ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກໍາລັງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາໄດ້ມີຊີວິດຢູ່.
“ຜູ້ພະຍາກອນໂບຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າສຳລັບເວລາຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນການພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຍັງມີຜົນໃຊ້ບັງຄັບສຳລັບພວກເຮົາ. ‘ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ບັງເກີດແກ່ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງ: ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’ 1 Corinthians 10:11. ‘ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕົນເອງ, ແຕ່ເພື່ອພວກເຮົາ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບໃຊ້ໃນເລື່ອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງບັດນີ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກທ່ານໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະທີ່ພວກທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກສອດສ່ອງເບິ່ງ.’ 1 Peter 1:12”
“ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມແລະຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຊົນລຸ້ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະການດຳເນີນອັນຂຶ້ນຕໍ່ກັນຢ່າງສະງ່າງາມໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີເດີມ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກ ແລະກຳລັງເກີດຂຶ້ນຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, ເຫຼັ້ມ 3, 338, 339.
ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ຄົ້ນພົບໂດຍຜ່ານພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປ. ເມື່ອພວກເຂົາຕື່ນຮູ້ຕໍ່ຄວາມຈິງນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງປະກອບຄຳອະທິຖານຕາມພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີ 26, ແລະທັງຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມລັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂໍ້ສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກພຽງກ່ອນເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນໃນບົດທີ 2. ຖ້າແລະເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າສູ່ປະສົບການຂອງດານີເອນ, ທູດສະຫວັນຄາບຣີເອນຈະມາແຕະຕ້ອງ, ແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາ, ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການປະທານ “ທັກສະ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ແກ່ພວກເຂົາ. ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຄືຜູ້ທີ່ “ເຂົ້າໃຈ” “ການເພີ່ມຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມຮູ້” ເມື່ອຄວາມລັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກອອກ.
ແລະທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກມາເພື່ອປະທານສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ທ່ານ. ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນຄຳອ້ອນວອນຂອງທ່ານ ພຣະບັນຊາໄດ້ອອກໄປ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອສຳແດງແກ່ທ່ານ; ເພາະທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກຢ່າງຍິ່ງ: ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນ ແລະພິຈາລະນານິມິດ. ດານີເອນ 9:22, 23.
ນິມິດທີ່ດານີເອນຖືກບອກໃຫ້ພິຈາລະນານັ້ນ ແມ່ນນິມິດ “mareh” ກ່ຽວກັບການປາກົດ. ກາບຣີເອນຍັງບໍ່ທັນສຳເລັດວຽກງານທີ່ຕົນໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃນບົດທີ່ແປດ ເມື່ອລາວໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດ “mareh”. ໃນບົດທີ່ເກົ້າ ລາວໄດ້ກັບຄືນມາເພື່ອສຳເລັດການອະທິບາຍ. ໃນບົດທີ່ເກົ້າ ດານີເອນບໍ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງອານາຈັກບາບີໂລນອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ຢູ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຈັກກະພັດເມໂດ-ເປີເຊຍ.
ເມື່ອກາບຣີເອນສັ່ງໃຫ້ດານີເອນ “ເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນ” ແລະ “ພິຈາລະນານິມິດ,” ທ່ານກໍາລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຂະບວນການແຫ່ງການແຍກຈໍາແນກທາງຈິດໃຈ ຊຶ່ງທ່ານປະສົງໃຫ້ດານີເອນນໍາໃຊ້. ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ເຂົ້າໃຈ” ແລະ “ພິຈາລະນາ” ແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນ. ຄໍານັ້ນຄື “biyn,” ແລະມີຄວາມໝາຍວ່າ ການແຍກຈໍາແນກທາງຈິດໃຈ. ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ເລື່ອງ” ແມ່ນ “dabar,” ແລະມີຄວາມໝາຍວ່າ “ພຣະຄໍາ”. ດັ່ງນັ້ນ ກາບຣີເອນຈຶ່ງກໍາລັງແຈ້ງແກ່ດານີເອນ ແລະຜູ້ທີ່ທ່ານເປັນຕົວແທນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໃຫ້ແບ່ງແຍກພຣະຄໍາແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
ຈົ່ງພາກພຽນສະແດງຕົນເອງໃຫ້ເປັນທີ່ຊອບພຣະໄທຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເປັນຄົນງານທີ່ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລະອາຍ ຜູ້ທີ່ແບ່ງແຍກພຣະວາຈາແຫ່ງຄວາມຈິງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. 2 ຕີໂມທຽວ 2:15
ຄຳວ່າ “matter” ຍັງຖືກດານີເອນໃຊ້ໃນບົດທີສິບ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ ບ່ອນທີ່ມັນຖືກແປເຖິງສາມຄັ້ງວ່າ “thing.”
