αρνιά που προσφέρθηκαν σε ένα πηγάδι στη Βηρ-σαβεέ, αντιπροσωπεύει τη διαθήκη. Και η διαθήκη του Θεού ή ο όρκος Του δηλώνει ότι οι υπάκουοι ζουν και οι ανυπάκουοι πεθαίνουν.
Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).
Η Βηρσαβεέ συμβολίζει τη διαθήκη που αντιπροσωπεύεται από την πίστη του Αβραάμ. Επομένως, όταν οι «ωραίες παρθένοι» του όγδοου κεφαλαίου του Αμώς, οι οποίες είναι επίσης οι «μωρές παρθένοι» του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Ματθαίου, οι οποίες είναι επίσης οι «ασεβείς» του δωδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ορκίζονται «εις την αμαρτίαν της Σαμαρείας», ορκίζονται υποταγή στο χάραγμα της Ιεζάβελ (του παπισμού), η οποία έχει διαπράξει πορνεία με τον Αχαάβ (τα Ηνωμένα Έθνη) και η οποία εξουσιάζει επί της εικόνας του θηρίου (των Ηνωμένων Πολιτειών).
When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.
Όταν εκείνες ακριβώς οι «ωραίες παρθένοι» λέγουν «Ζῇ ὁ θεός σου, Δαν», προσκυνούν τη χρυσή εικόνα ενός μόσχου, όπως αυτή ταυτοποιείται από δύο μάρτυρες (τον Ααρών και τον Ιεροβοάμ). Ο χρυσός μόσχος αντιπροσωπεύει την εικόνα του θηρίου, η οποία είναι ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους.
When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.
Όταν εκείνες οι ίδιες παρθένες ισχυρίζονται ότι «ζει» ο «τρόπος» της Βηρσαβεέ, η λέξη «τρόπος» σημαίνει «οδός». Αυτή είναι ακριβώς η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τις «οδούς» των «αρχαίων τρίβων» στο Ιερεμίας 6:16. Εκείνες οι παρθένες λέγουν ότι, παρότι έχουν προσκυνήσει την εικόνα του θηρίου και έχουν δεχθεί το χάραγμα της εξουσίας του, εξακολουθούν να είναι τέκνα του Αβραάμ. Τρέχουν με αγωνία εδώ και εκεί μέσα στον Λόγο του Θεού, αναζητώντας το μήνυμα που παριστάνεται από την «ανατολή» και τον «βορρά» και από «θαλάσσης έως θαλάσσης», και εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι είναι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, αλλά είναι πλέον πολύ αργά.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Αλλά αγγελίες από την ανατολή και από τον βορρά θα τον ταράξουν· γι’ αυτό θα εξέλθει με μεγάλη οργή, για να αφανίσει και να εξολοθρεύσει ολοσχερώς πολλούς. Και θα στήσει τις σκηνές του παλατιού του ανάμεσα στις θάλασσες, στο ένδοξο άγιο όρος· πλην όμως θα φθάσει στο τέλος του, και κανείς δεν θα τον βοηθήσει. Δανιήλ 11:44, 45.
Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”
Αυτές οι παρθένες αναζητούν το μήνυμα αυτών των δύο προηγουμένων εδαφίων. Το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα, το οποίο αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1989, όταν, όπως περιγράφεται στο Δανιήλ ένδεκα, εδάφιο σαράντα, οι «χώρες» που αντιπροσώπευαν την πρώην Σοβιετική Ένωση παρασύρθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσδιορίζει την τελική άνοδο και πτώση του παπισμού. Στα δύο αυτά εδάφια ένα μήνυμα, το οποίο παριστάνεται από την ανατολή και τον βορρά, εξοργίζει τον βασιλέα του βορρά (τον πάπα), και αρχίζει ο τελικός διωγμός, ο οποίος τελειώνει στο εδάφιο σαράντα πέντε, όταν ο παπισμός στήνει τα «σκηνώματα», λέξη που προέρχεται από την εβραϊκή λέξη με σημασία «σκηνή» (η σκηνή είναι σύμβολο εκκλησίας), αλλά είναι «το σκηνώμα» του «παλατίου» του, το οποίο αντιπροσωπεύει κράτος. Εκεί όπου τοποθετεί τη σκηνή που αντιπροσωπεύει τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, ή, όπως το ονομάζει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, την εικόνα του θηρίου, είναι «ανάμεσα στις θάλασσες», στον πληθυντικό. Οι ωραίες παρθένες αναζητούν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα που παριστάνεται στα εδάφια σαράντα τέσσερα και σαράντα πέντε του Δανιήλ ένδεκα, και στο αμέσως επόμενο εδάφιο ο Μιχαήλ εγείρεται και η δοκιμαστική περίοδος κλείνει. Και τότε το Αμώς 8:14 λέγει ότι οι ωραίες παρθένες «θέλουσι πέσει και δεν θέλουσιν αναστηθή πλέον».
