ປຶ້ມດານີເອນ - ເລກສິບສອງ

ຄໍາໜຶ່ງ ຫຼື ວະລີໜຶ່ງທີ່ຖືກເນັ້ນຊ້ຳສອງເທື່ອພາຍໃນພຣະວັດຈະນະທີ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.

ໃນ “ຄວາມມືດ” ແຫ່ງຄ່ຳຄືນ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ຝັນເຫັນຮູບຮ່າງໜຶ່ງ, ແຕ່ທ່ານບໍ່ສາມາດລະນຶກເຖິງຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້. ໃນນິມິດແຫ່ງຄ່ຳຄືນ ທ່ານໄດ້ຝັນເຫັນຮູບຮ່າງໜຶ່ງ, ແຕ່ຄວາມຝັນເຖິງຮູບຮ່າງນັ້ນກໍມືດມົວຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານ ດັ່ງເຊັ່ນຄວາມມືດຂອງຄ່ຳຄືນທີ່ທ່ານໄດ້ຝັນນັ້ນ.

ການທົດສອບກ່ຽວກັບຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງ Nebuchadnezzar ເປັນການທົດສອບທີ່ຖືກຈັດຂຶ້ນເພື່ອຊີ້ບອກວ່າຜູ້ໃດສາມາດໃຫ້ຄຳບັນຍາຍທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງຮູບປັ້ນທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ໃນຄວາມມືດ ຄວບຄູ່ໄປກັບການຕີຄວາມເນື້ອໃນຂອງຄວາມຝັນນັ້ນ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະກອບເຂົ້າກັບຂ່າວສານ Midnight Cry ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ນັ້ນ ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍ Elijah ໃນການປະລອງທີ່ Mount Carmel. ມັນກໍເປັນການທົດສອບເຊັ່ນດຽວກັນ ທີ່ຈະສຳແດງໃຫ້ປະຈັກ ບໍ່ພຽງແຕ່ວ່າຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າທີ່ແທ້ຈິງ ແຕ່ຍັງວ່າຜູ້ໃດເປັນຜູ້ພະຍາກອນທີ່ແທ້ຈິງອີກດ້ວຍ. William Miller, ຜູ້ທີ່ Sister White ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າໄດ້ຖືກພິມແບບໂດຍ Elijah, ເປັນຕົວແທນຂອງ Elijah ຢູ່ທີ່ Mount Carmel. ແຕ່ສິ່ງທີ່ກຳລັງຖືກເປັນຕົວແທນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເນັ້ນໄປທີ່ William Miller ຫຼາຍເທົ່າກັບທີ່ເນັ້ນໄປທີ່ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຂົ້າໃຈ. ຢູ່ທີ່ Mount Carmel, ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະບາອານ ຜູ້ເປັນພຣະຊາຍ ແລະ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Ashtaroth ຜູ້ເປັນພຣະຍິງ ໄດ້ຖືກສຳແດງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerites, ບັນດາຄຣິດຈັກ Protestant ໄດ້ຖືກສຳແດງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ດັ່ງທີ່ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍ Mount Carmel.

ເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣເຕສຕັນໄດ້ສະແດງການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄໍາພະຍາກອນຂອງ William Miller, ພວກເຂົາກໍໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ. ໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ, ບຸດສາວເປັນພາບສະທ້ອນຂອງມານດາຂອງນາງ. ການທົດສອບທີ່ພວກໂປຣເຕສຕັນສອບຕົກໃນປະຫວັດສາດ Millerite ແມ່ນການທົດສອບທີ່ໄດ້ລະບຸ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດພາບຈໍາລອງ (ບຸດສາວ) ຂອງສັດຮ້າຍ. ຢູ່ບ່ອນນັ້ນເອງ ເຂົາແຫ່ງໂປຣເຕສຕັນແທ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປາກົດໃນການຕໍ່ຕ້ານກັບເຂົາແຫ່ງໂປຣເຕສຕັນທີ່ເສື່ອມຖອຍ. Nebuchadnezzar ກໍາລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕີຄວາມ, ແລະ ໃນການກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ເຂົ້າມາມີສ່ວນຮ່ວມຕາມພຣະປະສົງໃນການກໍ່ໃຫ້ເກີດການສະແດງອອກທັງຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນແທ້.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ, ຄວາມແຕກຕ່າງຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກທີ່ພູຄາເມນ, ແລະໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ກໍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 2. ໃນສາມພາບພະຍາກອນຂອງພູຄາເມນ, ປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີ, ແລະຄວາມຝັນເຖິງຮູບປັ້ນຂອງເນບູຄາດເນັດຊາ, ຈຸດເນັ້ນຢູ່ທີ່ການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ, ມິນເລີ, ແລະດານີເອນ. ການຕີຄວາມຄວາມຝັນນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປະຫວັດສາດທີ່ມີການສຳແດງອອກຂອງຜູ້ພະຍາກອນສອງຈຳພວກ.

ທີ່ພູເຂົາກາເມນ, ເອລີຢາໄດ້ສະເໜີການທົດສອບ, ແລະການທົດສອບທີ່ທ່ານສະເໜີນັ້ນບໍ່ແມ່ນເພື່ອສະແດງພຽງແຕ່ວ່າຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າແທ້, ແຕ່ຍັງເພື່ອສະແດງອີກວ່າຜູ້ໃດເປັນສາດສະດາແທ້. ໃນດານີເອນບົດທີສອງ ຊາວຄານເດຍເປັນຝ່າຍທີ່ລະບຸການທົດສອບອັນເປັນຕົວສະແດງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຂອງແທ້ແລະຂອງປອມ. ພວກເຂົາອະທິບາຍວ່າ ການຕີຄວາມຝັນທີ່ເນບູກາດເນັດຊາກຳລັງສະແຫວງຫານັ້ນ ສາມາດຖືກຊີ້ບອກໄດ້ໂດຍພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແລະບໍ່ແມ່ນໂດຍມະນຸດ. ພວກເຂົາຍັງຮ້ອງທຸກອີກວ່າ ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເນບູກາດເນັດຊາກັບນັກປັນຍາທາງສາສະໜາຂອງທ່ານນັ້ນເປັນຄວາມສຳພັນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວວ່າ “it is a rare thing that the king requireth.” ພວກເຂົາປາຖະໜາໃຫ້ກະສັດ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງລັດ, ຢູ່ຫ່າງອອກຈາກຂອບເຂດທາງສາສະໜາ ຊຶ່ງໃນຂອບເຂດນັ້ນພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າຕົນເປັນຜູ້ມີອຳນາດ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄັດຄ້ານຫຼັກການແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ; ພວກເຂົາກຳລັງຄັດຄ້ານວ່າ ເນບູກາດເນັດຊາ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງລັດ, ກຳລັງຮຽກຮ້ອງທີ່ຈະເຂົ້າຄວບຄຸມຄຣິດຈັກ. ພວກເຂົາຈະຮູ້ສຶກສະບາຍໃຈກັບຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ຖ້າຫາກວ່າບັນດາຜູ້ນຳທາງສາສະໜາເປັນຜູ້ປົກຄອງເໜືອລັດ. ການທົດສອບຂອງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງສັດຮ້າຍແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຕັດສິນຊະຕາກຳນິລັນດອນຂອງພວກເຮົາ—ດັ່ງເຊັ່ນຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ—ເປັນການທົດສອບລະຫວ່າງຊີວິດກັບຄວາມຕາຍ.

ເມື່ອດານີເອນໄດ້ຮັບຄວາມສ່ອງແຈ້ງໃຫ້ເຂົ້າໃຈເຖິງສະພາບການແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍຂອງຄວາມຝັນເກືອບກ່ຽວກັບຮູບປັ້ນທີ່ຍັງບໍ່ຖືກຮູ້ຈັກນັ້ນ, ທ່ານກໍກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງການຮັບຄວາມສ່ອງແຈ້ງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງການທົດສອບຂັ້ນທີສອງ ແລະທີ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ ຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ. ແຕ່ດານີເອນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ເລືອກກິນອາຫານທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະເຫດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຜ່ານການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ແທນຝ່າຍມະນຸດ ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມເຂົ້າໃຈພິເສດໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ.

