ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກສີ່ສິບສອງ

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນສາດສະດາຜູ້ເປັນຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່.

ພຣະເຢຊູກໍຊົງເປັນສາດສະດາແຫ່ງສາຍເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍ.

ພັນທະກິດຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ລວມເຖິງການເຊື່ອມໂຍງລະບຽບການແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍໂລກ ກັບສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍສະຫວັນ. ຄໍາທໍາອິດທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວ ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູເປັນຄັ້ງທໍາອິດ ຄື:

ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າ ໂຢຮັນ ຈະເປັນຜູ້ຊີ້ບອກເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄປສູ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງທ່ານກ່ຽວກັບການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນກໍມີຂອບເຂດຈໍາກັດ.

ອັກຄະສາວົກໂປໂລກໍເປັນຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ເປັນຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ເຊັ່ນກັນ ຜູ້ທີ່ຈະຊີ້ບອກການນຳໃຊ້ໃນທາງພະຍາກອນຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ. ທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າ ເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຢຣູຊາເລັມໃນຄຳພະຍາກອນອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະວ່າໃນເວລານັ້ນມັນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍສະຫວັນແລ້ວ.

ໃນບົດທີສອງຂອງ 2 ເທສະໂລນິກ, ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ, ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໂຣມນອກຮີດທາງພາກພື້ນທີ່ເປັນຈິງ ແມ່ນອຳນາດທີ່ຍັບຍັ້ງໂຣມສັນຕະປາປາທາງຝ່າຍວິນຍານບໍ່ໃຫ້ຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຈົນເຖິງປີ 538. ໃນບົດນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຊີ້ວ່າ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ” ຜູ້ຊຶ່ງນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນ “ກະສັດ” ອົງດຽວກັນນັ້ນທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ສາມສິບຫົກ. ຫຼັກຖານທີ່ວ່າ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ 11 ແມ່ນສັນຕະປາປາ ໄດ້ກາຍເປັນກຸນແຈສຳຄັນໃນການສະຖາປະນາໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ Future for America ໄດ້ນຳໃຊ້ ຈາກການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1989.

ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນ, ໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການກະທຳຂອງໂຣມນອກຮີດທີ່ຂັດຂວາງການຜຸດຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຈົນເຖິງເວລາທີ່ໂຣມນອກຮີດຈະຖືກຍົກອອກໄປ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ລະບຸວ່າ “ສິ່ງທີ່ຖາວອນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ. ຄວາມຈິງນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນກະແຈສຳຄັນຢ່າງແທ້ຈິງໃນການສະຖາປະນາໂຄງຮ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ ຊຶ່ງໄດ້ນຳໄປສູ່ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນປີ 1798.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງ William Miller ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໃນເວລາທີ່ການປ່ຽນຜ່ານຈາກຂະບວນການ Philadelphian ໄປສູ່ຂະບວນການ Laodicean ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງ Future for America ບັດນີ້ການປ່ຽນຜ່ານຈາກຂະບວນການ Laodicean ໄປສູ່ຂະບວນການ Philadelphian ກຳລັງເກີດຂຶ້ນ.

