ພຣະທຳດານີເອນ - ເລກທີຫ້າ

ເຢໂຮຍາກີມເປັນກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຖືກຊາວບາບີໂລນພິຊິດ, ການເປັນທາດເຈັດສິບປີຂອງອານາຈັກພາກໃຕ້ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ເຈັດສິບປີນັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ບາບີໂລນ, ອານາຈັກທໍາອິດໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ, ຈະຄອບຄອງອໍານາດ. ໃນເອຊາຢາ ບົດທີຊາວສາມ, ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງຕີໂຣຈະຖືກຫຼົງລືມໄປເປັນເວລາເຈັດສິບປີໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງໃນຄໍາພະຍາກອນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ. ໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ, ກະສັດໝາຍເຖິງອານາຈັກໜຶ່ງ, ແລະວັນເວລາຂອງອານາຈັກພຽງແຕ່ອານາຈັກດຽວໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີທີ່ມີຈໍານວນເທົ່າກັບເຈັດສິບປີນັ້ນ ຄື ບາບີໂລນ.

ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດນັ້ນ, ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບ papacy, ຈະຖືກຫຼົງລືມ. ເມື່ອສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ, ນາງຈະຖືກລະນຶກເຖິງ ແລະອອກໄປກະທຳການຜິດປະເວນີກັບບັນດາອານາຈັກທັງໝົດແຫ່ງໂລກ. ການຜິດປະເວນີຝ່າຍວິນຍານ ແມ່ນຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກກັບລັດ. ເມື່ອສິ້ນສຸດເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ, ລະບົບ papacy ຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນກັບສະຫະປະຊາຊາດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບັນດາກະສັດທັງປວງທີ່ຍິງໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບເຂົາເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ. ອານາຈັກທີ່ປົກຄອງໃນຊ່ວງເຈັດສິບປີເຊີງສັນຍາລັກ ຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາ.

ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີໜຶ່ງເຖິງບົດທີຫ້າ ໄດ້ສະແດງໂຄງຮ່າງປະຫວັດສາດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະດັ່ງນັ້ນ ບົດເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງທັງສອງເຂົາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ. ບົດທີສີ່ ແລະ ບົດທີຫ້າ ໄດ້ລະບຸກະສັດອົງທຳອິດ ແລະ ອົງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ ແລະ ຮ່ວມກັນແລ້ວ ສອງບົດນັ້ນໄດ້ລະບຸປະຫວັດສາດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະ ສອງເຂົາຂອງມັນ. ການພິພາກສາຂອງສອງເຂົາ ແລະ ຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນເອງ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການພິພາກສາຂອງກະສັດອົງທຳອິດ ແລະ ກະສັດອົງສຸດທ້າຍ. ການພິພາກສາຂອງເນບູກາດເນັດຊາ ແມ່ນການຖືກຂັບໄລ່ເປັນເວລາ “ເຈັດວາລະ,” ໃນຂະນະທີ່ທ່ານດຳລົງຊີວິດດັ່ງສັດປ່າເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ ດ້ວຍຫຍ້າ ແລະ ນ້ຳຄ້າງ. ການພິພາກສາຂອງເບນຊັດຊາ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຝາ ແລະ ໄດ້ຖືກທຽບເທົ່າກັບຈຳນວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບຸວ່າ ການພິພາກສາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະ ສອງເຂົາຂອງມັນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ເຈັດວາລະ” ໃນ ລະບຽບພຣະບັນຍັດ 26. ສິ່ງນີ້ອີງຢູ່ເທິງພະຍານຂອງກະສັດສອງອົງ ແລະ ພະຍານທັງສອງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງອົງທຳອິດ ແລະ ອົງສຸດທ້າຍ.

“ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຫີນສະດຸດສໍາລັບລັດທິ Adventism ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດ—ສໍາລັບຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ. ມັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາຂອງປະເທດຊາດ (Babylon) ທີ່ປົກຄອງຢູ່ເຈັດສິບປີ, ແລະເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການພິພາກສາສໍາລັບອານາຈັກທີ່ປົກຄອງຢູ່ເຈັດສິບປີເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ. ເມື່ອ William Miller ໄດ້ນໍາສະເໜີຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26, ລາວໄດ້ໃຊ້ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນຂອງ Nebuchadnezzar ໃນການດໍາລົງຊີວິດດັ່ງສັດປ່າໃນ Daniel ບົດ 4 ເປັນພະຍານຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນປະການໜຶ່ງ ເພື່ອຄໍ້າຈຸນ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26. “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນທັງຫີນຮາກຖານ ແລະຫີນຍອດໃນ Zechariah ບົດ 4. ພຣະເຢຊູ, Sister White, Isaiah ແລະ Peter ຊີ້ບອກວ່າມັນແມ່ນຫີນທີ່ກາຍເປັນຫົວມຸມເອກ. ມັນແມ່ນຄໍາສອນສູງສຸດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ ເຖິງແມ່ນວ່າໂດຍແທ້ແລ້ວມັນແທບຈະບໍ່ຖືກເຫັນເລີຍໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມພິຈາລະນາຫົກບົດທໍາອິດຂອງພຣະທໍາດານີເອນ, ສິ່ງສໍາຄັນຄືຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນກໍໄດ້ມີການຊີ້ບອກເຖິງ “ເຈັດກໍານົດເວລາ” ແລ້ວ. ເມື່ອເຢໂຮຍາກີມຖືກບາບີໂລນໂຄ່ນລົງ, ການເປັນຊະເລີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ພຣະທໍາຂ່າວຄາວອະທິບາຍວ່າ ເຫດໃດພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກນໍາໄປເປັນຊະເລີຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

ເຈັດສິບປີໃນຄວາມເປັນທາດນັ້ນ ມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງເຢເຣມີຢາສຳເລັດຜົນຄື: “ຈົນກວ່າແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງນາງ; ຕະຫຼອດເວລາທີ່ນາງຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ນາງກໍຮັກສາວັນຊະບາໂຕ.” ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ມີພຽງຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວເທົ່ານັ້ນ ນອກຈາກຂໍ້ໃນພົງສາວະດານທີ່ພວກເຮົາກຳລັງອ້າງອີງ ທີ່ກ່າວເຖິງແຜ່ນດິນວ່າ “ໄດ້ຊື່ນຊົມ” ວັນຊະບາໂຕຂອງນາງ. ຂໍ້ຄວາມນັ້ນຢູ່ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກ. ບົດທີຊາວຫ້າໃຫ້ຄຳສັ່ງສອນວ່າ ຈະໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມການພັກຜ່ອນໃນວັນຊະບາໂຕຂອງມັນແນວໃດ, ແລະ ບົດທີຊາວຫົກກໍວາງເຄົ້າໂຄງຄຳສາບແຊ່ງ “ເຈັດເທົ່າ” ຫາກຄຳສັ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຖືກປະຕິບັດ.

ຊະຕາກຳຂອງເຢໂຮຢາກິມເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍ ຊຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ແລະ “ຄຳສາບານ” ຂອງໂມເຊໃນບົດທີເກົ້າ. ດານີເອນເຂົ້າໃຈຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເພາະໃນບົດທີເກົ້າ ທ່ານໄດ້ເປັນພະຍານວ່າ ດ້ວຍການສຶກສາຄຳພະຍາກອນເຈັດສິບປີຂອງເຢເຣມີຢາ ທ່ານຈຶ່ງເຂົ້າໃຈຈຳນວນປີທີ່ຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເປັນທາດຢູ່ໃນບາບີໂລນ.

ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈເລື່ອງເຈັດສິບປີ “ໂດຍບັນດາປຶ້ມ,” ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພຽງປຶ້ມຂອງເຢເຣມີຢາເທົ່ານັ້ນ. ປຶ້ມອື່ນທີ່ທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈຄືບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງໂມເຊ, ເພາະວ່າໃນຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຂອງການເປັນທາດເຈັດສິບປີນັ້ນ ແມ່ນ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊ. ຄຳໃນດານີເອນບົດທີເກົ້າ ທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄຳປະຕິຍານ” ນັ້ນ ແມ່ນຄຳດຽວກັນກັບທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີຕິກົດບົດທີຊາວຫົກ. ການຖືກກວາດໄປເປັນເຊລີຍຂອງຢູດາໃນບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທັງໆທີ່ນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ຄົນໃດກໍອາດຈະໂຕ້ແຍ້ງຕໍ່ສິ່ງນີ້. ມັນແຈ້ງຊັດເໝືອນແສງກາງວັນ, ແຕ່ຈະເຫັນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນ.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຫັນວ່າ ໃນຄຳສັ່ງເລື່ອງການໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກນັ້ນ ວົງຈອນເຈັດຮອບຂອງການເຮັດວຽກໃນແຜ່ນດິນຫົກປີ ແລະ ການປ່ອຍໃຫ້ແຜ່ນດິນພັກຫນຶ່ງປີ ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງປີທີສີ່ສິບເກົ້າ ເມື່ອຈະມີປີຢູໂບລີ ເພື່ອຊີ້ບອກການສຳເລັດຄົບຂອງເຈັດວົງຈອນໆ ລະເຈັດປີ. ຈຸດສຳຄັນຍິ່ງທີ່ຄວນເຫັນຄື ການເປົ່າແກຢູໂບລີນັ້ນຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຕາມແບບຕົວຈິງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແກຢູໂບລີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງວົງຈອນ “ເຈັດເທື່ອ” ກໍຈະຕ້ອງຖືກເປົ່າໃນເວລານັ້ນ. “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອມານາເສຖືກພາໄປຍັງບາບີໂລນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເປັນຕົວແທນຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຕາມແບບຕົວຈິງ. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງນີ້ຈະຖືກພາດໄປພຽງແຕ່ໂດຍຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນເທົ່ານັ້ນ. ວົງຈອນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ນັ້ນ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ການເຫັນວ່າພາຍໃນຄໍາສັ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນເກົ້າຂໍ້ທໍາອິດຂອງ ເລວີນິຕິ ບົດ 25 ມີຕົວຢ່າງທີ່ເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດຂອງຫຼັກການ “ຫນຶ່ງວັນເທົ່າກັບຫນຶ່ງປີ” ໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍເປັນສິ່ງສໍາຄັນເຊັ່ນກັນ. ບັນດານັກເທວະສາດໄດ້ໂຍນອອກມາຊຶ່ງອາຫານປະສົມແຫ່ງນິທານປັ້ນແຕ່ງ ເພື່ອໃຫ້ຝູງແກະຍັງຄົງເມົາມາຍຢູ່ດ້ວຍເຫຼົ້າອົງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ ຄືວ່າ ການພິພາກສາ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນບົດ 26 ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງຄວາມໝາຍພາສາເຮັບເຣີຂອງຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ.” ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ. ຄວາມໝາຍໃນພາສາເຮັບເຣີຂອງຄໍານັ້ນໄດ້ບັນຈຸຢ່າງສົມບູນຢູ່ພາຍໃນນິຍາມຂອງມັນເອງ ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນອັນຊອບທໍາສໍາລັບການນໍາມັນໄປໃຊ້ໃນລັກສະນະທາງຕົວເລກ; ແຕ່ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງອັນບົກພ່ອງຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງພວກເຂົາຄໍ້າຊູມັນໄວ້ດ້ວຍຫຼັກຕັ້ງຕົ້ນອັນຫຼົງທາງ ທີ່ອີງໃສ່ຄວາມຊໍານານດ້ານໄວຍາກອນພາສາເຮັບເຣີທີ່ພວກເຂົາປະກາດອ້າງເອງນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນພຽງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເພື່ອເບນປະເດັນເທົ່ານັ້ນ.

