Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”
Եզեկիելը ներկայացնում է նրանց, որոնց համար Հուդայի ցեղի Առյուծի կողմից ուսուցման գործ է կատարվել, և Նրա հիմնական ուսուցումը «գիծ առ գիծ» է։
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.
Ում Նա ասաց. «Սա է հանգիստը, որով կարող եք հոգնածին հանգիստ տալ, և սա է զովությունը»․ սակայն նրանք չկամենացին լսել։ Բայց Տիրոջ խոսքը նրանց համար եղավ պատվիրան պատվիրանի վրա, պատվիրան պատվիրանի վրա, տող տողի վրա, տող տողի վրա, այստեղ՝ մի քիչ, և այնտեղ՝ մի քիչ, որպեսզի գնան, և հետ ընկնեն, և կոտրվեն, և որոգայթի մեջ ընկնեն, և բռնվեն։ Եսայիա 28:12, 13.
Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Passover. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.
Ներկայումս Հուդայի ցեղից եղող Առյուծը բացում է Եզեկիելի գիրքը։ Մեզ տեղեկացվում է, որ Եզեկիելը քահանա է երեսուներորդ տարում՝ անկախ այն բանից, թե «երեսունը» ներկայացնում է նրա՝ որպես քահանայի խորհրդանշական տարիքը, թե այն մարգարեական շարքի երեսուներորդ տարին, որ սկսվել էր Հովսիայի Մեծ Զատիկից։ Վերջին օրերի վերջնական քահանայությունը հարյուր քառասունչորս հազարն է, և հին բառացի պատմությունները նախատիպում են վերջին օրերի խորհրդանշական պատմությունը։
But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.
Բայց դուք պիտի կոչվեք Տիրոջ քահանաներ. մարդիկ ձեզ պիտի կոչեն մեր Աստծու սպասավորներ. դուք պիտի ուտեք հեթանոսների հարստությունները, և նրանց փառքով պիտի պարծենաք։ Եսայիա 61:6.
Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history both Peter and Ezekiel are located at, is represented as the history Panium.
Եզեկիելը խորհրդանիշն է վերջին օրերում գտնվող Աստծո ժողովրդի՝ այն սրբազան պատմության, որին նույնացնում է յուրաքանչյուր մարգարեական վկայություն։ Այդ սրբազան պատմությունը երրորդ հրեշտակի շարժումն է, որը հատկապես նախապատկերվեց 1840 թվականի առաջին հրեշտակի շարժմամբ։ Առաջին հրեշտակի շարժումը երեք հրեշտակներից ալֆա հրեշտակն էր, իսկ երրորդը՝ օմեգա հրեշտակը։ Ուստի Եզեկիելը համադրվում է Պետրոսի հետ՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակում։ Խորհրդանշական պատմությունը, որտեղ գտնվում են թե՛ Պետրոսը, թե՛ Եզեկիելը, ներկայացվում է որպես Պանիումի պատմություն։
The Little Book
Փոքր Գիրքը
Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.
Եզեկիելը վերցնում է փոքրիկ գիրքը, ինչպես Հովհաննեսը Հայտնության տասներորդ գլխում։
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.
Բայց դու, մարդու՛ որդի, լսիր, թե ինչ եմ ասում քեզ. մի՛ եղիր ապստամբ, ինչպես այդ ապստամբ տունը. բաց քո բերանը և կե՛ր այն, ինչ որ քեզ տալիս եմ։ Եվ երբ նայեցի, ահա, մի ձեռք մեկնված էր դեպի ինձ, և, ահա, նրա մեջ գրքի մի գլան կար։ Եվ նա բացեց այն իմ առաջ, և այն գրված էր ներսից և դրսից, և նրա մեջ գրված էին ողբեր, սուգ և վայ։ Դարձյալ ասաց ինձ. Մարդո՛ւ որդի, կե՛ր այն, ինչ գտնում ես. կե՛ր այս գլանը և գնա՛, խոսի՛ր Իսրայելի տան հետ։ Եվ ես բացեցի իմ բերանը, և նա տվեց ինձ ուտել այդ գլանը։ Եվ ասաց ինձ. Մարդո՛ւ որդի, կերակրի՛ր քո որովայնը և լցրո՛ւ քո աղիքները այս գլանով, որ տալիս եմ քեզ։ Այն ժամանակ ես կերա այն, և իմ բերանում այն քաղցր էր, ինչպես մեղրը։ Եզեկիել 2:8–10, 3:1–3։
In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840 until October 22, 1844.
