Դանիելի գիրքը — հարյուր քառասունչորսերորդը

Ահա, Քո թշնամիները խռովություն են բարձրացնում, և Քեզ ատողները գլուխ են բարձրացրել։ Նրանք խորամանկ խորհուրդ են առնում Քո ժողովրդի դեմ և խորհրդակցում են Քո ծածկյալների դեմ։ Նրանք ասում են. «Եկե՛ք, և կործանե՛նք նրանց, որպեսզի այլևս ազգ չլինեն, և Իսրայելի անունը այլևս հիշատակության մեջ չլինի»։ Սաղմոսներ 83:2–4։

«Երբ հետո փարիսեցիները Նրան հարցրին ամուսնալուծության օրինական լինելու մասին, Հիսուսն Իր ունկնդիրների ուշադրությունը դարձրեց արարչության ժամանակ հաստատված ամուսնական կարգությանը։ «Ձեր սրտերի կարծրության պատճառով,— ասաց Նա,— Մովսեսը «թույլ տվեց ձեզ արձակել ձեր կանանց, բայց սկզբից այդպես չէր»։ Մատթեոս 19:8։ Նա նրանց հիշեցրեց Եդեմի օրհնյալ օրերը, երբ Աստված ամեն ինչ հայտարարեց «շատ բարի»։ Այդ ժամանակ իրենց սկիզբն առան թե՛ ամուսնությունը, թե՛ շաբաթը՝ երկվորյակ հաստատություններ՝ Աստծո փառքի և մարդկության բարիքի համար։ Այն ժամանակ, երբ Արարիչը սուրբ զույգի ձեռքերը միացրեց ամուսնական կապով՝ ասելով. «Մարդը պիտի թողնի իր հորն ու մորը և պիտի հարի իր կնոջը, և նրանք երկուսը պիտի լինեն մեկ մարմին» (Ծննդոց 2:24), Նա ձևակերպեց ամուսնության օրենքը Ադամի բոլոր զավակների համար՝ մինչև ժամանակի վախճանը։ Այն, ինչ Հավիտենական Հայրն Ինքն էր բարի հռչակել, մարդու համար բարձրագույն օրհնության և զարգացման օրենքն էր»։ Thoughts From the Mount of Blessings, 63.

«Մի առիթով, երբ Նյու Յորք քաղաքում էի, գիշերային տեսիլքում կանչվեցի տեսնելու, թե ինչպես էին շենքերը հարկ առ հարկ բարձրանում դեպի երկինք։ Այդ շենքերը երաշխավորված էին որպես հրակայուն, և դրանք կանգնեցվում էին՝ փառավորելու իրենց տերերին ու շինարարներին։ Ավելի ու ավելի բարձր էին բարձրանում այդ շենքերը, և դրանցում օգտագործվում էր ամենաթանկարժեք նյութը։ Նրանք, ում պատկանում էին այդ շենքերը, իրենց չէին հարցնում. «Ինչպե՞ս կարող ենք լավագույնս փառավորել Աստծուն»։ Տերը նրանց մտքերի մեջ չէր»։

«Ես խորհեցի. “Օ՜, եթե նրանք, որ այսպես ներդնում են իրենց միջոցները, կարողանային իրենց ընթացքը տեսնել այնպես, ինչպես Աստված է այն տեսնում։ Նրանք կուտակում են շքեղ շինություններ, բայց որքան անմիտ է տիեզերքի Իշխանի աչքին նրանց ծրագրմանն ու հնարամտությանը նվիրված ընթացքը։ Նրանք իրենց սրտի և մտքի բոլոր կարողություններով չեն ուսումնասիրում, թե ինչպես կարող են փառավորել Աստծուն։ Նրանք աչքաթող են արել սա՝ մարդու առաջին պարտականությունը”»։

«Երբ այս բարձրաշեն շենքերը վեր էին խոյանում, տերերը փառամոլ հպարտությամբ ուրախանում էին, որ փող ունեն՝ այն գործածելու իրենց անձը գոհացնելու և իրենց հարևանների նախանձը շարժելու համար։ Այդպես ներդրված գումարի մեծ մասը ձեռք էր բերվել շորթումով, աղքատներին կեղեքելով։ Նրանք մոռացել էին, որ երկնքում հաշվետվություն է պահվում յուրաքանչյուր գործարար գործարքի մասին. ամեն անիրավ գործարք, ամեն խարդախ արարք այնտեղ արձանագրված է։ Գալիս է ժամանակը, երբ մարդիկ իրենց խարդախությամբ և լկտիությամբ կհասնեն մի սահմանի, որ Տերը նրանց թույլ չի տա անցնել, և նրանք կիմանան, որ կա սահման Եհովայի երկայնամտությանը»։ Վկայություններ, հատոր 9, 12։