ຄວາມຈິງທີ່ໂປໂລໄດ້ນຳສະເໜີໄວ້ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກການຜ່ານປ່ຽນຈາກໂຣມນອກສາສະໜາທີ່ເປັນຕົວຈິງ ໄປສູ່ໂຣມສັນຕະປາປາທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ກາຍເປັນກອບຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ານຄຳພະຍາກອນຂອງມິນເລີ. ທັງໂຢຮັນບັບຕິດ ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອອະທິບາຍການຜ່ານປ່ຽນຈາກສິ່ງທີ່ເປັນຕົວຈິງໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ. ວິນລຽມ ມິນເລີ ເປັນຕົວແບບຕາມໂຢຮັນບັບຕິດ ແລະ ໃນພາລະກິດຂອງລາວ ການທີ່ລາວຮັບຮູ້ຄວາມສຳພັນ ແລະ ການຜ່ານປ່ຽນຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ ນັ້ນເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ ຄືການຜ່ານປ່ຽນທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຊີ້ບອກ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ມີການກ່າວເຖິງ “the daily” ຢູ່ຫ້າແຫ່ງ, ແລະມັນປາກົດຂຶ້ນກ່ອນສັນຍາລັກຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາສະເໝີ. ໃນບໍລິບົດຂອງການປ່ຽນຜ່ານທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາ, ການກ່າວເຖິງທັງຫ້າແຫ່ງນັ້ນລ້ວນຮວມເອົາການປ່ຽນຜ່ານຈາກໂຣມແບບຕົວຈິງໄປສູ່ໂຣມທາງວິນຍານ. “The daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ຢູ່ເທິງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປົກປ້ອງ; ເປັນຄວາມຈິງທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍອັນຍະມະນີ ແລະ ຫຼຽນກາປອມອັນເທັດ. ມິໃຊ່ເລື່ອງບັງເອີນແມ້ແຕ່ນ້ອຍ ທີ່ທຸກຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ເທິງສອງແຜນພິເສດອັນສັກສິດນັ້ນ ລ້ວນມີຄຳຮັບຮອງໂດຍການດົນໃຈໂດຍກົງຢູ່ໃນບົດຂຽນຂອງ Ellen White. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການໃດໜຶ່ງ (ລວມທັງ “the daily” ດ້ວຍ), ກໍເທົ່າກັບເປັນການປະຕິເສດສິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄປພ້ອມກັນ.

ບັນດາຜູ້ທີ່ “ໄດ້ປະກາດສຽງຮ້ອງເລື່ອງຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ,” ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ/ຫຼື ໂຣມນອກສາສະໜາ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາລວມເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າຄໍາວ່າ “ການຖວາຍບູຊາ” ບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳດານີເອນ ບ່ອນທີ່ມັນໄດ້ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໂດຍຜູ້ແປ (ໂດຍປັນຍາມະນຸດ) ຂອງພຣະຄຳພີ King James. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກຍັງລວມເຖິງວ່າ “ສິ່ງປະຈໍາວັນ” ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ສະເໝີໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບໜຶ່ງໃນສອງສັນຍາລັກຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາ, ແລະວ່າລັດທິນອກສາສະໜາ (“ສິ່ງປະຈໍາວັນ”) ນັ້ນ ມາກ່ອນສັນຍາລັກຂອງສັນຕະປາປາຢູ່ສະເໝີ. ພວກມັນຖືກລະບຸຢູ່ສະເໝີຕາມລໍາດັບທີ່ພວກມັນໄດ້ປາກົດເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ບໍ່ເຄີຍເບື່ອງເບນອອກຈາກລໍາດັບທາງປະຫວັດສາດທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາມາກ່ອນລັດທິສັນຕະປາປາ, ແລະເມື່ອພຣະນິມິດໄດ້ນໍາສະເໜີອໍານາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າອັນທີສາມ ຄືຜູ້ພະຍາກອນປອມ ລໍາດັບນັ້ນກໍຖືກຮັກສາໄວ້ຢູ່ສະເໝີ.

ຖ້າປາດສະຈາກຄໍາສັ່ງສອນຂອງໂປໂລທີ່ວ່າບັນດາສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນໃນຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຖືກປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ, ຍ່ອມເກີດບັນຫາຂຶ້ນກັບຄໍາທໍານາຍຂອງພຣະຄຣິດເລື່ອງການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງພົບໄດ້ໃນພຣະກິດຕິຄຸນທຸກເລື່ອມ ຍົກເວັ້ນພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ. ສັນຍາລັກສອງປະການຂອງສັນຕະປາປາທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບ “ການຖວາຍປະຈໍາວັນ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ແມ່ນ ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ແລະ ການລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ. ສັນຍາລັກສອງປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ (ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງ) ແລະ ຮູບຈໍາລອງຂອງສັດຮ້າຍ (ການລະເມີດ).

ການລ່ວງລະເມີດທີ່ເປີດທາງໃຫ້ອໍານາດສັນຕະປາປາສາມາດຂ້າຜູ້ທີ່ມັນຖືວ່າເປັນຄົນນອກຮີດ ຄືການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ໂດຍທີ່ຄຣິດຈັກເປັນຝ່າຍຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນຈຶ່ງນໍາສະເໜີການປະສົມປະສານຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງເປັນຮູບຈໍາລອງຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງອໍານາດສັນຕະປາປາ ວ່າເປັນການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ. ພຣະຄຳພີລະບຸວ່າການນັບຖືຮູບເຄົາລົບເປັນສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ແລະການນັບຖືຮູບເຄົາລົບທັງປວງຂອງອໍານາດສັນຕະປາປານັ້ນ ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນວັນຊະບາໂຕອັນເປັນຮູບເຄົາລົບຂອງມັນ ຊຶ່ງໂຢຮັນເອີ້ນວ່າເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະດານີເອນເອີ້ນວ່າສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ນໍາໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ.

ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນໃນບົດຄວາມອື່ນ, ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ອຳນາດທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດນັ້ນ ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ, ເມື່ອພວກເຂົາພະຍາຍາມຂ້າພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ເວລາປະສູດ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ກະທຳສຳເລັດທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນກ່າວວ່າ “ໂດຍລາວ” (ໂຣມນອກຮີດ), “ການຖວາຍເນື່ອງນິດໄດ້ຖືກເອົາໄປ.” ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຖືກເອົາໄປ” ແມ່ນ “rum,” ແລະມັນຫມາຍເຖິງ “ການຍົກຂຶ້ນແລະການຍົກຍ້ອງ.” ໂຣມນອກຮີດຈະຍົກຂຶ້ນແລະຍົກຍ້ອງສາສະໜາແຫ່ງຄວາມນອກຮີດ, ແລະໃນປະຫວັດສາດພວກເຂົາກໍໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນແທ້. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ໂຣມນອກຮີດ.”

ຂໍ້ພຣະຄຳພີຖັດໄປລະບຸວ່າ ໂຣມຂອງພະສັນຕະປາປາ ໄດ້ຮັບ “ກອງທັບ” (ອຳນາດທາງທະຫານ) ອັນເປັນອຳນາດທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ຫຼືມີໄວ້ເພື່ອຊະນະ “ການບໍລິການປະຈຳວັນ” (ຄວາມເປັນສາສະໜານອກຮີດ). ສິ່ງນີ້ກໍເປັນຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດເຊັ່ນດຽວກັນ, ເພາະອຳນາດທາງທະຫານໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍລະບົບພະສັນຕະປາປາ (ເຖິງແມ່ນວ່ານາງບໍ່ເຄີຍມີກອງທັບຂອງຕົນເອງ) ເພື່ອເອົາຊະນະຂໍ້ຂັດຂວາງທີ່ຖືກວາງໄວ້ຕໍ່ການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຂອງນາງ. ອຳນາດນັ້ນມາຈາກໂຣມນອກຮີດ. ອຳນາດທາງທະຫານທີ່ນາງໄດ້ນຳໃຊ້ນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ນາງຜ່ານທາງ “ການລະເມີດ,” ເພາະການລະເມີດທີ່ເຮັດໃຫ້ນາງສາມາດຄວບຄຸມກອງທັບຂອງບັນດາກະສັດທີ່ຍົກນາງຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນປີ 538, ຄືການລະເມີດແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ກ່ອນອື່ນໝົດ ໂຣມນອກຮີດຖືກກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ໂດຍແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ສຶກສາຮູ້ວ່າ ໂຣມນອກຮີດຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ ແລະວ່ານາງຈະຍົກຍ້ອງສາສະໜານອກຮີດ.