Հայտնություն տասներորդ գլխում Հովհաննեսը ուտում է փոքրիկ գիրքը, և ամբողջ գլուխը ներկայացնում է Աստծո զորության դրսևորումը 1840 թվականի օգոստոսի 11-ից մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
«Հրեշտակը, որ միանում է երրորդ հրեշտակի պատգամի հռչակմանը, պետք է իր փառքով լուսավորի ամբողջ երկիրը։ Այստեղ կանխագուշակված է համաշխարհային ծավալի և անսովոր զորության մի գործ։ 1840–44 թվականների ադվենտական շարժումը Աստծո զորության փառավոր դրսևորում էր. առաջին հրեշտակի պատգամը հասցվեց աշխարհի յուրաքանչյուր միսիոներական կայանին, և որոշ երկրներում նկատվեց այնպիսի մեծագույն կրոնական հետաքրքրություն, ինչպիսին տասնվեցերորդ դարի Ռեֆորմացիայից ի վեր չի վկայվել որևէ երկրում. սակայն այս ամենը պիտի գերազանցվի երրորդ հրեշտակի վերջին նախազգուշացման ներքո տեղի ունեցող հզոր շարժմամբ»։ Մեծ պայքար, 611։
Ezekiel is aligned with John in Chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Եզեկիելը համադրված է Հովհաննեսի հետ Հայտնության տասներորդ գլխում, ուստի Պետրոսը, Հովհաննեսը և Եզեկիելը միասին կանգնած են իրենց հատկացված տեղում՝ հարյուր քառասունչորս հազարի կնքման ժամանակ։
1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.
1840-ից մինչև 1844 թվականը ներկայացնում է քառամյա մի ժամանակաշրջան, որը սկսվեց այն ժամանակային մարգարեության սկսվելով, որն իր սկիզբն էր առել 1299 թվականի հուլիսի 27-ին սկսված հարյուր հիսուն տարվա ժամանակահատվածով։ Այդ «հինգ ամիսները» ավարտվեցին և միացան երեք հարյուր իննսունմեկ տարվա և տասնհինգ օրվա ժամանակային մարգարեությանը, որն ավարտվեց 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին, երբ Աստծո զորության փառավոր հայտնությունը դրսևորվեց մինչև 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Այնուհետև մարգարեական ժամանակի կիրառությունը դադարեց։
And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.
Եվ երդվեց Նրանով, որ ապրում է հավիտյանս հավիտենից, որ ստեղծեց երկինքն ու այն ամենը, ինչ նրա մեջ է, և երկիրը ու այն ամենը, ինչ նրա մեջ է, և ծովն ու այն ամենը, ինչ նրա մեջ է, որ այլևս ժամանակ պիտի չլինի։ Հայտնություն 10:6.
Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.
Մարգարեական ժամանակը, որպես մարգարեության կիրառման վավեր հիմք, ավարտվեց 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին։ Եզեկիելը, Պետրոսը և Հովհաննեսը յուրաքանչյուրը ներկայացնում են Աստծո իմաստուն կույսերին՝ առաջին և երկրորդ հրեշտակների շարժման, ինչպես նաև երրորդ հրեշտակի շարժման մեջ։
Visions
Տեսիլքներ
The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.
Եզեկիելի առաջին «տասնմեկ» գլուխները ներկայացնում են «տեսիլքների» մի շարք, ինչպես շարադրված է առաջին գլխի առաջին համարում։
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Եվ եղավ երեսուներորդ տարում, չորրորդ ամսում, ամսվա հինգերորդ օրը, երբ ես գերիների մեջ էի Քեբար գետի մոտ, երկինքները բացվեցին, և ես տեսա Աստծու տեսիլքներ։ Եզեկիել 1։1
The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.
Առաջին տասնմեկ գլուխների «տեսիլքները» նախ տրվեցին առաջին գլխում՝ Քեբար գետի մոտ, ապա ընդարձակվեցին երրորդ գլխի «դաշտի» վրա եղած տեսիլքով, և ապա դարձյալ՝ ութերորդ գլխի տեսիլքով Երուսաղեմում։ Քեբար գետի, դաշտի և Երուսաղեմի այս երեք վայրերը ներկայացնում են երեք տեսիլք, որոնք միասին կազմում են մեկ տեսիլք, այսինքն՝ առաջին համարի և առաջին «տասնմեկ» գլուխների «տեսիլքները»։
Jubilee
Հոբելյան
Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example; Passover represents the Spring feasts and the day of atonement represents the Fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC of a Jubilee year is supported by the historians.