«Այն «մեծ քաղաքը», որի փողոցներում վկաները սպանվում են, և որտեղ նրանց դիակները ընկած են մնում, «հոգևորապես» Եգիպտոս է։ Աստվածաշնչյան պատմության մեջ ներկայացված բոլոր ազգերից Եգիպտոսն էր, որ ամենահանդուգն կերպով ուրացավ կենդանի Աստծու գոյությունը և հակառակվեց Նրա պատվիրաններին։ Ոչ մի միապետ երբեք այնքան բացահայտ և լկտի ապստամբության չհամարձակվեց դիմել Երկնքի իշխանության դեմ, որքան Եգիպտոսի թագավորը։ Երբ Մովսեսի միջոցով, Տիրոջ անունով, պատգամը նրան փոխանցվեց, փարավոնը հպարտությամբ պատասխանեց. «Ո՞վ է Եհովան, որ ես լսեմ Նրա ձայնը և Իսրայելին արձակեմ։ Ես Եհովային չեմ ճանաչում, և ավելին՝ Իսրայելին չեմ արձակի»։ Ելք 5:2, A.R.V. Սա աթեիզմ է, և Եգիպտոսով ներկայացված ազգը նմանապես կժխտեր կենդանի Աստծու պահանջները և կդրսևորեր անհավատության ու հանդգնության նույնպիսի ոգի։ «Մեծ քաղաքը» նաև «հոգևորապես» համեմատվում է Սոդոմի հետ։ Սոդոմի ապականվածությունը՝ Աստծու օրենքը խախտելու մեջ, հատկապես դրսևորվում էր անառակության մեջ։ Եվ այս մեղքը ևս պետք է լիներ այն ազգի գերակշիռ բնորոշ գիծը, որը պիտի կատարեր այս Սուրբ Գրքի խոսքի բնորոշումները»։

«Ուստի, մարգարեի խոսքերի համաձայն, 1798 թվականից քիչ առաջ սատանայական ծագում և բնույթ ունեցող մի ուժ պիտի բարձրանար՝ պատերազմ մղելու Աստվածաշնչի դեմ։ Եվ այն երկրում, որտեղ Աստծո երկու վկաների վկայությունն այսպես լռեցվելու էր, պիտի դրսևորվեին փարավոնի աթեիզմը և Սոդոմի անառակությունը։»

«Այս մարգարեությունն ստացել է ամենաճշգրիտ և զարմանալի կատարումը Ֆրանսիայի պատմության մեջ։ Հեղափոխության ժամանակ՝ 1793 թվականին, «աշխարհը առաջին անգամ լսեց մարդկանց մի ժողով, որոնք ծնվել և կրթվել էին քաղաքակրթության մեջ, և իրենց վրա էին վերցրել եվրոպական ազգերից մեկի՝ լավագույններից մեկի, կառավարելու իրավունքը, բարձրացնելով իրենց միացյալ ձայնը՝ ուրանալու այն ամենահանդիսավոր ճշմարտությունը, որ ընդունում է մարդու հոգին, և միաձայն հրաժարվելու Աստվածության հանդեպ հավատից ու երկրպագությունից»։—Սըր Վալտեր Սքոթ, Life of Napoleon, հ. 1, գլ. 17....

