ພຣະຄຳພີດານີເອນ - ບົດທີໜຶ່ງ

“ການສຶກສາພຣະທຳພຣະນິມິດ ນຳຈິດໃຈໄປສູ່ຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນ.” ບາງຄົນເຫັນພຽງແຕ່ຄຳພະຍາກອນພາຍໃນພຣະທຳດານີເອນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ດານີເອນນຳສະເໜີຄວາມຈິງຢູ່ສອງແນວສາຍ, ແລະຄວາມຈິງທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງທ່ານນັ້ນຢູ່ໃນຫົກບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳຂອງທ່ານ. ຫົກບົດທຳອິດນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນໃນຮູບແບບປະກອບພາບ ຊຶ່ງໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້. ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະພິຈາລະນາຫົກບົດທຳອິດຂອງດານີເອນ, ເຮົາຈະອະທິບາຍເຫດຜົນວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວມີພຽງສອງຄຳພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຫົກບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄຳພະຍາກອນສອງປະການນັ້ນ ໂດຍອ້າງເຖິງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ສອງສາຍແຫ່ງຊີນາ. ເມື່ອເຮົາຍອມຮັບສັນຍະລັກທີ່ທ່ານໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ ເຮົາຈະພົບກະແຈສຳລັບມອງເຫັນຄຳພະຍາກອນສອງປະການ—ແລະມີພຽງສອງປະການເທົ່ານັ້ນ—ໃນຫົກບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ.

ນິມິດໃນບົດທີແປດໄດ້ຖືກປະທານຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳອູໄລ.

ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ນໍາເອົາຫຍໍ້ໜ້ານັ້ນອອກມາຈາກ Testimonies to Ministers, ບ່ອນທີ່ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງ “the Ulai and Hiddekel” ແລະເອີ້ນແມ່ນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ “the great rivers of Shinar” ພວກເຮົາກໍກໍາລັງແຍກວິເຄາະຫຍໍ້ໜ້ານັ້ນອອກຈາກຄໍາອະທິບາຍຊຸດໜຶ່ງທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດຊຸດໜຶ່ງ ກ່ຽວກັບການສຶກສາພຣະທໍາດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ໃນບົດຂຽນຂອງຊິສເຕີ ໄວທ໌. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ມີຄວາມຈໍາເປັນຕ້ອງສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງໃກ້ຊິດຍິ່ງຂຶ້ນ; ໂດຍສະເພາະ ພຣະທໍາດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນໃນປະຫວັດການງານຂອງພວກເຮົາ.”

ຖ້າເຮົາສຶກສາສອງຂໍ້ທຳອິດທີ່ເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງມາຈາກດານີເອນ ບົດທີ່ແປດ ຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ໃຫ້ພະຍານພາຍໃນສອງປະການແກ່ຂໍ້ເທັດຈິງປະການໜຶ່ງທີ່ມັກຖືກມອງຂ້າມ. ດານີເອນກ່າວວ່າ “ໃນປີທີສາມຂອງ” ເບນຊັດຊາ “ນິມິດໜຶ່ງໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.” ແລ້ວທ່ານຍັງເພີ່ມອີກວ່າ, “ພາຍຫຼັງນິມິດນັ້ນທີ່ໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນຄັ້ງທຳອິດ.” ຂໍ້ນີ້ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ສອງແນວທາງ, ແລະບໍ່ວ່າຈະເຂົ້າໃຈແບບໃດ ກໍໃຫ້ຂໍ້ສະຫຼຸບອັນດຽວກັນ.

ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນແມ່ນຜູ້ທີ່ນຳແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການພະຍາກອນມາສູ່ດານີເອນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ທ່ານໄດ້ກະທຳກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ເພາະທ່ານໄດ້ເຂົ້າມາແທນຊາຕານໃນຖານະຜູ້ຖືແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສະຫວັນ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ກົດເກນແຫ່ງການພະຍາກອນທຸກປະການທີ່ປາກົດຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໂດຍກາບຣີເອນ. ບໍ່ວ່າດານີເອນຈະເຂົ້າໃຈສິ່ງນັ້ນຫຼືບໍ່ ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີແປດ ທ່ານບໍ່ພຽງແຕ່ກຳລັງລະບຸຂໍ້ສັງເກດແຫ່ງການພະຍາກອນອັນສຳຄັນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ທ່ານຍັງໄດ້ໃຫ້ພະຍານສອງປະການຂອງຂໍ້ສັງເກດແຫ່ງການພະຍາກອນອັນສຳຄັນນັ້ນໄວ້ໃນຂໍ້ນັ້ນ. ສິ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ ຄືວ່າ ທ່ານໄດ້ຮັບນິມິດຫນຶ່ງກ່ອນນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຢູ່ແມ່ນ້ຳອູໄລ. ນິມິດຢູ່ແມ່ນ້ຳອູໄລນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເບນຊັດຊາ. ສ່ວນນິມິດກ່ອນນິມິດຢູ່ແມ່ນ້ຳອູໄລນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເບນຊັດຊາ.

ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີແປດ, ດານີເອນກຳລັງລະບຸວ່າ ທ່ານໄດ້ຮັບນິມິດເຊັ່ນກັນໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເບນຊັດຊາ, ເພາະທ່ານກ່າວວ່າ, “ພາຍຫຼັງນິມິດນັ້ນທີ່ໄດ້ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໃນຄັ້ງທຳອິດ.” ນິມິດແຫ່ງອູລາອີໄດ້ປາກົດພາຍຫຼັງນິມິດໃນປີທຳອິດຂອງເບນຊັດຊາ, ຫຼືນິມິດນັ້ນໄດ້ປາກົດພາຍຫຼັງນິມິດທຳອິດໃນບັນດານິມິດຄູ່ຂະໜານສອງຢ່າງ? ຄຳຕອບໃດກໍຖືກຕ້ອງ. ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູລາອີເປັນນິມິດດຽວກັນກັບນິມິດໃນບົດທີເຈັດ. ກາບຣີເອນກຳລັງນຳໃຊ້ຫຼັກການພະຍາກອນທີ່ວ່າ “ກ່າວຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍຄວາມ,” ແລະໃນຂະນະດຽວກັນກໍນຳໃຊ້ກົດທີ່ວ່າ ໂດຍຄຳພະຍານຂອງສອງຄົນ ສິ່ງໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ. ນິມິດທັງສອງກ່າວເຖິງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ.

ນິມິດໃນບົດທີເຈັດ ໄດ້ນຳສະເໜີອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນດັ່ງສັດຮ້າຍຜູ້ລ່າເຫຍື່ອ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນແລະສະແດງພວກມັນໃນບໍລິບົດແຫ່ງອຳນາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນຂອງພວກມັນ. ນິມິດໃນບົດທີແປດ ໄດ້ນຳສະເໜີອານາຈັກເຫຼົ່າດຽວກັນນັ້ນໂດຍໃຊ້ສັນຍາລັກຈາກການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນແຕ່ສັນຍາລັກແຕ່ລະຢ່າງຂອງການປະກອບພິທີໃນພຣະວິຫານນັ້ນ ຖືກບິດເບືອນຢ່າງຈົງໃຈ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຕົວແທນຂອງການນະມັດສະການປອມ. ດານີເອນ ບົດທີແປດ ໄດ້ນຳສະເໜີອານາຈັກດຽວກັນກັບນິມິດໃນບົດທີເຈັດ ແຕ່ມັນໄດ້ວາງອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ໃນບໍລິບົດຝ່າຍສາສະໜາຂອງພວກມັນ.

ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ່ແປດ ເປັນການທວນຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍນິມິດໃນບົດທີ່ເຈັດ. ບົດທີ່ເຈັດຊີ້ບອກເຖິງດ້ານການເມືອງຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະບົດທີ່ແປດຊີ້ບອກເຖິງດ້ານສາສະໜາຂອງອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຮູ້ຂໍ້ນີ້ແລ້ວ ກໍຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ບົດທີ່ເຈັດແລະບົດທີ່ແປດເປັນນິມິດດຽວກັນ. ບົດທີ່ເກົ້າແມ່ນບ່ອນທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ຄຳອະທິບາຍກ່ຽວກັບອົງປະກອບດ້ານເວລາໃນນິມິດແຫ່ງບົດທີ່ແປດ. ດັ່ງນັ້ນ ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບົດທີ່ເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ຈາກນັ້ນ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນຈຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າມາໃນບົດທີ່ສິບ.

ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Hiddekel ໄດ້ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ. ມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການແຕກສະລາຍຂອງອານາຈັກຂອງ Alexander the Great, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຂຶ້ນໆລົງໆຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມມາ ບ່ອນທີ່ໃນທີ່ສຸດ ຄູ່ປະປັກທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ພຽງສອງຝ່າຍຈາກການແຕກສະລາຍຂອງອານາຈັກເດີມຂອງ Alexander the Great ຄື ກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຕາມຕົວອັກສອນ ຕໍ່ຕ້ານ ກະສັດຝ່າຍເໜືອຕາມຕົວອັກສອນ. ໃນທີ່ສຸດ ມັນໄປເຖິງປະຫວັດສາດຂອງ papacy ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຝ່າຍວິນຍານ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດທີສິບເອັດ ກໍມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ, Michael ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດກໍປິດລົງ. ພາບລວມຢ່າງງ່າຍໆກໍຄື ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳ Ulai ເປັນນິມິດພາຍໃນຂອງສະຖານນະມັດສະການ ແລະ ກອງພົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ແມ່ນ້ຳ Hiddekel ເປັນນິມິດພາຍນອກຂອງສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດດຽວກັນ. ນີ້ກຳລັງນຳໃຊ້ຫຼັກການດຽວກັນທີ່ພົບໄດ້ໃນເຈັດຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ເຈັດຕາປະທັບຂອງ Revelation.

ປະຫວັດສາດພາຍໃນແລະພາຍນອກອັນດຽວກັນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາກ່າວຕໍ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ນອກເໜືອຈາກແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກນິມິດທັງສອງນີ້ແລ້ວ ຍັງມີການຢືນຢັນວິທີການແຫ່ງການຕີຄວາມພຣະຄຳພີທີ່ William Miller ໄດ້ຍຶດຖືໄວ້ ແລະຕໍ່ມາໂດຍ Future for America. ເມື່ອພິຈາລະນາຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ພຣະທຳດານີເອນ ພ້ອມທັງພຣະທຳພຣະນິມິດ ເປັນເໝືອນບໍ່ຄຳອັນລ້ຳຄ່າຢ່າງແທ້ຈິງ ສຳລັບການຢືນຢັນຫຼັກການແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ພາຍໃນຕົວຂອງມັນເອງ.

ແມ່ນ້ຳອູໄລທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ພາຍໃນ ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນທີ່ເປັນຫົວຂໍ້ພາຍນອກ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງປະການທີ່ຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ.” ແມ່ນ້ຳອູໄລໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1798, ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 1989, ເມື່ອດັ່ງທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40, ປະເທດທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ເມື່ອຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ຖືກຍອມຮັບແລ້ວ, ກໍຈະສາມາດຍອມຮັບໄດ້ດ້ວຍວ່ານິມິດສອງຢ່າງນັ້ນແທ້ຈິງແລ້ວເປັນນິມິດດຽວກັນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດ ແລະ ຕາປະທັບທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ຈາກນັ້ນ ນິມິດທັງສອງກາຍເປັນຊ່ອງທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ໃນການເຄື່ອນໄຫວໃນອະດີດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ, ແລະ ສິ່ງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງໃຊ້ໃນການເຄື່ອນໄຫວໃນປະຈຸບັນແລະອະນາຄົດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບ ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບົດທີ 12 ຂໍ້ 9 ແລະ 10.

ເປັນຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງການເປີດຜະນຶກແມ່ນ້ຳ Hiddekel ໃນປີ 1989, ຈົ່ງພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ການດົນໃຈໄດ້ກ່າວໄວ້.

ທັງອູໄລ ແລະ ຮິດເດເຄນ ລ້ວນແຕ່ກ່ຽວພັນກັບວັນສຸດທ້າຍ, ແຕ່ອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ເຕັມໃຈພຽງແຕ່ຍອມຮັບວ່າ ປີ 1798 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງທີ່ສຸດ” ຂອງດານີເອນ, ເມື່ອໜັງສືຂອງທ່ານຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ແຕ່ສ່ວນຂອງຄຳພະຍາກອນ “ທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ” ນັ້ນ, ທີ່ຖືກຕ້ອງຍິ່ງກວ່າ ແມ່ນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ເພາະວ່າຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ມີຄາເອນລຸກຂຶ້ນ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດປິດລົງ.

ນິມິດເລື່ອງການພິພາກສາ ດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດ 7, 8 ແລະ 9 ນັ້ນ ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798. ແສງສະຫວ່າງ (ຊຶ່ງນິມິດແຫ່ງອູລາອີທີ່ຖືກເປີດຜະທັບຕາໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ) ແມ່ນການປະກາດເຖິງການເປີດຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ບໍ່ແມ່ນການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ. ແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະທັບຕາພ້ອມກັບນິມິດແຫ່ງຮິດເດເຄວນັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ແລະຍັງເປັນຂໍ້ຄວາມໃນດານີເອນທີ່ບັນຈຸ “ສ່ວນຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍ” ອີກດ້ວຍ.

ການເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798 ໄດ້ປະກາດການເປີດຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ. ການເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ໄດ້ປະກາດວ່າການປິດສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ຢ່າງຫຼາຍ. ລາຍເຊັນຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນພຣະທຳດານີເອນ, ແຕ່ຈະເຫັນໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອທ່ານຮູ້ວ່າມັນແມ່ນຫຍັງ, ແລະ ຍິນຍອມທີ່ຈະສັງເກດຫາມັນ.

ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງປິດລົງໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 45, ລາຍເຊັນຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາຖືກບັນທຶກໄວ້. ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງດານີເອນສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງແນ່ນອນວ່າມັນຈົບລົງຢູ່ທີ່ໃດ. ມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສົງຄາມຕາມຕົວອັກສອນລະຫວ່າງບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ, ແລະ ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນເປັນຝ່າຍມີໄຊ.

ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 45 ສົງຄາມຝ່າຍວິນຍານລະຫວ່າງບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ”, ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “ພູເຂົາບໍລິສຸດອັນຮຸ່ງໂລດ”, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ແລະອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ມີໄຊຊະນະເໜືອບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ.

ພຣະຄຳພີດານີເອນ ແລະ ພຣະຄຳພີພຣະນິມິດ ເປັນພຣະຄຳພີເຫຼັ້ມດຽວກັນ:

ປຶ້ມສອງເຫຼັ້ມນີ້, ຊຶ່ງແທ້ຈິງແລ້ວເປັນປຶ້ມດຽວ, ເປັນຜົນງານຊັ້ນເອກແຫ່ງຄຳສັ່ງສອນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂຽນສິ່ງນີ້ໂດຍຮູ້ຢ່າງເຕັມປ່ຽມດີວ່າ ສິ່ງທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ນຳມາມອບໃຫ້ແກ່ດານີເອນແລະໂຢຮັນນັ້ນ ມາຈາກພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະບິດາ. ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນເພື່ອຍົກຍ້ອງກາບຣີເອນ, ແຕ່ເພື່ອຍົກຊູພຣະນິມິດອັນເລິກຊຶ້ງແຫ່ງຫຼັກຖານຕ່າງໆໃນປຶ້ມທັງສອງ, ວ່າພຣະອັນຟາແລະໂອເມກາໄດ້ຊົງອອກແບບຫຼັກເກນທາງຄຳພະຍາກອນສຳລັບການຕີຄວາມພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຈະຖືກສະແດງໄວ້ພາຍໃນປຶ້ມທັງສອງນັ້ນ, ຖ້າພວກເຮົາເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນ.

ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຕືອນທ່ານອີກຄັ້ງວ່າ ໃນຈຸດນີ້ ຈຸດປະສົງແລະເຈດຕະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອນຳສະເໜີການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນສອງຕອນກ່ຽວກັບແມ່ນ້ຳ Ulai ແລະ Hiddekel. ຈຸດປະສົງແລະເຈດຕະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແມ່ນເພື່ອພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນໃນຫົກບົດທຳອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນ. ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງນຳສະເໜີຂໍ້ພິສູດວ່າ ພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ອາດຈະເປັນພຣະທຳທີ່ຖືກຈັດວາງຂຶ້ນຢ່າງເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດໃນພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະທຳເຫຼົ່ານັ້ນນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ພ້ອມທັງສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນກົດເກນທີ່ຈຳເປັນແທ້ ທີ່ຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ ຖ້າບຸກຄົນໃດປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈຄຳພະຍາກອນ ແລະຮູ້ຈັກພຣະອົງຜູ້ຊົງປະກາດຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ.

ອີກຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງຄວາມເລິກຊຶ້ງແຫ່ງພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນ ຄືການນຳສະເໜີຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເຈັດເວລາ” ໄດ້ເປັນ ແລະຍັງເປັນ “ຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ” ສຳລັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ທັງໃນອິດສະຣາເອນບູຮານ, ໃນຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະຍັງໃນຂະບວນການປັດຈຸບັນແລະອະນາຄົດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. “ຫີນທີ່ເຮັດໃຫ້ສະດຸດ”, ຕາມຄຳນິຍາມຢ່າງງ່າຍ, ແມ່ນສິ່ງໜຶ່ງທີ່ທ່ານບໍ່ເຫັນ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນມີຢູ່ຢ່າງຊັດເຈນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອທ່ານຮັບຮູ້ “ເຈັດເວລາ” ໃນພຣະທຳດານີເອນແລ້ວ, ທ່ານຈະເຫັນວ່າມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງຊັດເຈນແທ້, ແຕ່ທ່ານກໍຈະເຫັນດ້ວຍວ່າ ມັນຖືກເຊື່ອງໄວ້ຈາກຜູ້ທີ່ເລືອກຈະບໍ່ເຫັນ.

ການຊ່ອນບາງສິ່ງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ມັນປາກົດຢູ່ຢ່າງເປີດເຜີຍໃນດ້ານໄວຍາກອນ ເປັນຄວາມສຳເລັດອັນເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງ; ມັນເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ອາດຖືກສອດແຊກໄວ້ໃນນິຍາຍລຶກລັບໃດໆທີ່ມະນຸດຂຽນຂຶ້ນໄດ້. ມັນເປັນຜົນງານຊັ້ນເອກ, ເພາະວ່າມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ປະຈັກແຈ້ງໃຫ້ເຫັນ ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ບໍ່ປາຖະໜາຈະສະດຸດ, ແຕ່ກໍບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ເລີຍສຳລັບຜູ້ທີ່ເລືອກຈະສະດຸດ. ດັ່ງທີ່ອາດກ່າວໄດ້ວ່າ, ມັນແມ່ນ “ການຊ່ອນໄວ້ຢ່າງປະຈັກແຈ້ງ”. ສິ່ງນີ້ສຳເລັດຂຶ້ນໂດຍການປະສົມປະສານກັນຂອງຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ພຣະພາວະ.

ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວອ້າງເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະປາຖະໜາຈະເຕືອນໃຫ້ພວກເຮົາລະນຶກໃນຈຸດນີ້ວ່າ ມີຄຳສອນແບບຄາທອລິກຢູ່ພາຍໃນອັດເວັນຕິສ ຢ່າງນ້ອຍນັບແຕ່ການຕີພິມ Questions on Doctrine ໃນປີ 1957 ແລະຄຳສອນນັ້ນກໍໄດ້ຍົກຫົວອັນອະທຳຂອງມັນຂຶ້ນມາພາຍໃນຂະບວນການຄວາມຈິງປະຈຸບັນນີ້ຂອງ Future for America ດ້ວຍ. ແນວຄິດນັ້ນຄື ໃນການບັງເກີດເປັນມະນຸດ ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຮັບເນື້ອຫນັງທີ່ພຣະອົງສືບທອດມາຈາກນາງມາຣີ. ແນ່ນອນ ຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຄຳສອນນີ້ບໍ່ໄດ້ກ່າວມັນໃນຮູບແບບນັ້ນ ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສອນ. ຂ້າພະເຈົ້າເອີ້ນມັນວ່າເປັນຄຳສອນແບບຄາທອລິກ ເພາະວ່າຂໍ້ຕັ້ງຕົ້ນທີ່ວ່າ ເນື້ອຫນັງຂອງພຣະຄຣິດບໍລິສຸດພໍໆກັບເນື້ອຫນັງຂອງອາດາມກ່ອນທີ່ເຂົາຈະໄດ້ເຮັດບາບ ເປັນເຫດຜົນອັນເປັນຊາຕານຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກໄດ້ນຳໃຊ້ໃນຄຳສອນຂອງພວກເຂົາ ເລື່ອງທີ່ເອີ້ນກັນວ່າ “immaculate conception.” ແລະຖ້າທ່ານບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຄຳສອນນອກຮີດ “immaculate conception” ນັ້ນ ມັນສອນວ່າ ເນື້ອຫນັງຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກກະທຳໃຫ້ເປັນຂຶ້ນຢ່າງເໜືອທຳມະຊາດ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ທຳມະຊາດຕ່ຳຂອງອາດາມເຄີຍເປັນກ່ອນທີ່ເຂົາແລະເອວາຈະໄດ້ເຮັດບາບ ຫຼືຕາມທີ່ມີການອ້າງວ່າ ພຣະຄຣິດມີທຳມະຊາດອັນປາສະຈາກບາບຂອງອາດາມກ່ອນການຕົກ. ມັນສອນອີກວ່າ ນາງມາຣີເອງກໍໄດ້ຮັບທຳມະຊາດຝ່າຍເນື້ອຫນັງອັນບໍ່ຕົກຂອງອາດາມກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຮັດບາບຢ່າງອັດສະຈັນ ເພື່ອວ່ານາງຈະເປັນພາຊະນະທີ່ສົມບູນສຳລັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນການບັງເກີດພຣະກຸມານເຢຊູເຂົ້າສູ່ເນື້ອຫນັງອັນສົມບູນຂອງນາງ.

ແນ່ນອນ, ບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນອັດເວນຕິດທີ່ຍຶດຖືຂໍ້ສະຫຼຸບອັນດຽວກັນນີ້ກ່ຽວກັບເນື້ອຫນັງຂອງພຣະເຢຊູ ບໍ່ໄດ້ຊີ້ໄປຫາການອັດສະຈັນໃດໆທີ່ກ່ຽວກັບນາງມາຣີ, ແຕ່ພວກເຂົາບິດເບືອນຂໍ້ຄວາມຕອນຕ່າງໆຂອງຊິສເຕີໄວທ໌ ແລະຂອງພຣະຄໍາພີ ເພື່ອສອນແນວຄວາມຄິດແບບຄາທອລິກອັນດຽວກັນນັ້ນ. ເຫດໃດຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ອອກນອກເລື່ອງ ແລະຫັນໜີຈາກການສົນທະນາເລື່ອງພຣະທຳດານີເອນ? ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບສິ່ງນັ້ນ.