ຂໍ້ພຣະຄຳຕໍ່ໄປໄດ້ບັນຍາຍເຖິງການລະເມີດຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງໄດ້ເປີດໂອກາດໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາສາມາດເອົາຊະນະແລະຍົກອອກເສຍຊຶ່ງການຍັບຍັ້ງທີ່ໂຣມນອກຮີດເຄີຍກະທຳຕໍ່ນາງ. ປະຫວັດສາດຮັບຮອງການນຳໃຊ້ຂອງຂໍ້ພຣະຄຳທັງສອງນັ້ນ. “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ” ເປັນຕົວແທນບໍ່ຢ່າງໃດກໍຢ່າງໜຶ່ງຄື: ໂຣມນອກຮີດ, ອຳນາດທີ່ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ຫຼືສາສະໜານອກຮີດທີ່ຖືກຍົກສູງໂດຍໂຣມນອກຮີດ. ແລ້ວສັນຍາລັກຂອງ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ” ກໍຖືກຕິດຕາມດ້ວຍລະບົບສັນຕະປາປາ, ເນື່ອງຈາກມັນຊີ້ບອກເຖິງການລະເມີດຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ ຊຶ່ງແມ່ນສິ່ງທີ່ມອບອຳນາດໃຫ້ລະບົບສັນຕະປາປາມີກອງທັບເພື່ອເຮັດວຽກອັນສົກກະປົກຂອງມັນ. ການໃຊ້ຄຳວ່າ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ” ເປັນຄັ້ງທີສາມຂອງດານີເອນ ແມ່ນຄຳຖາມທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳຕອບ ຊຶ່ງເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອັດເວັນຕິສ.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ ຄຳຖາມໄດ້ຖືກຖາມຂຶ້ນວ່າ ນິມິດນັ້ນຈະຍາວນານເທົ່າໃດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນການຖາມຫາຄຳຕອບທີ່ສະແດງເຖິງໄລຍະເວລາ ຫາບໍ່ແມ່ນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. ຄຳຖາມນີ້ບໍ່ໄດ້ຖາມວ່າ ນິມິດນັ້ນຈະສຳເລັດລົງໃນວັນທີໃດ ແຕ່ຖາມວ່າ ໄລຍະເວລາຂອງນິມິດນັ້ນແມ່ນເທົ່າໃດ. ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ບໍ່ໄດ້ຖາມວ່າ “ເມື່ອໃດ?” ແຕ່ຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ?” ນິມິດນັ້ນກ່ຽວກັບອຳນາດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າຂອງຄວາມນອກຮີດ, ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “ການປະຈຳ,” ແລະລະບົບສັນຕະປາປາ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໂດຍການລ່ວງລະເມີດຂອງສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດເມື່ອນາງໄດ້ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ອຳນາດສອງປະການແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນ ຄືຄວາມນອກຮີດຕາມດ້ວຍລະບົບສັນຕະປາປາ ຈະຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນໄພ່ ເປັນໄລຍະເວລາ “ເຈັດວາລະ.”

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ການຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນສະໄໝຂອງບາບີໂລນ ແລະສືບຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໂດຍໂຣມນອກສາສະໜາໃນ ຄ.ສ. 70 ໄດ້ຖືກກະທຳໂດຍອຳນາດນອກສາສະໜາຫຼາຍອຳນາດ ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຂອງປະຫວັດການນັ້ນຈົນເຖິງທ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນ ນອກສາສະໜາຕາມຕົວອັກສອນໃນຮູບພະຫຸພົດ ຈຶ່ງເປັນຝ່າຍທີ່ຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການຕາມຕົວອັກສອນ ແລະກອງທັບຕາມຕົວອັກສອນ (ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ). ແຕ່ໂຣມຝ່າຍຈິດວິນຍານເປັນຝ່າຍທີ່ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍຈິດວິນຍານ ແລະອິສຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງການເຊື່ອມຕໍ່ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກການປະທານ ຈາກສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍໂລກ ໄປສູ່ສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍສະຫວັນ ໂດຍທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮູ້ເຖິງຄວາມບໍລິບູນແຫ່ງພາລະກິດຂອງຕົນ. ໂປໂລ ເປັນຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງການເຊື່ອມຕໍ່ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກການປະທານ ຈາກອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ (the host) ໄປສູ່ອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ. ເຢຣູຊາເລັມທີ່ຖືກຢ່ຳຍີ່ລົງເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນນັ້ນ ແມ່ນເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ.

ໂປໂລໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນການປ່ຽນຜ່ານທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ ເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານຊຶ່ງ “ຢູ່ເບື້ອງເທິງ” ໄດ້ກາຍເປັນນະຄອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກເພື່ອປະດິດພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້, ແລະເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນກໍໄດ້ຢຸດທີ່ຈະເປັນເຢຣູຊາເລັມໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ.

ຄວາມຈິງນີ້ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃຫ້ຖືກຕ້ອງ, ແລະການນໍາໃຊ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຜິດພາດເປັນສັນຍາລັກຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຫລອກລວງທີ່ພວກເຢຊູອິດໄດ້ສ້າງຂຶ້ນເພື່ອບ່ອນທໍາລາຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມແມ່ນປໍລະປັກ. ຄໍາສອນອັນເປັນເທັດນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເຊື່ອພາຍໃນພວກໂປຣແຕສຕັນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ອັນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຫັນໄປມອງຊາດອິສຣາເອນຢິວສະໄໝໃໝ່ຢ່າງຜິດພາດວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງຄໍາພະຍາກອນ. ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຢຸດເຊົາການເປັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະເຈົ້ານັບແຕ່ເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ.

