A Word of Clarification
ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການຊີ້ແຈງ
Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.
ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມກະກຽມບົດຖອດຄວາມຂອງ Habakkuk’s Two Tables ເພື່ອແປເປັນພາສາຕ່າງໆທີ່ມີຢູ່ໃນເວັບໄຊຂອງພວກເຮົາ. ພາລະກິດໃນການປ່ຽນການນຳສະເໜີທີ່ເວົ້າໄວ້ໃຫ້ເປັນການນຳສະເໜີໃນຮູບຂຽນນັ້ນ ເປັນວຽກທີ່ຫນັກກວ່າທີ່ອາດຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຂັ້ນຕອນອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຜ່ານເພື່ອປ່ຽນການນຳສະເໜີທີ່ເວົ້າໄວ້ໃຫ້ເປັນການນຳສະເໜີໃນຮູບຂຽນ ພ້ອມທັງບັນຫາອັນຈຳເປັນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການແປເນື້ອຫານັ້ນໃນທີ່ສຸດເປັນພາສາຕ່າງໆໃນເວັບໄຊ. ພວກເຮົາຫາກໍເລີ່ມການກວດແກ້ສຳນວນຕົ້ນສະບັບຂອງການນຳສະເໜີຊຸດທຳອິດໃນຈຳນວນເກົ້າສິບຫ້າບົດ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຄົ້ນພົບອີກຂັ້ນຕອນໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຜ່ານເຊັ່ນກັນ. ສິ່ງນັ້ນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບການພັດທະນາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງຂ່າວສານນີ້ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1989 ຈົນເຖິງປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ.
In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.
ໃນບັນດາການນຳສະເໜີເມື່ອປະມານສິບຫ້າປີກ່ອນ ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ໃນເວລານັ້ນຍັງຢູ່ໃນຂັ້ນຕົ້ນຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈ. ຄວາມຈິງປະການທຳອິດໃນບັນດານັ້ນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຊີ້ແຈງ ຄືການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດ Millerite. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງເມື່ອຄຣິດຈັກໂປຣເທສແຕນເລີ່ມປິດປະຕູຂອງຕົນຕໍ່ຕ້ານການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຂອງ Miller ຄຽງຄູ່ໄປກັບການສິ້ນສຸດຂອງປີ 1843. William Miller ໄດ້ດຳເນີນງານໂດຍອີງໃສ່ວິທີຄຳນວນເວລາຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງລາວເຊື່ອວ່າລະບຸໄດ້ວ່າ ປີ 1843 ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1843 ແລະສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ລາວໄດ້ຄິດວ່າ ຄຳພະຍາກອນສາມປະການທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ຖືກບັນຈຸໄວ້ໃນແຜນພູມສັກສິດສອງແຜ່ນນັ້ນ ຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843, ແລະລາວເຊື່ອວ່າ ປີນັ້ນສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ລາວຜິດພາດຢູ່ສອງປະການ.
The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.
ຄຳພະຍາກອນສາມປະການຄື 1335 ວັນໃນດານີເອນ ບົດ 12, 2520 ປີແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນເລວີນິຕິ ບົດ 26, ແລະ 2300 ວັນໃນດານີເອນ ບົດ 8 ໄດ້ຖືກ Miller ເຂົ້າໃຈວ່າສິ້ນສຸດລົງໃນເດືອນມີນາ ຄ.ສ. 1844. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພາ Samuel Snow ໃຫ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນສິ້ນສຸດລົງບໍ່ແມ່ນໃນ ຄ.ສ. 1843, ແຕ່ແມ່ນໃນ ຄ.ສ. 1844; ແຕ່ Snow ຍັງໄດ້ເລີ່ມນຳໃຊ້ວິທີຄິດໄລ່ເວລາແບບ Karite ອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນວິທີນຳໃຊ້ເວລາທີ່ Miller ໄດ້ໃຊ້ມາ. Miller ໄດ້ໃຊ້ວິທີຄິດໄລ່ເວລາແບບ Rabbinic/ອີງຕາມວັນສະເໝີກາງວັນກາງຄືນ, ຊຶ່ງກຳນົດປີໂດຍນັບຈາກລະດູບານໄມ້ຜຸດໜຶ່ງໄປຫາລະດູບານໄມ້ຜຸດຖັດໄປ.
When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.
ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ນຳສະເໜີສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ, ພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມເປັນຈິງທາງປະຫວັດສາດນີ້ ແລະ ກຳລັງໃຊ້ປະສົບການຂອງມິນເລີເພື່ອກຳນົດວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ເປັນການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເຂົ້າໃຈ, ແລະ ຍັງເຂົ້າໃຈຢູ່, ວ່າການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນສອດຄ່ອງກັບເວລາທີ່ພວກໂປຣແຕສແຕນໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງມິນເລີກ່ຽວກັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະ ຂໍ້ຄວາມຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຈຸດອ້າງອີງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.
“In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.
“ໃນເດືອນມິຖຸນາ ຄ.ສ. 1842 ທ່ານມິນເລີໄດ້ບັນຍາຍເປັນຊຸດຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານທີ່ໂບດຖະໜົນ Casco ໃນເມືອງ Portland. ຂ້າພະເຈົ້າຖືວ່າເປັນພຣະຄຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການບັນຍາຍເຫຼົ່ານີ້; ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທໍ້ແທ້ໃຈ ແລະບໍ່ຮູ້ສຶກວ່າຕົນໄດ້ຕຽມພ້ອມທີ່ຈະພົບພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ການບັນຍາຍເປັນຊຸດຄັ້ງທີສອງນີ້ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຕື່ນເຕັ້ນໃນເມືອງຫຼາຍກວ່າຄັ້ງທຳອິດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ນອກຈາກບາງກຸ່ມທີ່ຍັງເປີດຮັບ, ນິກາຍຕ່າງໆໄດ້ປິດປະຕູໂບດຂອງຕົນບໍ່ໃຫ້ທ່ານມິນເລີເຂົ້າ. ຄຳເທດສະໜາຫຼາຍບົດຈາກເວທີປະກາດຂ່າວຕ່າງໆໄດ້ພະຍາຍາມເປີດໂປງສິ່ງທີ່ຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນຄວາມຜິດພາດອັນຄັ່ງໄຄ້ຂອງຜູ້ບັນຍາຍ; ແຕ່ຝູງຊົນຂອງຜູ້ຟັງທີ່ເປັນກັງວົນໃຈໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການປະຊຸມຂອງທ່ານ, ແລະຫຼາຍຄົນກໍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໄປໃນອາຄານໄດ້. ບັນດາທີ່ປະຊຸມມີຄວາມສະຫງົບ ແລະຕັ້ງໃຈຟັງຢ່າງຜິດປົກກະຕິ.” Life Sketches, 27.
I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ການປິດປະຕູຕໍ່ຂ່າວສານຂອງ Miller ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປະຕິເສດທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະໂດຍສອດຄ້ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບການນັບເວລາແບບ Rabbinic/ອີງຕາມວັນສະເໝີພາກ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງສັນນິຖານວ່າ ວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງປີ 1843. ການນຳສະເໜີຂອງ Miller ທີ່ Portland ໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842 ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນ waymark ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການປະຕິເສດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 18 ເມສາ 1844, ແຕ່ໃນເວລາຂອງການນຳສະເໜີເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ຕະໜັກເຖິງການນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຂອງ Samuel Snow ຕໍ່ການນັບເວລາແບບ Karaite.
In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.
ໃນການນຳສະເໜີຄັ້ງທຳອິດທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມແກ້ໄຂຕົ້ນສະບັບນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມເຫັນວ່າ ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນເວລານັ້ນເບິ່ງເໝືອນຈະຂັດແຍ້ງກັບສິ່ງທີ່ພວກເຮົາສອນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ. ມັນທັງແມ່ນ ແລະ ບໍ່ແມ່ນ. ນັ້ນເປັນພຽງການເນັ້ນໃສ່ການມາເຖິງຢ່າງກ້າວໜ້າຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ອີກທັງເປັນການສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານນີ້ອອກຢ່າງກ້າວໜ້າ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣທ໌. ບັນທຶກເພື່ອການຊີ້ແຈງນີ້ຄວນຈະຕອບສະໜອງຕໍ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ສະດຸດໃຈກັບການລະບຸຂອງພວກເຮົາວ່າ ວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ເປັນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງມິນເລີໄຣທ໌ ແລະ ກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສອນໄວ້ໃນອະດີດ.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.