Երեսուներորդ տարին համարելը՝ որպես այն Հոբելյանական շրջանի երեսուներորդ տարին, որը սկսվել էր Հովսիայի նշանավոր Պասեքով և ապա ավարտվել հոկտեմբերի 22-ին, հեշտությամբ հիմնավորվում է, որովհետև սրբազան պատմության այդ առանձնահատուկ գիծը ներկայացված է հստակորեն, տող առ տող, մեկից ավելի վկայով։ Որպես օրինակ՝ Պասեքը ներկայացնում է գարնան տոները, իսկ Քավության օրը ներկայացնում է աշնան տոները։ Ուստի Ղևտական քսաներեքը համապատասխանեցվում է այն Հոբելյանական շրջանին, որը սկսվեց Հովսիայի ժամանակ։ Կան նաև այլ գծեր, որոնք համընկնում են Հովսիա թագավորով ներկայացված պատմության հետ մինչև մ.թ.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ը։ Հոբելյանական տարվա պատմական կատարումը մ.թ.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ին հաստատվում է պատմաբանների կողմից։
The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and Josiah’s Great Passover in 622 BC, is also an accepted date by those biblical chronologists. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle, that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.
Ժամանակագրագետները, ընդհանուր առմամբ, հարմարավետորեն ընդունում են Քավության օրը մ.թ.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ին տեղադրելը, իսկ Հովսիայի Մեծ Զատիկը մ.թ.ա. 622 թվականին նույնպես ընդունված թվական է աստվածաշնչյան այդ ժամանակագրագետների կողմից։ Զատիկը՝ որպես գարնան տոների խորհրդանիշ, սկսեց քառասունինը տարվա Հոբելյանական մի շրջան, որն ավարտվեց աշնան տոների խորհրդանիշով՝ Քավության օրը։ Տարիների յոթ շաբաթները, որոնք կազմում էին քառասունինը տարի, երկրի շաբաթի խորհրդանիշներն էին։
“In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.
«Յուրաքանչյուր էջում՝ լինի պատմություն, թե պատվիրան, թե մարգարեություն, Հին Կտակարանի Գրությունները լուսավորված են Աստծո Որդու փառքով։ Այն չափով, որով հրեական ամբողջ կարգը աստվածային հաստատություն ուներ, այն ամբողջությամբ Ավետարանի խտացված մարգարեությունն էր։ Քրիստոսի մասին «բոլոր մարգարեները վկայում են»։ Գործք 10։43։ Ադամին տրված խոստումից սկսած, նահապետական շառավղով և օրենքի տնտեսությամբ անցնելով, երկնքի փառավոր լույսը հստակ էր դարձնում Փրկչի հետքերը։ Տեսանողները տեսան Բեթղեհեմի Աստղը, գալու Շիլոն, մինչ ապագա իրադարձությունները խորհրդավոր շքերթով անցնում էին նրանց առաջ։ Յուրաքանչյուր զոհաբերության մեջ երևում էր Քրիստոսի մահը։ Խնկի յուրաքանչյուր ամպի մեջ բարձրանում էր Նրա արդարությունը։ Հոբելյանական յուրաքանչյուր փողի ձայնով հնչում էր Նրա անունը։ Սրբությունների Սրբության ահեղ խորհրդի մեջ բնակվում էր Նրա փառքը»։ The Desire of Ages, 211.
Seventeen
Տասնյոթ
Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573 as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy, was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330, was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.
Սեդեկիան Բաբելոն էր տարվել, երբ Երուսաղեմն ընկավ մ.թ.ա. 573 թվականից տասնչորս տարի առաջ։ Հրեա պատմիչները Հովսիայի ժամանակներից՝ մ.թ.ա. 622 թվականից մինչև մ.թ.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, Հոբելյանական շրջանը ճանաչում են որպես 17-րդ Հոբելյանական շրջան։ Ռաֆիայի ճակատամարտից մինչև Պանիումի ճակատամարտը տասնյոթ տարի էր։ Պտղոմեոսը Ռաֆիայի ճակատամարտում հաղթողն էր, և նա տասնյոթ տարի թագավորեց որպես հարավի թագավոր։ Միլանի հրովարտակից մինչև այն ժամանակը, երբ Կոստանդինը 330 թվականին բաժանեց իր կայսրությունը, տասնյոթ տարի էր։ Տասնյոթերորդ Հոբելյանական շրջանում Երուսաղեմը Նաբուգոդոնոսորի կողմից կործանվեց։
For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.
