In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

ໃນບົດທີສິບຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ບ່ອນທີ່ປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ນັ້ນ, ໂຢຮັນ, ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ໄດ້ຮັບການບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າວ່າ ໃນປະຫວັດທີ່ລາວເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍາລັກນັ້ນ ຈະມີຄວາມຜິດຫວັງເກີດຂຶ້ນ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນກໍແມ່ນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ທີ່ໄດ້ຖືກປິດຜະນຶກໄວ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ເພື່ອທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ.

And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

ແລະສຽງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນນັ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບຂ້ານ້ອຍອີກ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງໄປ ແລະຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ນັ້ນ ຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເໜືອທະເລ ແລະເໜືອແຜ່ນດິນໂລກ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປຫາທູດສະຫວັນນັ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ຂໍໃຫ້ທ່ານມອບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ານ້ອຍ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ຈົ່ງຮັບມັນໄປ ແລະກິນມັນໃຫ້ໝົດ; ມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມຂື່ນ ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ. ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບໜັງສືນ້ອຍນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນເສຍ; ແລະໃນປາກຂອງຂ້ານ້ອຍມັນຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ: ແລະເມື່ອຂ້ານ້ອຍໄດ້ກິນມັນແລ້ວ ທ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຂົມຂື່ນ. ພຣະນິມິດ 10:8–10.

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

ໃນຂໍ້ທີສິບ, ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເມື່ອທູດອົງມີລິດໄດ້ລົງມາ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ, ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາບອກໂດຍ “ສຽງທີ່” ທ່ານ “ໄດ້ຍິນຈາກສະຫວັນ” ແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ວ່າ ເມື່ອທ່ານກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ, “ມັນຈະເຮັດໃຫ້ທ້ອງຂອງເຈົ້າຂົມ, ແຕ່ໃນປາກຂອງເຈົ້າມັນຈະຫວານເໝືອນນ້ໍາເຜິ້ງ.” ຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ທົດສອບຄວາມເຊື່ອຂອງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະຮູ້ເຖິງຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນກ່ອນທີ່ມັນຈະມາເຖິງ, ແຕ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຮູ້ຂໍ້ເທັດຈິງຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວພັນກັບການຈໍາແນກລໍາດັບເຫດການ, ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ.

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນຊີ້ບອກວ່າ ຈະມີການທົດສອບອັນໜຶ່ງຖືກນຳມາເຖິງເຫຼົ່າຊົນຊາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະມັນຈະເປັນການທົດສອບທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງບາງສິ່ງທີ່ບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈລ່ວງໜ້າກ່ອນການທົດສອບນັ້ນ, ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນປະສົບການອັນດຽວກັນກັບຂອງພວກມິລເລີໄທສ໌, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບການຈຳແນກລຳດັບເຫດການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ, ເພາະວ່າສາຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນຂອງ “ເຫດການໃນອະນາຄົດທີ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.”

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຈໍາເປັນຕ້ອງຮູ້ປະຫວັດພື້ນຖານຂອງພວກ Millerites, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍຈະປະຕິບັດໃຫ້ສໍາເລັດລໍາດັບເຫດການດຽວກັນກັບພວກ Millerites, ແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ທົດສອບພວກ Millerites ນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນການດີສໍາລັບພວກເຂົາທີ່ຈະບໍ່ຮູ້ລ່ວງໜ້າ, ຈະເປັນການທົດສອບທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍອົງປະກອບໜຶ່ງທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນກວ່າເວລາຈະມາເຖິງ ສໍາລັບສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາຈະເປີດຕາຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດອັນຊ່ອນຢູ່ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ.

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອທົດສອບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະການທົດສອບນັ້ນຈະສອດຄ່ອງກັບໝຸດໝາຍພະຍານ ບ່ອນທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ຖືກທົດສອບ; ເພາະວ່າ ບໍ່ວ່າໃນການສຳເລັດຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ຫຼືໃນການສຳເລັດຄັ້ງສຸດທ້າຍແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດແມ່ນ “ການບັນຍາຍລຳດັບຂອງເຫດການ” “ຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.”

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

ສິ່ງທີ່ໂດຍທົ່ວໄປຍັງບໍ່ຖືກຮັບຮູ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງກໍຄືວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຫວັດການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະຄຣິດພ້ອມດ້ວຍໜັງສືນ້ອຍ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ, ປະຫວັດດຽວກັນນັ້ນກໍໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນໂດຍການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຄວາມຜິດຫວັງຂອງໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງຫຼັງຈາກໄດ້ກິນໜັງສືນ້ອຍໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລ້ວ ກໍໄດ້ພົບກັບຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844. ເມື່ອຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນມາເຖິງ ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ສະເດັດລົງມາພ້ອມດ້ວຍ “ຂໍ້ຂຽນ” ຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ.

“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

“ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດອີກອົງໜຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃຫ້ລົງມາຍັງໂລກ. ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງໜັງສືໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ, ແລະເມື່ອທ່ານມາເຖິງໂລກ ທ່ານໄດ້ຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ.’ ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນພວກຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງນັ້ນຍົກສາຍຕາຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນອີກ, ເຝົ້າຄອຍການສະເດັດປາກົດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມຫວັງ. ແຕ່ຫຼາຍຄົນເບິ່ງເໝືອນຍັງຄົງຢູ່ໃນສະພາບມຶນຊາ, ດັ່ງກັບຄົນນອນຫຼັບ; ແຕ່ຂ້ານ້ອຍສາມາດເຫັນຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມເສົ້າອັນເລິກຊຶ້ງຢູ່ເທິງໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາ. ພວກຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໄດ້ເຫັນຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພວກເຂົາຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ແລະວ່າພວກເຂົາຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າຢ່າງອົດທົນຈົນກວ່ານິມິດນັ້ນຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຫຼັກຖານອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ເຝົ້າຄອຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນປີ 1843, ກໍໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ຄາດຫວັງພຣະອົງໃນປີ 1844. ແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນວ່າ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ມີພະລັງອັນນັ້ນທີ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843. ຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຂົາຫມົດແຮງລົງ.” Early Writings, 247.

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ທີ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນໃນບົດທີສິບ ນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງທັງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງດ້ວຍ. ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດພ້ອມຂ່າວສານ ແລະ ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງພ້ອມຂ່າວສານ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດແຕ່ລະຕອນ ຊຶ່ງທັງສອງຕອນນັ້ນລ້ວນແຕ່ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງ ແມ່ນແຕ່ໂຢຮັນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າ ເຖິງປະຫວັດສາດທັງໝົດຂອງທູດສະຫວັນທັງສອງອົງ. ແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກວັນທີ October 22, 1844 ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາພ້ອມຂ່າວສານ ຄວາມຜິດຫວັງໃນການກະບົດປີ 1863 ກໍເປັນພະຍານປະການທີສາມຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂ່າວສານ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນຄວາມຜິດຫວັງ.

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນຄູ່ຂະໜານກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກ Millerites. ຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຄວາມຈິງຂອງປີ 1844 ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບຕາໄວ້ ໂດຍການຊົງວາງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງຄວາມຜິດພາດບາງປະການໃນຕົວເລກຕ່າງໆ ຊຶ່ງໄດ້ນໍາໄປສູ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກ Millerites. ເມື່ອຕໍ່ມາຄວາມຜິດພາດນັ້ນໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ, ຄວາມຜິດພາດນັ້ນກໍໄດ້ຖືກແກະປະທັບຕາອອກ ດັ່ງທີ່ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກ. ຄວາມຜິດພາດຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບວ່າ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ.”

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂະບວນການຟິລາເດນເຟຍໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຫຼືຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງຂະບວນການລາໂອດີເຊຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງໝາຍຕາມທາງ. ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະ ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກຮວບຮວມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຫຼື 11 ກັນຍາ 2001 ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາ ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມຮວບຮວມປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ.