“ຂໍ້ຄວາມທີໜຶ່ງແລະທີສອງໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 1843 ແລະ 1844, ແລະບັດນີ້ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ພາຍໃຕ້ການປະກາດຂອງຂໍ້ຄວາມທີສາມ; ແຕ່ທັງສາມຂໍ້ຄວາມຍັງຈະຕ້ອງຖືກປະກາດຕໍ່ໄປ. ໃນບັດນີ້ກໍຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງ ບໍ່ນ້ອຍໄປກວ່າເມື່ອກ່ອນເລີຍ ທີ່ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງຖືກກ່າວຊໍ້າແກ່ຜູ້ທີ່ກໍາລັງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ. ໂດຍປາກກາແລະສຽງ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງເປັນຜູ້ປ່າວປະກາດຖ້ອຍຄໍານີ້ ໂດຍສະແດງລໍາດັບຂອງມັນ ແລະການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນຕ່າງໆທີ່ນໍາພາພວກເຮົາໄປເຖິງຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຈະມີຂໍ້ຄວາມທີສາມບໍ່ໄດ້ ຖ້າປາດສະຈາກຂໍ້ຄວາມທີໜຶ່ງແລະທີສອງ. ພວກເຮົາຈະຕ້ອງນໍາຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ມອບໃຫ້ແກ່ໂລກ ໂດຍທາງສິ່ງພິມ ແລະໂດຍຄໍາບັນຍາຍ ໂດຍສະແດງໃນແນວປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ເຖິງສິ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.” Selected Messages, book 2, 104.
Habakkuk's Two Tables 1 of 95
ສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ 1 ຈາກ 95
Introduction to Habakkuk's Two Tables and the Midnight Cry
ບົດນໍາສູ່ສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ ແລະ ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ
In this series, we will be looking at Habakkuk's two tables—the 1843 and 1850 Charts—over an extended period. We will begin by putting the Midnight Cry in place. As mentioned, much of the initial presentations will be review for those familiar with this message, but since we are preparing a series that may be studied by people new to this message, we must lay out some basic ideas for them. We will start with the Midnight Cry, focusing on an aspect found in Ellen White's first vision. Let's read the first paragraph from Christian Experience and Teachings, page 57.
ໃນຊຸດນີ້, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຕາຕະລາງສອງອັນຂອງຮາບາກຸກ—ຕາຕະລາງປີ 1843 ແລະ 1850—ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາອັນຍາວນານ. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຈັດວາງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໃຫ້ຢູ່ໃນບ່ອນຂອງມັນ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້, ການນຳສະເໜີໃນເບື້ອງຕົ້ນຈຳນວນຫຼາຍຈະເປັນການທົບທວນສຳລັບຜູ້ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຂ່າວສານນີ້, ແຕ່ເນື່ອງຈາກວ່າພວກເຮົາກຳລັງຈັດກຽມເປັນຊຸດທີ່ອາດຈະຖືກສຶກສາໂດຍຜູ້ຄົນທີ່ໃໝ່ຕໍ່ຂ່າວສານນີ້, ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງວາງອອກແນວຄວາມຄິດພື້ນຖານບາງປະການໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກເຮົາຈະເລີ່ມດ້ວຍສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ໂດຍມຸ່ງເນັ້ນໄປທີ່ແງ່ມຸມໜຶ່ງທີ່ພົບໃນນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງ Ellen White. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາອ່ານວັກທຳອິດຈາກ Christian Experience and Teachings, ໜ້າ 57.
"It was not long after the passing of time in 1844 that my first open vision was given me. I was visiting Mrs. Haines in Portland, Maine, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine. Five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as never before."
ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກເວລາໃນປີ 1844 ໄດ້ຜ່ານໄປ ນິມິດອັນແຈ້ງຊັດຄັ້ງທໍາອິດກໍໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງໄປຢາມ ນາງ Haines ຢູ່ເມືອງ Portland, Maine, ຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງອັນເປັນທີ່ຮັກໃນພຣະຄຣິດ ຜູ້ທີ່ດວງໃຈຂອງນາງໄດ້ຜູກພັນແນບສະໜິດກັບດວງໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ພວກເຮົາຫ້າຄົນ ລ້ວນແຕ່ເປັນແມ່ຍິງ ໄດ້ຄຸກເຂົ່າລົງຢ່າງສະຫງົບຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງຄອບຄົວ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ ລິດເດດແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖິດເໜືອຂ້າພະເຈົ້າ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນມາກ່ອນ.
These five women, whose hearts were knit with Sister White, were not opposing any manifestation of the power of God. Notably, they were all women, representing the church, and there were five of them, which can be seen as five wise virgins. This is simply an observation.
