ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບ

“ໃຈທັງໝົດຕ້ອງຖືກມອບແດ່ພຣະເຈົ້າ; ມິຊະນັ້ນ ຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດມີຜົນໃນການຊຳລະຊີວິດແລະອຸປນິສັຍໄດ້. ແຕ່ເປັນຂໍ້ເທັດຈິງອັນໜ້າເສົ້າວ່າ ຫຼາຍຄົນຜູ້ອ້າງນາມຂອງພຣະຄຣິດ ບໍ່ເຄີຍມອບໃຈຂອງຕົນແດ່ພຣະອົງຢ່າງຊື່ຕົງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍປະສົບຄວາມສຳນຶກຜິດແຫ່ງການຍອມຈຳນົນຢ່າງສິ້ນເຊີງຕໍ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງຄຣິດສະຕະສາສະໜາ, ແລະຜົນຕາມມາກໍຄື ພະລັງອຳນາດແຫ່ງການປ່ຽນແປງຂອງຄວາມຈິງບໍ່ຢູ່ໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ; ອິດທິພົນອັນເລິກຊຶ້ງ ແລະອ່ອນໂຍນ ຂອງຄວາມຮັກແຫ່ງພຣະຄຣິດ ບໍ່ໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນໃນຊີວິດແລະອຸປນິສັຍ. ແຕ່ຈະເປັນພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສັກພຽງໃດໃນການລ້ຽງຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າ ຖ້າຫາກບັນດາຜູ້ລ້ຽງຮອງໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ກັບພຣະຄຣິດ, ແລະກຳລັງດຳລົງຊີວິດແດ່ພຣະເຈົ້າເພື່ອຮ່ວມມືກັບພຣະຜູ້ລ້ຽງເອກຂອງຝູງແກະ! ພຣະຄຣິດຊົງເອີ້ນມະນຸດໃຫ້ເຮັດວຽກຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເຮັດ. ມີຄວາມຈຳເປັນຕໍ່ຄຳພະຍານທີ່ເລິກຊຶ້ງກວ່າ, ເຂັ້ມແຂງກວ່າ, ແລະຊັກນຳບັງຄັບຫຼາຍກວ່າ ກ່ຽວກັບລິດອຳນາດຂອງຄວາມຈິງ ດັ່ງທີ່ເຫັນໄດ້ໃນຄວາມສັດທາທີ່ສຳແດງອອກໃນການປະພຶດຈິງຂອງຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໃນຈິດວິນຍານ ຈະນຳໄປສູ່ການປ່ຽນແປງຢ່າງແນ່ຊັດໃນວິທີທີ່ຄົນງານເຮັດວຽກເພື່ອດວງວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ກຳລັງພິນາດ. ເມື່ອຄວາມຈິງເຂົ້າຄອບຄອງປ້ອມປາການຂອງຈິດວິນຍານ, ພຣະຄຣິດກໍປະທັບເທິງບັນລັງໃນໃຈ, ແລະເມື່ອນັ້ນ ມະນຸດຜູ້ເປັນເຄື່ອງມືກໍສາມາດກ່າວໄດ້ວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ກັບພຣະຄຣິດແລ້ວ; ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ຂ້ານ້ອຍຍັງມີຊີວິດຢູ່; ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຂ້ານ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ, ຫາກແມ່ນພຣະຄຣິດຊົງດຳລົງພະຊົນຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ; ແລະຊີວິດທີ່ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍດຳລົງຢູ່ໃນເນື້ອກາຍນີ້ ຂ້ານ້ອຍດຳລົງມັນໂດຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຮັກຂ້ານ້ອຍ ແລະຊົງປະທານພຣະອົງເອງເພື່ອຂ້ານ້ອຍ.’” Review and Herald, October 9, 1894.

ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງເປັນອາຫານຝ່າຍວິນຍານຂອງພວກເຮົາ. “ເຮົາເປັນເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດ” ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວ; “ຜູ້ໃດທີ່ມາຫາເຮົາ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຫິວອີກເລີຍ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຫິວນ້ຳອີກເລີຍ.” ໂລກກຳລັງພິນາດໄປເພາະຂາດແຄນຄວາມຈິງອັນບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ຖືກປົນເປື້ອນ. ພຣະຄຣິດຄືຄວາມຈິງ. ພຣະດຳຣັດຂອງພຣະອົງຄືຄວາມຈິງ, ແລະມີຄວາມໝາຍອັນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງກວ່າທີ່ປາກົດຢູ່ພາຍນອກ, ແລະມີຄຸນຄ່າເກີນກວ່າຮູບລັກອັນຖ່ອມງ່າຍຂອງມັນ. ຈິດໃຈທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ມີຊີວິດໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະມອງເຫັນຄຸນຄ່າຂອງພຣະດຳຣັດເຫຼົ່ານີ້. ເມື່ອຕາຂອງພວກເຮົາຖືກເຈີມດ້ວຍຢາທາຕາອັນບໍລິສຸດນັ້ນ ພວກເຮົາຈະສາມາດແຍກອອກເຫັນອັນມະນີອັນລ້ຳຄ່າແຫ່ງຄວາມຈິງ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນອາດຖືກຝັງຢູ່ໃຕ້ພື້ນຜິວກໍຕາມ.

