დანიელის წიგნი — ას ორმოცდამეოთხე

აჰა, შენმა მტრებმა შფოთი აღძრეს, და შენს მოძულეთ თავები აღიმაღლეს. მზაკვრული ზრახვა შეთქვეს შენი ხალხის წინააღმდეგ და ითათბირეს შენს დაფარულთა წინააღმდეგ. თქვეს: „მოდით, მოვსპოთ ისინი, რათა ერად აღარ იარსებონ და ისრაელის სახელი მეტად აღარ იხსენიებოდეს ხსოვნაში.“ ფსალმუნები 83:2–4.

„როცა შემდგომ ფარისევლებმა მას განქორწინების კანონიერების შესახებ ჰკითხეს, იესომ თავის მსმენელებს ქორწინების დაწესებულებისკენ მიუთითა, როგორც შექმნისას დადგენილისკენ. „თქვენი გულქვაობის გამო,“ თქვა მან, მოსემ „ნება დაგრთოთ, რომ თქვენი ცოლები გაგეშვათ; მაგრამ დასაბამიდან ასე არ ყოფილა.“ მათე 19:8. მან ისინი ედემის კურთხეულ დღეებს მიუბრუნა, როცა ღმერთმა ყოველივე „ფრიად კეთილად“ გამოაცხადა. მაშინ იღებს სათავეს ქორწინებაც და შაბათიც — ორი თანაზიარი დაწესებულება ღვთის სადიდებლად და კაცობრიობის საკეთილდღეოდ. მაშინ, როცა შემოქმედმა წმიდა წყვილს ქორწინებაში ხელი ხელზე შეაერთა და თქვა: კაცი „მიატოვებს თავის მამას და თავის დედას, და მიეკრობა თავის ცოლს; და იქნებიან ერთ ხორც“ (დაბადება 2:24), მან ჟღერადად გამოაცხადა ქორწინების კანონი ადამის ყველა შვილისათვის ჟამთა დასასრულამდე. ის, რაც თვით მარადიულმა მამამ კეთილად გამოაცხადა, იყო ადამიანისთვის უმაღლესი კურთხევისა და განვითარების კანონი.“ Thoughts From the Mount of Blessings, 63.

„ერთხელ, როდესაც ნიუ-იორკის ქალაქში ვიმყოფებოდი, ღამის ჟამს მოწოდებულ ვიქენ, მეხილა შენობები, რომლებიც სართულ-სართულად ზეცისკენ აღიმართებოდა. ეს შენობები გამოცხადებული იყო, როგორც ცეცხლგამძლე, და ისინი აღმართული იყო მათი მფლობელებისა და მშენებლების განსადიდებლად. სულ უფრო და უფრო მაღლა იწეოდა ეს შენობები, და მათში გამოყენებული იყო ყველაზე ძვირფასი მასალა. ისინი, ვისაც ეს შენობები ეკუთვნოდათ, საკუთარ თავს არ ეკითხებოდნენ: „როგორ შეგვიძლია უმჯობესად განვადიდოთ ღმერთი?“ უფალი არ იყო მათ ფიქრებში.

„ვფიქრობდი: ‘ოჰ, ნეტავ ისინი, ვინც ამგვარად აბანდებენ თავიანთ სახსრებს, ხედავდნენ თავიანთ გზას ისე, როგორც ღმერთი ხედავს მას! ისინი აღმართავენ დიდებულ შენობებს, მაგრამ რაოდენ უგუნურია სამყაროს მმართველის თვალში მათი დაგეგმვა და განზრახვანი. ისინი მთელი გულისა და გონების ძალით არ იკვლევენ, თუ როგორ განადიდონ ღმერთი. მათ თვალთახედვიდან დაკარგეს ეს — ადამიანის პირველი მოვალეობა.’“

„როცა ეს მაღალი ნაგებობები აღმართულიყო, მათმა მფლობელებმა ამბიციური სიამაყით გაიხარეს, რომ ჰქონდათ ფული საკუთარი თავის დასაკმაყოფილებლად გამოსაყენებლად და თავიანთი მეზობლების შურის აღსაძვრელად. იმ ფულის დიდი ნაწილი, რომელიც მათ ამგვარად დააბანდეს, მოპოვებული იყო გამოძალვით, ღარიბთა დაუნდობელი ჩაგვრით. მათ დაავიწყდათ, რომ ზეცაში ყოველი საქმიანი გარიგების ანგარიში ინახება; ყოველი უსამართლო გარიგება, ყოველი თაღლითური საქმე იქ არის ჩაწერილი. მოდის დრო, როცა თავიანთი თაღლითობითა და თავხედობით ადამიანები მიაღწევენ იმ ზღვარს, რომლის გადალახვის ნებას უფალი აღარ მისცემს მათ, და ისინი შეიტყობენ, რომ იეჰოვას სულგრძელობას აქვს საზღვარი.“ Testimonies, volume 9, 12.

„ის ‘დიდი ქალაქი’, რომლის ქუჩებშიც მოწმეები იხოცებიან და სადაც მათი მკვდარი სხეულები ძევს, ‘სულიერად’ ეგვიპტეა. ბიბლიურ ისტორიაში წარმოდგენილ ყველა ერთა შორის ეგვიპტემ ყველაზე გაბედულად უარყო ცოცხალი ღმერთის არსებობა და წინ აღუდგა მის მცნებებს. არც ერთ მონარქს არ გაუბედავს ზეცის ხელმწიფების წინააღმდეგ უფრო აშკარა და თავგასული ამბოხება, ვიდრე ეგვიპტის მეფემ. როდესაც მოსემ უფლის სახელით მიართვა მას ეს უწყება, ფარაონმა ამაყად მიუგო: ‘ვინ არის იეჰოვა, რომ მის ხმას დავემორჩილო და ისრაელი გავუშვა? არ ვიცნობ იეჰოვას და, უფრო მეტიც, არ გავუშვებ ისრაელს.’ გამოსვლა 5:2, A.R.V. ეს არის ათეიზმი, და ერი, რომელსაც ეგვიპტე განასახიერებს, მსგავსადვე უარყოფდა ცოცხალი ღმერთის უფლებრივ მოთხოვნებს და გამოავლენდა ურწმუნოებისა და თავგამოდებული წინააღმდეგობის იმავე სულს. ‘დიდი ქალაქი’ ასევე ‘სულიერად’ სოდომსაც არის შედარებული. სოდომის გახრწნილება ღვთის რჯულის დარღვევაში განსაკუთრებით სიძვით ვლინდებოდა. და ეს ცოდვაც უნდა ყოფილიყო იმ ერის გამორჩეულად თვალსაჩინო ნიშანი, რომელიც ამ წერილის განსაზღვრებებს აღასრულებდა.“

„ამგვარად, წინასწარმეტყველის სიტყვების თანახმად, 1798 წლამდე მცირე ხნით ადრე აღდგებოდა სატანური წარმომავლობისა და ხასიათის რომელიმე ძალა, რათა ბიბლიის წინააღმდეგ ეწარმოებინა ომი. და იმ ქვეყანაში, სადაც ღვთის ორი მოწმის მოწმობა ასე დადუმდებოდა, გამოვლინდებოდა ფარაონის ათეიზმი და სოდომის გარყვნილება.“

„ამ წინასწარმეტყველებამ საფრანგეთის ისტორიაში უაღრესად ზუსტი და გამორჩეული აღსრულება ჰპოვა. რევოლუციის დროს, 1793 წელს, „მსოფლიომ პირველად მოისმინა კაცთა კრება, ცივილიზაციაში დაბადებული და აღზრდილი, და რომელიც ევროპის ერთ-ერთი უდიდებულესი ერის მართვის უფლებას ითვისებდა, ერთხმად აღმართავს თავის საერთო ხმას, რათა უარყოს ის უწმიდესი ჭეშმარიტება, რომელსაც ადამიანის სული იღებს, და ერთსულოვნად განუდგეს ღვთაების რწმენასა და თაყვანისცემას.“ — Sir Walter Scott, Life of Napoleon, vol. 1, ch. 17....