ແມ່ຍິງທັງຫ້າຄົນນີ້, ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຂອງພວກນາງຜູກພັນຢ່າງແນບແໜ້ນກັບຊິດສະເຕີ ໄວທ໌, ບໍ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານການສຳແດງໃດໆຂອງຣິດເດດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍສະເພາະ, ພວກນາງລ້ວນແຕ່ເປັນແມ່ຍິງ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະມີຈຳນວນຫ້າຄົນ, ຊຶ່ງອາດຖືກເຫັນວ່າເປັນດັ່ງພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດຫ້າຄົນ. ນີ້ເປັນພຽງຂໍ້ສັງເກດເທົ່ານັ້ນ.
"I seemed to be surrounded with light and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, 'Look again and look a little higher.' At this, I raised my eyes and saw a straight and narrow path cast up high above the world. On this path, the Advent people were traveling to the city, which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the Midnight Cry. This light shone all along the path and gave light for their feet so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."
ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກດັ່ງຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍແສງສະຫວ່າງ ແລະດັ່ງກຳລັງຖືກຍົກຂຶ້ນສູງໆ ອອກໄປຈາກໂລກ. ຂ້າພະເຈົ້າຫັນໄປເພື່ອຊອກຫາພວກຜູ້ຄອຍຖ້າການສະເດັດມາໃນໂລກ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດພົບເຂົາໄດ້, ເມື່ອມີສຽງໜຶ່ງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງອີກຄັ້ງ ແລະຈົ່ງເບິ່ງໃຫ້ສູງຂຶ້ນອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ.” ເມື່ອເປັນດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເງີຍຕາຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເຫັນທາງອັນຊື່ຕົງ ແລະຄັບແຄບ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນໄວ້ສູງເໜືອໂລກ. ບົນທາງນີ້ ພວກຜູ້ຄອຍຖ້າການສະເດັດມາໄດ້ກຳລັງເດີນທາງໄປສູ່ນະຄອນ ຊຶ່ງຢູ່ທີ່ປາຍສຸດອັນໄກຂອງທາງນັ້ນ. ພວກເຂົາມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຖືກຕັ້ງໄວ້ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາຢູ່ຕົ້ນທາງ, ຊຶ່ງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ນັ້ນຄື “ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.” ແສງນີ້ສ່ອງສະຫວ່າງໄປຕາມທາງຕະຫຼອດ ແລະໃຫ້ແສງແກ່ຕີນຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອພວກເຂົາຈະບໍ່ສະດຸດ. ຖ້າພວກເຂົາຈ້ອງຕາໄວ້ທີ່ພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ຂ້າງໜ້າພວກເຂົາເລັກນ້ອຍ ນຳພາພວກເຂົາໄປສູ່ນະຄອນ, ພວກເຂົາກໍປອດໄພ. ແຕ່ບໍ່ຊ້າ ບາງຄົນກໍເກີດຄວາມເມື່ອຍອ່ອນ ແລະເວົ້າວ່າ ນະຄອນນັ້ນຍັງອີກໄກຫຼາຍ, ແລະພວກເຂົາຄາດຫວັງວ່າຄົງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນນັ້ນກ່ອນນີ້ແລ້ວ. ແລ້ວພຣະເຢຊູຈະຊົງໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ພວກເຂົາ ໂດຍການຍົກພຣະຫັດຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ, ແລະຈາກພຣະກອນຂອງພຣະອົງກໍມີແສງສະຫວ່າງອອກມາ ແກວ່ງໄຫວຢູ່ເໜືອຂະບວນຜູ້ຄອຍຖ້າການສະເດັດມາ, ແລະພວກເຂົາຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ “Alleluia!” ຄົນອື່ນໆ ກັບປະຕິເສດແສງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາຢ່າງຜື່ນຜັນ ແລະເວົ້າວ່າ ບໍ່ແມ່ນພຣະເຈົ້າທີ່ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາອອກມາໄກເຖິງພຽງນີ້. ແສງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາກໍດັບລົງ, ປະໃຫ້ຕີນຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດສະໜິດຢ່າງສົມບູນ, ແລະພວກເຂົາກໍສະດຸດ ແລະສູນເສຍການເຫັນເປົ້າໝາຍ ແລະພຣະເຢຊູ, ແລ້ວຕົກອອກຈາກທາງລົງໄປສູ່ໂລກເບື້ອງລຸ່ມ ອັນມືດມົນ ແລະຊົ່ວຮ້າຍ.
William Miller and the Midnight Cry
ວິນລຽມ ມິນເລີ ແລະ ການຮ້ອງເອີ້ນໃນຍາມທ່ຽງຄືນ
In this first presentation, after establishing a few points, we will discuss the Low Hampton Conference of Adventists in December 1844. At this conference, some Millerites gathered, and William Miller rejected the understanding of the Midnight Cry. The logic here is that this vision, while for all of us, was especially for William Miller.
ໃນການນຳສະເໜີຄັ້ງທຳອິດນີ້ ຫຼັງຈາກໄດ້ວາງຈຸດສຳຄັນບາງປະການແລ້ວ ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງກອງປະຊຸມ Low Hampton ຂອງພວກ Adventists ໃນເດືອນທັນວາ ປີ 1844. ໃນກອງປະຊຸມນີ້ ມີພວກ Millerites ບາງຄົນໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ ແລະ William Miller ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງ Midnight Cry. ເຫດຜົນຕາມຕັກກະນີ້ກໍຄື ນິມິດນີ້ ແມ່ນແມ່ນຈະສຳລັບພວກເຮົາທຸກຄົນ ແຕ່ໂດຍສະເພາະແລ້ວ ມັນແມ່ນສຳລັບ William Miller.
In that same month, William Miller denied the light behind them—the Midnight Cry—which would cause him to fall off the path to the wicked world below. We will explore the implications of this. Historical evidence shows that the Millerites all believed they were fulfilling the parable of the ten virgins; it was common knowledge among them. We will show that William Miller had an understanding of what the Midnight Cry was. Miller believed the Midnight Cry was the judgment hour message of Daniel 8:14 and Revelation 14:6-9. He believed the message he began proclaiming in the early 1830s was the Midnight Cry, 'Behold, the bridegroom cometh,' and that Jesus was coming to the world as the bridegroom.
ໃນເດືອນດຽວກັນນັ້ນ ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ—ຄືສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ—ຊຶ່ງຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານຕົກອອກຈາກທາງລົງໄປສູ່ໂລກຂອງຄົນຊົ່ວທີ່ຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ. ພວກເຮົາຈະສຳຫຼວດເຖິງນັຍສຳຄັນຂອງເລື່ອງນີ້. ຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດສະແດງວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ທັງໝົດເຊື່ອວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດລົງ; ນີ້ເປັນຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ. ພວກເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ວິນລຽມ ມິນເລີ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນແມ່ນຫຍັງ. ມິນເລີເຊື່ອວ່າ ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນແມ່ນຂ່າວສານເຣື່ອງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາ ຂອງ Daniel 8:14 ແລະ Revelation 14:6-9. ທ່ານເຊື່ອວ່າ ຂ່າວສານທີ່ທ່ານໄດ້ເລີ່ມປະກາດໃນຊ່ວງຕົ້ນທົດສະວັດ 1830 ນັ້ນ ແມ່ນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, “ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ,” ແລະວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງສະເດັດມາສູ່ໂລກໃນຖານະເຈົ້າບ່າວ.
For most of Millerite history, they believed they were fulfilling the parable of the ten virgins, but they thought the Midnight Cry described the message they had been proclaiming. However, by the summer of 1844, a new and correct understanding emerged: the Midnight Cry was the Seventh Month movement, with Jesus expected to come on the tenth day of the seventh month. That was the true Midnight Cry. When Miller rejected the true Midnight Cry in December 1844, he was rejecting the history of the summer of 1844 and reverting to his earlier position that it was just the general message from the 1830s. Understanding the dynamics of the Midnight Cry is crucial. If you do not understand the 2520 as the Millerites did, you cannot understand the Midnight Cry. If you cannot understand the Midnight Cry as the Millerites did, you fall off the path to the wicked world below.
ສໍາລັບປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມ Millerite ເປັນສ່ວນໃຫຍ່, ພວກເຂົາເຊື່ອວ່າຕົນກໍາລັງເຮັດໃຫ້ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນສໍາເລັດເປັນຈິງ, ແຕ່ພວກເຂົາຄິດວ່າ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ໄດ້ພັນລະນາເຖິງຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງປະກາດຢູ່. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພໍເຖິງລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844, ຄວາມເຂົ້າໃຈໃໝ່ທີ່ຖືກຕ້ອງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ: ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ແມ່ນການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ, ໂດຍທີ່ໄດ້ຄາດໝາຍວ່າພຣະເຢຊູຈະສະເດັດມາໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ. ນັ້ນແຫຼະແມ່ນ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ທີ່ແທ້ຈິງ. ເມື່ອ Miller ປະຕິເສດ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ທີ່ແທ້ຈິງ ໃນເດືອນທັນວາ 1844, ລາວກໍາລັງປະຕິເສດປະຫວັດສາດຂອງລະດູຮ້ອນປີ 1844 ແລະກັບຄືນໄປສູ່ຈຸດຍືນເກົ່າຂອງລາວວ່າ ນັ້ນເປັນພຽງຂ່າວສານທົ່ວໄປຈາກຊ່ວງທົດສະວັດ 1830 ເທົ່ານັ້ນ. ການເຂົ້າໃຈກົດໄກຂອງ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ແມ່ນສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈ 2520 ດັ່ງທີ່ກຸ່ມ Millerite ເຂົ້າໃຈ, ທ່ານກໍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ໄດ້. ຖ້າທ່ານບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ກຸ່ມ Millerite ເຂົ້າໃຈ, ທ່ານກໍຈະຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງລົງໄປສູ່ໂລກຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ຂ້າງລຸ່ມ.