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

ພຣະອົງໄດ້ຊຸມນຸມປະຊາຊົນໜຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເພາະດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ມັນແມ່ນເມື່ອສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະເຈົ້າລົງມາ ພຣະອົງຈຶ່ງເລີ່ມຊຸມນຸມສາວົກຂອງພຣະອົງ, ບໍ່ແມ່ນກ່ອນນັ້ນ. ແລ້ວຕໍ່ມາ, ຫຼັງຈາກການກະຈັດກະຈາຍໜຶ່ງ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຸມນຸມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊຸມນຸມສາວົກຂອງພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ແລະຫຼັງຈາກການກະຈັດກະຈາຍທີ່ເກີດຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ພຣະອົງກໍໄດ້ເລີ່ມຊຸມນຸມສາວົກຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຂໍ້ເທັດຈິງທາງຄຳພະຍາກອນເກື່ອງກັບການຊຸມນຸມເປັນຄັ້ງທີສອງ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023, ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ປາກົດຢ່າງແຈ້ງຊັດແລ້ວວ່າເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກ Millerites.

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງດານີເອນ 11, ສັດຮ້າຍຈາກຫລຸມເລິກອັນບໍ່ມີກົ້ນໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະໄດ້ສັງຫານເຂົາສອງອັນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນປີ 2020. ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ພຣະອົງເລີ່ມຕົ້ນຮວບຮວມປະຊາຊົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຂະບວນການແຫ່ງການຮວບຮວມນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດຂອງມິນເລີໄຣທ໌, ແລະໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ມີພະຍານທາງປະຫວັດສາດສອງປະການກ່ຽວກັບການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຂະບວນການແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້ເປັນອົງປະກອບທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ພາລະກິດແຫ່ງການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງນັ້ນ ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນ, ກ່ອນໜ້າການເລືອກຕັ້ງຄັ້ງທີສອງຂອງປະທານາທິບໍດີຄົນທີແປດ ຜູ້ຊຶ່ງມາຈາກເຈັດຄົນນັ້ນ.

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊຸມນຸມຂະບວນການມິນເລີໄຮຕ໌, ແລະພຣະອົງໄດ້ກຳນົດໝາຍການຊຸມນຸມນັ້ນໂດຍການນຳເຂົ້າມາຂອງແຜນພູມ 1843, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842. ແຜນພູມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານພື້ນຖານ, ເພາະໃນເວລານັ້ນພຣະອົງກຳລັງວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂອງມິນເລີໄຮຕ໌. ການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຂະໜານກັນກັບການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ຊຶ່ງທ່າມກາງສິ່ງອື່ນໆ ໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພຣະຄຣິດຄັດເລືອກສາວົກຂອງພຣະອົງ.

“With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

“ດ້ວຍການຊົງເອີ້ນໂຢຮັນ ແລະ ອັນດະເລ, ຊີໂມນ, ຟີລິບ ແລະ ນາທານາເອນ, ຮາກຖານຂອງຄຣິສຕະຈັກກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໂຢຮັນໄດ້ຊີ້ນໍາສາວົກສອງຄົນຂອງຕົນໄປຫາພຣະຄຣິດ. ແລ້ວຜູ້ໜຶ່ງໃນສອງຄົນນີ້ ຄື ອັນດະເລ ໄດ້ໄປພົບອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ ແລະ ໄດ້ເອີ້ນເຂົາມາຫາພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ຕໍ່ມາ ຟີລິບໄດ້ຮັບການຊົງເອີ້ນ ແລະ ລາວກໍໄດ້ອອກໄປຕາມຫານາທານາເອນ.” The Desire of Ages, 141.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

ພາລະກິດຂອງ William Miller ນັບແຕ່ເວລາສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນຕົວແທນຂອງພາລະກິດຂອງ John the Baptist, ແຕ່ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation 10 ໄດ້ລົງມາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນນິມິດໄວ້ໂດຍການສະເດັດລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ “ຮວບຮວມ” ສາວົກພື້ນຖານຂອງພຣະອົງ. ພະຍານສອງປະການນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ພຣະຄຣິດໄດ້ຮວບຮວມປະຊາກອນໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນ Revelation ບົດທີ 18 ໄດ້ລົງມາ, ແຕ່ເຊັ່ນດຽວກັບພວກ Millerites, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບໂດຍອົງປະກອບຫນຶ່ງຂອງ seven thunders ທີ່ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້, ແລະຈາກນັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຮວບຮວມປະຊາກອນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງ.

