حزقیال به‌عنوان «نبی سوگوار» شناخته می‌شود، زیرا نماد آن صد و چهل و چهار هزار نفری است که در باب نهم کتاب او، به‌سبب رجاساتی که در سرزمین و در کلیسا انجام می‌شود، سوگواری می‌کنند (آه می‌کشند و می‌گریند). در فرازی از کتاب «شهادت‌ها» که در مقالۀ پیشین نقل کردیم، خواهر وایت چنین نوشت: «خودِ نبی در سرزمینی بیگانه، غریبی بود؛ جایی که جاه‌طلبی بی‌حدوحصر و قساوت وحشیانه حاکمیت مطلق داشت. آنچه از ستمگری و بیداد آدمیان می‌دید و می‌شنید، جانش را می‌آزرد، و او شب و روز به‌تلخی سوگواری می‌کرد.»
آن یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر، «راندگانِ اسرائیل» هستند که پراکنده شدند؛ چنان‌که به اسارت برده شدنِ حزقیال نمایانگر آن است. فرایندِ مُهر شدن که در حزقیال ۹ به تصویر کشیده شده، همان است که در مکاشفه ۷ آمده است، و هر دوی آن باب‌ها به‌مثابه رویدادهایی در ایام آخر ارائه شده‌اند.
«این مُهر نهادن بر بندگان خدا همان چیزی است که در رؤیا به حزقیال نشان داده شد.» Testimonies to Ministers, 445.
خدا از عرش، کروبیان را هدایت می‌کند و آنان نیز به‌نوبۀ خود چرخ‌ها را اداره می‌کنند. حزقیال می‌بایست از این رؤیا درمی‌یافت که خدا زمام امور را در دست داشت، حتی در دورانی که ظاهراً همه‌چیز دچار آشفتگی بود. خواهر وایت، پس از تشریح این ساختار که در آن خدا بر عرش نشسته و کروبیانی را هدایت می‌کند که امور زمین را اداره می‌کنند، هنگام توصیف یوحنا در قدس، آنجا که مسیح در میان هفت کلیسا گام می‌زد، عبارت «به همین‌سان» را به کار می‌برد. حزقیال و یوحنا نماد کسانی هستند که در دوران مُهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر زندگی می‌کنند. چنان‌که الهام به ثبت رسانده است: «صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما رخ دهند، هنوز حتی به خیال کسی نیز نیامده‌اند.»
بی‌گمان، هنگامی که خواهر وایت آن سخنان را به قلم آورد، آن سخنان حقیقت داشتند؛ اما در زمان مُهر شدن، تحقق کامل خود را می‌یابند. آیا حدود بیست سال پیش تصور می‌کردید که آنچه اکنون در جهان، هم‌زمان با هجوم دسته‌های انبوه ملخ‌های اسلام، در حال وقوع است، واقعاً رخ دهد؟ نمادپردازیِ اسلام با ملخ‌ها در باب نهم مکاشفه، مهاجرت ملخ‌های شمال آفریقا در طبیعت را نیز در بر می‌گیرد. مسیر مهاجرت آن دسته‌های انبوه ملخ در آفریقا، بر جغرافیای سرزمین‌هایی منطبق است که به تصرف اسلام درآمدند. اسلام از نسل اسماعیل است و مادر اسماعیل، هاجر بود. هاجر به معنای «گریز» یا «گریختن» است. در عربی، این نام معمولاً به صورت Hajar (هاجر) نوشته می‌شود و با همان ریشه‌ای پیوند دارد که واژهٔ «هجرت» (مهاجرت/گریزِ محمد) از آن گرفته شده است. ریشه‌های اسلام نه‌تنها با هجوم دسته‌های انبوه ملخ پیوند دارند، بلکه معنای مهاجرت را نیز در خود دارند. آیا هرگز کسی تصورش را هم می‌کرد که مهاجرت غیرقانونی، جلوه‌ای از ملخِ اسلام باشد؟
آیا کسی در خواب هم می‌دید که کمونیست‌های جهانی با خیل سپاهیان اسلام اتحادی تشکیل دهند که اکنون «اتحاد سرخ و سبز» نامیده می‌شود؟ اسلام و قدرت اژدهاییِ جهان‌گرایان، به‌ترتیب در مکاشفه ۹/۱۱، هر دو از چاه هاویه برمی‌آیند، و چاه هاویه نمایانگر تجلی قدرت شیطانی است. هر دوی این متحدان کنونی، بنا بر کتب مقدسِ حقیقت، ابزارهای شیطان‌اند. هاجر مصری بود و اسماعیل نماد اسلام است؛ ازاین‌رو، هاجر و اسماعیل نمادهای اتحاد امروزیِ سرخ و سبز هستند.
««و چون شهادتِ خود را به پایان رسانند [یا: در حال به پایان رساندن باشند].» دوره‌ای که در آن دو شاهد می‌بایست در پلاس نبوّت کنند، در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید. هنگامی که به پایان کار خود در گمنامی نزدیک می‌شدند، می‌بایست آن قدرتی که از آن با عنوان «وحشی که از هاویه برمی‌آید» یاد شده است، با ایشان جنگ کند. در بسیاری از ملت‌های اروپا، قدرت‌هایی که در کلیسا و دولت فرمان می‌راندند، قرن‌ها از طریق دستگاه پاپی تحت مهار شیطان بوده‌اند. امّا در اینجا تجلّی تازه‌ای از قدرت شیطانی به نمایش گذاشته می‌شود.» The Great Controversy, 268.
خواهر وایت در اینجا ظهور سوسیالیسم را در دوران انقلاب فرانسه مشخص می‌کند و در عین حال خاطرنشان می‌سازد که شیطان بر قدرت پاپی نیز تسلط دارد. قدرت پاپی نیز در فصل هفدهم مکاشفه از چاه بی‌انتها بیرون می‌آید، و در فصل نهم مکاشفه، اسلام همان دودی است که از چاه بی‌انتها برخاست. نکته همچنان به قوت خود باقی است: آیا مقصود الهام واقعاً این بود که «صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع بپیوندند، هنوز حتی به خواب کسی هم نیامده‌اند»؟ چه کسی به خواب می‌دید که اسلام اکنون در سراسر اروپا گسترش یابد و اینک بر قاره‌های آمریکا فرود آید؟ آیا شما به خواب می‌دیدید که ملخ‌ها به دست جهانی‌گرایانِ سازمان ملل متحد، اتحادیهٔ اروپا و حزب دموکرات ایالات متحده در سراسر جهان پراکنده شوند؟
چه کسی تصور می‌کرد که نهادهای آموزشی تحت سیطرۀ ائتلاف کمونیستی و اسلامی قرار گیرند؛ ائتلافی که اکنون با دلارهای مالیاتیِ شهروندانی تأمین مالی می‌شود که هرگز قصد نداشتند مالیاتشان صرف نابودی همان کشوری شود که این دلارهای مالیاتی را تأمین می‌کند؟
چه کسی تصور می‌کرد که بریتانیای کبیر تجاوز گروهی به دختران سفیدپوست، ربودن، زندانی‌کردن و به‌قتل‌رساندن آنان به دست اسلام را ترویج کند و از آن حمایت کند؟ بسیاری به این واقعیت اشاره می‌کنند که هر نظام کمونیستی‌ای که تاکنون در تاریخ بشر وجود داشته، شکستی تمام‌عیار بوده است؛ اما ثمرۀ سوسیالیسم بریتانیا نیز به همان اندازۀ شکست فلسفه‌های اقتصادی و سیاسی این نظام، مایۀ محکومیت سوسیالیسم است.