In this presentation, we will start with some truths on the chart that are openly rejected by Adventism today. The Biblical Research Institute of the Seventh-day Adventist Church and most Adventist theologians reject the 2520. We will address this biblically as we proceed, but initially, we will show that Ellen White fully endorses the 2520. The Institute and most theologians also reject the pioneer understanding of the Daily. We will show that rejecting the pioneer understanding of the Daily being paganism is rejecting the spirit of prophecy. The Institute also publicly rejects the pioneer understanding of the trumpets—the Fifth and Sixth Trumpet. We will begin by showing that rejecting the pioneer understanding of the trumpets is rejecting the Spirit of Prophecy.
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
Today, most Adventists are vague at best about the 1290 and the 1335. Without the pioneer understanding of the 1335, there is no biblical justification for identifying the tarrying time that began on March 22, 1844. Without understanding the tarrying time, one cannot grasp the dynamics of the Midnight Cry. Without understanding the Midnight Cry, one falls off the path to the wicked world below. We will show these truths on the chart in terms of the clear endorsement of the Spirit of Prophecy, and then dissect them from the Word of God. But first, we need to see what surrounded Millerite history and what produced the Midnight Cry.
ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຊາວແອດເວນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ ຢ່າງດີທີ່ສຸດກໍຍັງມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄຸມເຄືອເກືອບຈະທັງໝົດ ກ່ຽວກັບ 1290 ແລະ 1335. ຖ້າປາດສະຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບ 1335 ແລ້ວ ກໍຈະບໍ່ມີການຮັບຮອງທາງພຣະຄຳພີໃດໆ ສຳລັບການລະບຸເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ຖ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈກົນໄກຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້. ຖ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງ ລົງໄປສູ່ໂລກຊົ່ວຮ້າຍທີ່ຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ. ພວກເຮົາຈະສະແດງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ໃນແຜນພາບ ໂດຍອ້າງອີງຕາມການຮັບຮອງຢ່າງຊັດແຈ້ງຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລ້ວຈຶ່ງແຍກວິເຄາະມັນອອກຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຫັນວ່າ ສິ່ງໃດແດ່ໄດ້ຫ້ອມລ້ອມປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍ Millerite ແລະສິ່ງໃດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.
Millerite History and the Arrival of the First Angel
ປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ແລະ ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ
We begin with Uriah Smith from Thoughts on Daniel and Revelation, page 521, to show the Millerite history and address 1798. Uriah Smith writes, 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' In Revelation 10, a mighty angel comes down from heaven with a little book open in his hand. Ellen White informs us that this mighty angel is Jesus Christ, and the little book is the Book of Daniel. By the end of chapter ten, John is told to eat the little book, which will be sweet in his mouth and bitter in his stomach. John represents the Millerite history, where the message of Daniel is sweet but leads to bitter disappointment. The mighty angel of Revelation 10, according to the pioneers, is the first angel of Revelation 14—they are the same angel.
ພວກເຮົາເລີ່ມດ້ວຍ Uriah Smith ຈາກ Thoughts on Daniel and Revelation, ໜ້າ 521, ເພື່ອສະແດງປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ແລະກ່າວເຖິງປີ 1798. Uriah Smith ຂຽນວ່າ, “The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.” ໃນ Revelation 10, ມີທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ ໂດຍມີໜັງສືນ້ອຍທີ່ເປີດຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ. Ellen White ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດອົງນີ້ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະໜັງສືນ້ອຍນັ້ນຄືພຣະທຳດານີເອນ. ເມື່ອເຖິງທ້າຍຂອງບົດທີສິບ, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ກິນໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ, ຊຶ່ງຈະຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງລາວ ແຕ່ຂົມຢູ່ໃນທ້ອງຂອງລາວ. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດ Millerite, ທີ່ຊຶ່ງຂ່າວສານແຫ່ງດານີເອນເປັນຄວາມຫວານ ແຕ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຜິດຫວັງອັນຂົມຂື່ນ. ຕາມທີ່ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ເຂົ້າໃຈ, ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດໃນ Revelation 10 ກໍຄືທູດອົງທຳອິດໃນ Revelation 14—ພວກເຂົາແມ່ນທູດອົງດຽວກັນ.
