ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກໜຶ່ງຮ້ອຍສິບຫົກ

ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາເຢເຣມີຢາ ບົດທີຫ້າສິບ, ແລະໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນເຖິງການພິພາກສາທີ່ຕົກລົງເທິງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດນັ້ນ ຄືວັນແຫ່ງການລ້າງແຄ້ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໂດຍໂຣມໃນປີ 70 AD ນັ້ນ ໄດ້ຖືກພາບລ່ວງໜ້າໂດຍການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມທີ່ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ກະທຳ. ທັງສອງເຫດການນີ້ຮ່ວມກັນເປັນພະຍານສອງປາກກ່ຽວກັບການພິພາກສາໃນຂັ້ນບັງຄັບປະຕິບັດເໜືອຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີເຣ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນຍິງໂສເພນີໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເຈັດ ເຊັ່ນດຽວກັນ.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ເມື່ອການແກ້ແຄ້ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສຳເລັດລົງເໜືອບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ນັ້ນ “ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ ຈະມີການຊອກຫາຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງອິດສະຣາເອນ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບເລີຍ; ແລະບາບທັງຫຼາຍຂອງຢູດາ ແຕ່ກໍຈະບໍ່ພົບເຫັນ: ເພາະເຮົາຈະຍົກໂທດໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເຮົາສະຫງວນໄວ້.” ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ, ການປະທັບຕາແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຈະໄດ້ສຳເລັດລົງແລ້ວ.

ການພິພາກສາໃນຂັ້ນຕອນບັງຄັບປະຕິບັດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສຽງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ, ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ໜີອອກຈາກບາບີໂລນ, ແລະເຢເຣມີຢາກ່າວວ່າ, “ວັນຂອງພວກເຂົາມາເຖິງແລ້ວ, ເວລາແຫ່ງການເຂົ້າຢ້ຽມຢາມຂອງພວກເຂົາ. ສຽງຂອງຜູ້ທີ່ໜີແລະຫລົບພົ້ນອອກຈາກແຜ່ນດິນບາບີໂລນ, ເພື່ອປະກາດໃນຊີໂອນເຖິງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຄືການແກ້ແຄ້ນເພື່ອພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ. ຈົ່ງເອີ້ນບັນດານັກຍິງທະນູມາຮ່ວມກັນເພື່ອຕໍ່ສູ້ບາບີໂລນ: ບັນດາຜູ້ທີ່ຂຶ້ນສາຍທະນູທັງຫມົດ, ຈົ່ງຕັ້ງຄ່າຍລ້ອມນາງໄວ້ຮອບດ້ານ; ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດໜີພົ້ນໄດ້: ຈົ່ງຕອບແທນນາງຕາມການງານຂອງນາງ; ນາງໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດໄວ້ ກໍຈົ່ງເຮັດຕໍ່ນາງຕາມນັ້ນ.” ການພິພາກສາຂອງນາງສຳເລັດລົງໂດຍ “ນັກຍິງທະນູ.” ການກ່າວເຖິງນັກຍິງທະນູເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະຄຳພີແມ່ນກ່ຽວກັບອິດຊະມາເອນ.

“ໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່” ໃນ Revelation ບົດທີ 11 ຊີ້ບອກເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາພາກປະຕິບັດຕໍ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງໂຣມ, ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ. ໃນ “ໂມງ” ນັ້ນ “ວິບັດຄັ້ງທີສາມມາໂດຍໄວ. ແລະທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ເປົ່າແກ.” ວິບັດຄັ້ງທີສາມ ກໍຄື ແກຄັ້ງທີເຈັດ. ນັກທະນູແຫ່ງອິສລາມແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອນຳການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເໜືອຜູ້ທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ (ການນະມັດສະການວັນອາທິດ), ແລະຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ຍຶດຖືເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ (ການນະມັດສະການວັນຊະບາໂຕ).

ໃນພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 21 ພຣະເຢຊູ ໃນຂະນະທີ່ຊົງຕອບຄຳຖາມຂອງພວກສາວົກກ່ຽວກັບການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພຣະວິຫານ ໄດ້ຊົງປະທານຄຳບັນຍາຍທາງປະຫວັດສາດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງກໍເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍດ້ວຍ. ພຣະອົງຊົງອ້າງເຖິງ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ຊຶ່ງເປັນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນສຳຄັນຂອງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະພຣະເມຊີອາ, ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງຊີ້ບອກສິ່ງນີ້ໃນຄຳປະກາດເປີດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ໂດຍການອ່ານຈາກຜູ້ພະຍາກອນເອຊາຢາໃຫ້ແກ່ຄຣິດຕະຈັກໃນນາຊາເຣັດ. ຄຳປະກາດທີ່ນາຊາເຣັດ ແລະ ຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນຈາກເອຊາຢາ ບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນພຽງແຕ່ພັນທະກິດຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນວຽກງານ ແລະ ພັນທະກິດຂອງຂະບວນການໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຈໍານວນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນທີ່ຖືກປະທັບຕາໃນເອເຊກຽນ ບົດ 9 ນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ກໍາສົດເສົ້າເນື່ອງດ້ວຍບາບທັງຫຼາຍໃນຄຣິດຈັກ ແລະໃນໂລກ. “ປີອັນເປັນທີ່ພໍພຣະທັຍຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ,” ແມ່ນເວລາທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາສົດເສົ້າໃນຊີໂອນໄດ້ຮັບການປອບໂຍນ ແລະກາຍເປັນ “ຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຄວາມຊອບທໍາ” ເພື່ອ “ຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ພວກເຂົາຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເພາະວ່າ “ໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະໃນເວລານັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ຈະມີການສືບຫາຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງອິສຣາເອນ ແຕ່ຈະບໍ່ພົບເລີຍ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາສົດເສົ້ານັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ ແລະພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ “ຈະສ້າງບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນອີກ,” ຜູ້ທີ່ “ຈະຍົກຊູຊາກຫັກພັງແຕ່ກ່ອນຂຶ້ນ, ແລະ” ຜູ້ທີ່ “ຈະບູຮະນະນະຄອນທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ຄວາມພັງພິນາດຂອງຫຼາຍຊົ່ວອາຍຸຄົນ.” ພວກເຂົາ “ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ປະໂລຫິດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,” ແລະມະນຸດຈະເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ.”

ຄວາມຊອບທຳຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະ “ຜຸດຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ,” ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່. ຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ປະກົດອອກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ເພາະວ່າມັນເປັນດັ່ງນີ້: “ດັ່ງທີ່ແຜ່ນດິນເຮັດໃຫ້ໜໍ່ຂອງມັນງອກອອກມາ, ແລະດັ່ງສວນເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ຫວ່ານໄວ້ໃນນັ້ນຜຸດຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຊອບທຳແລະການສັນລະເສີນຜຸດຂຶ້ນ.” ການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຝົນປາຍລະດູມາເຖິງໃນວັນທີ 1 ກັນຍາ 2001. ໃນເວລານັ້ນເອງ ໜໍ່ຂອງແຜ່ນດິນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ງອກອອກ. ເອຊາຢາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າເມື່ອໃດໜໍ່ທັງຫຼາຍຈະຜຸດຂຶ້ນ.

ໃນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ” ຊຶ່ງເປັນ “ລົມແຮງ” ຂອງພຣະອົງ ທີ່ “ພຣະອົງຊົງຢັບຢັ້ງໄວ້” ນັ້ນ, ການ “ຜຸດອອກ” ຂອງດອກອ່ອນຈະເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຝົນຖືກ “ວັດສ່ວນ.” “ຢັບຢັ້ງໄວ້” ໝາຍເຖິງການຖືກຫ້າມປາມໄວ້. ເມື່ອລົມທັງສີ່ຖືກຫ້າມໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດບົດທີເຈັດ, ການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກໍເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ຝົນປາຍລະດູເລີ່ມ “ປະພອຍລົງ” ຢ່າງພໍດີ, ເພາະຄໍາວ່າ “ວັດສ່ວນ” ໃນຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນໝາຍເຖິງຄວາມພໍດີ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງໄລຍະເວລາຂອງການປະທັບຕາຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຝົນປາຍລະດູຖືກວັດສ່ວນ, ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ ມັນເປັນຝົນທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດການວັດສ່ວນ.

ໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງຝົນລະດູທ້າຍ ແລະ ການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຕວງວັດການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ເພາະວ່າເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລາຍ ໄດ້ມາເຖິງເວລາແຫ່ງການກ່ຽວແລ້ວ. ຝົນນັ້ນນຳທັງສອງພວກໃຫ້ສຸກງອມເຕັມທີ່, ແລ້ວໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບ ເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລາຍ ຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນ, ແລະ ເຂົ້າສາລີຈະ “ຮູ້ໂດຍປະສົບການວ່າ ການເປັນຜູ້ຮ່ວມທຳງານກັບພຣະເຈົ້ານັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ” ແລ້ວພວກເຂົາຈະ “ມີການອຸທິດຕົນຢ່າງສົມບູນ ແລະ ດ້ວຍໃຈໝົດສິ້ນ ຕໍ່ການຮັບໃຊ້ພຣະຄຣິດ, ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັບຮູ້ຄວາມຈິງນັ້ນ ໂດຍການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ.”

“ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກອັນຮຸນແຮງ” ໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ແລະການໂຕ້ຖຽງຂອງຮາບາກຸກກ່ຽວກັບຂ່າວສານສັນຕິພາບແລະຄວາມປອດໄພອັນປອມຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກວັນແຫ່ງການພິນາດແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຕົ້ນພືດທັງຫຼາຍ ທັງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະອອງ ໄດ້ເລີ່ມແຕກຕາແລະອອກຜົນທີ່ພວກມັນຈະສຳແດງໃຫ້ປາກົດໃນການພິພາກສາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆ ນີ້.

ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 8, ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງໄດ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 9. ໃນລູກາ ບົດທີ 21, ພຣະຄຣິດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະພຣະອົງຊົງສະແດງເຄື່ອງໝາຍອັນໜຶ່ງທີ່ບົ່ງບອກຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ. ພຣະອົງຊົງລະບຸເຄື່ອງໝາຍນັ້ນທີ່ຄຣິສຕຽນທັງຫຼາຍຕ້ອງຮັບຮູ້ ເພື່ອຈະຫຼົບໜີຈາກການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊີ້ບອກ ລັກສະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໝາຍສຳຄັນນັ້ນເພີ່ມເຕີມ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ເພາະພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງຖືກບັນທຶກໄວ້ບໍ່ພຽງແຕ່ໂດຍລູກາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໂດຍມັດທາຍ ແລະ ມາຣະໂກອີກດ້ວຍ.

ກ່ອນທີ່ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນການສຳເລັດຜົນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະສົມບູນຂອງ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ຈະສຳເລັດລົງເທິງຄົນສອງຈຳພວກນັ້ນ, ຂ່າວປະເສີດແຫ່ງອານາຈັກຈະຕ້ອງຖືກປະກາດ ແລະເຜີຍແຜ່ໃນບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງກ່ອນ. ຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວປະເສີດນັ້ນຖືກມອບແກ່ບັນດາປະຊາຊາດໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາເກີດຂຶ້ນ, ເມື່ອຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ. “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ” ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາບໍລິຫານຂອງຍິງແພດບາບແຫ່ງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະສິ້ນສຸດເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ ແລະໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດປິດລົງ, ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເທລົງໃນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ.

