ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນປຶ້ມດຽວກັນ ໃນຄວາມໝາຍດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຳພີເປັນປຶ້ມດຽວ, ຊຶ່ງປະກອບມີພຣະສັນຍາເດີມ ແລະ ພຣະສັນຍາໃໝ່.
“ປະຫວັດຂອງຊີວິດ, ການສິ້ນພຣະຊົນ, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະເຢຊູ ໃນຖານະເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ອາດຖືກພິສູດໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຖ້າປາດສະຈາກຫຼັກຖານທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະຄຳພີເດີມ. ພຣະຄຣິດຖືກເປີດເຜີຍໃນພຣະຄຳພີເດີມຢ່າງແຈ້ງຊັດ ບໍ່ນ້ອຍໄປກວ່າໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ພາກໜຶ່ງເປັນພະຍານເຖິງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຈະສະເດັດມາ, ໃນຂະນະທີ່ອີກພາກໜຶ່ງເປັນພະຍານເຖິງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວ ຕາມວິທີການທີ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ທຳນາຍໄວ້. ເພື່ອຈະຊື່ນຊົມແຜນການໄຖ່ບາບໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ ຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈພຣະຄຳພີເດີມຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ແສງສະຫວ່າງອັນສະຫງ່າລາສີຈາກອະດີດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຄຳສອນຂອງພຣະຄຳພີໃໝ່ ປາກົດອອກມາດ້ວຍຄວາມແຈ້ງຊັດແລະຄວາມງົດງາມ. ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຢຊູເປັນຫຼັກຖານຢືນຢັນພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ຫຼັກຖານທີ່ໜັກແໜ້ນທີ່ສຸດວ່າພຣະອົງເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ ພົບໄດ້ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີເດີມ ເມື່ອນຳມາປຽບທຽບກັບປະຫວັດສາດໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ຊາວຢິວວ່າ ‘ຈົ່ງຄົ້ນພຣະຄຳພີເບິ່ງ; ເພາະໃນພຣະຄຳພີນັ້ນ ທ່ານທັງຫຼາຍຄິດວ່າທ່ານມີຊີວິດນິລັນດອນ, ແລະພຣະຄຳພີນັ້ນແຫຼະເປັນພະຍານເຖິງເຮົາ.’ ໃນເວລານັ້ນ ຍັງບໍ່ມີພຣະຄຳພີອື່ນໃດຢູ່ ນອກຈາກພຣະຄຳພີເດີມ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຈຶ່ງແຈ້ງຊັດ.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
ຫຼັກຖານທີ່ໜັກແໜ້ນທີ່ສຸດເກືອບກັບວ່າພຣະຄຣິດເປັນຜູ້ໃດ ແລະ ພຣະອົງເປັນສິ່ງໃດ ກໍຄື ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທໍາພັນທະສັນຍາເກົ່າຖືກນໍາມາປຽບທຽບກັບການສໍາເລັດເປັນຈິງຂອງຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະທໍາພັນທະສັນຍາໃໝ່. ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະທໍາດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ.
“ໃນພຣະນິມິດ ປຶ້ມທັງຫມົດຂອງພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ. ທີ່ນີ້ມີສ່ວນທີ່ສົມບູນຄູ່ກັນຂອງພຣະທຳດານີເອນ. ຫນຶ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນ; ອີກຫນຶ່ງເປັນການເປີດເຜີຍ.” Acts of the Apostles, 585.
ຄຳວ່າ “complement” ໝາຍເຖິງການນຳໄປສູ່ຄວາມສົມບູນ. ການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເດີມແມ່ນ “ຫຼັກຖານ” ທີ່ “ແຂງແຮງທີ່ສຸດ” ຂອງ “ຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ” ຂອງພຣະຄຣິດ. ຫຼັກຖານທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດເຖິງຄວາມເປັນຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳດານີເອນ ແມ່ນການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນໄດ້ຖືກສືບຕໍ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະມັນຖືກນຳໄປສູ່ຄວາມສົມບູນໃນວັນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະເຜີຍ.