ເຖິງແມ່ນວ່າຊາວເຮັບເຣີຜູ້ສັດຊື່ທັງສີ່ຄົນຈະໄດ້ຜ່ານການທົດສອບເລື່ອງອາຫານກໍຕາມ ແຕ່ດານີເອນໄດ້ຖືກເລືອກໃຫ້ເປັນຜູ້ນໍາສານແຫ່ງນິມິດແລະຄວາມຝັນ. ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ນໍາສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີຢາ, ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ໂຢຮັນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະນິມິດ, William Miller ແລະ Future for America. ຜູ້ນໍາສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນບໍ່ເຄີຍຖືກແຍກອອກຈາກການທົດສອບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດພະຍານຂອງໂຢຮັນ ບໍ່ສາມາດຮັບປະໂຫຍດຈາກພຣະເຢຊູໄດ້. ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌, ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂໍ້ທຳອິດ (ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ William Miller), ບໍ່ສາມາດຮັບປະໂຫຍດຈາກຂ່າວສານຂໍ້ທີສອງໄດ້. ໃນທັງສອງປະຫວັດສາດ ຜູ້ສັດຊື່ບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າຂະບວນການທົດສອບກຳລັງນຳໄປສູ່ສິ່ງໃດ. ພວກສາວົກປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນກາງແຂນ, ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຖືກບອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງແລ້ວວ່າ ເຫດການນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ບໍ່ສາມາດເຫັນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່. ດານີເອນ, ເມື່ອໄດ້ຮັບແຈ້ງຈາກ Arioch ກ່ຽວກັບສະພາບການເປັນແລະຕາຍທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບນິມິດເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ບໍ່ຮູ້ວ່າເນື້ອໃນຂອງນິມິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ຫຼືການທົດສອບເລື່ອງຮູບປັ້ນນັ້ນກຳລັງນຳໄປສູ່ສິ່ງໃດ. ສິ່ງທີ່ລາວຮູ້ມີພຽງແຕ່ວ່າ ນັ້ນເປັນສະຖານະການແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນຈຶ່ງຕ້ອງການເວລາເພື່ອເຂົ້າໃຈຄຳຕີຄວາມ.