When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.
Όταν οι ωραίες παρθένες ισχυρίζονται ότι είναι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, ακριβώς τη στιγμή που προσκυνούν την εικόνα του θηρίου, παριστάνονται από τον Ιωάννη ως Ιουδαίοι, οι οποίοι λέγουν ότι είναι Ιουδαίοι, αλλά δεν είναι. Ισχυρίζονται ότι είναι τα τέκνα του Αβραάμ, αλλά ψεύδονται.
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
Ιδού, θα κάμω αυτούς εκ της συναγωγής του Σατανά, οι οποίοι λέγουσιν ότι είναι Ιουδαίοι και δεν είναι, αλλά ψεύδονται· ιδού, θα κάμω αυτούς να έλθουν και να προσκυνήσουν ενώπιον των ποδών σου, και να γνωρίσουν ότι εγώ σε ηγάπησα. Αποκάλυψις 3:9.
They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.
Έχουν αποδεχθεί το χάραγμα του παπισμού και έτσι έχουν αποδεχθεί τον χαρακτήρα του. Ομολογούν ότι είναι Ιουδαίοι, ή ομολογούν ότι είναι Αντβεντιστές τηρούντες το Σάββατο, αλλά τότε έχουν τον χαρακτήρα του πάπα, ο οποίος, μεταξύ άλλων, κάθεται «εις τον ναόν του Θεού». Ομολογούν ότι είναι Αντβεντιστές, ή ομολογούν ότι βρίσκονται στον Αντβεντιστικό ναό, αλλά δεν είναι περισσότερο Αντβεντιστές απ’ όσο ο πάπας είναι Χριστιανός.
Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.
Εκείνοι που τρέχουν «εδώ και εκεί» αναζητώντας «τον λόγον του Κυρίου» δεν είναι «οι συνετοί» που προσδιορίζονται στο βιβλίο του Δανιήλ· αλλά προσδιορίζονται ως «παρθένοι». Είναι προφανές ότι εκείνοι που περιπλανώνται, πεινούν και αποθνήσκουν από δίψα στα εδάφια δεν «εννοούν» τους «λόγους του Κυρίου», διότι ζητούν ακριβώς αυτό το πράγμα στα ίδια τα εδάφια. Ο Λόγος του Κυρίου που αποκαλύπτεται ακριβώς πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι η Αποκάλυψις του Ιησού Χριστού, και οι μωρές, ασεβείς ή «ωραίες παρθένοι» είναι εκείνες που δεν κατενόησαν την αύξηση της γνώσεως από το βιβλίο του Δανιήλ. Δεν είχαν το αναγκαίο έλαιον για να συνεχίσουν έως τον γάμον, όπως διδάσκει ο Ματθαίος.
That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”
Αυτός ο «λιμός» είναι το κλείσιμο της δοκιμασίας. Οι «παρθένοι» του Αμώς, που αναζητούν άρτο (τον Λόγο του Θεού) και ύδωρ (το Άγιο Πνεύμα) στα εδάφια, είναι οι «ασεβείς» του Δανιήλ, οι οποίοι δεν «εννοούν». Είναι οι μωρές παρθένοι του Ματθαίου, που αναζητούν το Άγιο Πνεύμα· πράγμα το οποίο, με τη συμφωνία τριών μαρτύρων, ταυτοποιεί εκείνους που αντιλαμβάνονται ότι η ευκαιρία τους να προετοιμαστούν για τον γάμο έχει παρέλθει και ότι δεν έχουν ένδυμα για να μεταβούν στον γάμο, διότι αρνήθηκαν να «ακούσουν» το ειδικό μήνυμα που τώρα αποσφραγίζεται. Από τον καιρό κατά τον οποίο το ειδικό μήνυμα αποσφραγίζεται έως το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι ο καιρός της τελευταίας κλήσεως για σωτηρία. Το να φθάσει κανείς σε εκείνον τον καιρό απροετοίμαστος σημαίνει να προετοιμάζεται να ακούσει τα λόγια: «Πολύ αργά!»