“ພຣະນິມິດເປັນປຶ້ມທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ ແຕ່ກໍເປັນປຶ້ມທີ່ຖືກເປີດອອກດ້ວຍ. ມັນໄດ້ບັນທຶກເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ຄຳສອນຂອງປຶ້ມນີ້ແນ່ນອນ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງລີ້ລັບ ຫຼືເຂົ້າໃຈບໍ່ໄດ້. ໃນປຶ້ມນີ້ ແນວຄຳພະຍາກອນສາຍດຽວກັນໄດ້ຖືກນຳຂຶ້ນມາດັ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນດານີເອນ. ຄຳພະຍາກອນບາງປະການນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຊ້ຳອີກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສະແດງວ່າຕ້ອງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງກ່າວຊ້ຳເຖິງສິ່ງທີ່ບໍ່ມີຜົນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ.” Manuscript Releases, ເຫຼັ້ມ 9, 8.
ໃນປີທີສາມແຫ່ງການຄອງລາດຂອງເຢໂຮຍາກິມ ກະສັດແຫ່ງຢູດາ ເນບູກາດເນັດຊາ ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ ໄດ້ຍົກມາຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະໄດ້ໂອບລ້ອມນະຄອນນັ້ນ. ດານີເອນ 1:1.
ຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳດານີເອນມີຂໍ້ມູນດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງອຸດົມສົມບູນ ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມການພິຈາລະນາຂອງເຮົາດ້ວຍເຢໂຮຍາຄີມ.
ເຢໂຮຢາກິມເປັນກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາສາມກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ບຸດຂອງທ່ານຄື ເຢໂຮຢາຄິນ ຜູ້ຊຶ່ງມີອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າ ເຢໂຄນີຢາ ຫຼື ໂຄນີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ຫຼັງຈາກເຢໂຮຢາຄິນ ກໍມີ ເຊເດກີຢາ ຜູ້ເປັນອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາສາມກະສັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ. ເຊເດກີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມີພະຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຫຼາຍປະການທີ່ຢືນຢັນວ່າ ເຢໂຮຢາກິມເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ການເຂົ້າໃຈຫຼັກຖານເຫຼົ່ານີ້ເປັນເລື່ອງສໍາຄັນ ເພາະມັນຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ພຣະຄໍາພີຂໍ້ທໍາອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງໃນດານີເອນ ກໍາລັງຊີ້ໄປຫາຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ, ແລະຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນເປັນສະຫຼັກທີ່ເຮັດໃຫ້ບົດທີໜຶ່ງນັ້ນສາມາດຖືກເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນ 2 ຂ່າວຄາວ.
ແລະພວກທີ່ຫຼົບພົ້ນຈາກດາບ ພຣະອົງໄດ້ນໍາພວກເຂົາໄປຍັງບາບີໂລນ; ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແກ່ພຣະອົງແລະແກ່ບັນດາໂອຣົດຂອງພຣະອົງ ຈົນເຖິງສະໄໝແຫ່ງລາຊອານາຈັກເປີເຊຍ: ເພື່ອໃຫ້ພຣະທໍາຂອງພຣະຢາເວຊຶ່ງຕັດຜ່ານປາກຂອງເຢເຣມີຢາໄດ້ສໍາເລັດ, ຈົນກວ່າແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງນາງ: ເພາະຕະຫຼອດເວລາທີ່ນາງນອນຮ້າງເປົ່າ ນາງໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ, ເພື່ອໃຫ້ຄົບເຈັດສິບປີ. 2 ຂ່າວຄາວ 36:20, 21.
ການເປັນຊະເລີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ ກໍເພື່ອໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດໃນ ພຣະທໍາເລວີນິຕິ ບົດ 25. ວັນຊະບາໂຕເຈັດສິບປີນັ້ນ ລວມເປັນສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ຊຶ່ງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ລະເລີຍຕໍ່ຄໍາຊີ້ນໍາໃນ ພຣະທໍາເລວີນິຕິ ບົດ 25. ການກະບົດເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ ໄດ້ນໍາໜ້າການເປັນຊະເລີຍເຈັດສິບປີ. ເມື່ອຄົບສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີນັ້ນ ກະສັດສາມອົງຈະຖືກນໍາໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການປົກຄອງຂອງເນບູກາດເນັດຊາ.
ໃນຕອນສຸດຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຍົກຊີຣັດຂຶ້ນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດອົງທໍາອິດໃນບັນດາກະສັດສາມອົງທີ່ຈະອອກພຣະລາຊະກຳນົດໃຫ້ອິດສະຣາເອນສາມາດກັບຄືນໄປແລະສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່. ອາຕາກເຊີຊີສແມ່ນອົງທີສາມໃນບັນດາກະສັດສາມອົງນັ້ນ ແລະພຣະອົງໄດ້ອອກພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຊ່ວງເວລາສອງພັນສາມຮ້ອຍປີໃນດານີເອນບົດທີແປດ ແລະ ຂໍ້ທີສິບສີ່. ໃນປີ 1798, ການສິ້ນສຸດຄັ້ງທໍາອິດແຫ່ງຄວາມພິໂລດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນບັນດາສາມອົງໄດ້ມາເຖິງ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.
ກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາລ້ວນໄດ້ຖືກເນບູກາດເນັດຊາປະເຊີນໜ້າທັງໝົດ, ແລະໃນເວລາທີ່ເຢໂຮຢາຄິມຖືກກວາດເປັນຊະເລີຍ, ເຈັດສິບປີນັ້ນກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ມັນໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າບາບີໂລນຈະຖືກທຳລາຍ, ແລະນາຍພົນ (Cyrus) ຜູ້ທີ່ໄດ້ທຳລາຍບາບີໂລນນັ້ນ, ແລະຜູ້ທີ່ໃນບໍ່ຊ້າຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນກະສັດ, ໄດ້ອອກພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທຳອິດໃນບັນດາພຣະລາຊະດຳລັດສາມສະບັບ. ພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມໄດ້ເລີ່ມຄຳພະຍາກອນເລື່ອງຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນບັນດາທູດສະຫວັນສາມອົງ. ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ບອກຈຸດສິ້ນສຸດໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ.
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດສິບປີໄດ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ໂຈມຕີເຢຣູຊາເລັມເປັນຄັ້ງທໍາອິດ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີໄດ້ຖືກກໍານົດໄວ້ໂດຍການທໍາລາຍບາບີໂລນ. ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍແລະຢ່າງສົມບູນໄດ້ມາເຖິງໃນສະໄໝຂອງກະສັດອົງທີສາມໃນບັນດາສາມອົງ ຜູ້ທີ່ທັງໝົດໄດ້ຖືກເນບູກາດເນັດຊາໂຈມຕີ. ການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍເປັນຕົວແທນຂອງສັນຍາລັກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນອັນດຽວ, ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ຖືກເນບູກາດເນັດຊາໂຈມຕີ. ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງພຣະລາຊກໍານົດສາມສະບັບ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍາລັກອັນດຽວກັນ ເໝືອນດັ່ງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນຕອນທ້າຍຂອງສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ.
“ໃນບົດທີເຈັດຂອງເອຊະຣາ ພົບພຣະລາຊະດຳລັດນັ້ນ. ຂໍ້ 12-26. ໃນຮູບແບບທີ່ສົມບູນທີ່ສຸດ ພຣະລາຊະດຳລັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍອາທາເຊີກເຊັສ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແຕ່ໃນ ເອຊະຣາ 6:14 ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ພຣະນິເວດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ຢູ່ເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ‘ຕາມພຣະບັນຊາ [‘ພຣະລາຊະດຳລັດ,’ ຂໍ້ຄວາມຂ້າງຂອບ] ຂອງຊີຣັດ ແລະ ດາຣິອຸດ ແລະ ອາທາເຊີກເຊັສ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ.’ ກະສັດທັງສາມອົງນີ້ ໂດຍການລິເລີ່ມ ການຢືນຢັນຊ້ຳ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ພຣະລາຊະດຳລັດສຳເລັດສົມບູນ ໄດ້ນຳພຣະລາຊະດຳລັດນັ້ນໄປສູ່ຄວາມສົມບູນຕາມທີ່ຄຳພະຍາກອນກຳນົດໄວ້ ເພື່ອໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2300 ປີ. ເມື່ອຮັບເອົາປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ພຣະລາຊະດຳລັດໄດ້ສຳເລັດສົມບູນ ເປັນວັນທີຂອງພຣະບັນຊາ ລາຍລະອຽດທຸກປະການຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຈັດສິບອາທິດ ກໍໄດ້ເຫັນວ່າໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນແລ້ວ.” The Great Controversy, 326.
ນາງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມສະບັບເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບຄວາມສົມບູນຂອງຄຳພະຍາກອນ. ນາງໄດ້ກຳນົດຄວາມສຳພັນຂອງພຣະລາຊະກຳນົດເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ກັນ ແລະ ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ນາງໄດ້ຊີ້ບອກລັກສະນະທາງໄວຍາກອນຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີ “truth.” ນາງກ່າວວ່າ ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດໄດ້ເປັນຈຸດກຳເນີດ, ສະບັບທີສອງໄດ້ຢືນຢັນຄືນໃໝ່, ແລະ ສະບັບທີສາມໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ທຸກຂໍ້ກຳນົດຂອງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຈັດສິບອາທິດ” ຄົບຖ້ວນສົມບູນ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີ “truth” ເກີດຂຶ້ນຈາກການປະສົມກັນຂອງອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະ ຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີ. ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທຳອິດໄດ້ເປັນຈຸດກຳເນີດ, ສະບັບທີສອງໄດ້ຢືນຢັນຄືນໃໝ່, ແລະ ພຣະລາຊະກຳນົດສຸດທ້າຍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນັ້ນສົມບູນ. ພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມສະບັບບັນຈຸລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega, ແລະ ພວກມັນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ, ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມໄດ້ມາຮອດຫຼັງຈາກການສິ້ນສຸດຂອງເຈັດສິບປີນັ້ນດີແລ້ວ. ພຣະລາຊະກຳນົດທັງສາມສະບັບເປັນໄປຢ່າງກ້າວໜ້າ, ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກມັນເປັນພຣະລາຊະກຳນົດສາມສະບັບ ພວກມັນກໍຍັງເປັນສັນຍະລັກຄຳພະຍາກອນອັນດຽວ.
ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຂອງປີ 1844, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທູດສະຫວັນທັງສາມອົງນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຄຳພະຍາກອນອັນດຽວ, ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່.
“ຂ່າວສານທີໜຶ່ງ ແລະ ຂ່າວສານທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 1843 ແລະ 1844, ແລະ ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ພາຍໃຕ້ການປະກາດຂອງຂ່າວສານທີສາມ; ແຕ່ຂ່າວສານທັງສາມນັ້ນຍັງຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຕໍ່ໄປ. ບັດນີ້ກໍຍັງຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງ ບໍ່ນ້ອຍໄປກວ່າເມື່ອໃດໆໃນອະດີດ ທີ່ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຊ້ໍາແກ່ຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ໂດຍທາງປາກກາ ແລະ ດ້ວຍສຽງ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງປ່າວປະກາດຂ່າວນີ້ ໂດຍສະແດງລໍາດັບຂອງມັນ ແລະ ການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນທີ່ນໍາພາພວກເຮົາໄປສູ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຈະມີຂ່າວສານທີສາມໂດຍປາດສະຈາກຂ່າວສານທີໜຶ່ງ ແລະ ທີສອງບໍ່ໄດ້. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງນໍາສົ່ງໃຫ້ແກ່ໂລກ ໃນສິ່ງພິມ ແລະ ໃນຄໍາບັນຍາຍ ໂດຍສະແດງໃນແນວຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ທັງສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
ກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາເປັນສັນຍາລັກດຽວ, ເພາະວ່າພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ການຢູ່ໃຕ້ອຳນາດໃນລະດັບຕ່າງໆ ໂດຍກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນ. ກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ, ພຣະລາຊະກຳນົດສາມປະການ ແລະ ທູດສະຫວັນສາມອົງ, ເຖິງແມ່ນຈະແຍກກັນຢ່າງຊັດເຈນເປັນສາມ, ແຕ່ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນສັນຍາລັກພະຍາກອນອັນດຽວດ້ວຍ.
ກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງບໍລິບົດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະແດງປາຍທາງຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງການເປັນເຊີຍ. ການເປັນເຊີຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຢ່າງເປັນຂັ້ນເປັນຕອນຂອງກະສັດສາມອົງ, ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທຳລາຍອານາຈັກ ແລະນະຄອນຫຼວງຂອງມັນ. ຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນໝາຍເຖິງການທຳລາຍຊາດ ແລະນະຄອນຫຼວງຂອງບາບີໂລນ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍການມາເຖິງຂອງພຣະຣາຊະກຳນົດສາມປະການທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປຕາມລຳດັບ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຖືກກຳນົດໄວ້ດ້ວຍພຣະຣາຊະກຳນົດສາມປະການທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປຕາມລຳດັບ, ແລະມັນສະແດງປາຍທາງຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຂ່າວສານສາມປະການທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປຕາມລຳດັບ.
ທູດສະຫວັນສາມອົງ ແລະ ຂ່າວສານສາມປະການຂອງພວກເຂົາຕາມລຳດັບ ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບໄວ້ໂດຍກະສັດສາມອົງ ແລະ ພຣະລາຊະກຳນົດສາມຂັ້ນຂອງພວກເຂົາ. ກະສັດສາມອົງທີ່ໄດ້ປະກາດພຣະລາຊະກຳນົດສາມປະການຂອງຕົນຕາມລຳດັບນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບໄວ້ໂດຍກະສັດສາມອົງຕາມຂັ້ນ, ຜູ້ຊຶ່ງແຕ່ລະອົງໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງຕົນແຫ່ງການກະບົດຕໍ່ເນບູກາດເນັດຊາ. ຂ່າວສານສາມປະການແຫ່ງການກະບົດ ໄດ້ເປັນແບບຂອງພຣະລາຊະກຳນົດສາມປະການ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍເປັນແບບຂອງຂ່າວສານສາມປະການ. ອັນໜຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຄຳພະຍາກອນເຈັດສິບປີ, ແລະ ຕໍ່ມາຄຳພະຍາກອນນັ້ນສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປີ 1844. ເຈັດສິບປີທີ່ແຜ່ນດິນຈະໄດ້ຊື່ນຊົມວັນຊະບາໂຕຂອງຕົນ ບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້.
ເຢໂຮຢາກິມເປັນຕົວແທນຂອງພຣະລາຊະດຳລັດສະບັບທຳອິດຂອງຊີຣັດ ແລະຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່ອີກດ້ວຍ. ນອກເໜືອຈາກນີ້, ພະຍານສາມປະການຄື ກະສັດແຫ່ງຢູດາສາມອົງສຸດທ້າຍ, ພຣະລາຊະດຳລັດສາມສະບັບ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ມູນຢ່າງແມ່ນຢຳກ່ຽວກັບສັນຍາລັກຂອງເຢໂຮຢາກິມ, ເພາະປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມໄດ້ຖືກກຳໝາຍໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງຍິ່ງໂດຍການດົນໃຈ. ຂ່າວສານທັງສາມລ້ວນມີການມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງມີການເສີມກຳລັງໃນປະຫວັດສາດ.
ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະໄດ້ຮັບອໍານາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໂດຍການຢືນຢັນຫຼັກການນັບວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ.
“ໃນປີ 1840 ການສຳເລັດເປັນຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນໜ້າພິສູດອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ປຸກເຮົ້າຄວາມສົນໃຈຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ສອງປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໂຢຊີຢາ ລິດຊ໌, ໜຶ່ງໃນບັນດາສາສະນາຈານຜູ້ນຳທີ່ປະກາດເຣື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຕີພິມຄຳອະທິບາຍ Revelation 9 ໂດຍຄາດພະຍາກອນເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງຈັກກະພັດອົດໂຕມານ. ຕາມການຄຳນວນຂອງທ່ານ ອຳນາດນີ້ຈະຖືກລົ້ມລ້າງ... ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ເມື່ອອາດຈະຄາດໄດ້ວ່າອຳນາດອົດໂຕມານໃນ Constantinople ຈະຖືກທຳລາຍ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ສິ່ງນີ້ຈະຖືກພົບວ່າເປັນຈິງ.’”
“ໃນເວລາອັນແນ່ນອນທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ຕວກກີ ໂດຍຜ່ານບັນດາທູດຂອງນາງ ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກບັນດາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢຸໂຣບ, ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນ ນາງຈຶ່ງໄດ້ຕົກຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິສຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງທຸກປະການ. ເມື່ອເລື່ອງນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນ, ມະຫາຊົນເປັນອັນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງຫຼັກການການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ມີລເລີ ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການສະເດັດມາໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນອັນອັດສະຈັນ. ບັນດາຜູ້ມີການສຶກສາແລະມີຖານະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບມີລເລີ ທັງໃນການປະກາດເທດສະໜາ ແລະໃນການຈັດພິມທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844 ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງຮວດເລັວ.” The Great Controversy, 334, 335.
ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງ ໂດຍປະກາດການເປີດສາກແຫ່ງການພິພາກສາໃນປີ 1798, ແຕ່ຂ່າວສານນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຖືກຕ້ອງແຫ່ງການລະບຸຂອງ William Miller ວ່າ ໜຶ່ງວັນໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີແທນຄ່າເປັນໜຶ່ງປີ. ຫຼັກການນັ້ນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ “ໃນວັນທີ 11 ເດືອນສິງຫາ, 1840,” ແລະຂ່າວສານອົງທຳອິດກໍໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງ. ເມື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດໃນປີແຫ່ງພຣະຄຳພີ 1843 ບໍ່ສຳເລັດ ຊຶ່ງໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງປີ 1844, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່ກໍໄດ້ມາເຖິງ. ເມື່ອການທຳນາຍໃນລະດູບ່າງຂອງປີ 1844 ບໍ່ສຳເລັດ, ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ Protestant ໄດ້ປະຕິເສດກົດເກນຂອງ Miller ວ່າ ໜຶ່ງວັນແທນຄ່າເປັນໜຶ່ງປີ, ແລະໄດ້ກາຍເປັນບັນດາທິດາຂອງ Babylon. ຈາກນັ້ນມາ ຂ່າວສານນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການເສີມພະລັງໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844, ເມື່ອມັນໄດ້ຖືກປະສານເຂົ້າກັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ສຳເລັດຕາມເຫດການໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍໄດ້ມາເຖິງພ້ອມກັບຂ່າວສານຂອງທ່ານ.
ເນື່ອງຈາກຄວາມບໍ່ເຊື່ອຟັງຂອງອາດເວນຕິດລາວໂອດີເຊຍໃນປີ 1863, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຖືກກຳນົດໃຫ້ທຳຊ້ຳປະຫວັດການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ການປະທານລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານທີສາມຈະຄອຍຖ້າຈົນເຖິງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຂ່າວສານທັງສາມແຕ່ລະຂ່າວສານເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການປະທານລິດອຳນາດ.
ເຢໂຮຢາກີມ ແລະ ກີໂຣ ເປັນຕົວແທນຂອງການຮັບອຳນາດຂອງທູດອົງທຳອິດ ບໍ່ແມ່ນການມາເຖິງຂອງມັນ. ເຖິງແມ່ນວ່າ ເຢໂຮຢາກີມ ເປັນກະສັດອົງທຳອິດໃນສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ, ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າ ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດ, ລັກສະນະທາງພະຍາກອນທີ່ລາວ, ແລະ ກີໂຣ ດ້ວຍ, ໄດ້ສະແດງອອກ ພິສູດວ່າ ທັງສອງເປັນສັນລັກຂອງການຮັບອຳນາດຂອງທູດອົງທຳອິດ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນສັນລັກຂອງການມາເຖິງຂອງທູດອົງທຳອິດ. ການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທຳອິດໃນປະຫວັດຂອງເຢໂຮຢາກີມ ແມ່ນ ມານັດເສ, ຜູ້ເປັນກະສັດອົງທຳອິດໃນເຈັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ.
ກະສັດເຈັດອົງໄດ້ນຳໜ້າການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຢ່າງສົມບູນແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ກະສັດເຈັດອົງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບປະຫວັດສາດທີ່ພວກມັນເປັນແບບຢ່າງ ຈາກປີ 1798 ຫາ 1844. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798, ແລະອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ປະຫວັດສາດຈາກ 1798 ຫາ 1844 ແມ່ນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844. ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10, ນາງກ່າວວ່າຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນອົງທີສາມ.
“ຄວາມສະຫວ່າງພິເສດທີ່ປະທານໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນ ແລະຖືກສະແດງອອກໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ເປັນການບັນຍາຍລ່ວງໜ້າເຖິງເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະອົງທີສອງ.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
ປະຫວັດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 10 ເນັ້ນໜັກໃສ່ປະຫວັດແຫ່ງການຮັບລິດອໍານາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ມັນກໍລວມເອົາປະຫວັດທັງໝົດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ. ການນໍາໃຊ້ໂດຍທົ່ວໄປຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດກໍຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາຈາກປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ປະຫວັດແຫ່ງການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດຈາກປີ 1798 ຫາຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ ແມ່ນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດແລະອົງທີສອງ, ແລະໃນທາງຄໍາພະຍາກອນ ມັນໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດຍັງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍກະສັດອົງສຸດທ້າຍເຈັດອົງຂອງຢູດາ. ສາມອົງສຸດທ້າຍໃນບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງກະສັດທີ່ລະບຸຕາມລໍາດັບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເມື່ອນໍາມາຮວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນສັນຍາລັກອັນດຽວ ຊຶ່ງປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍອົງທໍາອິດ, ອົງກາງ, ແລະອົງສຸດທ້າຍ.
ໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ຂ່າວສານອົງທຳອິດໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາດ້ວຍລິດອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະທັງ Jehoiakim ແລະ Cyrus ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງເຊິ່ງລ່ວງໜ້າຂອງເຫດການນັ້ນ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຈິງອັນສຳຄັນຍິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ຄວາມຊື່ສັດອັນເຂັ້ມງວດຄວນເປັນສິ່ງທີ່ນັກຮຽນທຸກຄົນຖະນຸຖະຫນອມໄວ້. ທຸກຈິດໃຈຄວນຫັນໄປຫາພຣະວັດຈະນະທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເປີດເຜີຍ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງເລິກຊຶ້ງ. ແສງສະຫວ່າງແລະພຣະຄຸນຈະຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າເຊັ່ນນີ້. ພວກເຂົາຈະເຫັນສິ່ງອັນມະຫັດສະຈັນຈາກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ນອນຢູ່ໂດຍບໍ່ຖືກເອົາໃຈໃສ່ ແລະບໍ່ຖືກເຫັນມາຕັ້ງແຕ່ວັນເພັນເຕກອດ ຈະສ່ອງແສງອອກມາຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຄວາມບໍລິສຸດດັ່ງເດີມຂອງມັນ. ແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ເລືອນຫາຍໄປຈາກຄວາມນຶກຄິດ ແລະຈະຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງທີ່ເປັນຂອງໃໝ່ຢ່າງສິ້ນເຊີງດ້ວຍ. ຜູ້ທີ່ກິນເນື້ອແລະດື່ມໂລຫິດຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຈະນຳຄວາມຈິງອັນໄດ້ຮັບການດົນໃຈໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອອກມາຈາກພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດແຮງອຳນາດຕ່າງໆໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວ ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກຢັບຍັ້ງໄດ້. ຮິມຝີປາກຂອງເດັກນ້ອຍຈະຖືກເປີດອອກເພື່ອປະກາດຄວາມລຶກລັບທີ່ໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຈາກຄວາມນຶກຄິດຂອງມະນຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກສິ່ງທີ່ໂງ່ຈ້າໃນໂລກນີ້ເພື່ອໃຫ້ຄົນມີປັນຍາອັບອາຍ ແລະໄດ້ຊົງເລືອກສິ່ງທີ່ອ່ອນແອໃນໂລກເພື່ອໃຫ້ຄົນທີ່ມີກຳລັງອັບອາຍ.”
“ບໍ່ຄວນນຳພຣະຄຳພີເຂົ້າມາໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກເຮົາເພື່ອໃຫ້ຖືກສອດແຊກຢູ່ລະຫວ່າງຄວາມບໍ່ເຊື່ອ. ພຣະຄຳພີຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນຮາກຖານ ແລະ ເນື້ອຫາຫຼັກຂອງການສຶກສາ. ເປັນຄວາມຈິງທີ່ວ່າພວກເຮົາຮູ້ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ຫຼາຍກວ່າໃນອະດີດ, ແຕ່ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະຕ້ອງຮຽນຮູ້. ພຣະຄຳພີຄວນຖືກໃຊ້ເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ແລະ ຄວນໄດ້ຮັບການຖືວ່າເປັນສິ່ງທຳອິດ, ສິ່ງສຸດທ້າຍ, ແລະ ສິ່ງດີເລີດທີ່ສຸດໃນທຸກສິ່ງ. ແລ້ວການເຕີບໂຕຝ່າຍວິນຍານອັນແທ້ຈິງຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ນັກຮຽນຈະພັດທະນາລັກສະນະສາສະໜາອັນສົມບູນແຂງແຮງ, ເພາະພວກເຂົາກິນເນື້ອ ແລະ ດື່ມໂລຫິດຂອງພຣະບຸດພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ຖ້າບໍ່ໄດ້ຮັບການເຝົ້າລະວັງ ແລະ ບຳລຸງລ້ຽງ, ສຸຂະພາບຂອງຈິດວິນຍານຈະຊຸດໂຊມລົງ. ຈົ່ງຢູ່ໃນທາງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ. ຈົ່ງສຶກສາພຣະຄຳພີ. ຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຢ່າງສັດຊື່ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ. ພຣະອົງຜູ້ບໍ່ປ່ອຍໃຫ້ການງານອັນສັດຊື່ໃດໆປາດສະຈາກບຳເໜັດລາງວັນ ຈະຊົງສວມມົງກຸດໃຫ້ແກ່ທຸກການກະທຳແຫ່ງຄວາມພັກດີ ແລະ ຄວາມຊື່ສັດສຸດຕົງ ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍພິເສດແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມໂປດປານຂອງພຣະອົງ.” Review and Herald, August 17, 1897.