چه کسی می‌توانست تصور کند که به بازرگانان زمین اجازه داده شود تا زهرها را وارد کنند و بدین‌وسیله قتل‌عامی گسترده را به انجام رسانند که بیش از هفده میلیون نفر را دربر گیرد؟
چه کسی تصور می‌کرد که به مردانی چون جورج سوروس، بیل گیتس و آنتونی فائوچی اجازه داده شود اعمال شیطانی و شرارت‌بار خود را بی‌هیچ پیامدی به انجام رسانند؟
هنگامی که خواهر وایت اظهار داشت که صحنه‌هایی که به وقوع خواهند پیوست حتی به خواب نیز دیده نخواهند شد، این سخن را در زمینهٔ زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر بیان کرد. او در پیِ اظهارات خود دربارهٔ هشدار مسیح در متی بیست‌وچهار نوشت: «این درس‌ها برای منفعت ماست. ما باید ایمان خود را بر خدا استوار سازیم، زیرا درست در برابر ما زمانی قرار دارد که جان‌های انسان‌ها را خواهد آزمود. مسیح بر فراز کوه زیتون، داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از آمدن دوم او واقع شوند، بازگفت.»
درس‌هایی که او اندکی پیش به آنها اشاره کرده بود، همان صحنه‌هایی بود که حزقیال و یوحنا را در قُدس نشان می‌داد، در حالی که می‌آموختند دریابند خدا بر همه‌چیز حاکم است. در آشفتگی و عصیانی که اکنون در جریان است، آشفتگی و عصیانی که با پیشروی تاریخ تنها شدت خواهد گرفت، کسانی که پیام‌آوران خدایند و نه‌تنها حزقیال و یوحنا در معبد، بلکه اشعیا نیز نمایانگر آنان‌اند، تنها هنگامی مسیر تاریخ را به‌گونه‌ای خواهند پیمود که خداوند را جلال دهد که دریابند حتی اموری که هرگز تصورشان را هم نکرده‌ایم، همچنان تحت حاکمیت خدا قرار دارند.
آن چرخ‌هایی که با چرخ‌های دیگر تقاطع دارند، رویدادهایی را در بر می‌گیرند که هرگز به تصور کسی درنیامده‌اند؛ و اینها رویدادهایی هستند که در دوران مُهر شدن، که در ۱۱ سپتامبر آغاز شد، رخ می‌دهند. درس‌هایی را که باید آموخته شوند، تنها کسانی می‌آموزند که با ایمان وارد قدس‌الاقداس می‌شوند و مسیح و نور او را که از تابوت عهد می‌تابد، می‌بینند. هنگامی که آن جلال، چنان‌که دانیال در باب دهم تصویر کرده است، مشاهده می‌شود، گروهی که از نور بهره می‌برد، از کسانی که از رؤیا گریختند جدا می‌شود.
و من، دانیال، به‌تنهایی رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند، رؤیا را ندیدند؛ اما لرزه‌ای عظیم بر ایشان افتاد، به‌گونه‌ای که گریختند تا خود را پنهان سازند. دانیال 10:7.
از فرازِ مقالهٔ پیشین نکات بسیار بیشتری می‌توان استخراج کرد، اما در پایان این مقاله به یک چرخ خواهیم پرداخت. در مقالهٔ گذشته به نمادپردازیِ عدد بیست‌وپنج اشاره کردیم، و پیش از آن نیز زمانی را به عدد سی اختصاص دادیم. نوری که از کتاب حزقیال برمی‌تابد صرفاً اعدادِ نمادین نیست، اما سودمند است که پیش از آغازِ روشن ساختنِ برخی امور از میان این سردرگمی، نخست با پاره‌ای از آن نمادهای عددی آشنا شویم.
هفده
سه نبوتِ دویست‌وپنجاه‌ساله، دوره‌ای هفده‌ساله را مشخص می‌کنند که در پایان تاریخ کلیسای اسمیرنا آغاز می‌شود. دورۀ هفده‌سالۀ ۳۱۳ تا ۳۳۰، نمادی از برپایی تمثال وحش است.
دویست و پنجاه سالی که در ۴۵۷ ق.م. آغاز شد، در ۲۰۷ ق.م. پایان یافت؛ ده سال پس از نبرد رافیه و هفت سال پیش از نبرد پانیوم. از رافیه تا پانیوم هفده سال بود، و این، تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را، چنان‌که در آیات یازده تا پانزدهِ دانیال یازده بیان شده است، نمایندگی می‌کند.