ການພິພາກສາທີ່ຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍຄໍາວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນບົດທີຊາວຫົກ ນັ້ນ ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍນັກເທວະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່ບາງຄົນທີ່ບິດເບືອນພາສາເຮັບເຣີ. William Miller ໄດ້ສ້າງຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງຕົນໂດຍບໍ່ໄດ້ອ້າງອີງໃດໆເຖິງພາສາເຮັບເຣີ, ແລະການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາວ່າຖືກຕ້ອງ. ທູດສະຫວັນໄດ້ນໍາພາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາໂດຍອີງໃສ່ບໍລິບົດຂອງບົດທີ່ການພິພາກສາຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຕັ້ງຢູ່ນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍອາໄສພາສາເຮັບເຣີ.

ບໍລິບົດຂອງບົດທີຊາວຫ້າ ແມ່ນບ່ອນທີ່ຄໍາຊີ້ນໍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຖືກລະບຸໄວ້, ແລະຈາກນັ້ນ ບົດທີຊາວຫົກກໍໄດ້ໃຫ້ພຣະພອນທີ່ຊົງສັນຍາໄວ້ສໍາລັບການຮັກສາຄໍາຊີ້ນໍາແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍລະບຸສິ່ງທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄໍາສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ” ສໍາລັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງຄໍາຊີ້ນໍາເຫຼົ່ານັ້ນ.

ບໍລິບົດນີ້ແມ່ນຫົວຂໍ້ວ່າດ້ວຍຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີເບື້ອງຕົ້ນເຫຼົ່ານັ້ນໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 25 ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ໜຶ່ງວັນເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງປີ. ໃນພຣະທຳອົບພະຍົບ, ໂມເຊໄດ້ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງການພັກສະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດສຳລັບມະນຸດແລະສັດ, ແລະການພັກສະບາໂຕໃນປີທີເຈັດສຳລັບແຜ່ນດິນ.

ໃນສາມຂໍ້ນັ້ນ ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ວັນແຫ່ງການພັກຜ່ອນສໍາລັບມະນຸດແລະສັດ ຍ່ອມທຽບເທົ່າກັບປີແຫ່ງການພັກຜ່ອນສໍາລັບແຜ່ນດິນ. ໃນພຣະທໍາ ເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ ໃນຫ້າຂໍ້ທໍາອິດ ພວກເຮົາພົບໂຄງສ້າງທາງໄວຍາກອນອັນດຽວກັນກັບພຣະບັນຍັດເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕໃນ ອົບພະຍົບ ບົດທີຊາວ ຂໍ້ທີແປດຫາສິບເອັດ.

ພ້ອມກັນນັ້ນ ພຣະບັນຍັດເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕທັງສອງຂໍ້ໄດ້ກຳນົດບໍລິບົດຂອງພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ່ ຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກ. ເມື່ອນຳມາປະກອບກັນເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ ມັນເປັນພະຍານວ່າ “ຫົກວັນເຈົ້າຈົ່ງອອກແຮງທຳງານ ແລະ ກະທຳການງານທັງສິ້ນຂອງເຈົ້າ,” ແລະ “ຫົກປີເຈົ້າຈົ່ງຫວ່ານນາຂອງເຈົ້າ ແລະ ຫົກປີເຈົ້າຈົ່ງຕັດແຕ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງເຈົ້າ ແລະ ເກັບກ່ຽວຜົນຂອງມັນ.” “ແຕ່ວັນທີເຈັດເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ,” ແລະ “ໃນປີທີເຈັດ ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະເປັນຊະບາໂຕແຫ່ງການພັກສະຫງົບ ເປັນຊະບາໂຕສຳລັບພຣະຢາເວ”.