ຄວາມສຳຄັນຂອງການຈຳແນກລະຫວ່າງເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານ ຈະຖືກກ່າວເຖິງເມື່ອເຮົາພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຣິດກ່ຽວກັບອະວະສານຂອງໂລກ. ຄັ້ງທີສີ່ທີ່ດານີເອນລະບຸເຖິງ “ການປະຈຳວັນ” ຢູ່ໃນບົດທີສິບເອັດ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນພາລະກິດຂອງໂຣມນອກຮີດໃນການຍົກສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງແຜ່ນດິນໂລກໃນປີ 538. “ແຂນ” ເປັນຕົວແທນຂອງກຳລັງທາງທະຫານຂອງໂຣມນອກຮີດ ຊຶ່ງໄດ້ລຸກຂຶ້ນປົກປ້ອງສັນຕະປາປາ ເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ໂກລວິສ ກະສັດແຫ່ງຊາວແຟຣງ ໃນປີ 496. ກະສັດຢຸໂຣບຫຼາຍອົງໄດ້ຮ່ວມດຳເນີນການເພື່ອການສະຖາປະນາສັນຕະປາປາຕໍ່ຈາກໂກລວິສ, ແຕ່ຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ກຳລັງຊີ້ລະບຸສີ່ປະການທີ່ກະສັດຢຸໂຣບເຫຼົ່ານັ້ນ (ແຂນ) ໄດ້ເຮັດເພື່ອສັນຕະປາປາ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດໂດຍການສ້າງພັນທະມິດລະຫວ່າງຄຣິດຕະຈັກກັບລັດ ກັບຍິງແພດແຫ່ງເມືອງໄທເຣ.

ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນສະໜັບສະໜູນລະບົບສັນຕະປາປາ, ພວກເຂົາໄດ້ “ເຮັດໃຫ້ເປື້ອນ” ຫຼືທຳລາຍນະຄອນໂຣມ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງກຳລັງອຳນາດຂອງທັງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມໃຕ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ. ການເຮັດໃຫ້ເປື້ອນຕາມຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ໄດ້ຖືກດຳເນີນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຕະຫຼອດຫຼາຍປີ, ເມື່ອນະຄອນໂຣມຖືກນຳເຂົ້າສູ່ການໂຈມຕີທາງທະຫານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບເຫຼົ່ານັ້ນ (ແຂນ), ຈະ “ເອົາອອກໄປດ້ວຍກັນກັບຂອງປະຈຳ.” ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ເອົາອອກໄປ” ໃນຂໍ້ນີ້ ບໍ່ແມ່ນ “rum” ດັ່ງທີ່ເປັນໃນບົດທີ່ແປດ. ໃນຂໍ້ນີ້, ຄຳທີ່ແປວ່າ “ເອົາອອກໄປ” ແມ່ນ “sur,” ແລະມັນຫມາຍເຖິງການຍົກອອກ ຫຼື ການກຳຈັດອອກ. ແຂນຂອງບັນດາກະສັດແຫ່ງຢູໂຣບຈະກຳຈັດການຕໍ່ຕ້ານຂອງຄວາມນອກສາສະໜາຕໍ່ການຜົງາດຂຶ້ນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໃນປີ 508. ຈາກນັ້ນໃນປີ 538, ແຂນເຫຼົ່ານັ້ນຈະສະຖາປະນາລະບົບສັນຕະປາປາໃຫ້ຂຶ້ນນັ່ງເທິງບັນລັງແຫ່ງໂລກ. ແລ້ວໃນສະພາອອກເລອັງ (Counsel of Orleans), ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ, ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ນຳກົດໝາຍວັນອາທິດມາບັງຄັບໃຊ້.