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

ການຮວບຮວມຄັ້ງທີສອງຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ ຂອງບົດທີສິບເອັດໃນພຣະທຳດານີເອນ, ກ່ອນຊັຍຊະນະຂອງປູຕິນເໜືອຢູເຄຣນ, ແລະກ່ອນຂໍ້ທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍານແບບພະຍາກອນຂອງຣັດເຊຍແລະຂອງປູຕິນສິ້ນສຸດລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສິບເອັດ ຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສິບເອັດ, ເພາະວ່າທີ່ນັ້ນພະຍານທັງສອງໄດ້ຖືກນຳກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ.

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

ໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດຂອງພວກ Millerite, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເລີ່ມຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທີສອງຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນເວລານັ້ນ ຄື ການຍອມຮັບວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາຂອງພຣະຄຳພີເລື່ອງພົມຈັນສິບຄົນໃນມັດທາຍບົດທີຊາວຫ້າ ແລະຍັງໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງອີກດ້ວຍ. ເພື່ອໃຫ້ພວກ Millerite ຮັບຮູ້ສະພາບຂອງຕົນແລະຫັນກັບຄືນມາ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ຕົນເອງວ່າໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າພວກເຂົາເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງກົງກັນຂ້າມກັບບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນການຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຜິດຫວັງ, ພຣະອົງກຳລັງຈັດໃຫ້ມີພາບປະກອບຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຫນັກເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງປະຊາຊົນອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ ແຕ່ຜູ້ຜິດຫວັງ, ກັບປະຊາຊົນທີ່ພຽງແຕ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນຂອງພຣະອົງ.

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກເຫງົ້າຂອງເຢຊາຍ ຊຶ່ງຈະຕັ້ງຢືນເປັນທຸງໝາຍແກ່ບັນດາຊົນຊາດ; ຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາທ່ານ; ແລະທີ່ພັກຂອງທ່ານຈະຮຸ່ງໂລດດ້ວຍສະຫງ່າລາສີ. ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດອອກອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ຄືນບັນດາຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງເຫຼືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກອີຢິບ, ແລະຈາກປາໂທຣສ, ແລະຈາກຄູດ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກບັນດາເກາະແຫ່ງທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຕັ້ງທຸງໝາຍຂຶ້ນແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຊຸມນຸມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ຂອງອິສຣາເອນ, ແລະຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ເອຊາຢາ 11:10–12.

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຄົບຫາສົມາຄົມກັບ “ທີ່ປະຊຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກຕໍ່ໄປ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ນຳຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1843 ທີ່ບໍ່ສຳເລັດມາໃຊ້ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ຜູ້ທີ່ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນນັ້ນເປັນຜູ້ພະຍາກອນເທັດ.

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນທີ່ຊຸມນຸມຂອງບັນດາຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ ຫຼືຊື່ນຊົມຍິນດີ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນັ່ງຢູ່ຜູ້ດຽວເນື່ອງດ້ວຍພະຫັດຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ. ເຢເຣມີຢາ 15:17.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

“ຊຸມນຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ໄດ້ຂັບໄລ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຢີເຣມີຢາເປັນຕົວແທນອອກໄປ.

“Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

“ຫຼາຍຄົນໄດ້ຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອ. ເພື່ອຈະຮັກສາຖານະຂອງຕົນໄວ້ໃນຄຣິດຕະຈັກ, ບາງຄົນຍອມທີ່ຈະນິ່ງງຽບກ່ຽວກັບຄວາມຫວັງຂອງພວກຕົນ; ແຕ່ຄົນອື່ນໆຮູ້ສຶກວ່າຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຫ້າມພວກເຂົາມິໃຫ້ປິດບັງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະອົງໄດ້ຝາກໄວ້ໃນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂອງພວກເຂົາ. ບໍ່ແມ່ນນ້ອຍເລີຍທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກຄວາມເປັນສະຫາຍຮ່ວມຂອງຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອື່ນໃດນອກຈາກການປະກາດຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນໃນການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດ. ຖ້ອຍຄຳຂອງສາດສະດານີ້ເປັນສິ່ງລ້ຳຄ່າຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ແບກຮັບການທົດລອງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອນັ້ນ: ‘ພວກພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຈົ້າທີ່ກຽດຊັງພວກເຈົ້າ, ທີ່ຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປເພາະນາມຂອງເຮົາ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຖືກຍົກຍ້ອງພຣະສິຣິ; ແຕ່ພຣະອົງຈະປາກົດເພື່ອຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມອັບອາຍ.’ ເອຊາຢາ 66:5.” The Great Controversy, 372.