ຄຳທັງສອງທີ່ຖືກແປວ່າ “ທີ່ເຈັດ” ໃນພຣະບັນຍັດເຣື່ອງວັນຊະບາໂຕຂໍ້ໃດກໍຕາມ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນວັນຊະບາໂຕສຳລັບມະນຸດ ຫຼື ວັນຊະບາໂຕສຳລັບແຜ່ນດິນ, ລ້ວນແຕ່ເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີຄຳດຽວກັນກັບທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນບົດທີຊາວຫົກແຫ່ງພຣະທຳເລວີນິຕິ. ບໍລິບົດຂອງບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກແຫ່ງພຣະທຳເລວີນິຕິ ຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃຕ້ຫຼັກການພະຍາກອນທີ່ວ່າ ໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ສິ່ງທີ່ມີນັຍສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າກັນກໍຄື ຫຼັກການພະຍາກອນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

ສິ່ງທໍາອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນສອງບົດນີ້ຄືຫຼັກການ “ມື້ໜຶ່ງແທນປີໜຶ່ງ.” William Miller ໄດ້ຮັບການນໍາພາໂດຍ Gabriel ແລະທູດສະຫວັນອື່ນໆ ໃຫ້ຈໍາແນກ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະນີ້ກໍສອດຄ່ອງຢ່າງຄົບຖ້ວນກັບບໍລິບົດຂອງບົດທັງຫຼາຍນັ້ນ ຊຶ່ງແມ່ນຫຼັກການມື້ໜຶ່ງແທນປີໜຶ່ງ ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຫ້າຂໍ້ເປີດຂອງບົດທີຊາວຫ້າ.

ເມື່ອຜູ້ປະພັນໜັງສືພົງສາວະດານໄດ້ລະບຸເຫດຜົນທີ່ບາບີໂລນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ນຳອານາຈັກພາກໃຕ້ຄືຢູດາໄປສູ່ການເປັນເຊວຍນັ້ນ ທ່ານກ່າວວ່າ ກໍເພາະເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມການພັກສະບາໂຕຂອງນາງ. ບ່ອນອື່ນເພີງແຫ່ງດຽວໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກ່າວເຖິງແຜ່ນດິນຊື່ນຊົມການພັກ ຄືຢູ່ໃນພຣະບັນຍັດເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ ແລະ ຊາວຫົກ. ເຈັດສິບປີທີ່ບາບີໂລນປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທຳອິດໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ບໍ່ພຽງແຕ່ນຳສະເໜີປີເຊີງສັນຍະລັກທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນຈະປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເຈັດສິບປີນັ້ນຍັງເປັນການອ້າງເຖິງໂດຍກົງຕໍ່ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມສຶກສາຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຫົກບົດທໍາອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນ ສິ່ງທີ່ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຕ້ອງຮູ້ກໍຄືວ່າ ຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະພອນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຢູ່ໃນແຕ່ລະບົດເຫຼົ່ານັ້ນ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ຄວນຈົ່ງລະນຶກໄວ້ວ່າ ວົງຈອນຂອງເຈັດວົງຈອນແຫ່ງເຈັດປີ ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ໂດຍການເປົ່າແກໃນປີຢູບີລີ ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ໄດ້ຜູກ “ເຈັດເທື່ອ” ເຂົ້າດ້ວຍກັນກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີແປດ ຂໍ້ທີສິບສີ່. ອີກປະການໜຶ່ງ ຄວນຈົ່ງລະນຶກໄວ້ວ່າ ໜຶ່ງປີໃນຄຳພະຍາກອນມີສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ ແລະຖ້າທ່ານນຳສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນມາບວກເຂົ້າກັນຊ້ຳໆ ຈົນຄົບ “ເຈັດເທື່ອ” ມັນຈະເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ.

ເມື່ອດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈໂດຍທາງບັນດາໜັງສືເຖິງຈຳນວນປີທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸໄວ້, ທ່ານຈຶ່ງເລີ່ມຄຳອະທິຖານໜຶ່ງທີ່ກ່າວເຖິງທຸກອົງປະກອບຂອງການຕອບສະໜອງແຫ່ງການກັບໃຈທີ່ຖືກຊີ້ບອກວ່າເປັນສິ່ງຈຳເປັນ, ຖ້າຫາກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕື່ນຂຶ້ນມາຮັບຮູ້ຄວາມເປັນຈິງວ່າ ພວກເຂົາເປັນເຊີຍຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄຳອະທິຖານເລວີນິຕິກົດບົດ 26 ຂອງດານີເອນ, ກາບຣີເອນໄດ້ປາກົດຕົວເພື່ອໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ “ຍິນ”, ຄືນິມິດເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ. ກາບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນໂດຍແຈ້ງແກ່ດານີເອນວ່າ ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກ “ກຳນົດໄວ້” ສຳລັບຊົນຊາດຂອງດານີເອນ.