ໂຄງສ້າງແລະການອອກແບບອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການປະສົມປະສານກັນລະຫວ່າງຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະຄຳພີກໍເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະລັກສະນະອັນເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະ ອັນເປັນມະນຸດຂອງພຣະເຢຊູ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນພຣະຄຳພີ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນເປັນພຣະດຳລັດອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງລິດເດດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ທີ່ສາມາດປ່ຽນແປງຈິດໃຈ ແລະ ຄວາມນຶກຄິດໄດ້. ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນລິດເດດດຽວກັນນັ້ນແທ້ ທີ່ໄດ້ນຳທຸກສິ່ງໃຫ້ເກີດຂຶ້ນມາ. ແຕ່ບັນດາມະນຸດຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນເຄື່ອງມືຂອງພຣະອົງໃນການບັນທຶກພຣະຄຳພີນັ້ນ, ລ້ວນແຕ່ເປັນຄົນບາບ. ຝ່າຍມະນຸດໃນສົມການນີ້ ໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍມະນຸດຜູ້ຕົກຢູ່ໃນບາບ. ພຣະຄຳພີເປັນການປະສົມກັນລະຫວ່າງມະນຸດ ແລະ ພຣະເຈົ້າ, ແລະ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນກໍເປັນຄົນບາບ ເໝືອນດັ່ງລູກຫລານຂອງອາດາມທຸກຄົນໄດ້ເປັນມາ. ພຣະຄຣິດບໍ່ເຄີຍຊົງເຮັດບາບເລີຍ ບໍ່ວ່າໃນຄວາມຄິດ, ໃນຖ້ອຍຄຳ, ຫຼື ໃນການກະທຳ. ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບເອົາເນື້ອຫນັງຂອງມາຣີ ຫຼັງຈາກການຊຸດໂຊມເສື່ອມຖອຍມາເປັນເວລາສີ່ພັນປີ. ຖ້າຫາກວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບເອົາທຳມະຊາດຝ່າຍເນື້ອຫນັງອັນຕ່ຳຂອງອາດາມກ່ອນທີ່ອາດາມຈະໄດ້ເຮັດບາບຈິງໆ, ສິ່ງນັ້ນກໍຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ປະພັນພຣະຄຳພີທຸກຄົນຈະຕ້ອງໄຮ້ບາບເຊັ່ນກັນ.

ການ “ເຊື່ອງໄວ້ໃນທີ່ເຫັນແຈ້ງ” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ ບໍ່ພຽງແຕ່ໂດຍຖ້ອຍຄຳທີ່ດານີເອນໄດ້ບັນທຶກໄວ້ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຕໍ່ໄປອີກໂດຍມະນຸດທີ່ຕົກໃນບາບ ຜູ້ໄດ້ແປພຣະຄຳພີ King James. ມະນຸດທີ່ຕົກໃນບາບໄດ້ແຕະຕ້ອງພຣະທຳດານີເອນສອງເທື່ອ ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດນັ້ນ ຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບມະນຸດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງທີ່ຈະເຮັດໄດ້ ຫາກປາສະຈາກການກຳກັບດູແລອັນຊົງພຣະປັນຍາແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດໄດ້ຊ່ອນ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດທີຊາວຫົກ ໄວ້ຢ່າງແຈ້ງປະຈັກໃນພຣະທຳ Daniel, ເພາະວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຮູ້ລ່ວງໜ້າ ແລະແມ່ນແຕ່ໄດ້ຊົງອອກແບບໄວ້ດ້ວຍ ວ່າສິ່ງນັ້ນຈະເປັນ “ຫີນແຫ່ງການສະດຸດ” ສຳລັບການທົດສອບ ທັງສຳລັບຜູ້ຢູ່ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະສຳລັບຜູ້ຢູ່ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ.