ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະທຳພຣະນິມິດ ເປັນພຣະທຳດຽວກັນ ຢ່າງແນ່ນອນດັ່ງດຽວກັບທີ່ພຣະສັນຍາເດີມ ແລະ ພຣະສັນຍາໃໝ່ ເປັນພຣະທຳດຽວກັນ. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ, ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຈະຖືກເປີດອອກ.
ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປຶ້ມນີ້ໄວ້; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ຜູ້ທີ່ອະທຳ ກໍໃຫ້ລາວອະທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ທີ່ໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ລາວໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ທີ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ລາວຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ລາວບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະມາໂດຍໄວ; ແລະບຳເໜັດຂອງເຮົາກໍຢູ່ກັບເຮົາ, ເພື່ອຈະຕອບແທນແກ່ທຸກຄົນຕາມການງານຂອງລາວ. ເຮົາແມ່ນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ເບື້ອງປາຍ, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. Revelation 22:10–13.
“ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ” ຕາມພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງຮວມເຖິງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ, ເນັ້ນຢ້ຳເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງສາມບົດທໍາອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ, ເພາະວ່າບົດເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງທໍາອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນໜັງສືທີ່ເປັນພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ. ພຣະເຢຊູຊົງເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໜັງສືທີ່ເປັນພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນລະດັບໜຶ່ງ, ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ຄືຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່.
ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສົ່ງຕໍ່ໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,” ແລະເວລາທີ່ “ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ “ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ຊາວສອງ.
ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ ເພື່ອຈະສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ເຖິງສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາ ແລະສຳແດງເນື້ອຄວາມນັ້ນແກ່ໂຢຮັນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ນັ້ນໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ພ້ອມທັງສິ່ງສາລະພັດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ແລະຮັກສາຂໍ້ຄວາມທັງຫລາຍທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ: ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 1:1-3.
ຂ່າວສານທີ່ເປັນຂ່າວສານສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ ເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,” ແມ່ນຂ່າວສານຝົນປາຍລະດູຂອງທູດອົງທີສອງ ແລະ ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ມັນແມ່ນການເປີດເຜີຍຂອງ “ອົງທີແປດທີ່ມາຈາກທັງເຈັດ,” ແລະ ເສັ້ນດ້າຍທອງທີ່ຖັກທໍການເປີດເຜີຍອັນລ້ຳຄ່າທັງປວງນີ້ເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນອາພອນອັນງົດງາມແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ອັນ “ລ້ຳຄ່າ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. ພຣະທຳດານີເອນ ບົດ 1, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນອີກ ພຣະທຳດານີເອນ ບົດ 1 ຫາ 3, ແມ່ນຂ່າວສານນັ້ນ. “ຄວາມລັບ” ຂອງບົດ 2 ກໍແມ່ນຂ່າວສານນັ້ນເຊັ່ນກັນ.
ບົດທີ່ໜຶ່ງຂອງດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ຄວາມທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະດັ່ງທີ່ໝາຍຫຼັກທາງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງຂໍ້ຄວາມທູດສະຫວັນທັງສາມອົງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບສີ່; ໝາຍຫຼັກທາງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງຂໍ້ຄວາມທັງສາມກໍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ່ໜຶ່ງຂອງດານີເອນເຊັ່ນກັນ. ອົງປະກອບເຫຼົ່ານັ້ນຄື ຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ, ຊຶ່ງໃນດານີເອນບົດທີ່ໜຶ່ງ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບດ້ານອາຫານ, ແລະຕາມມາດ້ວຍການທົດສອບດ້ວຍການເບິ່ງ, ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການທົດສອບຊີ້ຂາດ. ບົດທີ່ໜຶ່ງ ເມື່ອພິຈາລະນາໃນຄວາມສຳພັນກັບບົດທີ່ສອງແລະສາມ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບດ້ານອາຫານ, ແລະບົດທີ່ສອງເປັນການທົດສອບດ້ວຍການເບິ່ງ, ແລະບົດທີ່ສາມເປັນການທົດສອບຊີ້ຂາດ. ຂໍ້ຄວາມທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບສີ່, ແລະດານີເອນບົດທີ່ໜຶ່ງເຖິງສາມ, ໄດ້ໃຫ້ພະຍານສີ່ປະການແກ່ຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ.
ບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າຂອງພຣະທຳດານີເອນ ເປັນເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເລິກລ້ຳຢ່າງຍິ່ງ. ເສັ້ນທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກສອງບົດນັ້ນ ປະກອບດ້ວຍຢ່າງໜ້ອຍຫົກເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ໜຶ່ງໃນບັນດາເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 BC ແລະ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອີກເສັ້ນໜຶ່ງໃນຫົກເສັ້ນນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຈາກປີ 1798 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ໃນເສັ້ນນັ້ນ ມີສາມເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກນຳສະເໜີພ້ອມກັນ; ຄື ເສັ້ນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ (ສະຫະລັດອາເມຣິກາ), ຕໍ່ມາແມ່ນເສັ້ນຂອງເຂົາໂປຣແຕສຕັງ ແລະ ຍັງມີເສັ້ນຂອງເຂົາຣີພັບລິກັນອີກດ້ວຍ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນໄດ້ສ້າງຕັ້ງເສັ້ນທີຫ້າຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດ. ເສັ້ນນັ້ນໝາຍເຖິງການເປີດຜະນຶກຂອງບົດທີເຈັດ, ແປດ ແລະ ເກົ້າ ຂອງພຣະທຳດານີເອນໃນປີ 1798. ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດ ມີເສັ້ນທີຫົກເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການເປີດຜະນຶກຂອງບົດທີສິບ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ໃນປີ 1989.
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເສັ້ນພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນດ້ວຍ ດານີເອນ ບົດທີ 4 ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດກາລະ,” ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເສັ້ນພະຍາກອນຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກໍຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດກາລະ” ເຊັ່ນກັນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດ ທີ່ຖືກແທນໂດຍການເປີດຜະນຶກຂອງບົດທີ 7, 8 ແລະ 9 ກໍຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດກາລະ” ເຊັ່ນກັນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດ ທີ່ຖືກແທນໂດຍການເປີດຜະນຶກຂອງ ດານີເອນ ບົດທີ 10, 11 ແລະ 12 ກໍຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍ “ເຈັດກາລະ” ເຊັ່ນກັນ.
ການສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນບົດທີ 7, 8 ແລະ 9 ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1798 ຄືປີ 1863. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນບົດທີ 10, 11 ແລະ 12 ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ຄືປີ 1989. ຈາກປີ 1863 ຫາປີ 1989 ເທົ່າກັບໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີ. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກປີເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບ ຫຼື ໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ດັ່ງນັ້ນ ຕົວເລກໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວຫົກຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງສິບສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ,” ແລະສິ່ງນັ້ນກໍເປັນສັນຍະລັກຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງ “ເຈັດເວລາ.”
ຄວາມເປັນຈິງນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ໃນປະຫວັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຕໍ່ມາໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນຕອນສິ້ນສຸດ ທັງສອງຕ່າງຖືກໝາຍໄວ້ທີ່ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງຕົນດ້ວຍ “ເຈັດເທື່ອ.” ແລະຊ່ວງເວລາລະຫວ່າງຂະບວນການທັງສອງນັ້ນ ຊຶ່ງຜູກພັນພວກມັນເຂົ້າດ້ວຍກັນ ກໍຖືກສະແດງໄວ້ເຊັ່ນກັນໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ.”