ຄໍາທີ່ແປວ່າ “ກໍານົດໄວ້” ໃນຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນ ຫມາຍເຖິງ “ຖືກຕັດອອກ”, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າ ເຈັດສິບອາທິດນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກຕັດອອກຈາກສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ. ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນຈາກພຣະລາຊະກໍານົດສະບັບທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ປະຊາຊົນຂອງດານີເອນຈະມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງເຈັດສິບອາທິດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ເຈັດສິບອາທິດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ເທົ່າກັບ ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ. ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີຫຼັງຈາກພຣະລາຊະກໍານົດສະບັບທີສາມ, ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຈະເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນໃນປີ 34, ແລະພວກເຂົາຈະຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າຢ່າງສົມບູນ.

ການເປັນເຊີຍກ່ອນໜ້າພຣະຣາຊະກຳນົດສາມປະກາດ ຊຶ່ງຊີ້ບອກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ໄດ້ກິນເວລາເຈັດສິບປີ. ເຈັດສິບປີນັ້ນມີໄວ້ເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມການພັກສະບາໂຕທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານບໍ່ເຄີຍປະຕິບັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ການພັກສະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນເຈັດສິບປີ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກການກະບົດຕໍ່ຄໍາສາບານຂອງໂມເຊສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ (ຫຼື ເຈັດສິບອາທິດແຫ່ງປີ).

ການກະບົດເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີຕໍ່ພັນທະສັນຍາໃນ ພຣະທຳເລວີ 25 ໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດການເປັນເຊົາເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມການພັກຂອງມັນ. ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊົານັ້ນໄດ້ນຳໄປສູ່ຄຳປະກາດສາມສະບັບ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍເຖິງອີກສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີແຫ່ງເວລາທົດລອງສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງເຫັນຊ່ວງເວລາທົດລອງສອງຊ່ວງ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊ່ວງມີສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ. ຄຳປະກາດທັງສາມນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ໂດຍຂ່າວສານອັນທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກເໜືອ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຫຼັງຈາກຄຳປະກາດສະບັບທີສາມ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ “ຈຸດຈົບສຸດທ້າຍຂອງຄວາມພິໂລດ” ໄດ້ມາເຖິງເຊັ່ນກັນ.

ໃນລະຫວ່າງສີ່ສິບຫົກປີລະຫວ່າງການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານແຫ່ງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌, ແລະ ຫີນຮາກຖານນັ້ນຄື “ເຈັດເທື່ອ.” ຫີນກ້ອນນັ້ນຈະຕ້ອງເປັນບໍ່ວ່າຈະເປັນຫີນຮາກຖານ (ຫຼືບໍ່ແມ່ນກໍເປັນຫີນສະດຸດ) ສຳລັບລັດທິແອດເວັນຕິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະ ເປັນບໍ່ວ່າຈະເປັນຫີນຍອດ ແລະ ຫີນປິດຍອດ (ຫຼືບໍ່ແມ່ນກໍເປັນຫີນຫຼຸມສົບ) ສຳລັບລັດທິແອດເວັນຕິດໃນຕອນສິ້ນສຸດ. ພຣະລາຊະກຳນົດສາມສະບັບທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງປີ 1798 ຫາ 1844, ກໍເປັນຕົວແທນເຊັ່ນກັນຂອງສາມບົດທຳອິດໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມພິຈາລະນາຫົກບົດທຳອິດໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.