“ຄວາມຈິງເປັນສິ່ງອ່ອນລະມຸນ, ປະນີດ, ສູງສົ່ງ. ເມື່ອມັນຫຼໍ່ຫຼອມລັກສະນະນິໄສ, ຈິດວິນຍານກໍເຈີນເຕີບໂຕພາຍໃຕ້ອິດທິພົນອັນສະຫວັນຂອງມັນ. ທຸກໆ ວັນ ຄວາມຈິງຈະຕ້ອງຖືກຮັບເຂົ້າໄວ້ໃນໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງກິນພຣະວາຈາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງພຣະອົງປະກາດວ່າເປັນວິນຍານແລະເປັນຊີວິດ. ການຍອມຮັບຄວາມຈິງຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບທຸກຄົນເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ເປັນທາຍາດແຫ່ງສະຫວັນ. ຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖະນຸຖະນອມໄວ້ໃນໃຈບໍ່ແມ່ນຕົວອັກສອນອັນເຢັນຊາ ແລະໄຮ້ຊີວິດ, ແຕ່ເປັນລິດອຳນາດອັນມີຊີວິດ.”

“ຄວາມຈິງເປັນສິ່ງສັກສິດ, ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນເຂັ້ມແຂງແລະມີອຳນາດຍິ່ງກວ່າສິ່ງໃດໆທັງໝົດໃນການຫຼໍ່ຫຼອມລັກສະນະນິສັຍໃຫ້ເປັນຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຄວາມຈິງນັ້ນມີຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີອັນບໍລິບູນ. ເມື່ອມັນຖືກຖະນຸຖະໜອມໄວ້ໃນຈິດໃຈ, ຄວາມຮັກທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຣິດຈະຖືກເລືອກເໜືອກວ່າຄວາມຮັກຕໍ່ມະນຸດຄົນໃດໆ. ນີ້ແຫຼະຄືຄຣິດສາສະໜາ. ນີ້ແຫຼະຄືຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນຈິດວິນຍານ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຈິງອັນບໍລິສຸດແທ້ ປາດສະຈາກການເຈືອປົນ ຈຶ່ງເຂົ້າຄອບຄອງປ້ອມປາການແຫ່ງຕົວຕົນ. ຖ້ອຍຄຳນີ້ຈຶ່ງສຳເລັດຄົບຖ້ວນວ່າ, ‘ເຮົາຈະໃຫ້ໃຈໃໝ່ແກ່ເຈົ້າດ້ວຍ ແລະຈະໃສ່ຈິດວິນຍານໃໝ່ໄວ້ພາຍໃນເຈົ້າ.’ ມີຄວາມສູງສົ່ງໃນຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ມີຊີວິດແລະທຳງານພາຍໃຕ້ອິດທິພົນອັນໃຫ້ຊີວິດຂອງຄວາມຈິງ.” Review and Herald, February 14, 1899.