بطلمیوس چهارم فیلوپاتور (که با نام بطلمیوس چهارم نیز شناخته می‌شود) فرمانروایی بود که در نبرد رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد پیروز شد. او از سال ۲۲۱ پیش از میلاد تا سال ۲۰۴ پیش از میلاد، به‌عنوان پادشاه (و فرعون) مصر بطلمیوسی سلطنت کرد؛ بنابراین، مدت سلطنتش هفده سال بود. او سلطنت خود را پیش از نبرد رافیا آغاز کرد، اما پیش از نبرد پانیوم درگذشت.
نبرد رافیا، که نماد جنگ اوکراین است، در سال ۲۰۱۴ آغاز شد؛ زمانی که ایالات متحده موجب وقوع انقلابی رنگی در اوکراین شد. بطلمیوس چهارم، پادشاه جنوب، نماد ولادیمیر پوتین است که فرمانروایی خود را در سال ۲۰۰۰، یعنی یک سال پیش از آغاز مُهر شدن صد و چهل و چهار هزار نفر در سال ۲۰۰۱، آغاز کرد. همانند بطلمیوس، پوتین نیز پیش از جنگ اوکراین، که نبرد رافیای آغازشده در سال ۲۰۱۴ نماد آن است، فرمانروایی خود را آغاز کرد. پیش از پانیوم، پوتین، که بطلمیوس نماد اوست، برکنار می‌شود. پوتین فرمانروایی خود را در سال ۲۰۰۰ آغاز کرد؛ ازاین‌رو، آغاز فرمانروایی او با آغاز دورهٔ مُهر شدن، که سال بعد در سال ۲۰۰۱ شروع شد، هم‌راستا است. هفده سال نمادین که بطلمیوس نمایانگر آن‌هاست، مدت فرمانروایی پوتین را مشخص می‌کنند، و او در دورهٔ مُهر شدن فرمانروایی می‌کند.
ترامپ، که پایان دورۀ دویست‌وپنجاه‌ساله‌ای که در سال ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد نماد اوست، در همان تاریخ پنهانی جای دارد که پوتین در آن قرار دارد؛ تاریخی هفده‌ساله که با نبرد رافیا آغاز می‌شود. اژدها (پوتین) و نبی کاذب (ترامپ) در این تاریخ پنهان قرار دارند. در این تاریخ، وحش، که در قالب «راهزنان قوم تو» بازنمایی می‌شود و نماد قدرت پاپی است، در پایان دورۀ هفده‌سالۀ میان رافیا و پانیوم جای دارد.
سال ۳۲۱ نمایانگر قانون یکشنبه در ایالات متحده است، و ۳۲۱ در درون یک دورهٔ هفده‌ساله از فرمان میلان در ۳۱۳ تا تقسیم امپراتوری در ۳۳۰ قرار دارد.
تاریخی که از آنچه «فصحِ عظیمِ یوشیا» خوانده می‌شود به تصویر کشیده شده است، هفدهمین چرخهٔ یوبیلِ یهودیان را آغاز می‌کند. از فصحِ یوشیا، که بزرگ‌ترین احیا در عهد عتیق است، تا ۲۲ اکتبر، تاریخ میلری را از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بازنمایی می‌کند؛ اما مهم‌تر از آن، تاریخ ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه را نمایان می‌سازد. زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، به‌وسیلهٔ هفدهمین چرخهٔ یوبیل از یوشیا تا ۲۲ اکتبر بازنمایی می‌شود. هفده نمادی است مرتبط با رویدادهای عمدهٔ زمانِ مُهر شدن، و عدد هفده نقطه‌ای است که در آن چرخ‌های حزقیال با یکدیگر تلاقی می‌کنند.