We often do not spend much time being specific about these angels in Revelation, but we should. The mighty angel in Revelation 10 is also the angel that William Miller believed was fulfilling the Midnight Cry by accomplishing the work of the first angel of Revelation 14: 'Fear God and give Him glory, for the hour of His judgment is come.' The hour of His judgment refers to Daniel 8:14. These angels identify different aspects of the work accomplished.
ພວກເຮົາມັກຈະບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເວລາຫຼາຍໃນການລະບຸເຖິງທູດສະຫວັນເຫຼົ່ານີ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດຢ່າງຈຳເພາະ, ແຕ່ພວກເຮົາຄວນຈະເຮັດ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອຳນາດໃນ ພຣະນິມິດ 10 ກໍແມ່ນທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນທີ່ William Miller ເຊື່ອວ່າກຳລັງເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນສຳເລັດຜົນ ໂດຍການກະທຳພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນ ພຣະນິມິດ 14 ວ່າ: “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະອົງ ເພາະວ່າເຖິງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງແລ້ວ.” ໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ໝາຍເຖິງ ດານີເອນ 8:14. ທູດສະຫວັນເຫຼົ່ານີ້ລະບຸແງ່ມຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງພາລະກິດທີ່ໄດ້ຖືກກະທຳສຳເລັດ.
Returning to Uriah Smith: 'The chronology of the events of Revelation 10 is further ascertained from the fact that this angel is identical with the first angel of Revelation 14.' He explains what ties them together: both have a special message to proclaim, both utter their proclamation with a loud voice, both use similar language referring to the Creator, and both proclaim time—one swearing that time should be no more, and the other proclaiming the hour of God's judgment has come. The message of Revelation 14:6 is located on this side of the commencement of the time of the end.
ກັບຄືນໄປຫາ Uriah Smith: ‘ລໍາດັບເວລາຂອງເຫດການໃນ ພຣະນິມິດ 10 ຍິ່ງຖືກກໍານົດໃຫ້ແນ່ຊັດຂຶ້ນອີກ ຈາກຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ທູດສະຫວັນອົງນີ້ເປັນອົງດຽວກັນກັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນ ພຣະນິມິດ 14.’ ລາວອະທິບາຍວ່າສິ່ງໃດເປັນສາຍເຊື່ອມທີ່ຜູກພັນພວກເຂົາເຂົ້າດ້ວຍກັນ: ທັງສອງມີຂ່າວສານພິເສດເພື່ອປະກາດ, ທັງສອງເປັ່ງສຽງປະກາດຂອງຕົນດ້ວຍສຽງດັງ, ທັງສອງໃຊ້ພາສາທີ່ຄ້າຍຄືກັນໂດຍອ້າງເຖິງພຣະຜູ້ຊົງສ້າງ, ແລະທັງສອງປະກາດເລື່ອງເວລາ—ອົງໜຶ່ງປະຕິຍານວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະອີກອົງໜຶ່ງປະກາດວ່າໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຂ່າວສານໃນ ພຣະນິມິດ 14:6 ຕັ້ງຢູ່ຟາກນີ້ຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາສຸດທ້າຍ.
Uriah Smith states that the time of the end is 1798, and the message of Revelation 14 comes after that. He writes, 'But the message of Revelation 14:6 is located this side of the commencement of the time at the end. It is a proclamation of the hour of God's judgment come, and hence must have its application in the last generation. Paul did not preach the hour of judgment come. Luther and his coadjutors did not preach it. Paul reasoned of a judgment to come, indefinitely future, and Luther placed it at least three hundred years off from his day. Moreover, Paul warns the church against any such preaching as that the hour of God's judgment has come until a certain time.' In 2 Thessalonians 2:1-3, Paul says that the day of Christ is not at hand until the falling away comes first and the man of sin is revealed. Paul introduces the man of sin, the little horn, the papacy, and covers with a caution the whole period of his supremacy, which continued 1260 years, ending in 1798.