„საფრანგეთმა აგრეთვე გამოავლინა ის თვისებები, რომლებიც განსაკუთრებით განასხვავებდა სოდომს. რევოლუციის დროს აშკარად გამოვლინდა ზნეობრივი დაცემისა და გახრწნილების ისეთი მდგომარეობა, როგორიც იმ ველის ქალაქების დაღუპვის მიზეზი გახდა. და ისტორიკოსი ერთად წარმოაჩენს საფრანგეთის ათეიზმსა და გარყვნილებას, როგორც ეს წინასწარმეტყველებაშია მოცემული: „რელიგიასთან დაკავშირებულ ამ კანონებთან მჭიდროდ იყო შეერთებული ისიც, რამაც ქორწინების კავშირი — უწმიდესი აღთქმა, რომლის დადებაც ადამიანებს ძალუძთ და რომლის მდგრადობაც ყველაზე ძლიერად უწყობს ხელს საზოგადოების განმტკიცებას — დაიყვანა მხოლოდ დროებითი ხასიათის სამოქალაქო ხელშეკრულების მდგომარეობამდე, რომელშიც ნებისმიერ ორ პირს შეეძლო თავისი ნებით შესვლა და თავისი ნებითვე გაწყვეტა…. ეშმაკებს რომ ეზრუნათ ისეთი ხერხის აღმოჩენაზე, რომელიც ყველაზე ქმედითად გაანადგურებდა ყოველივე იმას, რაც ოჯახურ ცხოვრებაში პატივსაცემი, მშვენიერი და მყარია, და ამავე დროს უზრუნველეყოთ, რომ ის ბოროტება, რომლის შექმნაც მათ მიზნად ჰქონდათ, თაობიდან თაობას გაგრძელებულიყო, მათ ვერ გამოიგონებდნენ ქორწინების დამცირებაზე უფრო ქმედით გეგმას…. სოფი არნულმა, მსახიობმა, რომელიც თავისი მახვილი გამონათქვამებით იყო ცნობილი, რესპუბლიკური ქორწინება აღწერა როგორც „მრუშობის საიდუმლო“.“ — Scott, vol. 1, ch. 17.“ დიდი ბრძოლა, 269, 270.

„ყოველი სული, რომელიც უარს ამბობს საკუთარი თავი ღმერთს მისცეს, სხვა ძალის კონტროლის ქვეშ იმყოფება. იგი საკუთარი თავის ბატონი არ არის. შეიძლება თავისუფლებაზე ლაპარაკობდეს, მაგრამ უმძიმეს მონობაშია. მას არ ეძლევა საშუალება იხილოს ჭეშმარიტების სილამაზე, რადგან მისი გონება სატანის კონტროლის ქვეშაა. მაშინ, როცა თავს იმით იამაყებს, რომ საკუთარი მსჯელობის კარნახს მიჰყვება, სინამდვილეში ბნელეთის მთავრის ნებას ემორჩილება. ქრისტე მოვიდა, რათა სულიდან ცოდვის-მონობის ბორკილები დაემსხვრია. „ამიტომ, თუ ძე გაგათავისუფლებთ, ნამდვილად თავისუფლები იქნებით.“ „სიცოცხლის სულის რჯული ქრისტე იესოში“ გვათავისუფლებს „ცოდვისა და სიკვდილის რჯულისგან.“ რომაელთა 8:2.

„გამოსყიდვის საქმეში არავითარი იძულება არ არსებობს. არავითარი გარეგანი ძალა არ გამოიყენება. ღვთის სულის ზემოქმედების ქვეშ ადამიანს ეძლევა თავისუფლება, თავად აირჩიოს, ვის მოემსახურება. იმ ცვლილებაში, რომელიც ხდება მაშინ, როცა სული ქრისტეს მიენდობა, არის თავისუფლების უმაღლესი განცდა. ცოდვის განდევნა თავად სულის მოქმედებაა. მართალია, ჩვენ არავითარი ძალა არ გაგვაჩნია, რომ საკუთარი თავი სატანის მმართველობისგან გავათავისუფლოთ; მაგრამ როცა ვსურვილობთ ცოდვისაგან გათავისუფლებას და ჩვენი დიდი საჭიროებისას შევღაღადებთ ძალას, რომელიც ჩვენ გარეთ და ჩვენზე მაღლაა, სულის ძალები წმიდა სულის ღვთიური ენერგიით ივსება და ისინი ემორჩილებიან ნების კარნახს ღვთის ნების აღსასრულებლად.“ The Desire of Ages, 466.

და როცა დაასრულებენ თავიანთ მოწმობას, უფსკრულიდან ამომავალი მხეცი შეებრძოლება მათ, სძლევს მათ და მოკლავს მათ. და მათი მკვდარი სხეულები დაეყრება დიდი ქალაქის ქუჩაზე, რომელსაც სულიერი მნიშვნელობით ეწოდება სოდომი და ეგვიპტე, სადაც ჩვენი უფალიც ჯვარს აცვეს. გამოცხადება 11:7, 8.