در تاریخ نهفته در آیۀ چهلمِ کتاب دانیال، آن‌گونه که در آیات دهم تا پانزدهمِ همان باب بازنمایی شده است، اژدها از طریق دوران سلطنت بطلمیوس با عدد «۱۷» پیوند می‌یابد. تاریخِ نبرد رافیا در آیۀ یازدهم تا نبرد پانیوم در آیۀ پانزدهم، «۱۷» سال را در بر می‌گیرد. این تاریخ، دونالد ترامپ را در میانۀ آن هفده سالی قرار می‌دهد که این دو نبرد نمایانگر آن‌اند. تمثال وحش که به‌دست ترامپ در ایالات متحده شکل می‌گیرد و برپا می‌شود، با «۱۷» سالِ فاصلۀ میان سال‌های ۳۱۳ تا ۳۳۰ بازنمایی می‌شود. در آیۀ نخست از باب نخست، حزقیال در سی‌اُمین سالِ هفدهمین دورۀ یوبیل قرار دارد. آیا هرگز به خیالتان خطور کرده بود که عدد هفده نمایانگر یکی از چرخ‌هایی باشد که حزقیال در قدس‌الاقداس دید؟
حزقیال نمادی است از کسانی که در زمانِ مُهر شدن، به‌واسطهٔ ایمان به قدس‌الاقداس داخل شده‌اند. آنان کاهنانِ پطرس‌اند.
شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنا می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدّس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح مقبولِ خداست، تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۵
آنان مأمور شده‌اند پیامی را به قومِ پیشینِ عهدِ خدا برسانند؛ قومی که در آن هنگام از کنارشان گذر می‌شود. هرچند از پیش به آنان هشدار داده شده است، قومِ پیشینِ عهدِ خدا نه خواهند دید و نه خواهند شنید.
و به من گفت: «ای پسر انسان، شکمت را بخوران و اندرونت را از این طوماری که به تو می‌دهم پُر کن.» پس آن را خوردم؛ و در دهانم از شیرینی چون عسل بود. و به من گفت: «ای پسر انسان، نزد خاندان اسرائیل برو و سخنان مرا به ایشان بگو. زیرا تو نزد قومی با زبان بیگانه و گفتاری دشوار فرستاده نشده‌ای، بلکه نزد خاندان اسرائیل؛ نه نزد قوم‌های بسیار با زبان بیگانه و گفتاری دشوار، که سخنان ایشان را نتوانی فهمید. یقیناً اگر تو را نزد آنان فرستاده بودم، به تو گوش می‌دادند. اما خاندان اسرائیل به تو گوش نخواهند داد، زیرا به من گوش نمی‌دهند؛ چون تمامی خاندان اسرائیل گستاخ‌روی و سخت‌دل‌اند. اینک، روی تو را در برابر روی‌های ایشان استوار ساخته‌ام، و پیشانی تو را در برابر پیشانی‌های ایشان استوار گردانیده‌ام. پیشانی تو را همچون الماس، سخت‌تر از سنگ چخماق، ساخته‌ام؛ از ایشان مترس، و از نگاه‌هایشان هراسان مشو، هرچند آنان خاندانِ فتنه‌گر باشند.» حزقیال ۳:۳–۹.
به حزقیال فرمان داده می‌شود تا پیامی را به قوم پیشینِ عهد، که پروتستان‌های تاریخ نهضت میلری و کلیسای لائودکیه‌ایِ ادونتیست روز هفتم در روزهای آخر نمایانگر آن‌اند، اعلان کند. اگر او از اعلان این پیام سر باز زند، خون کسانی که به آنان هشدار داده نشده است بر گردن او خواهد بود.