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຊູທຸງໝາຍໃຫ້ແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ, ເຫດການນັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງຍື່ນພຣະຫັດອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມຊົນທີ່ເຫຼືອຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລອອກແຫ່ງອິສຣາເອນ. ພວກເຂົາຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຄົນຊ່າງເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກຕໍ່ໄປ.

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

“ຮາກຂອງເຢຊີ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງສາຍເລືອດສອງສາຍ, ສາຍໜຶ່ງມາຈາກຢິວທະສາສະໜາ ຮ່ວມເຂົ້າກັບສາຍເລືອດຈາກພາຍນອກຢິວທະສາສະໜາ, ແລະບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງສາຍເລືອດຂອງພຣະເຢຊູເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດດ້ວຍ, ເພາະວ່າທຸງໝາຍທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນຊາດໜຶ່ງຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຕະຫຼອດໄປໃນສະພາບແລະໃນປະສົບການແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ຊຶ່ງກໍຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ໂດຍສັນຍະລັກຂອງ “ປ້ອມປາການ”. ໃນຂໍ້ທີສິບ, ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຖືກຊີ້ເປັນນັຍໂດຍຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບປ້ອມປາການ, ຊຶ່ງແມ່ນສີສະ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະໃນສົງຄາມຢູເຄຣນ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບອອກຜູ້ທີ່ໄດ້ຜິດຫວັງ.

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍມີຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນ ບົດ 11 ເປັນໂຄງສ້າງ ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸການແຊກແຊງເຂົ້າມາຂອງລະບົບພະສັນຕະປາປາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ກ່ອນຫນ້າກົດໝາຍວັນອາທິດເພີຍເລັກນ້ອຍ. ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນພາລະກິດຂອງເຂົາສັດປີກພັກຣີພັບລິກັນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Trump ເມື່ອລາວກາຍເປັນຄົນທີ່ແປດຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດ ແລະເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດໃນການລວມຄຣິດຈັກກັບລັດເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ພວກເຮົາມີເສັ້ນທາງຂອງເຂົາສັດປີກທີ່ກາຍເປັນຜູ້ຖອຍຫຼັງຂອງໂປຣແຕສແຕນ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍພວກ Maccabees. ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນທີ່ຖືກແທນໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຮົານໍາໃຊ້ເສັ້ນທາງຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ ຊຶ່ງກໍແມ່ນເສັ້ນທາງຂອງຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ ໂດຍລະບຸປະສົບການຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ພ້ອມທັງເສັ້ນທາງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຊຶ່ງຂີດເສັ້ນພາລະກິດຂອງເຂົາສັດປີກໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ. ຫນຶ່ງໃນເຫດການສໍາລັບເຂົາສັດປີກໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ແມ່ນການຊຸມນຸມເປັນຄັ້ງທີສອງ.

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

ການຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະມັນກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນອີກໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນຮອດ 1863, ອັນເປັນການສະຖາປະນາພະຍານສອງປະການຈາກປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍຂອງພຣະອົງ.

“September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

“ວັນທີ 23 ກັນຍາ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຢຽດພຣະຫັດອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຈະກູ້ເອົາຜູ້ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຄືນມາ, ແລະວ່າ ຄວາມພະຍາຍາມທັງຫຼາຍຈະຕ້ອງຖືກເພີ່ມທະວີຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມນີ້. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ອິດສະຣາເອນໄດ້ຖືກຕີ ແລະຖືກຈີກຂາດ, ແຕ່ບັດນີ້ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຮັກສາ ແລະພັນບາດແຜປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ, ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ໄດ້ກະທຳເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງມີຜົນພຽງເລັກນ້ອຍ, ສຳເລັດຜົນໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍ ຫຼືແທບຈະບໍ່ມີເລີຍ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຮວບຮວມ, ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ, ຄວາມພະຍາຍາມເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມຈິງຈະມີຜົນຕາມທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້. ທຸກຄົນຄວນຈະເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ ແລະມີໃຈຮ້ອນຮົນໃນພາລະກິດນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນເປັນຄວາມຜິດທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຈະອ້າງເຖິງເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍເພື່ອເອົາເປັນແບບຢ່າງມາຄວບຄຸມພວກເຮົາໃນເວລານີ້ແຫ່ງການຮວບຮວມ; ເພາະຖ້າພຣະເຈົ້າຈະຊົງກະທຳເພື່ອພວກເຮົາໃນບັດນີ້ບໍ່ຫຼາຍໄປກວ່າທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃນເວລານັ້ນ, ອິດສະຣາເອນກໍຈະບໍ່ຖືກຮວບຮວມເລີຍ.” Early Writings, 74.

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

ໃນພາກຜະນວກຂອງ Early Writings, ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ອະທິບາຍຄໍາກ່າວທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງມານັ້ນ:

“3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

“3. ຄວາມເຫັນທີ່ວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ‘ໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮັບເອົາຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຄືນມາ,’ ໃນໜ້າ 74, ໝາຍເຖິງແຕ່ພຽງຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະພະລັງອຳນາດທີ່ເຄີຍມີຢູ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າພຣະຄຣິດ, ແລະໝາຍເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຮວບຮວມ ແລະຍົກຊູປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.” Early Writings, 86.

The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

ປະຫວັດສັກສິດຂອງສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສັກສິດຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄປຈົນເຖິງການກະບົດໃນປີ 1863. ບັນທັດເໜືອບັນທັດ, ປະຫວັດທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງຍິງພົມຈັນຜູ້ມີປັນຍາ, ແລະ ເສັ້ນປະຫວັດທີສອງເປັນພາບປະກອບຂອງຍິງພົມຈັນຜູ້ໂງ່ຈ້າ. ທັງສອງປະຫວັດເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອທູດອົງໜຶ່ງໄດ້ລົງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກກິນ. ການມາເຖິງຂອງທູດໃນທັງສອງປະຫວັດໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການທົດສອບທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການກະຈັດກະຈາຍ, ແລະ ພາຍໃນປີ 1849, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກໍໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຍືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກອີກເປັນຄັ້ງທີສອງ, ໃນຄັ້ງນີ້ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ ເໝືອນດັ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາ. ການຊຸມນຸມກັນເປັນຄັ້ງທີສອງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນຮວບຮວມ ແລະ ຍົກຕັ້ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.” ໃນການຊຸມນຸມຄັ້ງທີສອງ ພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງລວມມີການຊົງຍົກຊູທຸງສັນຍານຂຶ້ນ ຊຶ່ງມີຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຊຶ່ງກັນແລະກັນໃນຂ່າວສານນັ້ນ, ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດຂອງມັນກໍປະສານເປັນອັນດຽວກັບພຣະທຳມະຊາດພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ. ຈຸດປະສົງຂອງທຸງສັນຍານນັ້ນ ແມ່ນເພື່ອເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ຊຶ່ງສຳເລັດໄດ້ໂດຍຊາຍແລະຍິງໄດ້ເຫັນທຸງສັນຍານນັ້ນ.

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.

ທຸງໝາຍນັ້ນຄືກອງທັບຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮວມຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຕົນເຂົ້າກັບພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດັ່ງນັ້ນ ການຮວບຮວມເທື່ອທີສອງຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ “ຮາກຂອງເຢຊີ” ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ ໂດຍແບກຮັບນັຍະພະຍາກອນສອງປະການຂອງນາງຣຸດ ຄື ຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ຖືກຮວບຮວມໂດຍທຸງໝາຍຜ່ານການຖືກຮວມເຂົ້າກັບໂບອາດ ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງພຣະຜູ້ໄຖ່ ຜູ້ໄດ້ຊໍາລະຄ່າໄຖ່ເພື່ອນາງຣຸດ ແລະເປັນຍາດໃກ້ຊິດຂອງນາງ. ໃນການຮັບສະພາບເປັນມະນຸດ ເມື່ອພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບເນື້ອຫນັງອັນຕົກຕໍ່າຂອງທຳມະຊາດມະນຸດ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຍາດໃກ້ຊິດຂອງພວກເຮົາ. ທຸງໝາຍທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນນັ້ນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຮວມເປັນອັນໜຶ່ງໂດຍຂ່າວສານ ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ວຽກງານແຫ່ງການເຊື່ອມຄວາມເປັນມະນຸດຂອງຕົນເຂົ້າກັບພຣະລັກສະນະພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໃຫ້ສໍາເລັດລົງກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ.