ໃນປີທີສາມແຫ່ງລາຊະການຂອງກະສັດໄຊຣັດແຫ່ງເປີເຊຍ ມີຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຖືກສຳແດງແກ່ດານີເອນ ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນຊື່ວ່າເບນເຕຊັດຊາ; ແລະຂໍ້ຄວາມນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ ແຕ່ວ່າເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ນັ້ນຍາວນານ: ແລະທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດນັ້ນ. ດານີເອນ 10:1.
ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ, ຄຳວ່າ “ນິມິດ” ແມ່ນນິມິດ “mareh” ແຫ່ງການປາກົດ, ແລະດານຽນກໍມີຄວາມເຂົ້າໃຈທັງເລື່ອງນັ້ນ (ຂໍ້ເລື່ອງ) ແລະທັງນິມິດ (“mareh”) ດ້ວຍ. ໃນຂໍ້ທີຊາວສາມແຫ່ງບົດທີເກົ້າ, ກາບຣີເອນໄດ້ແນະນຳດານຽນໃຫ້ແບ່ງແຍກລະຫວ່າງຂໍ້ເລື່ອງແລະນິມິດຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງແຫ່ງບົດທີສິບ ທ່ານກໍມີຄວາມເຂົ້າໃຈທັງຂໍ້ເລື່ອງ (ສິ່ງນັ້ນ) ແລະນິມິດ (“mareh”) ດ້ວຍ. ກາບຣີເອນກຳລັງແຈ້ງແກ່ດານຽນໃນບົດທີເກົ້າ ໃຫ້ຮັບຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງ (ແບ່ງແຍກຢ່າງຖືກຕ້ອງ) ລະຫວ່າງຂໍ້ເລື່ອງແລະນິມິດ. ນິມິດນັ້ນແມ່ນນິມິດ “mareh” ແລະ “ຂໍ້ເລື່ອງ,” ຫຼື “ສິ່ງນັ້ນ,” ແມ່ນນິມິດ “chazon”.
ໃນບົດທີແປດ ນິມິດທັງສອງໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້, ແລະໄດ້ມີການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງ ເພາະດານີເອນປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈນິມິດ “chazon,” ແຕ່ກາບຣີເອນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈນິມິດ “mareh.” ເມື່ອກາບຣີເອນເລີ່ມຕົ້ນພາລະກິດໃນການເຮັດໃຫ້ດານີເອນເຂົ້າໃຈ “ເລື່ອງ” ແລະ “ນິມິດ” ນັ້ນ ທ່ານໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ດານີເອນສັງເກດວ່າ ນິມິດທັງສອງນັ້ນເປັນນິມິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.
ແລະທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ໂອ ດານີເອນ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກມາເພື່ອປະທານສະຕິປັນຍາ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈແກ່ທ່ານ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄຳວິງວອນຂອງທ່ານ ພຣະບັນຊາໄດ້ອອກໄປແລ້ວ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອສຳແດງແກ່ທ່ານ; ເພາະທ່ານເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຮັກຢ່າງຍິ່ງ: ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນ ແລະພິຈາລະນານິມິດ. ເຈັດສິບອາທິດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເຫນືອຊົນຊາດຂອງທ່ານ ແລະເຫນືອນະຄອນບໍລິສຸດຂອງທ່ານ ເພື່ອໃຫ້ການລະເມີດສິ້ນສຸດລົງ, ແລະເພື່ອທຳໃຫ້ບາບທັງຫລາຍສິ້ນສຸດ, ແລະເພື່ອກະທຳການລົບລ້າງບາບຊົ່ວ, ແລະເພື່ອນຳຄວາມຊອບທຳອັນເປັນນິດເຂົ້າມາ, ແລະເພື່ອປະທັບຕານິມິດ ແລະຄຳພະຍາກອນ, ແລະເພື່ອເຈີມຜູ້ບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ແລະເຂົ້າໃຈວ່າ ນັບແຕ່ການອອກໄປຂອງພຣະບັນຊາໃຫ້ຟື້ນຟູ ແລະສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ຈົນເຖິງພຣະເມຊີອາ ອົງເຈົ້ານາຍ ຈະມີເຈັດອາທິດ ແລະຫົກສິບສອງອາທິດ: ຖະໜົນຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ ແລະກຳແພງດ້ວຍ, ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ. ແລະພາຍຫລັງຫົກສິບສອງອາທິດນັ້ນ ພຣະເມຊີອາຈະຖືກຕັດອອກ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພຣະອົງເອງ: ແລະປະຊາຊົນຂອງເຈົ້ານາຍຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນ ຈະທຳລາຍນະຄອນ ແລະສະຖານບໍລິສຸດ; ແລະຈຸດຈົບຂອງມັນຈະມາດ້ວຍນ້ຳຖ້ວມ, ແລະຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍແຫ່ງສົງຄາມ ຄວາມຮ້າງເປົ່າໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້. ແລະທ່ານນັ້ນຈະຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫລາຍໃນໜຶ່ງອາທິດ: ແລະໃນກາງອາທິດ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ເຄື່ອງບູຊາ ແລະເຄື່ອງຖວາຍຢຸດເຊົາລົງ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍການແຜ່ກວ້າງຂອງສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ທ່ານຈະເຮັດໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ, ແມ່ນຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ແລະສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ນັ້ນຈະຖືກເທລົງເຫນືອຜູ້ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ. ດານີເອນ 9:22–27.
