ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍຫົກສິບເກົ້າ

ຂໍ້ທີສິບ ໃນບົດທີສິບເອັດ ຂອງພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ຮວບຮວມຂ່າວສານພາຍໃນແລະພາຍນອກເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍຄຳວ່າ “ປ້ອມປາການ.” ຄວາມເຊື່ອມໂຍງທີ່ມັນສ້າງໄວ້ກັບຄຳພະຍາກອນຫົກສິບຫ້າປີຂອງອິຊາຢາ ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ “ປ້ອມປາການ” ຂອງຄຳພະຍາກອນພາຍນອກນັ້ນ ແມ່ນລັດເຊຍ, ແລະ “ປ້ອມປາການ” ພາຍໃນຂອງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດຊົງຍົກຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດດຽວກັນ. ປ້ອມປາການພາຍນອກ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດ ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງກຳລັງ,” ເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດ ຫຼື ອານາຈັກໃນໂລກ. ສ່ວນປ້ອມປາການພາຍໃນ ຫຼື ສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງກຳລັງຝ່າຍພາຍໃນ ນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານ ຊຶ່ງທູດຜູ້ນຳພັນທະສັນຍາໄດ້ຍົກຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ.

ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງພຣະວິຫານນັ້ນ (ປ້ອມປາການ), ພຣະເຈົ້າປະທັບຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ.

ໃນພຣະຄຳພີດານີເອນ ມີຄຳພາສາເຮັບເຣີສອງຄຳທີ່ຖືກແປທັງຄູ່ວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ.” ຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “miqdash” ແລະອີກຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “qodesh.” “Miqdash” ສາມາດໝາຍເຖິງສະຖານບໍລິສຸດຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາ ຫຼືສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼືແມ່ນແຕ່ທີ່ໝັ້ນກໍໄດ້. ສ່ວນ “qodesh” ນັ້ນ ໃນພຣະຄຳພີຖືກໃຊ້ພຽງແຕ່ເພື່ອໝາຍເຖິງສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ. “ສະຖານບໍລິສຸດ” (miqdash) ແຫ່ງກຳລັງ (ທີ່ໝັ້ນ), ໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ, ຖືກແປວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງກຳລັງ,” ແລະຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ ສະຖານບໍລິສຸດ ໃນທີ່ນັ້ນຄື “miqdash” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງນະຄອນໂຣມ ອັນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງກຳລັງຂອງໂຣມ ໃນປະຫວັດສາດຂອງທັງໂຣມນອກສາສະໜາແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ດານີເອນໄດ້ໃຊ້ຄຳພາສາເຮັບເຣີທັງສອງຄຳນີ້ຢ່າງລະມັດລະວັງຫຼາຍ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນເສົາຫຼັກໃຈກາງຂອງຄວາມເຊື່ອແອັດເວັນຕິສ ພວກເຮົາພົບຄຳວ່າ “ສະຖານບໍລິສຸດ.”

ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ພະວິຫານ” ໃນທັງສອງຂໍ້ນັ້ນ ແມ່ນ “qodesh” ແລະໃຊ້ສະເພາະເພື່ອໝາຍເຖິງພະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ. ໃນຂໍ້ສິບເອັດ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໂດຍສະເພາະວິຫານ Pantheon ໃນນະຄອນໂຣມ ພວກເຮົາພົບຄໍາວ່າ “ພະວິຫານ”, ແຕ່ໃນຂໍ້ນັ້ນ ຄໍານັ້ນແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “miqdash.”

ຄໍາວ່າ “ພຣະວິຫານແຫ່ງກໍາລັງ” ໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “miqdash,” ແລະມັນປາກົດຂຶ້ນໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ປ້ອມປາການ” ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ແລະ ຂໍ້ທີສິບ ໃນບົດທີສິບເອັດ. ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ເຂົ້າໄປຈົນເຖິງເມືອງໂຣມ ແລະ ຈັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອເປັນຊະເລີຍ ເພາະລາວໄດ້ເຂົ້າໄປໃນປ້ອມປາການຂອງຜູ້ນັ້ນ; ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ຂຶ້ນໄປພຽງແຕ່ “ເຖິງ” “ປ້ອມປາການ,” ເພາະລາວໄດ້ຢຸດຢູ່ທີ່ເຂດແດນຂອງອານາຈັກຂອງຕົນກັບອີຢິບ. ຂໍ້ຕໍ່ໄປໄດ້ກ່າວເຖິງເຂດແດນທີ່ຣາເຟຍ. “ພຣະວິຫານແຫ່ງກໍາລັງ” ໃນຂໍ້ທີສາມສິບເອັດ ຄື “miqdash,” ຂອງ “ປ້ອມປາການ”.