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
«Υπάρχει ένας κόσμος που κείται εν τη πονηρία, μέσα στην απάτη και την πλάνη, στην ίδια τη σκιά του θανάτου,—κοιμώμενος, κοιμώμενος. Ποιοι αισθάνονται οδύνη ψυχής για να τους αφυπνίσουν; Ποια φωνή μπορεί να τους φθάσει; Ο νους μου μεταφέρθηκε στο μέλλον, όταν θα δοθεί το σύνθημα. “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού.” Αλλά μερικοί θα έχουν καθυστερήσει να προμηθευθούν το έλαιον για την αναπλήρωση των λαμπάδων τους, και πολύ αργά θα ανακαλύψουν ότι ο χαρακτήρας, ο οποίος παριστάνεται διά του ελαίου, δεν είναι μεταβιβάσιμος.» Review and Herald, February 11, 1896.
The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”
Η προφητική γραμμή που παριστάνεται με την παραβολή των δέκα παρθένων χρησιμοποιεί το λάδι για να συμβολίσει τον χαρακτήρα, αλλά «το χρυσό λάδι» και «το άγιο λάδι» συμβολίζει επίσης τα μηνύματα του «Πνεύματος του Θεού».
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«Οι κεχρισμένοι, οι ιστάμενοι πλησίον του Κυρίου πάσης της γης, κατέχουν τη θέση που είχε κάποτε δοθεί στον Σατανά ως επισκιάζον Χερούβ. Μέσω των αγίων όντων που περιβάλλουν τον θρόνο Του, ο Κύριος διατηρεί αδιάκοπη επικοινωνία με τους κατοίκους της γης. Το χρυσό έλαιο αντιπροσωπεύει τη χάρη με την οποία ο Θεός διατηρεί τις λυχνίες των πιστών εφοδιασμένες, ώστε να μη τρεμοσβήνουν και σβήνουν. Εάν αυτό το άγιο έλαιο δεν εκχυνόταν από τον ουρανό μέσω των μηνυμάτων του Πνεύματος του Θεού, οι δυνάμεις του κακού θα είχαν πλήρη εξουσία επάνω στους ανθρώπους.»
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«Ο Θεός ατιμάζεται όταν δεν δεχόμαστε τις αγγελίες που μας αποστέλλει. Έτσι απορρίπτουμε το χρυσό έλαιο το οποίο θα εξέχεε στις ψυχές μας, ώστε να μεταδοθεί σε εκείνους που βρίσκονται στο σκότος. Όταν ακουστεί η κλήση, “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού,” εκείνοι που δεν έχουν λάβει το άγιο έλαιο, που δεν έχουν διαφυλάξει τη χάρη του Χριστού στις καρδιές τους, θα διαπιστώσουν, όπως οι μωρές παρθένοι, ότι δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον Κύριό τους. Δεν έχουν, μέσα τους, τη δύναμη να αποκτήσουν το έλαιο, και η ζωή τους ναυαγεί. Αλλά αν ζητηθεί το Άγιο Πνεύμα του Θεού, αν ικετεύσουμε, όπως έκανε ο Μωυσής, “Δείξον μοι την δόξαν σου,” η αγάπη του Θεού θα εκχυθεί στις καρδιές μας. Μέσω των χρυσών σωλήνων, το χρυσό έλαιο θα μεταδοθεί σε εμάς. “Ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος, αλλά διά του Πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων.” Καθώς δέχονται τις λαμπρές ακτίνες του Ηλίου της Δικαιοσύνης, τα τέκνα του Θεού λάμπουν ως φώτα μέσα στον κόσμο.» Review and Herald, 20 Ιουλίου, 1897.
Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”
Εκείνοι που «περιτρέχουν εδώ και εκεί» στον Άμως προσθέτουν στη μαρτυρία που ταυτοποιεί την τάξη των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας οι οποίοι απορρίπτουν την ευθύνη τους να «εννοήσουν» το ειδικό μήνυμα από το βιβλίο της Αποκαλύψεως, το οποίο αποσφραγίζεται όταν «ο καιρός είναι πλησίον».
“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.