„მაშასადამე, წინასწარმეტყველის სიტყვების თანახმად, 1798 წლამდე ცოტაოდენი ხნით ადრე სატანური წარმოშობისა და ხასიათის ძალა აღდგებოდა, რათა ომი ეწარმოებინა ბიბლიის წინააღმდეგ. ხოლო იმ ქვეყანაში, სადაც ღვთის ორი მოწმის დამოწმება ამგვარად დადუმდებოდა, გამოვლინდებოდა ფარაონის უღმერთოება და სოდომის გარყვნილება.“ The Great Controversy, 270.

რადგან ქმარი არის ცოლის თავი, როგორც ქრისტეა ეკლესიის თავი; და იგი არის სხეულის მაცხოვარი. ამიტომ, როგორც ეკლესია ემორჩილება ქრისტეს, ასევე ცოლებიც თავიანთ ქმრებს ყველაფერში. ქმარებო, გიყვარდეთ თქვენი ცოლები, როგორც ქრისტემაც შეიყვარა ეკლესია და თავი მისცა მისთვის; რათა წმიდეყო იგი და განეწმინდა წყლის ბანით, სიტყვის მიერ, რათა წარედგინა იგი თავისთვის დიდებულ ეკლესიად, რომელსაც არა აქვს ლაქა, არც ნაოჭი, არც რაიმე ამის მსგავსი, არამედ რათა იყოს წმიდა და უმწიკვლო. ასევე მართებთ მამაკაცებს უყვარდეთ თავიანთი ცოლები, როგორც საკუთარი სხეულები. ვისაც თავისი ცოლი უყვარს, საკუთარ თავს უყვარს. რადგან არავის არასოდეს მოსძულებია საკუთარი ხორცი, არამედ კვებავს და უფრთხილდება მას, როგორც უფალი — ეკლესიას. რადგან ჩვენ მისი სხეულის ასონი ვართ, მისი ხორცისაგან და მისი ძვლებისაგან. ამის გამო მიატოვებს კაცი თავის მამას და დედას და მიეწებება თავის ცოლს, და ეს ორნი ერთ ხორცად იქნებიან. ეს საიდუმლო დიდია; მე კი ვლაპარაკობ ქრისტესა და ეკლესიის შესახებ. ეფესელთა 5:23–32.

„კოშკი ტაძრის სიმბოლო იყო.“ The Desire of Ages, 596.

რადგან ცაბაოთ უფლის დღე მოვა ყოველ ამპარტავანზე და მედიდურზე, ყოველ ამაღლებულზე, და იგი დამდაბლდება; და ლიბანის ყველა კედარზე, მაღალსა და აღმართულზე, და ბაშანის ყველა მუხაზე; და ყველა მაღალ მთაზე და ყველა ამაღლებულ ბორცვზე; და ყოველ მაღალ კოშკზე და ყოველ გამაგრებულ ზღუდეზე; და თარშიშის ყველა ხომალდზე და ყველა მშვენიერ საგანზე. და ადამიანის მედიდურება მოიდრიკება, და კაცთა ამპარტავნება დამდაბლდება; და მხოლოდ უფალი ამაღლდება იმ დღეს. და კერპებს სრულიად მოსპობს. და შევლენ კლდეთა ხვრელებში და მიწის გამოქვაბულებში უფლის შიშისაგან და მისი დიდებული სიდიადის ბრწყინვალებისაგან, როცა აღდგება, რათა საშინლად შეარყიოს დედამიწა. იმ დღეს ადამიანი თავის ვერცხლის კერპებსა და თავის ოქროს კერპებს, რომლებიც თავად გაიკეთა თაყვანისსაცემად, თხუნელებსა და ღამურებს გადაუყრის; რათა შევიდეს დაკბილული კლდეების ნაპრალებში უფლის შიშისაგან და მისი დიდებული სიდიადის ბრწყინვალებისაგან, როცა აღდგება, რათა საშინლად შეარყიოს დედამიწა. განეშორეთ ადამიანს, რომლის სუნთქვაც მის ნესტოებშია; რადგან რა ფასად უნდა ჩაითვალოს იგი? ესაია 2:12–22.

ჩემი სიკეთე და ჩემი სიმაგრე; ჩემი მაღალი გოდოლი და ჩემი მხსნელი; ჩემი ფარი და იგი, ვისაც ვესავ; რომელიც ჩემს ხალხს ჩემს ქვეშ იმორჩილებს. ფსალმუნები 144:2.