We will continue this study in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

“ຄວາມຊື່ນຊົມຕໍ່ພຣະຄຳພີຈະເພີ່ມພູນຂຶ້ນຕາມການສຶກສາຂອງຕົນ. ບໍ່ວ່ານັກສຶກສາຈະຫັນໄປທາງໃດ ເຂົາກໍຈະພົບເຫັນພຣະປັນຍາແລະຄວາມຮັກອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ຂອງພຣະເຈົ້າສຳແດງຢູ່.”

“The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

“ຄວາມສຳຄັນຂອງລະບົບພິທີການຂອງຊາວຢິວຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຄວາມຈິງອັນກວ້າງໃຫຍ່ແລະເລິກຊຶ້ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍນັຍະໃນພິທີກຳແລະສັນຍະລັກຂອງມັນ. ຂ່າວປະເສີດເປັນກະແຈທີ່ໄຂຄວາມລຶກລັບຂອງມັນອອກ. ໂດຍຜ່ານຄວາມຮູ້ໃນແຜນການແຫ່ງການໄຖ່ບາບ, ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຂອງມັນຈຶ່ງຖືກເປີດແຈ້ງແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຍິ່ງກວ່າທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈຢູ່ໃນບັດນີ້ຫຼາຍນັກ, ມັນເປັນສິດພິເສດຂອງພວກເຮົາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຫົວຂໍ້ອັນອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້. ພວກເຮົາຄວນເຂົ້າໃຈສິ່ງອັນເລິກລ້ຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກເພ່ງພິນິດເບິ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ຄົນຜູ້ທີ່ດ້ວຍໃຈທີ່ສຳນຶກຜິດແລະຖ່ອມຕົນ ກຳລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຂໍໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ທີ່ກວ້າງຂວາງຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະຍາວຂຶ້ນ ແລະເລິກຂຶ້ນ ແລະສູງຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະອົງພຽງຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດປະທານໃຫ້ໄດ້.”

“As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

“ເມື່ອພວກເຮົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບວັນສຸດທ້າຍຍິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພວກເຮົາສຶກສາເປັນພິເສດ. ພຣະທຳເລັ່ມສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະຄຳພີພຣະສັນຍາໃໝ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈິງທີ່ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ. ຊາຕານໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຄົນເປັນອັນຫຼາຍມືດບອດໄປ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຍິນດີຮັບເອົາຂໍ້ອ້າງໃດໆກໍຕາມເພື່ອຈະບໍ່ໃຫ້ພຣະທຳພຣະນິມິດເປັນສິ່ງທີ່ຕົນສຶກສາ. ແຕ່ພຣະຄຣິດໂດຍຜ່ານຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງຄືໂຢຮັນ ໄດ້ປະກາດໄວ້ໃນທີ່ນີ້ແລ້ວວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ.’ ພຣະນິມິດ 1:3.”

“‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

“‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊີວິດນິລັນດອນ,’ ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວໄວ້, ‘ຄືໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແທ້ອົງດຽວ ແລະຮູ້ຈັກພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຊ້ມາ.’ ໂຢຮັນ 17:3. ເຫດໃດພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຕະໜັກເຖິງຄຸນຄ່າຂອງຄວາມຮູ້ນີ້? ເຫດໃດຄວາມຈິງອັນສະຫງ່າງາມເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ລຸກໂຊນຢູ່ໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ, ສັ່ນສະເທືອນຢູ່ເທິງຮິມຝີປາກຂອງພວກເຮົາ, ແລະແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວທັງຕົວຕົນຂອງພວກເຮົາ?”