Որովհետև Իսրայէլի որդիները շատ օրեր պիտի մնան առանց թագավորի, և առանց իշխանի, և առանց զոհաբերության, և առանց կոթողի, և առանց եփոդի, և առանց թերափիմների. Դրանից հետո Իսրայէլի որդիները պիտի վերադառնան և պիտի փնտրեն Տէր իրենց Աստծուն և Դաւիթ իրենց թագավորին, և վերջին օրերում պիտի երկյուղեն Տիրոջից և Նրա բարությունից։ Ովսէէ 3:4, 5.
Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.
Ովսեեն արծարծում է մի թեմա, որն անմիջական առնչություն ունի Սեդեկիայի գերության հետ, թեև միաժամանակ ներկայացնում է նաև հյուսիսային թագավորության գերության սկիզբը մ.թ.ա. 723 թվականին։ Պատճառը, թե ինչու Ովսեեի այս հատվածը կապված է Եզեկիելի վկայության հետ, առնչվում է Աստծո մերժմանը, երբ Իսրայելը պնդեց, որ իրեն մարդկային թագավոր իշխի։ Իսրայելի ցանկությունը՝ կառավարվել մարդկային թագավորի կողմից, այլ ոչ թե Աստվածային Թագավորի, ներկայացվում է որպես «ձեր զորության հպարտությունը»՝ Ղևտական 26-ի «յոթ անգամ» դատաստանի մեջ։
And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.
Իսկ եթե այս ամենից հետո էլ ինձ չլսեք, ապա ձեր մեղքերի համար ձեզ յոթնապատիկ ավելի պիտի պատժեմ։ Եվ պիտի խորտակեմ ձեր զորության հպարտությունը, և ձեր երկինքը երկաթի պես պիտի դարձնեմ, իսկ ձեր երկիրը՝ պղնձի պես։ Ղևտական 26:18, 19.
The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then king Zedekiah’s of the southern kingdom’s captivity in 586 BC represents the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.
«Ձեր զորության հպարտությունը» ներկայացնում է Իսրայելի ցանկությունը՝ լինել աշխարհի պես և ունենալ իր սեփական թագավորը։ Մ.թ.ա. 723 թվականին հյուսիսային թագավորությունից թագավորի հեռացումը, ապա Մ.թ.ա. 586 թվականին հարավային թագավորության թագավոր Սեդեկիայի գերեվարությունը ներկայացնում են հին Իսրայելի «հպարտության» կոտրումը, իսկ հպարտությունը նախորդում է անկմանը։ Աստվածաշնչյան մարգարեության մեջ «զորություն»-ը թագավոր կամ թագավորություն է, և մարդկային թագավոր հաստատելու մեջ Իսրայելի հպարտությունը նշանավորում է թեոկրատիայի և Աստվածային Թագավորի մերժումը։
And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.
Եվ եղաւ, երբ Սամուէլը ծերացաւ, իր որդիներին Իսրայէլի վրայ դատաւորներ կարգեց։ Նրա անդրանիկի անունը Յովէլ էր, իսկ երկրորդի անունը՝ Աբիա. և նրանք դատաւորներ էին Բերսաբէէում։ Բայց նրա որդիները չքայլեցին նրա ճանապարհներով, այլ շեղուեցին շահի հետևից, կաշառք առան և ծռեցին դատաստանը։ Այն ժամանակ Իսրայէլի բոլոր ծերերը միասին հաւաքուեցին և եկան Սամուէլի մօտ՝ Ռամա, և ասացին նրան. «Ահա դու ծերացել ես, և քո որդիները չեն քայլում քո ճանապարհներով. արդ, մեզ համար թագաւոր նշանակիր, որ մեզ դատի, ինչպէս բոլոր ազգերին»։ Բայց այս խօսքը չհաճեց Սամուէլին, երբ ասացին. «Մեզ թագաւոր տուր, որ մեզ դատի»։ Եվ Սամուէլը աղօթեց Տիրոջը։ Եվ Տէրը ասաց Սամուէլին. «Լսիր ժողովրդի ձայնին այն ամէնում, ինչ որ ասում են քեզ, որովհետև ոչ թէ քեզ մերժեցին, այլ ինձ մերժեցին, որպէսզի ես չթագաւորեմ նրանց վրայ։ Բոլոր այն գործերի համեմատ, որ արել են այն օրից, երբ նրանց Եգիպտոսից հանեցի, մինչև այս օրը, որով ինձ լքեցին և ուրիշ աստուածների ծառայեցին, նոյնպէս էլ քեզ են անում։ Արդ, լսիր նրանց ձայնին. բայց սակայն լրջօրէն վկայիր նրանց և ցոյց տուր նրանց այն թագաւորի կարգը, որ պիտի թագաւորէ նրանց վրայ»։ Ա Թագաւորաց 8։1–9։
It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”
Պետք է նկատի ունենալ, որ այդ պահին Իսրայելը մերժեց ոչ միայն Աստծուն՝ որպես իր թագավորի, այլև Մարգարեության Հոգին, որ ներկայացված էր Սամուելի միջոցով, որովհետև ասվում է. «նրանք լքել են Ինձ և ծառայել այլ աստվածների, այնպես էլ քեզ հետ են վարվում»։
“Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
«Սատանան է... անդադար ներմուծում կեղծը՝ ճշմարտությունից հեռացնելու համար։ Սատանայի ամենավերջին խաբեությունը լինելու է Աստծո Հոգու վկայությունն անվավեր դարձնելը։ «Որտեղ տեսիլք չկա, ժողովուրդը կորչում է» (Առակաց 29:18)։ Սատանան հմտորեն կգործի՝ զանազան եղանակներով և տարբեր գործակալությունների միջոցով, որպեսզի խախտի Աստծո մնացորդ ժողովրդի վստահությունը ճշմարիտ վկայության հանդեպ»։
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
«Վկայությունների» դեմ պիտի բորբոքվի մի ատելություն, որ սատանայական է։ Սատանայի գործելակերպը պիտի լինի եկեղեցիների հավատքը դրանց նկատմամբ սասանել, որովհետև այս պատճառով Սատանան չի կարող ունենալ այնքան հարթ ճանապարհ՝ իր խաբեությունները ներմուծելու և հոգիներին իր մոլորություններով կապելու, եթե Աստծո Հոգու նախազգուշացումները, հանդիմանություններն ու խորհուրդները ուշադրության առնվեն»։ Selected Messages, գիրք 1, 48.
The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”
Հին Իսրայելի թեոկրատիայի համար վերջին խաբեությունը ոչ միայն Աստծուն, այլև Մարգարեության Հոգուն մերժելն էր։ Այդ մերժումը մ.թ.ա. 1097 թվականին նախատիպում է Լաոդիկեական Յոթերորդ-օրյա Ադվենտիզմի վերջին խաբեությունը 1863 թվականին։ Ղևտական քսանվեցի «յոթ ժամանակները» Աստծո Խոսքն են, և Մարգարեության Հոգին «յոթ ժամանակների» մասին ասում է, որ այն «չպետք է փոփոխվի»։
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
«Ես տեսել եմ, որ 1843 թվականի աղյուսակը առաջնորդվում էր Տիրոջ ձեռքով, և որ այն չպետք է փոփոխվեր. որ թվերը այնպիսին էին, ինչպիսին Նա էր կամենում, որ դրանք լինեին. որ Նրա ձեռքը որոշ թվերի մեջ եղած մի սխալի վրա էր և այն ծածկում էր, այնպես որ ոչ ոք չէր կարող այն տեսնել, մինչև որ Նրա ձեռքը հեռացվեց»։ Early Writings, 74.
The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.
Մարգարեության Հոգին ակնհայտորեն հավանություն տվեց «յոթ ժամանակներին», և նրա այդ հավանությունը նախազգուշացում էր, որ չպետք է փոխել գծապատկերի թվերը, որի «յոթ ժամանակները» կազմում են կենտրոնական սյունակը և վերին աջ անկյունը։ 1863 թվականին Ուրիա Սմիթի կեղծ գծապատկերով սկսվեց հիմնարար ճշմարտությունների աստիճանական մերժումը, որին նախապատկեր էր հին Իսրայելը՝ Աստծուն մերժելու մեջ, և Մարգարեության Հոգին նույնացրեց 1863 թվականի ապստամբությունը։ 1863 թվականի ապստամբության տարեթիվը համընկնում է Եզեկիելի գրքում ներկայացված մարգարեական գծի հետ։ Պատմության այդ գծում եզրակացությունը Երուսաղեմի կործանումն էր, որը նախապատկերում էր կիրակնօրյա օրենքը։ 1863 թվականից մինչև շուտով գալիք կիրակնօրյա օրենքը նախապատկերված էր թագավոր Սավուղի՝ Ք.ա. 1097 թվականից մինչև Սեդեկիայի՝ Ք.ա. 586 թվականը ընկած պատմությամբ։
Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 591 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.