ای پسر انسان، تو را برای خاندان اسرائیل دیده‌بان قرار داده‌ام؛ پس کلام را از دهان من بشنو و از جانب من ایشان را هشدار ده. هنگامی که به شریر می‌گویم: «بی‌گمان خواهی مرد»، و تو او را هشدار ندهی و سخن نگویی تا شریر را از راه شریرانه‌اش برحذر داری و جان او را نجات دهی، همان مرد شریر در گناه خویش خواهد مرد؛ اما خون او را از دست تو خواهم طلبید. لیکن اگر تو شریر را هشدار دهی و او از شرارت خود و از راه شریرانه‌اش بازنگردد، او در گناه خویش خواهد مرد؛ اما تو جان خود را رهانیده‌ای. نیز هرگاه مرد عادلی از عدالت خویش برگردد و گناه ورزد، و من سنگ لغزشی پیش روی او بگذارم، او خواهد مرد؛ چون تو او را هشدار نداده‌ای، او در گناه خود خواهد مرد، و اعمال عادلانۀ او که به‌جا آورده است به یاد آورده نخواهد شد؛ اما خون او را از دست تو خواهم طلبید. با این همه، اگر مرد عادل را هشدار دهی تا عادل گناه نکند، و او گناه نکند، یقیناً زنده خواهد ماند، زیرا هشدار یافته است؛ و تو نیز جان خود را رهانیده‌ای. حزقیال ۳:۱۷–۲۱.
در یازده فصلِ نخستِ حزقیال، ویرانیِ اورشلیم به او نشان داده می‌شود؛ و این امر به‌واسطهٔ رؤیاهایی که نزد نهر خابور، در هامون و در اورشلیم دیده شد، به تصویر کشیده می‌شود. به او مأموریت داده می‌شود تا هشداری دربارهٔ داوریِ قریب‌الوقوع بر اورشلیم اعلام کند. پیامِ هشدار دربارهٔ داوریِ قریب‌الوقوع بر اورشلیم، همان هشداری است که نخست به کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم داده می‌شود. این هشدار، داوری و طردِ قوم خدا را در اورشلیم، که مُهر خدا را ندارند، معین می‌سازد. هشداری که حزقیال نمودِ آن بود، هشدارِ قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است.
در آن یازده فصل نخست، که این حقایق در آنها بیان می‌شود، حزقیال گُنگ گردانیده می‌شود، و پس از آن تنها هنگامی سخن می‌گوید که خدا به‌طور خاص دهان او را می‌گشاید؛ و این وضع تا هنگام ویرانی اورشلیم ادامه می‌یابد، آنگاه که او بار دیگر توان سخن گفتن می‌یابد.
آنگاه روح به من داخل شد و مرا بر پای‌هایم برپا داشت، و با من سخن گفت و به من گفت: برو و در خانهٔ خود را بر خویشتن ببند. اما تو، ای پسر انسان، اینک بر تو بندها خواهند نهاد و تو را با آنها خواهند بست، و در میان ایشان بیرون نخواهی رفت. و زبانت را به کام دهانت خواهم چسبانید، تا لال شوی و برای ایشان سرزنش‌کننده نباشی؛ زیرا که ایشان خاندان یاغی‌اند. اما هنگامی که با تو سخن بگویم، دهانت را خواهم گشود، و به ایشان خواهی گفت: خداوند یهوه چنین می‌فرماید؛ آن که می‌شنود، بشنود؛ و آن که بازمی‌ایستد، بازایستد: زیرا که ایشان خاندان یاغی‌اند. حزقیال ۳:۲۴–۲۷.
وقتی اورشلیم سقوط کرد، حزقیال بار دیگر توانست سخن بگوید.
و در سال دوازدهمِ اسارتِ ما، در ماه دهم، در روز پنجمِ ماه، واقع شد که یکی از گریختگانِ اورشلیم نزد من آمد و گفت: شهر سقوط کرده است. و دستِ خداوند در شامگاه بر من بود، پیش از آنکه آن گریخته نزد من برسد؛ و دهان مرا گشوده بود تا بامدادان که او نزد من آمد؛ و دهانم گشوده شد و دیگر لال نبودم. حزقیال 33:21، 22
سقوط اورشلیم نماد سقوط کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه‌ای در ایام آخر است. این سقوط هنگامی رخ می‌دهد که کسانی که در فصل نهم در اورشلیم مُهر شده بودند، به‌عنوان کلیسای پیروزمند برافراشته می‌شوند. لائودکیه‌ای‌های درون اورشلیم بیرون برده می‌شوند و با برپایی ملکوت جلال، آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر برافراشته می‌شوند. برپایی ملکوت فیض بر صلیب، پیش‌نمونهٔ آن ملکوت جلال بود. ملکوت فیض بر صلیب با ملکوت جلال در زمان قانون یکشنبه متناظر است و این دو ملکوت در توالی تاریخ نبویِ مندرج در کتاب حزقیال جای می‌گیرند. اگر کتاب حزقیال را در چارچوب قدس در نظر بگیریم، یازده فصل نخست آن دربارهٔ تطهیر کلیسای خداست؛ هنگامی که قوم او از کلیسای مبارز، که بنا بر تعریف از گندم و کرکاس تشکیل شده است، به کلیسای پیروزمند، که از پیشکش گندمِ عید پنطیکاست تشکیل شده است، تبدیل می‌شوند.
و تو، ای رئیس خدانشناس و شریرِ اسرائیل، که روزت فرا رسیده است، آنگاه که گناه به انجام خود خواهد رسید؛ خداوند یهوه چنین می‌فرماید: عمامه را بردار، و تاج را از سر برگیر؛ این دیگر همان نخواهد بود: پست را بلند کن، و بلند را پست گردان. آن را واژگون، واژگون، واژگون خواهم ساخت؛ و دیگر برقرار نخواهد ماند، تا آنکه او بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به وی خواهم داد. حزقیال ۲۱:۲۵–۲۷
صدقیا آخرین پادشاه یهودا بود، و او همان «رئیس شریر اسرائیل است که روز او فرا رسیده» در این آیات می‌باشد. نبوکدنصر در شُرُف تصرف اورشلیم بود و تاجِ صدقیا می‌بایست به‌وسیلهٔ بابل برداشته شود؛ بابلی که به‌دست مادها و پارسیان واژگون می‌شد، و آنان نیز به‌نوبهٔ خود به‌دست یونانیان واژگون می‌گشتند، و یونانیان نیز به‌دست روم واژگون می‌شدند. سومین واژگون‌شدن به روم می‌رسد، یعنی به آن برهه از تاریخ که در آن پادشاهی که «حق اوست» تاجِ پادشاهیِ فیض را در هنگام برپا شدن آن پادشاهی بر صلیب دریافت خواهد کرد.
«برای آن “رئیس شریرِ بی‌حرمت”، روزِ حساب‌رسی نهایی فرا رسیده بود. خداوند حکم فرمود: “عمامه را بردار، و تاج را از سر برگیر.” یهودا دیگر اجازه نمی‌یافت پادشاهی داشته باشد، مگر تا زمانی که خودِ مسیح پادشاهی خویش را برقرار سازد. “آن را واژگون خواهم کرد، واژگون، واژگون،” این بود فرمان الهی دربارهٔ تختِ خاندان داوود؛ “و دیگر نخواهد بود، تا آنکه آن کس بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به او خواهم داد.” حزقیال ۲۱:۲۵–۲۷.» انبیا و پادشاهان، ۴۵۱.
در دوران باران آخرین، که هم‌زمان با آغاز داوری زندگان در ۹/۱۱ آغاز شد، مسیح ملکوت جلال خویش را برپا می‌کند.
«هنگامی که آن چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهی خود را برقرار خواهد ساخت.» Spalding and Magan, 3.
دوره‌ای از آماده‌سازی از ۱۱ سپتامبر آغاز می‌شود و هنگام وضع قانون یکشنبه، کوه مقدسِ پرجلال بر فراز تمامی تپه‌ها و کوه‌ها برافراشته می‌شود.