ດານີເອນໄດ້ສະແດງຄວາມເຊື່ອໃນອາຫານ (ວິທີການ) ທີ່ລາວໄດ້ຕັດສິນໃຈຈະຮັບປະທານໃນການທົດສອບຄັ້ງທໍາອິດ. ເພາະສະນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບເວລາ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກສາວົກໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ. ເວລາທີ່ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພວກສາວົກນັ້ນ ແມ່ນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ການຄືນພຣະຊົນ ແລະການສະເດັດຂຶ້ນເບື້ອງເທິງໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພຣະອົງ, ກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະພົບພວກສາວົກບົນເສັ້ນທາງໄປເອມາອຸດ, ແລ້ວຕໍ່ມາອີກໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ. ແລ້ວໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງລົມຫາຍໃຈເຫນືອພວກເຂົາ ໃຫ້ໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ເອເຊກຽນໄດ້ພະຍາກອນ ແລະ ກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວກໍຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ. ຈາກນັ້ນ ເອເຊກຽນໄດ້ພະຍາກອນອີກຄັ້ງ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກໍຖືກປ່າວລົງເທິງຮ່າງກາຍທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ນັ້ນ, ແລະ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນຢືນເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ. ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງປ່າວລົງເທິງພວກສາວົກ ພຣະອົງກໍຊົງເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດກໍາລັງກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ແລະ ດານີເອນກໍບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ເວລາທີ່ລາວໄດ້ທູນຂໍນັ້ນ ແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງເພື່ອລາວຈະໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າສໍາລັບພວກ Millerites ແມ່ນນັບແຕ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະຮັບຮູ້ວ່າ ຕົນເອງຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຄໍາພະຍາກອນໃນ Matthew ບົດທີ 25 ແລະ Habakkuk ບົດທີ 2. ປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ໄດ້ສໍາເລັດຄວາມສໍາພັນໃນເວລາແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. Daniel ບົດທີ 2 ກໍາລັງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາທູນຂໍເວລາຂອງລາວຈຶ່ງສອດຄ່ອງຕາມຄໍາພະຍາກອນກັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພວກ Millerites. ດັ່ງນັ້ນ ຄໍາທູນຂໍເວລາຂອງດານີເອນ ແລະ ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພວກ Millerites ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ການຮ້ອງຂໍເວລາຂອງດານີເອນເພື່ອເຂົ້າໃຈນິມິດຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ເປັນສາມມື້ເຄິ່ງທີ່ພະຍານສອງຄົນນອນຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ຄືສາມມື້ເຄິ່ງທີ່ເປັນສັນຍາລັກແທນຖິ່ນກັນດານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ມີສຽງໜຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນ. ສຽງຂອງມະນຸດທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຊົງໃຊ້ເພື່ອປຸກ ແລະນຳກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃຫ້ກັບມີຊີວິດ ຖືກສະແດງໂດຍດານີເອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າຄວາມຝັນນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ແລະມັນໝາຍເຖິງຫຍັງ. ສຽງທີ່ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບຄວາມຝັນແລະນິມິດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍດານີເອນ. ສຽງນັ້ນກຳລັງຮ້ອງຢູ່ ຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າເຂົາໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນຖືກປະກາດໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມມືດ.

ໃນຄວາມມືດອັນເລິກທີ່ສຸດໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ສຽງ (Daniel) ໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງຂ່າວສານທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ຄໍາສັ່ງທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ສຽງ (Ezekiel) ແມ່ນໃຫ້ພະຍາກອນແກ່ກະດູກແຫ້ງອັນຕາຍແລ້ວ. ເມື່ອລາວເຮັດດັ່ງນັ້ນ ພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ຖືກພົ່ນລົງເທິງຄົນຕາຍໃນຖະໜົນ ແລະພວກເຂົາ “ຟື້ນຄືນຊີວິດ.” ແຕ່ການຟື້ນຟູນັ້ນສໍາເລັດລົງໄດ້ກໍດ້ວຍການອະທິຖານເທົ່ານັ້ນ. ການອະທິຖານເປັນຫຼັກໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດຂອງການຟື້ນຄືນຂອງກະດູກແຫ້ງອັນຕາຍທີ່ຖືກສັງຫານຢູ່ໃນຖະໜົນ. Daniel ໃນທາງພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກໝາຍນັ້ນ ຢູ່ໃນຈຸດທີ່ເໝາະສົມພໍດີ ບ່ອນທີ່ຫຼັກໝາຍນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້.

ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມເຊື່ອໃນອາຫານທີ່ດານີເອນໄດ້ເລືອກກິນ, ຕໍ່ມາລາວຈຶ່ງຖືກນຳເຂົ້າສູ່ຂະບວນການທົດສອບທີ່ມອງເຫັນໄດ້ ຊຶ່ງກຳນົດໃຫ້ລາວໃຊ້ວິທີການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອາຫານຂອງລາວ, ເພື່ອປະກາດໄວ້ກ່ອນວ່າ ພຣະເຈົ້າຂອງລາວຈະຊົງຊີ້ບອກແລະອະທິບາຍຄວາມຝັນນັ້ນ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຈະສຳເລັດການນຳສະເໜີຄວາມຝັນນັ້ນແກ່ກະສັດ. ລາວມີອາຫານທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຫຼືກໍຄື ວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະຕໍ່ມາລາວກໍຕ້ອງສະແດງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃຫ້ປະຈັກດ້ວຍການນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຝັນເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ທີ່ຢູ່ໃນ “ຄວາມມືດ” ຢ່າງແທ້ຈິງ. ການກະທຳຕໍ່ໄປຂອງລາວ ແມ່ນການສະແດງຄວາມເຊື່ອຂອງລາວໃຫ້ເຫັນດ້ວຍຕາ, ເພາະຫຼັງຈາກນັ້ນລາວໄດ້ນຳໃຊ້ແບບແຜນອັນຊົງພຣະເຈົ້າສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ເມື່ອພວກເຂົາພົບຕົນເອງຢູ່ໃນຄວາມມືດ.

ເມື່ອຢູ່ທ່າມກາງຄວາມມືດມົນແຫ່ງເນື້ອຫາໃນນິມິດກາງຄືນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ດານີເອນໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບສະຫາຍທັງສາມຂອງຕົນແລະອະທິຖານ.

ຈາກນັ້ນ ດານີເອນໄດ້ຮັບບຳເໜັດຈາກພຣະອົງຜູ້ “ຊົງຮູ້ວ່າສິ່ງໃດຢູ່ໃນຄວາມມືດ.” ການເຄື່ອນໄຫວເພື່ອອອກກົດໝາຍວັນອາທິດກຳລັງດຳເນີນໄປໃນຄວາມມືດ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຕົນວ່າດຳລົງຊີວິດຕາມອາຫານອັນຊົງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ ຈຳເປັນຕ້ອງສັງເກດເຫັນການກໍ່ຮ່າງຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງກຳລັງຈັດຕຽມພື້ນຖານທາງສາສະໜາແລະການເມືອງ ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ.

ດານີເອນ ບົດທີສອງ ກຳລັງຊີ້ບອກບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ປະຫວັດສາດຂອງທູດອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໂດຍກົງຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນກຳລັງສະແດງປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສອງໃນຂະບວນການຂອງທູດອົງທີສາມ. ໃນການທົດສອບເລື່ອງຄວາມຝັນກ່ຽວກັບຮູບປັ້ນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ, ການທົດສອບຂອງຮູບສັດຮ້າຍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້. ຂັ້ນຕອນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງການທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຕື່ນຂຶ້ນສູ່ສະພາບການແຫ່ງຊີວິດແລະຄວາມຕາຍຂອງກົດວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ ກຳລັງຖືກຊີ້ບອກຢ່າງຈົງໃຈເປັນພິເສດໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ.

ດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ນໍາຂ່າວແຫ່ງປະຫວັດສາດ ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານແຫ່ງຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍຂອງນິມິດຮູບປັ້ນຖືກປະກາດອອກໄປ. ທ່ານຍືນຢູ່ເທິງຫຼັກອາຫານທີ່ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈມາແລ້ວ ແລະດ້ວຍຄວາມເຊື່ອໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສາມາດສໍາແດງນິມິດນັ້ນໃຫ້ຮູ້ໄດ້ ແຕ່ທ່ານຂໍເວລາ. ເວລານັ້ນຄືເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ເມື່ອເຖິງບັ້ນປາຍຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ເຖິງສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຝັນອັນມືດມົນຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ນັ້ນ. ທ່ານບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບນິມິດຮູບປັ້ນ ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ແລະການທົດສອບທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບມັນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ທ່ານຍັງກໍາລັງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ເພາະພຣະອົງ “ຊົງປະທານສະຕິປັນຍາແກ່ຄົນມີປັນຍາ ແລະປະທານຄວາມຮູ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈ: ພຣະອົງຊົງເຜີຍໃຫ້ເຫັນສິ່ງເລິກລັບແລະສິ່ງລີ້ລັບ: ພຣະອົງຊົງຮູ້ວ່າອັນໃດຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະຄວາມສະຫວ່າງສະຖິດຢູ່ກັບພຣະອົງ.”

ດານີເອນກຳລັງວາງການສັນລະເສີນຂອງທ່ານໄວ້ໃນບໍລິບົດທີ່ໄດ້ມີ “ຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ”, ເພາະຜູ້ທີ່ລະບຸໄວ້ໃນບົດທີສິບສອງວ່າ “ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ” ຈະເຂົ້າໃຈ “ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ”, ກໍກຳລັງສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍວ່າ ພຣະອົງໄດ້ປະທານ “ປັນຍາ” ແລະ “ຄວາມຮູ້” ແກ່ “ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ.” ທ່ານກຳລັງອ້າງເຖິງພວກພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາໂດຍກົງ, ແລະກຳລັງເຊື່ອມໂຍງເວລາຂອງທ່ານເຂົ້າກັບເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ທ່ານກຳລັງນຳພາບປະກອບທີ່ພົບໃນບົດທີສອງໄປວາງໄວ້ໂດຍກົງໃນຄວາມສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນມັດທາຍຊາວຫ້າ ພາຍໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄືຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸວ່າ ກ່ອນການປິດເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນພຽງເລັກນ້ອຍ, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກວ່າຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປື້ມດານີເອນແລະພຣະນິມິດ, ເພາະທັງສອງເປັນປື້ມດຽວກັນ.

ເວລາທີ່ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ຈະຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ຄືຢູ່ໃນເວລາຊັກຊ້າຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງສາວສິບຄົນ, ແລະ ເວລານັ້ນຖືກແທນຄວາມໝາຍໂດຍການທີ່ດານີເອນຮ້ອງຂໍເວລາ. ການຮ້ອງຂໍເວລາຂອງລາວໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍການອະທິຖານ, ຊຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນກ່ອນການຄືນຊີວິດຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈເກືອບກັບຮູບນິມິດໃນຄວາມຝັນທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ໃນຄວາມມືດໄດ້ຖືກເປີດເຜย, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳອີກສິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ດານີເອນ. “ພຣະອົງຊົງເປີດເຜยສິ່ງທີ່ເລິກລັບ ແລະ ສິ່ງທີ່ຊ່ອນໄວ້.” ສິ່ງລັບແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຄືຄຳພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນໄລຍະກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ. ສິ່ງທີ່ “ເລິກລັບ ແລະ ຊ່ອນໄວ້” ນັ້ນ ຄື “ຄວາມຈິງ.”

ຄວາມຈິງກາຍເປັນກະແຈແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດແກ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກແທນໂດຍດານີເອນ ອັນເຮັດໃຫ້ປະຫວັດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຖືກຮັບຮູ້. ປະຫວັດທີ່ຖືກປິດບັງນັ້ນແມ່ນປະຫວັດຂອງໝຸດໝາຍສຳຄັນສາມປະການ. ປະການທຳອິດແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງ ແລະ ປະການສຸດທ້າຍກໍແມ່ນຄວາມຜິດຫວັງ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໃນປະຫວັດຂອງມິນເລີໄທທ໌. ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍ “ນັກພາສາສາດຜູ້ອັດສະຈັນ” ຜ່ານການປະສົມປະສານຂອງອັກສອນຕົວທຳອິດ ຕົວທີສິບສາມ ແລະ ຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ. ພຣະເຢຊູຄືຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ແລະ ພຣະອົງຄື “ຄວາມຈິງ.” ໂຄງສ້າງຂອງຄຳທີ່ຖືກສ້າງໂດຍ “ນັກພາສາສາດຜູ້ອັດສະຈັນ” ບົ່ງຊີ້ເຖິງໝຸດໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງສາມ ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ,” ອັນຈະຕ້ອງຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນກວ່າດານີເອນຈະທູນຂໍ “ເວລາ” ແລະ ເຂົ້າໄປອະທິຖານ.

ຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແມ່ນໝາຍຫຼັກອັນທຳອິດ, ແລະມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຜິດຫວັງທີ່ກ່ຽວພັນກັບໝາຍຫຼັກອັນສຸດທ້າຍໃນສາມໝາຍຫຼັກ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອັກສອນຕົວກາງ, ຄືອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດ, ແລະມັນກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງໝາຍຫຼັກກາງໃນປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ການກະບົດນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາໃນເວລາຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ, ເພາະວ່າການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນເປັນໝາຍຫຼັກກາງຂອງປະຫວັດສາດສາມຂັ້ນຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ທັນທີທີ່ເຂົ້າສູ່ເວລາທ່ຽງຄືນ, ເວລາກໍເຄື່ອນເຂົ້າສູ່ຊົ່ວໂມງທີສິບສາມ, ບ່ອນທີ່ການປາກົດອອກຢ່າງເຫັນໄດ້ຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາຖືກສະແດງອອກໂດຍການທີ່ພວກເຂົາຮັບຮູ້ວ່າຕົນບໍ່ມີນ້ຳມັນຄຳ.

ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ” ເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ຂອງ “ສາມມື້ເຄິ່ງ” ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນໍາສະເໜີວ່າກໍາລັງຢູ່ໃນປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄໍາສາບແຊ່ງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ.” ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະນັ້ນ, ພວກເຂົາຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປ, ວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ, ວ່າບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໄດ້ເຮັດບາບ, ວ່າພວກເຂົາໄດ້ດໍາເນີນຢ່າງຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ດໍາເນີນຢ່າງຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ. ການຕະໜັກນັ້ນຈະຕ້ອງນໍາພວກເຂົາໄປສູ່ການອະທິຖານຄໍາອະທິຖານໃນພຣະທໍາລະບຽບພຣະບັນຍັດ ບົດທີຊາວຫົກ. ການຕະໜັກວ່າພວກເຂົາຕ້ອງອະທິຖານຄໍາອະທິຖານແຫ່ງພຣະທໍາລະບຽບພຣະບັນຍັດ ບົດທີຊາວຫົກ ນັ້ນ ສອດຄ່ອງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນກັບຄໍາອະທິຖານຂອງດານີເອນໃນດານີເອນ ບົດທີສອງ, ແລະມັນຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍຄໍາອະທິຖານຂອງດານີເອນໃນບົດທີເກົ້າ. ເຫດຜົນທີ່ດານີເອນໄດ້ອະທິຖານຄໍາອະທິຖານແຫ່ງພຣະທໍາລະບຽບພຣະບັນຍັດ ບົດທີຊາວຫົກ ໃນບົດທີເກົ້າ ນັ້ນ ມີພື້ນຖານຢູ່ເທິງການຕະໜັກຂອງລາວວ່າ ລາວກໍາລັງຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີຕາມຄໍາພະຍາກອນຂອງເຢເຣມີຢາ ກ່ຽວກັບການເປັນເຊີຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເຈັດສິບປີດຽວກັນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຈັດສິບປີນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການຊຳລະໃນພຣະທຳມາລາກີບົດທີສາມ ແລະການຊຳລະພຣະວິຫານສອງຄັ້ງຂອງພຣະຄຣິດ. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດແຫ່ງການທົດສອບເລື່ອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ປະຫວັດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະເວລາເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກນັ້ນ, ດານີເອນໄດ້ສະແຫວງຫາ “ເວລາຊັກຊ້າ” ເພື່ອລາວຈະອະທິຖານໄດ້. ຄຳອະທິຖານຂອງລາວໄດ້ຮັບຄຳຕອບເມື່ອຄວາມລັບສຸດທ້າຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ລາວ. ການເປີດເຜີຍນັ້ນໄດ້ມາໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນໂປຣເຕສຕັງແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າຍັງຢູ່ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ” ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຫຼັງຈາກວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ໃນເວລານັ້ນ “ຄວາມຈິງ” ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ “ສຽງທີ່ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ”.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ດານີເອນ ບົດທີສອງ ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.