Սեդեկիան գերեվարվեց Բաբելոն մ.թ.ա. 573 թվականի Հոբելյանից տասնչորս տարի առաջ։ Տասնյոթերորդ Հոբելյանական շրջանը սկսվեց մ.թ.ա. 622 թվականին, և երեսուներորդ տարում Եզեկիելը ներկայացվում է որպես քահանա մ.թ.ա. 591 թվականին, ապա հինգ տարի անց Երուսաղեմը կործանվեց մ.թ.ա. 586 թվականին։ Այն կործանվեց տարվա նույն օրը, ինչ նույն քաղաքի երկրորդ կործանումը մ.թ. 70 թվականին՝ Տիտոսի կողմից։ Եզեկիելի առաջին գլխի առաջին համարը հինգ տարի առաջ է Երուսաղեմի կործանումից և տասնինը տարի առաջ՝ քառասուներորդ գլխի տաճարի տեսիլքից։
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
Մեր գերության քսանհինգերորդ տարում, տարվա սկզբին, ամսվա տասներորդ օրը, քաղաքը խոցվելուց տասնչորսերորդ տարում, հենց նույն օրը Տիրոջ ձեռքը ինձ վրա եղավ և ինձ այնտեղ տարավ։ Եզեկիել 40։1։
For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh-year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.
Երկրի շաբաթվա ուխտին անհնազանդ լինելու համար Աստված սահմանեց, որ «յոթ ժամանակ» պիտի լինի անեծքը յոթներորդ տարվան՝ այսինքն երկրի շաբաթին, անհնազանդ լինելու համար։ «Ժամանակ»-ը մեկ տարի է, իսկ «տարի»-ն՝ երեք հարյուր վաթսուն օր, և յոթ անգամ երեք հարյուր վաթսունը հավասար է երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարվա։ Միլլերի հետևորդները գուցե չեն գործածել «երկու հազար հինգ հարյուր քսանը» արտահայտությունը, սակայն նրանց երկու սրբազան տախտակներն էլ թվապես նշում էին երկու հազար հինգ հարյուր քսան տարիները։
The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries; “discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.
Յոթ ժամանակների անեծքի հռչակումը թե՛ Իսրայելի հյուսիսային թագավորության, և թե՛ Հուդայի հարավային թագավորության վրա Ուիլյամ Միլլերի առաջին, կամ կարելի է ասել՝ «հիմնարար», կամ նույնիսկ կարելի է ասել՝ «ալֆա» ըմբռնումն էր։ 1863 թվականին Լաոդիկյան Յոթերորդ օրվա ադվենտիստական եկեղեցին մերժեց Միլլերի հայտնագործությունների հիմնարար ըմբռնումը՝ այն «հայտնագործությունները», որոնք ներկայացնում էին միլլերիտական շարժման ամբողջ հիմքը։ Ներշնչանքը ուղիղ կերպով նախազգուշացրել էր, որ դա կարող է պատահել, և դա պատահել է, և պատահել է վաղուց։
The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.