ກາເບຣີເອນປາຖະໜາໃຫ້ດານີເອນຕະໜັກວ່າ ອົງປະກອບຂອງທັງນິມິດ “chazon” ແລະນິມິດ “mareh” ຈະຖືກສະແດງຢູ່ໃນການອະທິບາຍທີ່ທ່ານໄດ້ໃຫ້ແກ່ດານີເອນ. ການອະທິບາຍນັ້ນຈະກ່າວເຖິງທັງສອງນິມິດ, ແລະເປັນໜ້າທີ່ຂອງດານີເອນທີ່ຈະແບ່ງແຍກນິມິດທີ່ກ່າວເຖິງການຢຽບຍໍ່າສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານນັ້ນອອກຈາກນິມິດທີ່ນຳໄປສູ່ການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.
ກາບຣີເອນໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ນັບແຕ່ພຣະລາຊດຳລັດຂອງອາຕາຊາເຊີກເຊສໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຈະມີຊ່ວງເວລາສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີທີ່ຖືກ “ຕັດອອກ” ຈາກສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຂອງນິມິດເລື່ອງຄ່ຳແລະເຊົ້າ ຊຶ່ງເປັນນິມິດທີ່ໄດ້ມອບໄວ້ເປັນພິເສດສຳລັບຊາວຢິວ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ, ຄຳວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ຖືກລະບຸໄວ້ສາມເທື່ອ, ແຕ່ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນສອງຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງທັງສອງຖືກແປເປັນ “ກຳນົດໄວ້” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ເທື່ອທຳອິດທີ່ຄຳວ່າ “ກຳນົດໄວ້” ຖືກລະບຸແມ່ນຢູ່ໃນຂໍ້ທີຊາວສີ່, ແລະຄຳພາສາເຮັບເຣີນັ້ນຄື “chathak” ແລະມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຕັດອອກ”.
ມັນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ອິສຣາເອນໄດ້ຮັບໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຈາກພຣະລາຊກຳນົດສະບັບທີສາມຂອງ Artaxerxes ແລະຈະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເອົາຫີນຂວ້າງ Stephen ໃນປີ ຄ.ສ. 34. ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີນັ້ນໄດ້ຖືກ “ຕັດອອກ” ແລະເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາຄຳພະຍາກອນທີ່ສັ້ນກວ່າ ຢູ່ພາຍໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ຍາວກວ່າຄືສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ຈຳນວນ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ເປັນພະຍານໄວ້.
ແລ້ວເປໂຕໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ແລະກ່າວວ່າ, ພຣະອົງເຈົ້າ, ຖ້າພີ່ນ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍເຮັດບາບຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ ຂ້ານ້ອຍຄວນຍົກໂທດໃຫ້ເຂົາຈັກເທື່ອ? ເຖິງເຈັດເທື່ອຫລື? ພຣະເຢຊູຕອບເຂົາວ່າ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ບອກທ່ານວ່າເຖິງເຈັດເທື່ອ ແຕ່ວ່າເຖິງເຈັດສິບເທົ່າເຈັດ. ມັດທາຍ 18:22
ການໃຫ້ອະໄພມີຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍຈໍານວນ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ.” ໄລຍະ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີ ເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບຊາວຢິວ ນັບແຕ່ການຊ່ວຍກູ້ຂອງພວກເຂົາ ຈົນກວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຕັມຈອກແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງຕົນໃນການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ. ໄລຍະ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີ ຍັງກ່ຽວໂຍງກັບຄໍາສາບແຊ່ງແຫ່ງ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26 ອີກດ້ວຍ. ໃນພຣະຄໍາພີມີພຽງສອງບ່ອນເທົ່ານັ້ນທີ່ກ່າວເຖິງແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊື່ນຊົມບັນດາວັນຊະບາໂຕຂອງນາງ. ບ່ອນທໍາອິດພົບໄດ້ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26.