«Ֆրանսիան ներկայացրեց նաև այն հատկանիշները, որոնք առանձնապես բնորոշում էին Սոդոմին։ Հեղափոխության ընթացքում ակնհայտ էր բարոյական անկման և ապականության մի վիճակ, նման այն վիճակին, որն ավերում բերեց դաշտի քաղաքների վրա։ Եվ պատմիչը միասին է ներկայացնում Ֆրանսիայի աթեիզմն ու սանձարձակությունը, ինչպես տրված է մարգարեության մեջ. «Կրոնին վերաբերող այս օրենքների հետ սերտորեն կապված էր այն օրենքը, որով ամուսնական միությունը՝ ամենասուրբ դաշինքը, որ մարդկային էակները կարող են կազմել, և որի մշտականությունը առավել զորեղ կերպով նպաստում է հասարակության ամրապնդմանը, իջեցվեց զուտ անցողիկ բնույթ ունեցող քաղաքացիական պայմանագրի աստիճանի, որի մեջ ցանկացած երկու անձ կարող էին մտնել և այն խզել ըստ հաճության…. Եթե դևերը ձեռնամուխ եղած լինեին գտնելու մի եղանակ՝ առավել արդյունավետ կերպով կործանելու այն ամենը, ինչ ընտանեկան կյանքում պատկառելի, վայելչագեղ կամ մնայուն է, և միաժամանակ ձեռք բերելու հավաստիություն, որ այն չարիքը, որ իրենց նպատակն էր ստեղծել, կպահպանվեր սերնդից սերունդ, նրանք չէին կարող հորինել ավելի արդյունավետ ծրագիր, քան ամուսնության նվաստացումը…. Սոֆի Առնուլը՝ իր սրամիտ խոսքերով հայտնի դերասանուհին, հանրապետական ամուսնությունը նկարագրեց որպես «շնության խորհուրդ»։—Scott, vol. 1, ch. 17»։ Մեծ պայքարը, 269, 270։

«Աստծուն իրեն հանձնել մերժող ամեն մի անձ գտնվում է մեկ այլ զորության իշխանության ներքո։ Նա իրենը չէ։ Նա կարող է խոսել ազատության մասին, բայց գտնվում է ամենաստորին ստրկության մեջ։ Նրան թույլ չի տրվում տեսնել ճշմարտության գեղեցկությունը, որովհետև նրա միտքը սատանայի իշխանության ներքո է։ Մինչ նա ինքն իրեն շողոքորթում է, թե հետևում է իր իսկ դատողության թելադրանքին, հնազանդվում է խավարի իշխանի կամքին։ Քրիստոս եկավ, որպեսզի հոգուց կոտրի մեղքի ստրկության շղթաները։ «Ուրեմն եթե Որդին ձեզ ազատի, իսկապես ազատ կլինեք»։ «Կյանքի Հոգու օրենքը Քրիստոս Հիսուսում» մեզ ազատեց «մեղքի և մահվան օրենքից»։ Հռոմեացիս 8:2։»

«Փրկագործության գործում հարկադրանք չկա։ Ոչ մի արտաքին ուժ չի կիրառվում։ Աստծո Հոգու ազդեցության ներքո մարդը թողնված է ազատ՝ ընտրելու, թե ում պիտի ծառայի։ Այն փոփոխության մեջ, որ տեղի է ունենում, երբ հոգին հանձնվում է Քրիստոսին, առկա է ազատության բարձրագույն զգացումը։ Մեղքի արտաքսումը հենց հոգու իսկ գործն է։ Ճիշտ է, մենք զորություն չունենք ինքներս մեզ ազատելու Սատանայի իշխանությունից, բայց երբ ցանկանում ենք ազատվել մեղքից և մեր մեծ կարիքի մեջ աղաղակում ենք մեզնից դուրս և մեզնից վեր եղող մի զորության դեպի, հոգու զորությունները ներծծվում են Սուրբ Հոգու աստվածային եռանդով, և դրանք հնազանդվում են կամքի հրահանգներին՝ Աստծո կամքը կատարելու մեջ»։ The Desire of Ages, 466.

Եվ երբ նրանք ավարտեն իրենց վկայությունը, այն գազանը, որ ելնում է անդնդից, պատերազմ պիտի մղի նրանց դեմ, պիտի հաղթահարի նրանց և պիտի սպանի նրանց։ Եվ նրանց դիակները պիտի ընկած մնան այն մեծ քաղաքի փողոցում, որ հոգևոր իմաստով կոչվում է Սոդոմ և Եգիպտոս, որտեղ էլ մեր Տերը խաչվեց։ Հայտնություն 11:7, 8.