«Ζούμε τώρα σε έναν εξαιρετικά επικίνδυνο καιρό, και κανείς από εμάς δεν πρέπει να βραδύνει στο να επιζητεί προετοιμασία για την έλευση του Χριστού. Ας μη ακολουθήσει κανείς το παράδειγμα των μωρών παρθένων και νομίσει ότι θα είναι ασφαλές να περιμένει έως ότου έλθει η κρίση, προτού αποκτήσει την προετοιμασία του χαρακτήρα για να σταθεί τότε. Θα είναι πολύ αργά να αναζητήσει κανείς τη δικαιοσύνη του Χριστού όταν οι προσκεκλημένοι κληθούν να εισέλθουν και εξετασθούν. Τώρα είναι ο καιρός να ενδυθούμε τη δικαιοσύνη του Χριστού,—το ένδυμα του γάμου που θα σας καταστήσει ικανούς να εισέλθετε στο γαμήλιο δείπνο του Αρνίου. Στην παραβολή, οι μωρές παρθένες παρουσιάζονται να ζητούν λάδι, και να μην το λαμβάνουν κατόπιν του αιτήματός τους. Αυτό συμβολίζει εκείνους που δεν έχουν προετοιμάσει τον εαυτό τους, αναπτύσσοντας χαρακτήρα ικανό να σταθεί σε καιρό κρίσεως. Είναι σαν να πήγαιναν στους γείτονές τους και να έλεγαν: Δώστε μου τον χαρακτήρα σας, αλλιώς θα χαθώ. Εκείνοι που ήταν φρόνιμοι δεν μπορούσαν να μεταδώσουν το λάδι τους στις τρεμοσβήνουσες λαμπάδες των μωρών παρθένων. Ο χαρακτήρας δεν μεταβιβάζεται. Δεν αγοράζεται ούτε πωλείται· αποκτάται. Ο Κύριος έχει δώσει σε κάθε άτομο την ευκαιρία να αποκτήσει δίκαιο χαρακτήρα κατά τις ώρες της δοκιμασίας· αλλά δεν έχει προβλέψει τρόπο με τον οποίο ένας ανθρώπινος παράγοντας να μπορεί να μεταδώσει σε άλλον τον χαρακτήρα που ανέπτυξε περνώντας μέσα από σκληρές εμπειρίες, μαθαίνοντας μαθήματα από τον μεγάλο Διδάσκαλο, ώστε να μπορεί να εκδηλώνει υπομονή υπό δοκιμασία και να ασκεί πίστη, ώστε να μετακινεί βουνά αδυναμίας. Είναι αδύνατον να μεταδοθεί το άρωμα της αγάπης,—να δοθούν σε άλλον πραότητα, λεπτότητα και επιμονή. Είναι αδύνατον για μία ανθρώπινη καρδιά να εκχέει σε άλλη την αγάπη του Θεού και της ανθρωπότητας.»
“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.
«Ἀλλ’ ἔρχεται ἡ ἡμέρα, καὶ εἶναι πλησίον ἐφ’ ἡμᾶς, ὅτε πᾶσα πτυχή τοῦ χαρακτῆρος θὰ ἀποκαλυφθῇ διὰ ἰδιαίτερου πειρασμοῦ. Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ παραμείνουν πιστοὶ εἰς τὴν ἀρχήν, ποὺ θὰ ἀσκήσουν πίστιν μέχρι τέλους, θὰ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν πιστοὶ ὑπὸ δοκιμὴν καὶ θλίψιν κατὰ τὰς προγενεστέρας ὥρας τῆς δοκιμασίας των, καὶ ἔπλασαν χαρακτῆρας κατὰ τὴν ὁμοιότητα τοῦ Χριστοῦ. Θὰ εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐκαλλιέργησαν στενὴν γνωριμίαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ, οἵτινες, διὰ τῆς σοφίας καὶ χάριτος αὐτοῦ, γίνονται μέτοχοι τῆς θείας φύσεως. Ἀλλ’ οὐδεὶς ἄνθρωπος δύναται νὰ δώσῃ εἰς ἄλλον ἀφοσίωσιν καρδίας καὶ εὐγενεῖς ἰδιότητας τοῦ νοός, οὔτε νὰ ἀναπληρώσῃ τὰς ἐλλείψεις του μὲ ἠθικὴν δύναμιν. Ἕκαστος ἡμῶν δύναται νὰ πράξῃ πολλὰ ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, δίδων εἰς τοὺς ἀνθρώπους παράδειγμα χριστοειδές, ἐπηρεάζων οὕτως αὐτοὺς νὰ προσέλθουν εἰς τὸν Χριστὸν διὰ τὴν δικαιοσύνην, χωρὶς τὴν ὁποίαν δὲν δύνανται νὰ σταθοῦν ἐν τῇ κρίσει. Οἱ ἄνθρωποι πρέπει μετὰ προσευχῆς νὰ ἐξετάζουν τὸ σπουδαῖον ζήτημα τῆς διαπλάσεως τοῦ χαρακτῆρος καὶ νὰ διαμορφώνουν τοὺς χαρακτῆρας των κατὰ τὸ θεῖον ὑπόδειγμα.» The Youth’s Instructor, January 16, 1896.