“In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

“ໃນການປະທານພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຮົາ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງມອບໃຫ້ພວກເຮົາຄອບຄອງຄວາມຈິງທຸກປະການທີ່ຈໍາເປັນສໍາລັບຄວາມລອດຂອງພວກເຮົາ. ຄົນນັບພັນໄດ້ຕັກນ້ໍາຈາກບໍ່ແຫ່ງຊີວິດເຫຼົ່ານີ້ ແຕ່ປະລິມານການຈັດຫາກໍຫາໄດ້ຫຼຸດນ້ອຍລົງບໍ່. ຄົນນັບພັນໄດ້ຕັ້ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແລະໂດຍການເພັ່ງພິນິດ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກປ່ຽນແປງໃຫ້ເປັນພາບລັກສະນະດຽວກັນ. ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຂົາລຸກໄໝ້ຢູ່ພາຍໃນ ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ໂດຍບອກເລົ່າວ່າ ພຣະຄຣິດເປັນສິ່ງໃດສໍາລັບພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາເປັນສິ່ງໃດສໍາລັບພຣະຄຣິດ. ແຕ່ຜູ້ຄົ້ນຫາເຫຼົ່ານີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຄົ້ນຈົນໝົດເລື່ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະບໍລິສຸດເຫຼົ່ານີ້. ອີກຄົນນັບພັນອາດເຂົ້າຮ່ວມໃນພາລະກິດແຫ່ງການຄົ້ນຫາຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມລອດ. ເມື່ອມີການໃຄ່ຄວນເຖິງພຣະຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະພຣະລັກສະນະແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ລໍາແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງຈະສ່ອງອອກມາຢ່າງແຈ້ງເຈນຍິ່ງຂຶ້ນໃນທຸກຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະຄົ້ນພົບຄວາມຈິງ. ການຄົ້ນຫາໃໝ່ແຕ່ລະຄັ້ງຈະເປີດເຜີຍບາງສິ່ງທີ່ນ່າສົນໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງຍິ່ງກວ່າທີ່ເຄີຍຖືກເປີດອອກມາແລ້ວ. ຫົວຂໍ້ນີ້ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ. ການສຶກສາເລື່ອງການຮັບສະພາບມະນຸດຂອງພຣະຄຣິດ, ການຖວາຍບູຊາໄຖ່ບາບຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະກິດຂອງຄົນກາງຂອງພຣະອົງ ຈະໃຫ້ຈິດໃຈຂອງນັກຮຽນຜູ້ຂະຫຍັນໝັ່ນພຽນໄດ້ຄຸ້ນຄິດຢູ່ຕະຫຼອດເທົ່າທີ່ເວລາຍັງຄົງດໍາເນີນຢູ່; ແລະເມື່ອເພັ່ງມອງໄປຍັງສະຫວັນທີ່ມີປີທັງຫຼາຍນັບບໍ່ຖ້ວນ ເຂົາຈະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະຢ່າງນັບວ່າຍິ່ງໃຫຍ່.’”

“In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

“ໃນຄວາມນິລັນດອນ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮຽນຮູ້ສິ່ງນັ້ນ ຊຶ່ງຖ້າຫາກພວກເຮົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຕາມທີ່ເປັນໄປໄດ້ຈະໄດ້ຮັບໃນທີ່ນີ້ ມັນຄົງຈະເປີດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຫົວຂໍ້ທັງຫຼາຍກ່ຽວກັບການໄຖ່ຈະຄອບຄອງຈິດໃຈ ຄວາມຄິດ ແລະ ລີ້ນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝອັນເປັນນິດ. ພວກເຂົາຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເປີດເຜີຍແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມເຊື່ອພໍທີ່ຈະຈັບໃຈເອົາໄດ້. ຕະຫຼອດໄປ ແລະ ຕະຫຼອດໄປ ທັດສະນະໃໝ່ໆກ່ຽວກັບຄວາມສົມບູນ ແລະ ສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຄຣິດຈະປາກົດຂຶ້ນ. ຕະຫຼອດຍຸກສະໄໝອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ເຈົ້າຂອງເຮືອນຜູ້ຊື່ສັດຈະນຳເອົາຂອງໃໝ່ ແລະ ຂອງເກົ່າອອກມາຈາກຄັງຊັບຂອງຕົນ.” Christ’s Object Lessons, 132–134.