«Ուստի, մարգարեի խոսքերի համաձայն, 1798 թվականից քիչ առաջ սատանայական ծագում և բնույթ ունեցող մի իշխանություն պիտի բարձրանար՝ պատերազմ մղելու Աստվածաշնչի դեմ։ Եվ այն երկրում, որտեղ Աստծո երկու վկաների վկայությունն այսպես պիտի լռեցվեր, պիտի դրսևորվեին Փարավոնի աթեիզմը և Սոդոմի սանձարձակությունը»։ The Great Controversy, 270.

Որովհետև ամուսինը կնոջ գլուխն է, ինչպես որ Քրիստոսը եկեղեցու գլուխն է. և Նա է մարմնի Փրկիչը։ Ուստի, ինչպես եկեղեցին հնազանդվում է Քրիստոսին, այնպես էլ կանայք՝ իրենց սեփական ամուսիններին՝ ամեն ինչում։ Ամուսիննե՛ր, սիրեցե՛ք ձեր կանանց, ինչպես որ Քրիստոսն էլ սիրեց եկեղեցին և Իրեն մատնեց նրա համար, որպեսզի սրբացնի և մաքրի նրան ջրի լվացումով՝ խոսքով, որպեսզի այն Իր առաջ կանգնեցնի որպես փառավոր եկեղեցի, որ չունենա բիծ կամ կնճիռ կամ նման որևէ բան, այլ լինի սուրբ և անարատ։ Այդպես էլ տղամարդիկ պարտավոր են սիրել իրենց կանանց՝ ինչպես իրենց սեփական մարմինները։ Ով սիրում է իր կնոջը, ինքն իրեն է սիրում։ Որովհետև ոչ ոք երբեք իր մարմինը չի ատել, այլ սնուցում և խնամում է այն, ինչպես Տերն՝ եկեղեցին։ Քանի որ մենք Նրա մարմնի անդամներն ենք, Նրա մարմնից և Նրա ոսկորներից։ Այդ պատճառով մարդը պիտի թողնի իր հորն ու մորը և պիտի միանա իր կնոջը, և երկուսը պիտի լինեն մեկ մարմին։ Այս խորհուրդը մեծ է, բայց ես խոսում եմ Քրիստոսի և եկեղեցու մասին։ Եփեսացիներ 5:23–32։

«Աշտարակը տաճարի խորհրդանիշն էր»։ The Desire of Ages, 596.

Որովհետև Զորաց Տիրոջ օրը պիտի գա ամեն հպարտի և մեծամիտի վրա, և ամեն բարձրացածի վրա, և նա պիտի խոնարհվի. և Լիբանանի բոլոր մայրիների վրա, որ բարձր են և վերամբարձ, և Բասանի բոլոր կաղնիների վրա, և բոլոր բարձր լեռների վրա, և բոլոր վերամբարձ բլուրների վրա, և ամեն բարձր աշտարակի վրա, և ամեն ամուր պարսպի վրա, և Թարշիշի բոլոր նավերի վրա, և բոլոր հաճելի պատկերների վրա։ Եվ մարդու մեծամտությունը պիտի խոնարհվի, և մարդկանց ամբարտավանությունը պիտի ցած դրվի, և միայն Տերը պիտի բարձրացվի այն օրը։ Եվ կուռքերը նա բոլորովին պիտի վերացնի։ Եվ նրանք պիտի մտնեն ժայռերի խորշերը և երկրի քարայրները՝ Տիրոջ սարսափից և նրա մեծափառության փառքից, երբ նա վեր կենա՝ երկիրը ահավոր կերպով սասանելու։ Այն օրը մարդը պիտի նետի իր արծաթե կուռքերը և իր ոսկե կուռքերը, որ ամեն մեկն իր համար շինել էր՝ երկրպագելու համար, խլուրդներին և չղջիկներին, որպեսզի մտնի խորդուբորդ ժայռերի ճեղքերը՝ Տիրոջ սարսափից և նրա մեծափառության փառքից, երբ նա վեր կենա՝ երկիրը ահավոր կերպով սասանելու։ Դադարեցե՛ք մարդուց, որի շունչը նրա ռունգերում է, որովհետև ի՞նչ է նա, որ գնահատվի։ Եսայիա 2:12–22.

Իմ ողորմածությունը և իմ ամրոցը, իմ բարձր աշտարակը և իմ ազատիչը, իմ վահանը և նա, ում վրա ես ապավինում եմ, որ հնազանդեցնում է իմ ժողովրդին ինձ ենթակա։ Սաղմոսներ 144:2.