ການສູ້ຮົບຢູ່ເຂດຊາຍແດນໃນຣາເຟຍ ເປັນຕົວແທນແບບຂອງການສູ້ຮົບຢູ່ເຂດຊາຍແດນໃນຢູເຄຣນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍການເຂົ້າໃຈວ່າ “ຫົວ” ແມ່ນອານາຈັກ ຫຼື ກະສັດ; ມັນແມ່ນປ້ອມປາການແຫ່ງກຳລັງຂອງລາວ, ແຕ່ຄຳພະຍາກອນກຳລັງກ່າວເຖິງຄວາມຈິງພາຍໃນ ແລະ ຄວາມຈິງພາຍນອກ. “ສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງກຳລັງ” ສຳລັບເສັ້ນພາຍນອກ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະຖານນະມັດສະການ “miqdash”, ແລະ ສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງກຳລັງສຳລັບເສັ້ນພາຍໃນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສະຖານນະມັດສະການ “qodesh”.

ຊ່ວງປີ 1844 ເຖິງ 1863 ເປັນແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສາຍໜຶ່ງ ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຊ່ວງເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະແນວເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີດຽວກັນທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ແນວເວລາທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງມະນຸດ ແລະ ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງຂອງມະນຸດ. ທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ແມ່ນຮ່າງກາຍ, ແລະ ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງແມ່ນສີສະ. ສີສະເປັນນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກ ແລະ ມັນເປັນກະສັດ. ສຳລັບພາບປະກອບນີ້ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລືອກຢູດາ, ອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້, ເພື່ອວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ທີ່ນັ້ນ, ແລະ ນະຄອນຫຼວງຄື ເຢຣູຊາເລັມ. ເຢຣູຊາເລັມແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ພະວິຫານແຫ່ງກຳລັງອັນແທ້ຈິງຕັ້ງຢູ່, ແລະ ໃນພະວິຫານນັ້ນມີຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງສຳລັບກະສັດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສີສະ.

“ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ພຣະທຳ ເລວີ 26 ເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການປະທັບຕາຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນປີ 1856 ຊຶ່ງມີເຈດນາໃຫ້ເສີມກຳລັງແກ່ທຸງສັນຍານເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດພະລະກິດ. ຈາກປີ 1844 ຫາ 1863, ພຣະຄຣິດຊົງປະສົງທີ່ຈະຮວມພຣະພາວະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບມະນຸດສະພາບຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ແຕ່ມະນຸດໄດ້ກະບົດ.

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງບໍ່ອາດຊົງປ່ຽນສະພາບທຳມະຊາດທີ່ຕ່ຳກວ່າຂອງມະນຸດໄດ້ ເພາະການນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວພຣະອົງຈະຊົງປ່ຽນສະພາບທຳມະຊາດທີ່ສູງກວ່າຂອງມະນຸດໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສະພາບຂອງພຣະອົງ ໂດຍການນຳຫົວຂອງມະນຸດຊາດມາຮ່ວມເຂົ້າກັບຫົວຂອງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າ. ຫົວແມ່ນນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກ. ຫົວແມ່ນກະສັດ ແລະເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງກະທຳການປ່ຽນສະພາບແຫ່ງພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າທີ່ຮ່ວມເປັນອັນໜຶ່ງກັບມະນຸດຊາດ ພຣະອົງຊົງນຳຫົວຂອງທັງມະນຸດຊາດແລະພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າເຂົ້າຮ່ວມກັນໃນພຣະວິຫານທີ່ເຢຣູຊາເລັມ ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດປະທັບຢູ່ກັບພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ.

ພຣະຄຣິດຊົງສັນຍາວ່າ ຜູ້ເຫຼົ່ານັ້ນ (ຊາວລາໂອດີເກຍ) ຜູ້ຊຶ່ງມີໄຊຊະນະດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງມີໄຊຊະນະ (ແລະກາຍເປັນຊາວຟີລາເດນເຟຍ) ຈະໄດ້ນັ່ງຮ່ວມກັບພຣະອົງ ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ.