ຖ້າປາສຈາກການນຳໃຊ້ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີອັນວ່າ “ເສັ້ນໜຶ່ງຕໍ່ເສັ້ນໜຶ່ງ,” ການສຳແດງປະເພດນີ້ຍ່ອມເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ອາດເຫັນແລະເຂົ້າໃຈໄດ້; ເພາະວ່າຫາກປາສຈາກວິທີການນັ້ນ ໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ອາດຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການສຶກສາໃນສິລະປະແຫ່ງວິຊາເທວະວິທະຍາ, ແລ້ວຜູ້ນັ້ນກໍອາດຖືກຂໍໃຫ້ອະທິບາຍວ່າ ໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ນັ້ນມີຄວາມໝາຍວ່າແນວໃດ. ຄວາມຈອງຫອງໃນຄວາມເຫັນຂອງຕົນຈະນຳພາເຂົາໃຫ້ຊີ້ອອກວ່າ ໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ນັ້ນບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້, ເພາະມັນໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້. ແລ້ວທ່ານອາດນຳໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ນັ້ນໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ໜຶ່ງໃນຝູງແກະທີ່ຖືກຄວບຄຸມແລະຖືກຕອນໂດຍຜູ້ທີ່ຖືວ່າຕົນຮູ້ແຈ້ງຜູ້ນັ້ນ, ແລະຝູງຊົນທີ່ໄດ້ຄຸ້ນຊິນກັບການນັ່ງຮັບປະທານອາຫານຈາກສຳຮັບນິທານແຕ່ງຂຶ້ນຂອງນັກເທວະວິທະຍານັ້ນ ກໍຈະປະຕິເສດທີ່ຈະນຳໜັງສືທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ນັ້ນມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້, ເພາະພວກເຂົາຮູ້ດີຢ່າງເຕັມທີ່ວ່າ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ເປັນສະມາຊິກຂອງສະເຫນດຣິນທາງເທວະວິທະຍາເທົ່ານັ້ນ ທີ່ໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຕັດສິນວ່າ ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ.
“ຈົ່ງຢຸດຢັ້ງຢູ່ ແລະພິນິດປະຫລາດໃຈ, ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້; ພວກເຂົາມຶນເມົາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພາະເຫລົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພາະເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ. ເພາະວ່າພຣະເຢໂຮວາໄດ້ທຽລົງເທິງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງວິນຍານແຫ່ງຄວາມຫລັບເລິກ, ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າ; ພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແລະພວກຜູ້ນຳຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືພວກຜູ້ເຫັນນິມິດ ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້. ແລະນິມິດທັງສິ້ນໄດ້ກາຍເປັນແກ່ພວກເຈົ້າເໝືອນຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ປະທັບຕາໄວ້, ຊຶ່ງຄົນທັງຫລາຍໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮຽນຮູ້ແລ້ວ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ຂໍອ້ານນີ້ໃຫ້ຂ້ອຍແນ່’; ແລະເຂົາກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້.’”
“ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຕັດວ່າ, ເນື່ອງຈາກຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃຫ້ກຽດເຮົາດ້ວຍຮິມຝີປາກຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາຫ່າງໄກຈາກເຮົາ, ແລະຄວາມຢຳເກງຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເຮົາເປັນແຕ່ຄຳສອນຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງມະນຸດ; ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະດຳເນີນການເຮັດການອັນອັດສະຈັນ ແລະຄວາມມະຫັດສະຈັນ ເພາະວ່າປັນຍາຂອງຄົນມີປັນຍາຂອງພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນສຸຂຸມຂອງພວກເຂົາຈະຖືກຊ່ອນໄວ້. ວິບັດແກ່ພວກທີ່ພະຍາຍາມເຊື່ອງແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງເລິກລັບຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ຜູ້ໃດເຫັນພວກເຮົາ, ແລະຜູ້ໃດຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ແນ່ນອນ ການບິດເບືອນທຸກສິ່ງໃຫ້ກັບຕາລົງຂອງພວກເຈົ້າ ຈະຖືກນັບວ່າເໝືອນດິນເໜຽວຂອງຊ່າງປັ້ນ; ເພາະວ່າສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນໄດ້ຫລືວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍ, ຫລືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈບໍ?”