ແລະຖ້າພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ຍອມຟັງເຮົາເພາະເຫດການທັງໝົດນີ້ ແຕ່ຍັງດຳເນີນຕົນຕໍ່ຕ້ານເຮົາ; ເມື່ອນັ້ນ ເຮົາຈະດຳເນີນຕົນຕໍ່ຕ້ານພວກເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິໂລດດ້ວຍ; ແລະເຮົາ, ແມ່ນເຮົາເອງ, ຈະຕີສອນພວກເຈົ້າເຈັດເທົ່າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະພວກເຈົ້າຈະກິນເນື້ອໜັງຂອງບຸດຊາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າຈະກິນເນື້ອໜັງຂອງບຸດສາວຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະທຳລາຍບ່ອນສູງທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈະໂຄ່ນຮູບເຄົາລົບຂອງພວກເຈົ້າລົງ ແລະຈະໂຍນຊາກສົບຂອງພວກເຈົ້າໄວ້ເທິງຊາກສົບຂອງຮູບປັ້ນອັນໄຮ້ຄ່າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຈິດວິນຍານຂອງເຮົາຈະຊັງຊັງພວກເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະກະທຳເມືອງຂອງພວກເຈົ້າໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ແລະຈະນຳສະຖານບໍລິສຸດທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າໄປສູ່ຄວາມພິນາດ ແລະເຮົາຈະບໍ່ດົມກິ່ນຫອມແຫ່ງເຄື່ອງຫອມອັນພໍໃຈຂອງພວກເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະນຳແຜ່ນດິນໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມຮ້າງເປົ່າ; ແລະສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນຈະປະຫລາດໃຈຕໍ່ມັນ. ແລະເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຈົ້າໄປທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຈະຊັກດາບອອກຕາມຫລັງພວກເຈົ້າໄປ; ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າຈະຮ້າງເປົ່າ ແລະເມືອງຂອງພວກເຈົ້າຈະພິນາດ. ເມື່ອນັ້ນ ແຜ່ນດິນຈະຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງມັນ ຕະຫລອດເວລາທີ່ມັນນອນຮ້າງເປົ່າ ແລະພວກເຈົ້າຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ; ແມ່ນໃນເວລານັ້ນ ແຜ່ນດິນຈະໄດ້ພັກ ແລະຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງມັນ. ຕະຫລອດເວລາທີ່ມັນນອນຮ້າງເປົ່າ ມັນຈະໄດ້ພັກ; ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ພັກໃນວັນຊະບາໂຕທັງຫລາຍຂອງພວກເຈົ້າ ເມື່ອພວກເຈົ້າອາໄສຢູ່ເທິງມັນ. ພຣະທຳ ເລວີ 26:27–35.
ການລົງໂທດແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງສີ່ເທື່ອໃນບົດທີສອງສິບຫົກ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກະຈັດກະຈາຍ ແຜ່ນດິນນັ້ນຈະ “ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງນາງ.” ດານີເອນ ແລະຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ ເພື່ອໃຫ້ຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊສຳເລັດຜົນ ແລະການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາເຈັດສິບປີນັ້ນ ກໍເປັນບົດຮຽນວັດຖຸເຊິງສັນຍະລັກຂອງການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ມັນເປັນບົດຮຽນວັດຖຸເຊິງພະຍາກອນ ຄ້າຍກັນກັບໄພແຫ້ງແລ້ງສາມປີເຄິ່ງຂອງເອລີຢາ ໃນລະຫວ່າງການຂົ່ມເຫັງຂອງນາງເຢເຊເບນ. ສາມປີເຄິ່ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງສາມປີເຄິ່ງເຊິງພະຍາກອນ ຊຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ເຈັດສິບປີນັ້ນເປັນສັນຍະລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ເໝືອນດັ່ງທີ່ສາມປີເຄິ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍຂອງດານີເອນຕາມທີ່ເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸໄວ້ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີ.
ແລະພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າແຫ່ງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ໄດ້ຊົງສົ່ງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງໄປຫາເຂົາເລື້ອຍໆ ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຕູ່ ແລະຊົງສົ່ງໄປ ເພາະວ່າພຣະອົງຊົງມີພຣະກະລຸນາຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະຕໍ່ທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເຍາະເຍີ້ຍບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດູຖູກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ແລະທາລຸນບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ຈົນພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຢໂຫວາລຸກຂຶ້ນຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຈົນບໍ່ມີທາງຮັກສາ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງນຳກະສັດແຫ່ງຊາວຄານເດຍມາໂຈມເຂົາ ຜູ້ໄດ້ຂ້າຊາຍໜຸ່ມຂອງເຂົາດ້ວຍດາບຢູ່ໃນພຣະນິເວດອັນບໍລິສຸດຂອງເຂົາ ແລະບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຊາຍໜຸ່ມຫຼືຍິງສາວ ຄົນເຖົ້າ ຫຼືຜູ້ຫຼັງຄ່ອມເພາະຊະລາ; ພຣະອົງຊົງມອບເຂົາທຸກຄົນເຂົ້າໃນມືຂອງຜູ້ນັ້ນ. ແລະບັນດາພາຊະນະທັງປວງຂອງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ທັງໃຫຍ່ແລະນ້ອຍ ແລະຊັບສົມບັດຂອງພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຢໂຫວາ ແລະຊັບສົມບັດຂອງກະສັດກັບຂອງບັນດາເຈົ້ານາຍຂອງພຣະອົງ—ທັງໝົດນີ້ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ນຳໄປບາບີໂລນ. ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ເຜົາພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະທຳລາຍກຳແພງເຢຣູຊາເລັມລົງ ແລະເຜົາບັນດາພະລາຊະວັງຂອງນະຄອນນັ້ນດ້ວຍໄຟ ແລະທຳລາຍພາຊະນະອັນງົດງາມຂອງນະຄອນນັ້ນທັງໝົດ. ແລະຜູ້ທີ່ລອດຈາກດາບ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ກວາດຕ້ອນໄປບາບີໂລນ; ແລະທີ່ນັ້ນເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນແລະແກ່ບຸດຫຼານຂອງຜູ້ນັ້ນ ຈົນເຖິງການຄອງລາດຂອງອານາຈັກເປີເຊຍ; ເພື່ອໃຫ້ພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຫວາທາງປາກຂອງເຢເຣມີຢາສຳເລັດ ຈົນແຜ່ນດິນໄດ້ເສບສຸກໃນວັນສະບາໂຕຂອງນາງ; ເພາະຕະຫຼອດເວລາທີ່ນາງຖືກປະປ່ອຍໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ນາງກໍຮັກສາວັນສະບາໂຕ ເພື່ອໃຫ້ຄົບເຈັດສິບປີ. ບັດນີ້ ໃນປີທຳອິດແຫ່ງການຄອງລາດຂອງໄຊຣັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ເພື່ອວ່າພຣະທຳຂອງພຣະເຢໂຫວາຊຶ່ງຕັດໄວ້ທາງປາກຂອງເຢເຣມີຢາຈະສຳເລັດ ພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຊົງປຸກເຮົ້າຈິດໃຈຂອງໄຊຣັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ຈົນຜູ້ນັ້ນໄດ້ປະກາດໄປທົ່ວອານາຈັກທັງໝົດຂອງຕົນ ແລະໄດ້ບັນທຶກໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນດ້ວຍ ມີໃຈຄວາມວ່າ, “ໄຊຣັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ກ່າວດັ່ງນີ້, ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ໄດ້ຊົງປະທານອານາຈັກທັງສິ້ນໃນແຜ່ນດິນໂລກໃຫ້ແກ່ເຮົາ; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງມອບໝາຍໃຫ້ເຮົາສ້າງພຣະນິເວດຫຼັງໜຶ່ງເພື່ອພຣະອົງໃນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງຢູ່ໃນຢູດາ. ໃນໝູ່ພວກທ່ານທັງໝົດ ຜູ້ໃດເປັນຄົນໃນບັນດາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ? ຂໍໃຫ້ພຣະເຢໂຫວາພຣະເຈົ້າຂອງຜູ້ນັ້ນສະຖິດຢູ່ກັບຜູ້ນັ້ນ ແລະໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຂຶ້ນໄປເຖີດ.” 2 ຂ່າວຄາວ 36:15–23.
ການອ້າງອີງພຽງສອງແຫ່ງໃນພຣະຄຳພີທີ່ກ່າວເຖິງແຜ່ນດິນທີ່ໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງມັນ ແມ່ນກ່ຽວເນື່ອງກັບການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງມັນ. ມັນເທົ່າກັບຈຳນວນວັນຊະບາໂຕທີ່ພວກຢິວບໍ່ໄດ້ຍອມໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມການພັກຜ່ອນ. ການທີ່ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກຜ່ອນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ເປັນຕົວແທນຂອງຈຳນວນປີທັງໝົດທີ່ການກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຍັດໃຫ້ປ່ອຍແຜ່ນດິນໄດ້ພັກຜ່ອນໄດ້ຖືກກະທຳຂຶ້ນ. ການຄຳນວນຢ່າງງ່າຍດາຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີແຫ່ງການກະບົດ ຈະມີລວມທັງໝົດເຈັດສິບປີທີ່ແຜ່ນດິນບໍ່ໄດ້ພັກຜ່ອນ.
ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີໄດ້ຖືກກຳນົດຕັດອອກຈາກສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ເປັນໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງສຳລັບຊາວຢິວ, ແລະ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີນັ້ນມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບການກະຈັດກະຈາຍໃນ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 26.
ນິມິດ “chazon” ກ່ຽວກັບການຖືກຢຽບຍ່ຳ ແລະ ນິມິດ “mareh” ກ່ຽວກັບການປາກົດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນ ແຕກຕ່າງກັນຈາກກັນ, ແຕ່ກໍມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງຕໍ່ກັນ. ເຊັ່ນດຽວກັບດານີເອນ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງແບ່ງແຍກນິມິດທັງສອງຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຮັບຮູ້ຄວາມເຊື່ອມພັນຂອງມັນຕໍ່ກັນ. ເຈັດສິບປີແຫ່ງການຖືກກວາດຕ້ອນໄປເປັນຊະເລີຍ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວຢິວກັບຄືນໄປແລະສ້າງກຸງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່, ເປັນຕົວແທນຂອງ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີແຫ່ງການກະບົດຂອງຊາວຢິວຕໍ່ພັນທະສັນຍາ ໃນເລື່ອງການປ່ອຍໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກ.