ການຮ່ວມເຂົ້າເປັນອັນດຽວຂອງໄມ້ສອງອັນຂອງເອເຊກຽນ (ມະນຸດຊາດກັບພຣະພາວະ) ຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນສະຖານນະມັດສະການແຫ່ງກຳລັງຂອງພຣະເຈົ້າ (qodesh), ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ປ້ອມປາການແຫ່ງກຳລັງ (miqdash) ຖືກລະບຸວ່າເປັນກຸນແຈທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ທັງແນວພາຍໃນແລະແນວພາຍນອກຂອງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ມາເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນຄົນ. ພຣະຄຣິດປາຖະໜາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ວຽກງານນີ້ສຳເລັດໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌, ແຕ່ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງໂດຍການກະບົດໃນປີ 1863, ແຕ່ປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ 1844 ຫາ 1863 ຍັງຄົງຢູ່ເປັນແນວໜຶ່ງ ທີ່ສະແດງປະກອບໃຫ້ເຫັນວຽກງານທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາຍາມນັ້ນ.

ຂໍ້ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ບັນຈຸກຸນແຈສໍາຄັນສໍາລັບການເຂົ້າໃຈຂ່າວສານພາຍໃນແລະພາຍນອກຂອງຂໍ້ສິບເອັດເຖິງຂໍ້ສິບຫ້າ ຊຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາສູ່ປະຫວັດສາດພະຍາກອນຂອງພວກເຮົາໃນປີ 2014. ຂໍ້ສິບຊີ້ບອກເຖິງປີ 1989 ຊຶ່ງເປັນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນມັນຍັງບັນຈຸກຸນແຈທີ່ເຮັດໃຫ້ປີ 2014 ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າເປັນຫຼັກໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາ.

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ. ຫຼັກໝາຍແຫ່ງເວລານັ້ນເປັນແບບຢ່າງເຖິງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາອີກຄັ້ງ, ແລະ ແກທີເຈັດໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ. ຈາກນັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844 ກໍຈະຕ້ອງຖືກທຳຊ້ຳອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ນັ້ນ ມິແມ່ນຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະ ພະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງຄືການເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສ່ອງສະຫວ່າງໂດຍພຣະສິລິຂອງພຣະອົງ.

ປີ 1840 ຫາ 1844 ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້; ເຊັ່ນດຽວກັນ ປີ 1844 ຫາ 1863 ກໍເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ເຊັ່ນກັນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດໃຫ້ປະຫວັດສາດຂອງປີ 1844 ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະໄມ້ກາງແຂນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແບ່ງອອກຂອງສອງປະຫວັດສາດ ຊຶ່ງແຕ່ລະປະຫວັດມີຄວາມຍາວສາມປີເຄິ່ງ ແລະທັງສອງກໍສອດຄ່ອງກັນ. ໄມ້ກາງແຂນໄດ້ສະຖາປະນາວ່າ ປະຫວັດກ່ອນໜ້າທີ່ເລີ່ມໃນປີ 1840 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844, ແລະປະຫວັດທີ່ຕາມມາຈົນເຖິງປີ 1863 ເປັນສອງປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານ ຊຶ່ງທັງສອງລ້ວນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງການປະທັບຕາ.

ເສັ້ນທຳອິດແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງໄຊຊະນະຂອງພວກແອັດເວັນຕິສຕ໌ແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ; ອີກເສັ້ນໜຶ່ງແຕ່ປີ 1844 ຫາ 1863 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງພວກແອັດເວັນຕິສຕ໌ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ທັງສອງພວກນີ້ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສິບ, ເພາະວ່າດານີເອນ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພວກພຣະສາວກະລຸນີຜູ້ມີໄຊໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກທີ່ຢູ່ກັບທ່ານໄດ້ຫລົບໜີຈາກນິມິດນັ້ນ.

ໃນພຣະຄໍາດານີເອນ ບົດທີ່ເຈັດ ຫຼັງຈາກທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນນິມິດເກືອບກັບສັດຮ້າຍທີ່ລ່າເຫຍື່ອແລ້ວ, ກາບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອອະທິບາຍນິມິດນັ້ນ.

ໃນດານີເອນບົດທີແປດ ຫຼັງຈາກດານີເອນໄດ້ເຫັນນິມິດເກືອບກັບສັດແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການແລ້ວ ກາບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອອະທິບາຍນິມິດນັ້ນ។

ໃນດານີເອນ ບົດທີ 9 ຫຼັງຈາກດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈເຖິງຈຳນວນປີທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸໄວ້ ແລະທີ່ຖືກສະແດງໃນຂໍ້ຂຽນຂອງໂມເຊວ່າເປັນທັງຄຳສາບແຊ່ງ ແລະຄຳປະຕິຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ກາບຣີເອນກໍໄດ້ມາເພື່ອອະທິບາຍນິມິດນັ້ນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ອາໄສພະຍານສາມປະການ ທັງໝົດຈາກພຣະທຳດານີເອນ, ເມື່ອກາບຣີເອນກ່າວແກ່ດານີເອນໃນບົດທີສິບ ວ່າ ທ່ານໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ຈະເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກາບຣີເອນກໍກຳລັງອະທິບາຍນິມິດ “marah” ເພດຍິງ ອັນເປັນນິມິດທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຜົນ ຊຶ່ງດານີເອນໄດ້ເຫັນ ແລະຄົນອີກພວກໜຶ່ງໄດ້ຫລົບໜີຈາກໄປ.

ນິມິດທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນ ຊຶ່ງກ່ອນໃຫ້ເກີດການແຍກອອກໃນບັນດາຜູ້ເຊື່ອນັ້ນ ຄືນິມິດແຫ່ງການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດ, ນິມິດແຫ່ງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ແຕ່ເປັນການສະແດງອອກໃນລັກສະນະຝ່າຍຍິງຂອງນິມິດນັ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດແຫ່ງການປາກົດຢ່າງກະທັນຫັນຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ສົ່ງສານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ນັ້ນເອງທີ່ໄດ້ປ່ຽນດານີເອນ (ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ດານີເອນເປັນຕົວແທນ) ໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະຄຣິດ. ສິ່ງທີ່ “ເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທັງຫຼາຍພາຍຫຼັງ” ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີຣາຍຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ແລະອີກທັງໂດຍພວກມິນເລີຣາຍຈາກປີ 1844 ຫາ 1863. ຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຫຼົບໜີຈາກນິມິດນັ້ນດ້ວຍການກະບົດ, ແລະຄົນອີກຈຳພວກໜຶ່ງຕິດຕາມພຣະຄຣິດໂດຍຄວາມເຊື່ອເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອຈະໄດ້ນັ່ງຮ່ວມກັບພຣະອົງໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ.

ແຕ່ເມື່ອກາບຣີເອນໄດ້ຕີຄວາມນິມິດທີ່ຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະຄຣິດ, ທ່ານໄດ້ນໍາສະເໜີປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງໂລກ. ນິມິດຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກກາບຣີເອນຕີຄວາມວ່າເປັນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ເມື່ອໃນການຕີຄວາມຂອງກາບຣີເອນ ໄດ້ມາເຖິງປະຫວັດສາດຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເນັ້ນວ່າເປັນສິ່ງທີ່ນໍາໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍກະແຈແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ປ້ອມປາການ” ໃນຂໍ້ທີສິບ. ໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຜົນກະທົບຂອງທຸກນິມິດໄດ້ເລີ່ມຄີ່ຄລາຍອອກດັ່ງວົງລໍ້ຢູ່ໃນວົງລໍ້.

ໃນບັນດາວົງລໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດທີ່ກຳລັງໝຸນຢູ່ພາຍໃນວົງລໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອື່ນໆໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ມີວົງລໍ້ໜຶ່ງຊຶ່ງການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ນັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຮູ້ວ່າ ເປັນວົງລໍ້ທີ່ໂດຍມັນ ຈຸດໝາຍນິລັນດອນຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຕັດສິນ. ເສັ້ນເໜືອເສັ້ນ, ວົງລໍ້ນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນນິມິດທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນ ຊຶ່ງໄດ້ປ່ຽນທ່ານໃຫ້ເປັນຕາມພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະນັ້ນແມ່ນນິມິດທີ່ຊີ້ບອກວ່າສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ການທົດສອບທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນການທົດສອບແຫ່ງຮູບສັດຮ້າຍນັ້ນມີສອງດ້ານ. ມັນເປັນການທົດສອບທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນັກສຶກສາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຕ້ອງຮັບຮູ້ການພັດທະນາຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ຊຶ່ງເປັນການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນຍັງເປັນການທົດສອບທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຮູບສັດຮ້າຍ ຫຼືຮູບຂອງພຣະຄຣິດ ພາຍໃນຜູ້ທີ່ຖືກແທນໂດຍດານີເອນ ຫຼືຜູ້ທີ່ໄດ້ຫລົບໜີ. ການແຍກອອກນັ້ນອີງຢູ່ເທິງວ່າພວກພົມມະຈາຣີເຫຼົ່ານັ້ນ “ເຫັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້” ເໝືອນດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນ ຫຼືວ່າພວກເຂົາຫລົບໜີຈາກນິມິດນັ້ນ. ກະແຈແຫ່ງການເຫັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຖືກແທນໄວ້ໂດຍຄຳວ່າ “ປ້ອມປາການ.”

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.