“ທຸກຖ້ອຍຄໍາໃນນີ້ຈະສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ. ມີຄົນບາງພວກທີ່ບໍ່ຖ່ອມໃຈຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະບໍ່ຍອມດໍາເນີນໄປຢ່າງຊອບທໍາ. ພວກເຂົາປິດບັງຈຸດປະສົງອັນແທ້ຈິງຂອງຕົນ, ແລະຍັງຄົງສາມັກຄີທໍາກັບທູດສະຫວັນທີ່ຕົກລົງ, ຜູ້ທີ່ຮັກການມຸສາ ແລະກະທໍາການມຸສາ. ສັດຕູໄດ້ໃສ່ວິນຍານໃຫ້ແກ່ບັນດາມະນຸດຜູ້ທີ່ມັນສາມາດໃຊ້ເພື່ອຫລອກລວງຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນຄວາມມືດບາງສ່ວນ. ບາງຄົນກໍາລັງຖືກຊຶມຊັບໄປດ້ວຍຄວາມມືດທີ່ຄອບງໍາຢູ່, ແລະກໍາລັງປະຖິ້ມຄວາມຈິງເພື່ອຮັບເອົາຄວາມຜິດ. ວັນທີ່ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຊີ້ໄວ້ມາເຖິງແລ້ວ. ພຣະເຢຊູຄຣິດບໍ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ. ສໍາລັບພວກເຂົາ ພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນພຽງນິທານຫນຶ່ງ. ໃນຂັ້ນຕອນນີ້ແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກ, ຄົນຈໍານວນຫລາຍປະພຶດຕົນເຫມືອນຄົນເມົາ. ‘ຈົ່ງຢຸດຢູ່ ແລະປະຫລາດໃຈເຖີດ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້ເຖີດ; ພວກເຂົາເມົາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫລົ້າແຮງ. ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ທອດລົງເຫນືອພວກເຈົ້າຊຶ່ງວິນຍານແຫ່ງການຫລັບຢ່າງເລິກ, ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືພວກຜູ້ເຫັນນິມິດ ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້.’ ຄວາມເມົາທາງວິນຍານຢູ່ເຫນືອຄົນຫລາຍຜູ້ທີ່ຄິດວ່າຕົນເປັນປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ຈະຖືກຍົກຊູຂຶ້ນ. ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາຂອງພວກເຂົາເປັນດັ່ງທີ່ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະຄໍາຂໍ້ນີ້. ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງມັນ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດດໍາເນີນຢ່າງຕົງໄດ້. ພວກເຂົາສ້າງທາງຄົດໃນແນວທາງແຫ່ງການປະພຶດຂອງຕົນ. ຄົນນີ້ຄົນໜຶ່ງ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງ, ພວກເຂົາໂຊເຊໄປມາ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມສົງສານຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ວາງແຜນຢ່າງມີເລ່ຫລ່ຽມ, ແລະຜູ້ທີ່ສາມາດ ແລະຄວນຈະໄດ້ຊ່ວຍເຫລືອ, ເນື່ອງດ້ວຍສາຍຕາທາງວິນຍານອັນແຈ້ງຊັດ, ກັບຕົກຢູ່ໃນການຖືກຫລອກລວງເສຍເອງ, ແລະກໍາລັງຄ້ໍາຈຸນກິດຈະການອັນຊົ່ວຮ້າຍ.”
“ເຫດການພັດທະນາຕ່າງໆໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ຈະປາກົດຢ່າງແນ່ນອນໃນໄວໆນີ້. ເມື່ອການຫລອກລວງຝ່າຍວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ຖືກເປີດເຜີຍວ່າແທ້ຈິງແລ້ວມັນເປັນຫຍັງ,—ເປັນການກະທຳອັນລັບລີ້ຂອງວິນຍານຊົ່ວຮ້າຍ,—ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມີສ່ວນໃນມັນຈະກາຍເປັນດັ່ງຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍສະຕິສຳປະຊັນຍະ.”
“ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ເພາະວ່າຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງເຂົາ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ເຮົາດ້ວຍຮິມປາກຂອງເຂົາ ແຕ່ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ ແລະຄວາມຢໍາເກງຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ເຮົານັ້ນ ເປັນແຕ່ຄໍາສອນຕາມບັນຍັດຂອງມະນຸດ ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ເຮົາຈະດໍາເນີນການເຮັດການອັນມະຫັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້ ຄືການອັນມະຫັດສະຈັນແລະເປັນທີ່ພິສູດໃຈ; ເພາະປັນຍາຂອງຄົນສະຫລາດຂອງເຂົາຈະພິນາດໄປ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນຮອບຄອບຂອງເຂົາຈະຖືກຊ່ອນໄວ້. ວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມຢ່າງເລິກລັບເພື່ອຊ່ອນຄໍາປຶກສາຂອງຕົນໄວ້ຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະການກະທໍາຂອງເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະເຂົາກ່າວວ່າ, ຜູ້ໃດເຫັນພວກເຮົາ ແລະຜູ້ໃດຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ແນ່ນອນ ການກັບຕາລະປັດຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ ຈະຖືກນັບວ່າເໝືອນດິນເຜົາຢູ່ໃນມືຊ່າງປັ້ນ; ເພາະວ່າ ສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍບໍ? ຫຼືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈບໍ?”
ໄດ້ຖືກສຳແດງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໃນປະສົບການຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາໄດ້ພົບ ແລະ ກຳລັງພົບກັບສະພາບການຢ່າງນີ້ແທ້. ມະນຸດຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ສິດພິເສດອັນອັດສະຈັນ ໄດ້ຮັບເອົາຄຳຂອງບັນດາຜູ້ນຳທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງສະຫລາດ, ຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບພຣະຄຸນ ແລະ ພຣະພອນຢ່າງຫຼາຍຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳຕົນເອງອອກຈາກພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຈັດຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນແຖວຂອງສັດຕູ. ໂລກຈະຖືກຖ້ວມທ່ວມດ້ວຍຄວາມຫຼອກລວງອັນແນບນຽນ. ຈິດໃຈມະນຸດດວງໜຶ່ງ, ເມື່ອຍອມຮັບຄວາມຫຼອກລວງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ, ຈະໄປກະທົບຕໍ່ຈິດໃຈມະນຸດດວງອື່ນໆ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ບິດເບືອນຫຼັກຖານອັນລ້ຳຄ່າແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ກາຍເປັນຄຳມຸສາ. ມະນຸດເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຫຼອກລວງໂດຍບັນດາທູດສະຫວັນທີ່ຕົກຕ່ຳ, ໃນເວລາທີ່ເຂົາຄວນຈະຢືນຢູ່ເປັນຜູ້ພິທັກທີ່ຊື່ສັດ, ຄອຍເຝົ້າລະວັງເພື່ອດວງວິນຍານ, ດັ່ງຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງໃຫ້ບັນຊີ. ເຂົາໄດ້ວາງອາວຸດແຫ່ງການສົງຄາມຂອງຕົນລົງ ແລະ ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ວິນຍານທີ່ຫຼອກລວງ. ເຂົາເຮັດໃຫ້ຄຳປຶກສາຂອງພຣະເຈົ້າເສຍຜົນ ແລະ ປັດເປົ່າຄຳເຕືອນ ແລະ ຄຳຕິຕຽນຂອງພຣະອົງອອກໄປ, ແລະ ໂດຍແທ້ແລ້ວເຂົາຢູ່ຝ່າຍຂອງຊາຕານ, ໂດຍເອົາໃຈໃສ່ວິນຍານທີ່ຫຼອກລວງ ແລະ ຄຳສອນຂອງພວກຜີຮ້າຍ.
“ຄວາມມຶນເມົາຝ່າຍວິນຍານບັດນີ້ໄດ້ຄອບງຳມະນຸດທັງຫຼາຍ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນເຊຊັດດັ່ງຄົນທີ່ຢູ່ໃຕ້ອິດທິພົນຂອງນ້ຳເມົາອັນແຮງ. ອາຊະຍາກຳແລະຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບ, ການສໍ້ໂກງ, ການຫຼອກລວງ, ແລະການຄ້າຂາຍຢ່າງບໍ່ຍຸດຕິທຳໄດ້ເຕັມໂລກ, ຕາມຄຳສອນຂອງຜູ້ນຳຜູ້ກະບົດໃນລານສະຫວັນ.”
“ປະຫວັດສາດຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກ. ຂ້າພະເຈົ້າອາດລະບຸໄດ້ວ່າ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ຈະມີສິ່ງໃດເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ເວລານັ້ນຍັງບໍ່ທັນມາ. ຮູບຮ່າງຂອງຄົນຕາຍຈະປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍຜ່ານກົນອຸບາຍອັນແຍບຄາຍຂອງຊາຕານ, ແລະຫຼາຍຄົນຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ຮັກແລະກະທຳການມຸສາ. ຂ້າພະເຈົ້າເຕືອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ ໃນທ່າມກາງພວກເຮົາເອງ ຈະມີບາງຄົນຫັນໜີຈາກຄວາມເຊື່ອ, ແລະໄປເຊື່ອຟັງວິນຍານຫຼອກລວງ ແລະຄຳສອນຂອງຜີມານ, ແລະໂດຍພວກເຂົານັ້ນ ຄວາມຈິງຈະຖືກກ່າວຮ້າຍ.” Battle Creek Letters, 123–125.
ດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່, ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ. ດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ, ສອງ ແລະ ສາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມອົງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່, ສອດຄ່ອງກັບວາລະສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ. ເນບູກາດເນັດຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະ ຂອງ ດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງ. ເບນຊາຊາ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະ ຂອງ ດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີສາມ.
“ເຖິງຜູ້ປົກຄອງອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງບາບີໂລນ, ດັ່ງເປັນແບບຢ່າງເຖິງອົງທໍາອິດຂອງມັນ, ໄດ້ມາເຖິງຄໍາພິພາກສາຈາກຜູ້ເຝົ້າລະວັງອັນສະຫວັນ: ‘ໂອ ກະສັດເອີຍ,... ຄໍານີ້ໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານແລ້ວ; ອານາຈັກໄດ້ຈາກທ່ານໄປແລ້ວ.’ ດານີເອນ 4:31.” Prophets and Kings, 533.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເບນຊັດຊາ ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ເບນຊັດຊາ, ດ້ວຍຄວາມເກງຂາມຕໍ່ການສຳແດງພຣະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້ານີ້, ຊຶ່ງສະແດງວ່າເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ມີພະຍານຢູ່ກັບຕົນ ແມ່ນແຕ່ເຂົາບໍ່ຮູ້ຕົວ, ໄດ້ມີໂອກາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຈະຮູ້ຈັກພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ແລະທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງ. ເຂົາໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍ. ປູ່ຂອງເຂົາ, ເນບູກາດເນັດຊາ, ໄດ້ຮັບການເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍຂອງຕົນໃນການຫຼົງລືມພຣະເຈົ້າ ແລະການຍົກຍ້ອງຕົນເອງ. ເບນຊັດຊາໄດ້ຮູ້ເຖິງການຖືກຂັບໄລ່ຂອງລາວອອກຈາກສັງຄົມຂອງມະນຸດ, ແລະການຢູ່ຮ່ວມກັບສັດປ່າໃນທົ່ງ; ແລະຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງຄວນຈະເປັນບົດຮຽນແກ່ເຂົາ, ເຂົາກັບເມີນເສີຍມັນ ປານປະໜຶ່ງວ່າມັນບໍ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນ; ແລະເຂົາກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການກະທຳບາບຊ້ຳຮອຍຕາມປູ່ຂອງຕົນ. ເຂົາກ້າທີ່ຈະກະທຳອາຊະຍາກຳທີ່ນຳການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າມາເຖິງເນບູກາດເນັດຊາ. ເຂົາຖືກຕັດສິນໂທດ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພຽງວ່າເຂົາເອງໄດ້ກະທຳຄວາມຊົ່ວ, ແຕ່ຍັງເພາະວ່າເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກໂອກາດແລະຄວາມສາມາດ ຊຶ່ງຖ້າໄດ້ຮັບການບຳລຸງພັດທະນາ ກໍຈະນຳເຂົາໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳໄດ້.” Testimonies to Ministers, 436.