ແລະໃນວັນທີຊາວສີ່ແຫ່ງເດືອນທຳອິດ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ຄື ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍຍົກຕາຂຶ້ນເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີຊາຍຜູ້ໜຶ່ງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ແອວຂອງທ່ານຄາດດ້ວຍຄຳບໍລິສຸດແຫ່ງອູຟາດ: ຮ່າງກາຍຂອງທ່ານກໍຄືດັ່ງແກ້ວເບລິນ, ໃບໜ້າຂອງທ່ານດັ່ງປະກາຍຟ້າແມບ, ດວງຕາຂອງທ່ານດັ່ງຄົບໄຟ, ແຂນ ແລະ ຕີນຂອງທ່ານດັ່ງທອງສຳລິດທີ່ຂັດມັນແລ້ວ, ແລະສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນເປັນອັນຫຼາຍ. ແລະຂ້ານ້ອຍ ດານີເອນ ຜູ້ດຽວໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ: ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຢູ່ນຳຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຫັນນິມິດນັ້ນ; ແຕ່ຄວາມສັ່ນສະທ້ານຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຕົກໃສ່ພວກເຂົາ, ຈົນພວກເຂົາໜີໄປຊ່ອນຕົວ. ດັ່ງນັ້ນຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງຖືກປະໄວ້ຜູ້ດຽວ, ແລະໄດ້ເຫັນນິມິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້, ແລະບໍ່ມີແຮງເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍເລີຍ: ເພາະຄວາມງາມສະງ່າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກາຍເປັນຄວາມເສື່ອມຊາມຢູ່ໃນຕົວຂ້ານ້ອຍ, ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີແຮງເຫຼືອຢູ່ເລີຍ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ: ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ, ເມື່ອນັ້ນຂ້ານ້ອຍກໍຫຼັບສະຫຼົບຢ່າງເລິກ ຄວ່ຳໜ້າລົງ, ແລະໜ້າຂອງຂ້ານ້ອຍຫັນລົງສູ່ພື້ນດິນ. ແລະເບິ່ງແມ, ມືໜຶ່ງໄດ້ມາແຕະຕ້ອງຂ້ານ້ອຍ, ຊຶ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍລຸກຂຶ້ນຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າ ແລະ ຝາມືຂອງຕົນ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ຊາຍຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ຂ້ານ້ອຍເວົ້າແກ່ເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງຢືນຂຶ້ນຕົງ: ເພາະບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍຖືກສົ່ງມາຫາເຈົ້າ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍຢືນຂຶ້ນຕົວສັ່ນ. ແລ້ວທ່ານຈຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ດານີເອນ: ເພາະຕັ້ງແຕ່ວັນທຳອິດທີ່ເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າໃຈ, ແລະຈະຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຮັບຟັງແລ້ວ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ມາເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ. ແຕ່ເຈົ້ານາຍແຫ່ງອານາຈັກເປີເຊຍໄດ້ຂັດຂວາງຂ້ານ້ອຍໄວ້ຊາວເອັດວັນ: ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີກາເອນ, ຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາເຈົ້ານາຍຊັ້ນສູງ, ໄດ້ມາຊ່ວຍຂ້ານ້ອຍ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ. ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ອັນໃດຈະເກີດແກ່ຊົນຊາດຂອງເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ: ເພາະນິມິດນີ້ຍັງສຳລັບຫຼາຍວັນຂ້າງໜ້າ. ດານີເອນ 10:4–14.

ພຣະອົງໄດ້ກ່າວສິ່ງເຫຼົ່ານີ້; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ລາຊະໂຣ ສະຫາຍຂອງພວກເຮົາຫຼັບໄປແລ້ວ; ແຕ່ເຮົາຈະໄປ ເພື່ອປຸກເຂົາໃຫ້ຕື່ນຈາກການຫຼັບນັ້ນ.” ແລ້ວພວກສາວົກຂອງພຣະອົງທູນວ່າ, “ພຣະອົງເຈົ້າ, ຖ້າເຂົາຫຼັບ ເຂົາກໍຄົງຈະຫາຍດີ.” ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມຕາຍຂອງລາວ; ແຕ່ພວກເຂົາຄິດວ່າ ພຣະອົງກ່າວເຖິງການພັກຜ່ອນໃນການຫຼັບ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຢຊູຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ, “ລາຊະໂຣຕາຍແລ້ວ.” ໂຢຮັນ 11:11–14.

ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຄໍາເຊັ່ນນັ້ນແກ່ຂ້ານ້ອຍ, ຂ້ານ້ອຍກໍຫັນໜ້າລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະກາຍເປັນຄົນເປັນໃບ້. ແລະເບິ່ງເຖີດ, ຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງຄ້າຍຄືຮູບລັກຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດໄດ້ມາແຕະຮິມຝີປາກຂອງຂ້ານ້ອຍ; ແລ້ວຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງອ້າປາກຂຶ້ນແລະເວົ້າ, ແລະກ່າວແກ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍວ່າ, ໂອ້ ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍ, ເພາະນິມິດນັ້ນ ຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ຫວນກັບມາເທິງຕົວຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຫຼືອແຮງເລີຍ. ເພາະຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ຈະສົນທະນາກັບນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍຜູ້ນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພາະສໍາລັບຂ້ານ້ອຍ, ໃນທັນໃດນັ້ນ ເລີຍບໍ່ມີແຮງເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍ ແລະທັງບໍ່ມີລົມຫາຍໃຈເຫຼືອຢູ່ໃນຂ້ານ້ອຍເລີຍ. ດານີເອນ 10:15–17.