ໄລຍະເວລານັ້ນແມ່ນ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ມາຣະໂກໄດ້ລະບຸໄວ້, ແລະແມ່ນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວໃຫຍ່,” ແລະແມ່ນ “ຊົ່ວໂມງ” ທີ່ກະສັດສິບອົງຕົກລົງມອບອານາຈັກທີເຈັດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ເມື່ອວິນຍານຄົນສຸດທ້າຍໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວປະເສີດທີ່ຖືກປະກາດແກ່ທຸກປະຊາຊາດແລ້ວ, ໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງກໍປິດລົງ, ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກໍຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ. ໄລຍະເວລານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຂ່າວປະເສີດຖືກປະກາດແກ່ທຸກປະຊາຊາດ ໃນຂະນະທີ່ທຸງສັນຍາຖືກຊູຂຶ້ນ, ແລະສິ້ນສຸດເມື່ອບຸກຄົນຄົນສຸດທ້າຍຕອບສະໜອງຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງຂ່າວປະເສີດທີ່ຖືກປະກາດ ແລະເທດສະໜາ ແລະຕີພິມເຜີຍແຜ່ໂດຍທຸງສັນຍານັ້ນ. ໄລຍະເວລານັ້ນແມ່ນ “ວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນ.”

ໃນພຣະກິດຕິຄຸນຕາມທ່ານລູກາ ບົດທີຊາວເອັດ, ພຣະເຢຊູກໍາລັງຊີ້ຈົງໄປທີ່ເຫດການນັ້ນໃນປະຫວັດສາດ, ເພາະພຣະອົງກໍາລັງລະບຸເຖິງຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ ທີ່ຈະບໍ່ຕາຍກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງລະບຸເຄື່ອງໝາຍປະການໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີເປັນ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ຕາມທີ່ດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້. ເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຄື ເມື່ອ “ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ” ຕັ້ງຢູ່ໃນ “ບ່ອນບໍລິສຸດ,” ແລະເມື່ອມັນ “ຕັ້ງຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ມັນບໍ່ຄວນຢູ່,” ຊຶ່ງກໍແມ່ນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ເຢຣູຊາເລັມ “ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍກອງທັບ.”

ເມື່ອເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບຫ້ອມລ້ອມໃນປີ 66 ໂດຍ Cestius, ຄຣິດສະຕຽນໃນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຫລົບໜີອອກຈາກເມືອງ, ແລະ Sister White ລະບຸວ່າ ບໍ່ມີຄຣິດສະຕຽນແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວທີ່ເສຍຊີວິດໃນລະຫວ່າງການທຳລາຍທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 70. Cestius ໄດ້ເລີ່ມການປິດລ້ອມ, ແລ້ວກໍຖອນຕົວອອກໄປດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ປາກົດວ່າບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້, ແລະຄຣິດສະຕຽນໃນເມືອງກໍໄດ້ຫລົບໜີໄປ ສອດຄ່ອງກັບຄຳເຕືອນທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບໝາຍສຳຄັນນັ້ນ. ໃນປີ 70 Titus ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການທຳລາຍສຳເລັດລົງໂດຍການສະຖາປະນາການປິດລ້ອມຂຶ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ການປິດລ້ອມຂອງ Cestius ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ ສົງຄາມຢິວ-ໂຣມັນ ຄັ້ງທຳອິດ, ແລະການປິດລ້ອມແລະການທຳລາຍທີ່ Titus ໄດ້ກະທຳສຳເລັດນັ້ນ ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ ສົງຄາມຢິວ-ໂຣມັນ ຄັ້ງທຳອິດ.

ປະຫວັດສາດທັງໝົດນັ້ນດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ, ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການປິດລ້ອມ, ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນມີໝາຍສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກວ່າເປັນວັນແຫ່ງການແກ້ແຄ້ນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງເປັນອົງປະກອບຈຳເພາະຢ່າງໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຈະຕ້ອງຊົງລະບຸໃນພຣະພາລະກິດຂອງພຣະອົງ. ວັນເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາລົງໂທດໃນພາກປະຕິບັດຕໍ່ຍິງແພດແຫ່ງໂຣມ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້າ, ແລະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຖືກປິດລົງ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາລົງໂທດໃນພາກປະຕິບັດຕໍ່ຍິງແພດແຫ່ງບາບີໂລນ, ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນ. ເມື່ອຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນໝາຍນັ້ນ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໜີອອກຈາກບາບີໂລນ, ຊຶ່ງການທຳລາຍຂອງນາງໄດ້ຖືກຖອດແບບໄວ້ໂດຍການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ພິຈາລະນາພຣະທຳລູກາ ບົດທີ 21 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.