کلامی که اِشَعْیا پسرِ آمُوص دربارهٔ یهودا و اورشلیم دید. و در ایّام آخر واقع خواهد شد که کوه خانهٔ خداوند بر قلهٔ کوه‌ها استوار خواهد گردید، و بر فراز تپه‌ها برافراشته خواهد شد؛ و جمیع امّت‌ها به سوی آن روان خواهند شد. و قوم‌های بسیار رهسپار شده، خواهند گفت: بیایید تا به کوه خداوند، به خانهٔ خدای یعقوب، برآییم؛ و او طریق‌های خویش را به ما خواهد آموخت، و ما در راه‌های او سلوک خواهیم نمود؛ زیرا از صهیون شریعت صادر خواهد شد، و کلام خداوند از اورشلیم. اشعیا ۲:۱–۳.
در ۱۱ سپتامبر، بادها رها شدند و سپس بازداشته گشتند؛ و بدین‌سان آغاز برپا شدن پادشاهیِ دانیال دو رقم خورد؛ همان پادشاهی‌ای که به‌صورت سنگی بریده‌شده از کوه به تصویر کشیده شده است که تمامی زمین را پر می‌سازد.
«این رؤیا در سال ۱۸۴۷ داده شد، زمانی که از میان برادران ادونتیست، تنها عده‌ای بسیار اندک سَبَّت را نگاه می‌داشتند، و از میان همینان نیز فقط معدودی بر این باور بودند که رعایت آن از چنان اهمیتی برخوردار است که میان قوم خدا و بی‌ایمانان خط تمایز بکشد. اکنون تحقق آن رؤیا در حال آشکار شدن است. «آغاز آن زمانِ تنگی»، که در اینجا از آن سخن رفته است، اشاره به زمانی ندارد که بلاها شروع به فرو ریختن خواهند کرد، بلکه به دوره‌ای کوتاه درست پیش از فرو ریختن آنها اشاره دارد، در حالی که مسیح در قدس است. در آن زمان، در حالی که کار نجات به پایان خود نزدیک می‌شود، تنگی بر زمین عارض خواهد شد، و امت‌ها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند گردید تا مانع کار فرشتهٔ سوم نشوند. در آن زمان، «باران آخر»، یا تازگی‌ای از حضور خداوند، خواهد آمد تا به آواز بلند فرشتهٔ سوم قوت بخشد و مقدسان را مهیا سازد تا در دوره‌ای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد، پایدار بایستند.» Early Writings, 85.
مسیح در زمان بارانِ آخر، پادشاهی جاودانیِ خویش را برپا می‌سازد، و پادشاهی او شامل پادشاهیِ فیض نیز هست که بر صلیب استوار گردید، و همچنین پادشاهیِ جلالِ او در قانون یکشنبه. از صدقیا تا بابل (پادشاهی نخست)، تا ماد و پارس (پادشاهی دوم)، تا یونان (پادشاهی سوم)، و سپس رومِ بت‌پرست (پادشاهی چهارم)، تاریخِ منتهی به پادشاهیِ فیض را مشخص می‌سازد. آن تاریخ، توالیِ تاریخیِ موازی‌ای را نیز مشخص می‌کند: از رومِ پاپی (بابلِ روحانی ــ پادشاهی پنجم)، تا ایالات متحده (ماد و پارسِ روحانی ــ پادشاهی ششم)، تا سازمان ملل متحد (یونانِ روحانی ــ پادشاهی هفتم)، و سپس تا اتحادِ سه‌گانۀ اژدها، وحش، و نبیِ کاذب، که با هم رومِ مدرن را تشکیل می‌دهند (رومِ روحانی ــ پادشاهی هشتم که از آن هفت است).
پیروزی آن پادشاهی در دانیال دو به‌وسیلهٔ صخره‌ای نمادین شده است، و امینانِ خدا سنگ‌ها در هیکل‌اند.
شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنا نهاده می‌شوید تا خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدّس باشید، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطۀ عیسی مسیح نزد خدا مقبول است، تقدیم کنید. اوّل پطرس ۲:۵.
آن پادشاهی جاودانه بر پادشاهی‌های جهان پیروز می‌شود و سراسر جهان را پر می‌سازد. در حزقیال، از فصل چهل تا پایان کتاب او، همان پادشاهی به‌صورت هیکلی به تصویر کشیده شده است که جهان را از آب حیات لبریز می‌سازد.
این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.