ແລ້ວຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງມີຮູບຮ່າງຄ້າຍມະນຸດໄດ້ມາແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ແລະທ່ານໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ: ຂໍສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ, ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງເຖີດ, ແມ່ນແທ້ ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງ. ແລະເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຮັບກຳລັງ ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເຖີດ; ເພາະທ່ານໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ດານີເອນ 10:18, 19.

ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງພະຍາກອນຕໍ່ລົມ, ຈົ່ງພະຍາກອນ, ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ແລະຈົ່ງກ່າວແກ່ລົມວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ຂ້າແຕ່ລົມຫາຍໃຈ, ຈົ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່ທິດ, ແລະຈົ່ງຫາຍໃຈໃສ່ຄົນທີ່ຖືກສັງຫານເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະມີຊີວິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງພະຍາກອນຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງບັນຊາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະລົມຫາຍໃຈກໍເຂົ້າມາໃນພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາກໍມີຊີວິດ, ແລະຢືນຂຶ້ນຢູ່ເທິງຕີນຂອງຕົນ, ເປັນກອງທັບໃຫຍ່ຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດ, ກະດູກເຫຼົ່ານີ້ຄືວົງວານອິສຣາເອນທັງໝົດ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ‘ກະດູກຂອງພວກເຮົາແຫ້ງໄປແລ້ວ, ແລະຄວາມຫວັງຂອງພວກເຮົາກໍສິ້ນໄປແລ້ວ: ພວກເຮົາຖືກຕັດຂາດອອກເພື່ອສ່ວນຂອງພວກເຮົາ.’ ເອເຊກຽນ 37:9–11.”

ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງພະຍາກອນ ແລະ ກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້: ເບິ່ງເຖີດ, ໂອ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ເຮົາຈະໄຂຫຼຸມຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກຫຼຸມຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອິສຣາເອນ. ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາ, ເມື່ອເຮົາໄຂຫຼຸມຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ໂອ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກຫຼຸມຝັງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ເຮົາຈະໃສ່ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາໄວ້ໃນພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ, ແລະ ເຮົາຈະຈັດວາງພວກເຈົ້າໄວ້ໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ: ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວສິ່ງນີ້ ແລະ ໄດ້ກະທຳມັນແລ້ວ, ພຣະເຢໂຮວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 37:12–14.

ແລະພາຍຫຼັງສາມມື້ເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ໄດ້ຕົກລົງເທິງຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ເຫັນພວກເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:11

ແຕ່ມີກາເອນ ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ, ເມື່ອໄດ້ໂຕ້ຖຽງກັບມານ ໃນເລື່ອງກ່ຽວກັບຮ່າງຂອງໂມເຊ, ກໍບໍ່ກ້ານຳຄຳກ່າວຫາອັນເປັນການດູໝິ່ນມາກ່າວຕໍ່ລາວ, ແຕ່ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຫ້າມປາມເຈົ້າເຖີດ.” ຢູດາ 1:9

ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເອງຈະສະເດັດລົງມາຈາກສະຫວັນດ້ວຍສຽງຮ້ອງດັງ, ດ້ວຍສຽງຂອງຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ, ແລະດ້ວຍສຽງແກພຣະເຈົ້າ: ແລະບັນດາຜູ້ຕາຍໃນພຣະຄຣິດຈະຟື້ນຂຶ້ນກ່ອນ. 1 ເທຊະໂລນິກ 4:16

“ກົດເກນທັງຫຼາຍໃນພຣະຄຳພີຕ້ອງເປັນຄູ່ມືນຳຂອງຊີວິດປະຈຳວັນ. ກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດຕ້ອງເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນ, ເປີດເຜີຍບົດຮຽນທັງຫຼາຍທີ່ເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ແລະນຳໄປປະຕິບັດ. ພຣະຄຣິດຕ້ອງຖືກນຳເຂົ້າມາໃນການສຶກສາທຸກຢ່າງ, ເພື່ອວ່ານັກຮຽນທັງຫຼາຍຈະໄດ້ດື່ມດ່ຳໃນຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະໄດ້ສະແດງພຣະອົງອອກທາງອຸປນິສັຍ. ຄວາມເລີດປະເສີດຂອງພຣະອົງຕ້ອງເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາສຶກສາ ທັງໃນກາລະເວລານີ້ແລະໃນນິລັນດອນ. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດໄວ້ໃນພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່, ເປັນອາຫານຈາກສະຫວັນ; ແຕ່ຫຼາຍສິ່ງທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າວິທະຍາສາດນັ້ນ ເປັນດັ່ງອາຫານທີ່ມະນຸດປະດິດຄິດສ້າງຂຶ້ນ, ເປັນອາຫານທີ່ຖືກປົນເປື້ອນ; ມັນບໍ່ແມ່ນມານາທີ່ແທ້ຈິງ.”

ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ພົບເຫັນພຣະປັນຍາທີ່ບໍ່ອາດຖືກສົງໄສໄດ້ ແລະບໍ່ມີວັນຫມົດສິ້ນ—ເປັນພຣະປັນຍາທີ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ ບໍ່ແມ່ນໃນຈິດໃຈອັນຈໍາກັດ ແຕ່ຢູ່ໃນພຣະທັຍອັນບໍ່ຈໍາກັດ. ແຕ່ຫຼາຍສ່ວນຂອງສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສໍາແດງໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ຍັງມືດມົວຕໍ່ມະນຸດ ເພາະອັນມະນີແຫ່ງຄວາມຈິງຖືກຝັງຢູ່ໃຕ້ກອງເສດເຫຼືອຂອງປັນຍາ ແລະຂົນບັນນີຂອງມະນຸດ. ສໍາລັບຫຼາຍຄົນ ຂຸມຊັບແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຍັງຄົງຖືກປົກປິດໄວ້ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສືບຄົ້ນຫາມັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງຈິງໃຈ ຈົນກວ່າຫຼັກຄໍາສອນອັນດຸດດັ່ງຄໍາຄໍາຈະໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ. ພຣະວັດຈະນະຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຄົ້ນຄວ້າ ເພື່ອຊໍາລະ ແລະຕຽມຜູ້ທີ່ຮັບພຣະວັດຈະນະນັ້ນ ໃຫ້ເປັນສະມາຊິກໃນພຣະລາຊວົງ ເປັນບຸດຫຼານຂອງກະສັດແຫ່ງສະຫວັນ.

“ການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຄວນເຂົ້າມາແທນທີ່ການສຶກສາບັນດາປຶ້ມເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ນຳຈິດໃຈຂອງຜູ້ຄົນເຂົ້າໄປສູ່ລັດທິລຶກລັບ ແລະ ຫ່າງໄກຈາກຄວາມຈິງ. ຫຼັກການອັນມີຊີວິດຂອງພຣະວັດຈະນະນັ້ນ ເມື່ອຖືກຖັກທໍເຂົ້າໃນຊີວິດຂອງພວກເຮົາ ຈະເປັນເກາະປ້ອງກັນຂອງພວກເຮົາໃນທ່າມກາງການທົດລອງແລະການລໍ້ລວງ; ຄຳສັ່ງສອນອັນມາຈາກສະຫວັນຂອງພຣະອົງເປັນທາງດຽວໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງທຸກຈິດວິນຍານ ຈະມີການຫລົງຖອຍອອກຈາກຄວາມເຊື່ອ. ບາງຄົນຈະສຳແດງຕົນວ່າເປັນຄົນທໍລະຍົດ, ບຸ່ມບ່າມ, ຈອງຫອງ, ແລະ ພຶ່ງຕົນເອງ, ແລະ ຈະຫັນໜີຈາກຄວາມຈິງ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອອັບປາງລົງ. ເປັນຫຍັງ? ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດ ‘ດ້ວຍທຸກຄຳທີ່ອອກມາຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂຸດລົງໃຫ້ເລິກ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຮາກຖານຂອງຕົນໝັ້ນຄົງ.”

“ເມື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໂດຍຜ່ານຜູ້ສົ່ງສານທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກ ຖືກນຳມາເຖິງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍພາກັນຈົ່ມພຶມ ແລະຄິດວ່າທາງນັ້ນຖືກເຮັດໃຫ້ຄັບແຄບເກີນໄປ. ໃນບົດທີຫົກແຫ່ງພຣະທຳໂຢຮັນ ພວກເຮົາອ່ານເຖິງບາງຄົນທີ່ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ, ແຕ່ເມື່ອຄວາມຈິງອັນແຈ້ງແຈ້ງຖືກນຳສະເໜີແກ່ພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ພໍໃຈ ແລະບໍ່ດຳເນີນໄປກັບພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້ ນັກສຶກສາທີ່ສຶກສາພຽງຜິວເຜີນເຫຼົ່ານີ້ກໍຈະຫັນໜີຈາກພຣະຄຣິດເຊັ່ນກັນ.” Testimonies, volume 6, 132.