Բաբելոնյան գերությունից հետո վերակառուցված տաճարի հիմքը ավարտվեց առաջին հրամանագրի պատմության ընթացքում և երկրորդ հրամանագրից առաջ։ Տաճարը լիովին կառուցվեց երկրորդ հրամանագրի պատմության մեջ։ Երրորդ հրամանագրում ազգային ինքնիշխանությունը վերականգնվեց բառացի հին Իսրայելին։ Ուիլյամ Միլլերը ներկայացնում էր առաջին հրեշտակին, որը հասավ 1798 թվականին և զորացվեց 1840 թվականի օգոստոսի 11-ին։ Երկրորդ հրեշտակը հասավ այն բանից հետո, երբ հիմքերը դրվեցին, ինչպես ներկայացված է 1843 թվականի աղյուսակում, որը հրապարակվեց 1842 թվականի մայիսին։ 1844 թվականի առաջին հիասթափության ժամանակ՝ 1844 թվականի ալֆա հիասթափության ժամանակ, հասան երկրորդ հրեշտակը և նաև կույսերի առակի դադարման ժամանակը, և երբ երկրորդ հրեշտակի լուրը զորացվեց Էքսեթերի վրանային ժողովում, տաճարն ավարտվեց։ Ապա 1844 թվականի մեծ, կամ օմեգա հիասթափության ժամանակ, Ուխտի Պատգամաբերը հանկարծ եկավ Իր տաճարը՝ ի կատար ածելով երկու հազար երեք հարյուր տարիները, որոնք սկսվել էին երրորդ հրամանագրից և ավարտվել երրորդ հրեշտակի գալուստով։
Josiah, means ‘the foundation of God.’ Whether its king Josiah or Josiah Litch; both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one is a symbol of October 22, 1844 and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001 at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.
Յոսիա նշանակում է «Աստծո հիմքը»։ Լինի դա Հովսիա թագավորը, թե Յոսիա Լիչը, երկուսն էլ հիմքերի խորհրդանիշներ են, ինչպես ներկայացված է առաջին հրամանագրի պատմության մեջ և ինչպես ներկայացված են գարնան տոները, որոնք շարադրված են Ղևտական քսաներեքերորդ գլխի առաջին քսաներկու համարներում։ Հիմքերը, գարնան տոները և առաջին հրամանագիրը բոլորը 1840 թվականի և առաջին հրեշտակի զորացման խորհրդանիշներ են։ Ք.ա. 573 թվականի հոկտեմբերի 22-ը, ինչպես ներկայացված է Եզեկիել գրքի քառասուներորդ գլխի առաջին համարում, 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ի և մեռյալների դատաստանի բացման խորհրդանիշ է, ինչպես նաև 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի՝ կենդանիների դատաստանի բացման ժամանակի խորհրդանիշ։ Նրանք, ովքեր հետևել են այս հոդվածներին, պիտի իմանան այն կիրառությունները, որոնք ես գործածում եմ։
Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.
Եզեկիելը խորհրդանշական կերպար է իր գրություններում ներկայացված մարգարեական պատմության մեջ։ Եզեկիելը այնտեղ է, երբ ութերորդ գլխի վերջում քսանհինգ մարդիկ երկրպագում են արևին։ Նա նաև այնտեղ էր հաջորդ գլուխներում, երբ «կնքումը, որին հաջորդում է կոտորածը», բերվում է Երուսաղեմի վրա, որը Էլեն Ուայթը նույնացնում է Յոթերորդ օրվա ադվենտիստների եկեղեցու հետ։ Առաջին տասնմեկ գլուխներում Եզեկիելը բերվում է երկնային սրբարան՝ իր հրահանգները ստանալու, ինչպես 1844 թվականին կանչվեցին անել միլլերականները, և ինչպես այժմ այս շարժումն է կանչվում անել։
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Եվ Եզեկիելը ձեզ համար նշան պիտի լինի. ինչպես որ նա արեց ամեն բան, այնպես էլ դուք պիտի անեք. և երբ սա կատարվի, պիտի իմանաք, որ Ես եմ Տեր Եհովան։ Եզեկիել 24:24.
When This Cometh
Երբ Սա Գայ
When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”
Երբ վերջին օրերում հասնենք այն կետին, երբ Եզեկիելի պատկերած բաները կրկնվում են Աստծո ժողովրդի մեջ, այն ժամանակ հասել ենք Եզեկիելի նշանին։ Երբ գիտես, որ Եզեկիելը ներկայացնում է հարյուր քառասունչորս հազարը, և դա գիտես այնպիսի հավատքի ու հասկացողության աստիճանով, որ տիրապետում է սրբագործված ակնկալիքը, թե Եզեկիելի կողմից իր գրություններում պատկերած ամեն բան նախատիպում է վերջին օրերում տեղի ունեցող իրադարձությունների սուրբ հաջորդականություն, որ վերաբերում է հարյուր քառասունչորս հազարին,—երբ այդ գիտես, այն ժամանակ «կճանաչեք», որ «Տերը» «Աստված» է։
We will continue these thoughts in the next article.
Այս մտքերը մենք կշարունակենք հաջորդ հոդվածում։