ວັນອາທິດໃນຖານະເປັນວັນແຫ່ງການນະມັດສະການ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນວ່າ ສະບາໂຕແຫ່ງ “ຮູບເຄົາລົບ”, ແລະການບູຊາຮູບເຄົາລົບກໍແມ່ນຄໍານິຍາມຕາມພຣະຄໍາພີທີ່ສົມບູນຂອງຄໍາວ່າ “ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງ”. ໃນປີ 538 ແຂນກໍາລັງຂອງໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ຕັ້ງສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງອັນນໍາມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ.

ຄຳພະຍາກອນແລະປະຫວັດສາດສະໜັບສະໜູນການນຳໃຊ້ທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ລະບຸໄວ້ສຳລັບຂໍ້ທີສາມສິບເອັດ. ເມື່ອພວກເຮົາກ່າວວ່າຄຳພະຍາກອນສະໜັບສະໜູນການນຳໃຊ້ນີ້ ພວກເຮົາໝາຍເຖິງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ຍັງມີຄຳພະຍາກອນອື່ນໆອີກທີ່ກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງດຽວກັນເຫຼົ່ານີ້ ໂດຍຍັງບໍ່ນຳເຂົ້າມາສູ່ການພິຈາລະນາໃນເວລານີ້. ຄັ້ງທີຫ້າ ແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ທີ່ດານີເອນໃຊ້ຄຳວ່າ “ສິ່ງທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນນິດ,” ພົບໄດ້ໃນບົດທີສິບສອງ.

ຄໍາພະຍາກອນແລະປະຫວັດສາດຢືນຢັນວ່າ ໃນປີ 508 ການຕໍ່ຕ້ານຕໍ່ການຜຸດຂຶ້ນຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາໂດຍພື້ນຖານໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອອຸປະສັກທາງພູມສາດອັນສຸດທ້າຍໃນສາມປະການ (ພວກ Goths) ໄດ້ຖືກຖອນຮາກຂຶ້ນດັ່ງທີ່ພຣະທໍາດານີເອນບົດທີເຈັດໄດ້ລະບຸໄວ້.

ການຖອນເຂົາສາມອັນນັ້ນອອກ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຕາຕະລາງອັນສັກສິດສອງອັນ; ແລະເມື່ອອຸປະສັກທາງພູມສາດອັນທີສາມໃນຈຳນວນສາມອັນນັ້ນ ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກນະຄອນໂຣມ ໃນປີ 508, ການຕໍ່ຕ້ານຕໍ່ການຜຸດຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາກໍໄດ້ຖືກຍົກອອກໄປ. ການສະຖາປະນາທີ່ກ່າວເຖິງໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງສາມສິບປີລະຫວ່າງ 508 ແລະ 538. ນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງສາມສິບປີທີ່ການຕຽມການເພື່ອສະຖາປະນາມະນຸດແຫ່ງບາບໄວ້ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສຳເລັດລົງ.

ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “taken away” ກໍແມ່ນ “sur” ເຊັ່ນກັນ, ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງການຍົກອອກ ຫຼື ນໍາອອກ, ແລະໃນປີ 508 ການຕໍ່ຕ້ານການຜຸດຂຶ້ນຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຍົກອອກໄປ (taken away). ຈາກວັນທີນັ້ນ, ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ນໍາທ່ານໄປເຖິງປີ 1798, ແລະເຖິງບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາ. ໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ ນໍາທ່ານໄປເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ແລະເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ໃນຕອນທ້າຍສຸດຂອງປີ 1843. ຂໍ້ພຣະຄໍານີ້ໃຫ້ຄໍາສັນຍາເຖິງພຣະພອນແກ່ຜູ້ທີ່ “cometh” ເຖິງປີ 1843. ຄໍາວ່າ “cometh” ຫມາຍເຖິງການແຕະຕ້ອງ. ມື້ທໍາອິດຂອງປີ 1844 ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ແຕ່ມື້ສຸດທ້າຍຂອງປີ 1843 ແຕະຕ້ອງຊ່ວງຂະນະທໍາອິດຂອງປີ 1844. ມື້ສຸດທ້າຍຂອງປີໜຶ່ງ ແຕະຕ້ອງມື້ທໍາອິດຂອງປີທີ່ຕາມມາ. ພຣະພອນທີ່ຜູກພັນກັບວັນທີນັ້ນ ໄດ້ຖືກຄໍ້າຈຸນໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດແລະຄໍາພະຍາກອນ.

ເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເຖິງຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງ “the daily” ໃນຖານະເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານ ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.