ເມື່ອພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມໄດ້ຊີ້ບອກໂອກາດຂອງພວກເຂົາໃນການກັບຄືນໄປ ແລະ ກໍ່ສ້າງຂຶ້ນໃໝ່, ພວກເຂົາໄດ້ຮັບ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີແຫ່ງເວລາທົດລອງ, ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາຖືກທົດສອບດ້ວຍຊ່ວງເວລາດຽວກັນກັບທີ່ການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາໄດ້ນຳໄປສູ່ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ການກະຈັດກະຈາຍຂອງພວກເຂົາ. ເມື່ອສິ້ນສຸດ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ” ຄັ້ງທີສອງ, ການບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາຈະນຳການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ການກະຈັດກະຈາຍຂອງພວກເຂົາທ່າມກາງບັນດາຄົນຕ່າງຊາດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.
ການກະຈັດກະຈາຍໃນການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ ໄດ້ມີການກະບົດເປັນເວລາ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີນຳໜ້າມາກ່ອນ, ແລະຫຼັງຈາກການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີນັ້ນແລ້ວ ກໍຍັງມີ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ” ອີກ ຂອງການກະບົດຕໍ່ໄປ.
ໄລຍະເວລາ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີທຳອິດ, ຊຶ່ງໄດ້ນຳມາເຖິງການພັກຜ່ອນຂອງແຜ່ນດິນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ເມື່ອຄົບສິ້ນ “ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ” ປີທີ່ຖືກຕັດອອກຈາກສອງພັນສາມຮ້ອຍປີນັ້ນ, ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກໍໄດ້ຖືກທຳລາຍອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.
ການເປັນເຊີຍເປັນທາດເຈັດສິບປີຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທື່ອ,” ແລະ ຊິດສະເຕີໄວທ໌ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍເປັນທາດຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍເປັນທາດຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານໃນບາບີໂລນຝ່າຍຈິດວິນຍານ.
“ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າເທິງໂລກນີ້ ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນສະພາບເປັນເຊີຍຢ່າງແທ້ຈິງ ຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາອັນຍາວນານແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຢ່າງບໍ່ຍັ້ງຢຸດນີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ບັນດາບຸດຫຼານຂອງອິສຣາເອນຖືກກັກເປັນເຊີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນໃນລະຫວ່າງເວລາແຫ່ງການເປັນເຊີຍນັ້ນ.” Prophets and Kings, 714.
ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ນັບຈາກປີ 538 ຫາ 1798 ເປັນແບບຢ່າງໜຶ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ເມື່ອຄົບກຳນົດເຈັດສິບປີ ຊາວຢິວໄດ້ກັບຄືນມາເພື່ອຟື້ນຟູແລະສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່. ການກັບຄືນຂອງເຂົາໃນຊ່ວງພຣະບັນຊາສາມສະບັບນັ້ນ ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ (457 ກ່ອນ ຄ.ສ.) ຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີແຫ່ງນິມິດ “mareh” ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ພຣະບັນຊາທັງສາມສະບັບໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະຈຳເປັນຕ້ອງມີພຣະບັນຊາທັງສາມສະບັບເພື່ອໃຫ້ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເລີ່ມຂຶ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມກັບຄືນແລະກໍ່ສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ດ້ວຍພຣະບັນຊາສະບັບທຳອິດຂອງ Cyrus.
“ໃນບົດທີເຈັດຂອງພຣະທຳເອຊະຣາ ມີພຣະລາຊະກຳນົດນັ້ນປາກົດຢູ່. ຂໍ້ 12−26. ໃນຮູບແບບທີ່ສົມບູນທີ່ສຸດ ມັນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍອາຕາເຊີເຊັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ, ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແຕ່ໃນ ເອຊະຣາ 6:14 ໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະນິເວດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກກໍ່ສ້າງ ‘ຕາມພຣະບັນຊາ [‘ພຣະລາຊະກຳນົດ,’ ໃນຂໍ້ສັງເກດຂ້າງ] ຂອງກະສັດໄຊຣັດ, ດາຣິອັດ, ແລະ ອາຕາເຊີເຊັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ.’ ກະສັດທັງສາມອົງນີ້ ໂດຍການລິເລີ່ມ, ການຢືນຢັນຊ້ຳອີກ, ແລະການເຮັດໃຫ້ພຣະລາຊະກຳນົດນັ້ນສົມບູນ ໄດ້ນຳມັນໄປສູ່ຄວາມຄົບຖ້ວນອັນຄຳພະຍາກອນກຳນົດໄວ້ ເພື່ອໝາຍເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2300 ປີ. ເມື່ອຖືເອົາປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ພຣະລາຊະກຳນົດນັ້ນໄດ້ສຳເລັດສົມບູນ ເປັນວັນທີຂອງພຣະບັນຊາ, ຂໍ້ກຳນົດທຸກປະການໃນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຈັດສິບອາທິດ ກໍໄດ້ປາກົດວ່າສຳເລັດຄົບຖ້ວນແລ້ວ.” The Great Controversy, 326.
ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະລາຊະກຳນົດສາມສະບັບໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ທູດສະຫວັນສາມອົງນັ້ນກໍໄດ້ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນພ້ອມກັບການມາຮອດຂອງພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງເຊື່ອມໂຍງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງເຂົ້າກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.
ຊາວຢິວໄດ້ເລີ່ມກັບຄືນມາພາຍໃຕ້ພຣະດຳລັດສະບັບທຳອິດ, ແລະໃນປະຫວັດຂອງພຣະດຳລັດສະບັບທີສອງ ພວກເຂົາໄດ້ສຳເລັດພຣະວິຫານ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະກ່ອນໜ້າວັນທີນັ້ນ ກຸ່ມມິນເລີໄດ້ສຳເລັດພຣະວິຫານຝ່າຍວິນຍານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານເພື່ອກໍ່ສ້າງຄືນໃໝ່. ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກສຳເລັດ, ເພາະວ່າໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ພຣະວິຫານນັ້ນຄືປະຊາຊົນມິນເລີ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າເປັນພຣະວິຫານ.
ພວກທ່ານດ້ວຍ, ເປັນເຫມືອນກ້ອນຫີນທີ່ມີຊີວິດ, ກໍກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນເປັນເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ, ເປັນປຸໂຣຫິດອັນບໍລິສຸດ, ເພື່ອຖວາຍເຄรື່ອງບູຊາຝ່າຍວິນຍານ ອັນເປັນທີ່ຊົງພໍພຣະທັຍແກ່ພຣະເຈົ້າໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດ. 1 ເປໂຕ 2:5
ພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ເຖິງ 1844, ຊຶ່ງເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ຫຼືໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນແມ່ນສາມວັນ, ເພາະພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງລະບຸວ່າ ການຍົກພຣະວິຫານຂຶ້ນນັ້ນໃຊ້ເວລາສາມວັນ.
ແລະເທດສະການປັດສະຄາຂອງພວກຢິວກໍໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະພຣະເຢຊູໄດ້ຂຶ້ນໄປນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໄດ້ພົບໃນພຣະວິຫານມີພວກທີ່ຂາຍງົວ, ແກະ, ແລະນົກເຂົາ, ແລະພວກແລກເງິນກໍນັ່ງຢູ່. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຮັດແສ້ດ້ວຍເຊືອກເສັ້ນນ້ອຍໆແລ້ວ, ພຣະອົງກໍໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາທັງໝົດອອກຈາກພຣະວິຫານ, ທັງຝູງແກະ ແລະຝູງງົວດ້ວຍ; ແລະໄດ້ເທເງິນຂອງພວກແລກເງິນອອກ, ແລະຄວ່ຳໂຕະທັງຫລາຍ. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກທີ່ຂາຍນົກເຂົາວ່າ, ຈົ່ງເອົາສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄປເສຍຈາກທີ່ນີ້; ຢ່າເຮັດພຣະນິເວດຂອງພຣະບິດາຂອງເຮົາໃຫ້ເປັນເຮືອນການຄ້າ. ແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍລະນຶກໄດ້ວ່າ ມີຄຳຂຽນໄວ້ວ່າ, ຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ເຜົາຜານຂ້ານ້ອຍ. ເຫດສະນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ພຣະອົງວ່າ, ທ່ານຈະສະແດງໝາຍສຳຄັນອັນໃດໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນ, ເມື່ອທ່ານເຮັດສິ່ງເຫລົ່ານີ້? ພຣະເຢຊູຕອບແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ຈົ່ງທຳລາຍພຣະວິຫານນີ້ເສຍ, ແລະໃນສາມວັນເຮົາຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃໝ່. ເຫດສະນັ້ນພວກຢິວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ພຣະວິຫານນີ້ໃຊ້ເວລາສ້າງເຖິງສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະທ່ານຈະຍົກມັນຂຶ້ນໃນສາມວັນຫລື? ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ. ໂຢຮັນ 2:13–21.
ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະທໍາມາລາກີ ຄໍາທໍານາຍນັ້ນໄດ້ສໍາເລັດລົງແລ້ວເມື່ອພຣະຄຣິດຊໍາລະພຣະວິຫານ ດັ່ງທີ່ພຶ່ງໄດ້ຊີ້ໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກພຣະທໍາຢອນ.
“ໃນການຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຜູ້ຊື້ແລະຜູ້ຂາຍຂອງໂລກ, ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນການຊຳລະຈິດໃຈໃຫ້ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ,—ຈາກຄວາມປາຖະໜາຝ່າຍໂລກ, ຈາກຕັນຫາອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ຈາກນິໄສອັນຊົ່ວຮ້າຍ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານເສື່ອມຊາມ. ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະສົ່ງຜູ້ສື່ຂ່າວຂອງເຮົາໄປ, ແລະທ່ານນັ້ນຈະຈັດແຈງທາງໄວ້ຂ້າງໜ້າເຮົາ: ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າສະແຫວງຫາ, ຈະສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ຄືຜູ້ສື່ຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າປິຕິຍິນດີໃນທ່ານ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ທ່ານຈະມາ, ພຣະຢາເວແຫ່ງບັນດາພົນກ່າວໄວ້. ແຕ່ໃຜຈະອາດທົນຢູ່ໄດ້ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງທ່ານ? ແລະໃຜຈະຢືນຢູ່ໄດ້ເມື່ອທ່ານປາກົດ? ເພາະທ່ານເປັນເໝືອນໄຟຂອງຜູ້ຫຼອມຊຳລະ, ແລະເໝືອນສະບູຂອງຄົນຟອກຜ້າ: ແລະທ່ານຈະນັ່ງດັ່ງຜູ້ຫຼອມແລະຜູ້ຊຳລະເງິນ: ແລະທ່ານຈະຊຳລະບັນດາລູກຫຼານຂອງເລວີ, ແລະຊຳລະພວກເຂົາເໝືອນດັ່ງຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວໃນຄວາມຊອບທຳ. ມາລາກີ 3:1–3.’ The Desire of Ages, 161.”
ພຣະວິຫານໃນຢອນບົດທີສອງ ໄດ້ໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີໃນການກໍ່ສ້າງ, ແລະ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ ພຣະອົງຈະສ້າງພຣະວິຫານທີ່ຖືກທຳລາຍນັ້ນຂຶ້ນໃໝ່ໃນສາມວັນ. ຈາກປີ 1798 ຫາ 1844 ເປັນເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະ ນີ້ຊີ້ບອກເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ (ວັນ), ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ສີ່ສິບຫົກປີນັ້ນແມ່ນໄລຍະເວລາທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານມິນເລີໄຣຕ໌ຂຶ້ນ, ເພາະກ່ອນໜ້າເວລານັ້ນ ສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ຖືກຢຽບຍ່ຳລົງໂດຍ ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ.
ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃນເທດສະການປັດສະຄາ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງກໍກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຈະມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນມາລາກີ ສຳເລັດລົງ. ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ, ແລະໄດ້ໃຊ້ເວລາສີ່ສິບຫົກປີໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງທີ່ຖືກທຳລາຍນັ້ນຂຶ້ນ.
“ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອການຊໍາລະສະຖານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນດານີເອນ 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຕ່ບູຮານ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນດານີເອນ 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ມາລາກີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄໍາພັນລະນາຂອງເຫດການດຽວກັນ; ແລະເຫດການນີ້ຍັງຖືກນໍາສະແດງໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວເຂົ້າສູ່ພິທີສົມລົດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງບັນຍາຍໄວ້ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມຈາຣີສິບຄົນ ໃນມັດທາຍ 25.” The Great Controversy, 426.
ຄວາມພິໂລດຄັ້ງທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຄັ້ງສຸດທ້າຍແມ່ນປີ 1844. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ໃນຊ່ວງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານແຫ່ງ Millerite ຂຶ້ນ, ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບ, ເພາະທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຕ່າງຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການສິ້ນສຸດຂອງຄວາມພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຊົນຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສາຄຳສອນຂອງກາບຣີເອນທີ່ມີຕໍ່ດານີເອນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ພຣະທຳພຣະນິມິດຕ້ອງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ຖືກສອນວ່າ ມັນເປັນພຣະທຳທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ແຕ່ມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້ສຳລັບສະເພາະຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄວາມຈິງ ແລະ ແສງສະຫວ່າງເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພຣະທຳນັ້ນບັນຈຸຢູ່ ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຈະມີໂອກາດຕຽມພ້ອມສຳລັບເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວອັນໃກ້ນີ້. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈະຕ້ອງຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນຄວາມຫວັງພຽງປະການດຽວສຳລັບຄວາມພົ້ນຂອງໂລກທີ່ກຳລັງພິນາດ.”
“ອັນຕະລາຍທັງຫຼາຍໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງເຮົາແລ້ວ, ແລະໃນວຽກງານຂອງເຮົາ ເຮົາຈະຕ້ອງເຕືອນປະຊາຊົນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນນັ້ນ. ຢ່າໃຫ້ເຫດການອັນສຳຄັນແລະນ່າເກງຂາມທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ເປີດເຜີຍວ່າກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້ ຖືກປະລະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ. ເຮົາແມ່ນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຮົາບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະສູນເສຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເປັນຜູ້ຮ່ວມງານກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເຢຊູຄຣິດ ຈະສະແດງຄວາມສົນໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງຕໍ່ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພົບໄດ້ໃນປຶ້ມເຫຼັ້ມນີ້. ດ້ວຍປາກກາແລະດ້ວຍສຽງ ເຂົາຈະພະຍາຍາມຢ່າງສຸດກຳລັງເພື່ອຊີ້ແຈງໃຫ້ແຈ້ງເຖິງສິ່ງອັນອັດສະຈັນທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຈາກສະຫວັນເພື່ອສຳແດງເຜີຍ.” Signs of the Times, July 4, 1906.