ອູຣີຢາ ສະມິດ ກ່າວວ່າ ເວລາແຫ່ງອະວະສານແມ່ນປີ 1798, ແລະຂ່າວສານໃນ ພຣະນິມິດ 14 ມາພາຍຫຼັງຈາກນັ້ນ. ທ່ານຂຽນວ່າ, “ແຕ່ຂ່າວສານໃນ ພຣະນິມິດ 14:6 ຕັ້ງຢູ່ຝັ່ງນີ້ຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາໃນຕອນທ້າຍ. ມັນເປັນການປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຕ້ອງນຳໄປໃຊ້ກັບຄົນຊົ່ວອາຍຸຮຸ່ນສຸດທ້າຍ. ໂປໂລບໍ່ໄດ້ປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ລູເທີ ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ປະກາດເຊັ່ນນັ້ນ. ໂປໂລໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນເຖິງການພິພາກສາທີ່ຈະມາ, ໃນອະນາຄົດທີ່ຍັງບໍ່ກຳນົດແນ່ຊັດ, ແລະລູເທີໄດ້ວາງມັນໄວ້ຢ່າງນ້ອຍສາມຮ້ອຍປີຫ່າງອອກໄປຈາກສະໄໝຂອງທ່ານ. ນອກຈາກນັ້ນ, ໂປໂລເຕືອນຄຣິສຕະຈັກບໍ່ໃຫ້ມີການປະກາດຢ່າງນັ້ນວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ຈົນກວ່າຈະເຖິງເວລາໜຶ່ງ.” ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ 2:1-3, ໂປໂລກ່າວວ່າ ວັນແຫ່ງພຣະຄຣິດຍັງບໍ່ໃກ້ເຂົ້າມາ ຈົນກວ່າການຫຼົງໄປຈະມາກ່ອນ ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບຈະຖືກເປີດເຜີຍ. ໂປໂລໄດ້ນຳສະເໜີມະນຸດແຫ່ງບາບ, ເຂົານ້ອຍ, ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະໄດ້ຄຸ້ມຄອງໄລຍະເວລາທັງໝົດແຫ່ງການມີອຳນາດສູງສຸດຂອງມັນດ້ວຍຄຳເຕືອນ, ຊຶ່ງໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ເນື່ອງ 1260 ປີ, ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798.
In 1798, the restriction against proclaiming the day of Christ at hand ceased. The time of the end commenced, and the seal was taken from the little book. Since then, the angel of Revelation 14 has gone forth. Uriah Smith says, 'If you will see it,' since 1798, the first angel's message has gone forth. In 1798, the first angel of Revelation 14 arrives in history—this is the pioneer understanding. Since then, the angel of Revelation 14 has proclaimed the hour of God's judgment come, and the angel of chapter ten has taken his stand on the sea and the land, swearing that time should be no more. Their identity is unquestionable. All arguments that locate one are effective for the other. The present generation is witnessing the fulfillment of these two prophecies. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full and circumstantial accomplishment.
ໃນປີ 1798 ຂໍ້ຈໍາກັດຕໍ່ການປະກາດວ່າວັນຂອງພຣະຄຣິດໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຕາປະທັບໄດ້ຖືກເປີດອອກຈາກປື້ມນ້ອຍ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ອອກໄປ. Uriah Smith ກ່າວວ່າ, “ຖ້າທ່ານຈະເຫັນມັນ,” ນັບແຕ່ປີ 1798 ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ອອກໄປແລ້ວ. ໃນປີ 1798 ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ມາຮອດໃນປະຫວັດສາດ—ນີ້ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ປະກາດວ່າຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແລະທູດສະຫວັນໃນບົດທີສິບໄດ້ຢືນຢັນຕໍາແໜ່ງຂອງຕົນເທິງທະເລແລະແຜ່ນດິນ, ສາບານວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ອັດຕະລັກຂອງພວກເຂົາແມ່ນປາສະຈາກຂໍ້ສົງໄສ. ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງທັງປວງທີ່ກໍານົດຕໍາແໜ່ງຂອງອົງໜຶ່ງ ກໍມີຜົນໃຊ້ໄດ້ສໍາລັບອີກອົງໜຶ່ງເຊັ່ນກັນ. ຄົນຮຸ່ນປະຈຸບັນກໍາລັງເຫັນການສໍາເລັດເປັນຈິງຂອງຄໍາພະຍາກອນທັງສອງນີ້. ໃນການປະກາດເຣື່ອງການສະເດັດມາ, ໂດຍສະເພາະຕັ້ງແຕ່ 1840 ຫາ 1844, ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການສໍາເລັດຢ່າງເຕັມບໍລິບູນແລະຢ່າງລະອຽດຮອບດ້ານຂອງພວກມັນ.
Smith marks 1840 and 1844 in reference to the first angel of Revelation 14 arriving in 1798, but also marks the first angel in 1840, where the message is empowered. In the preaching of the advent, especially from 1840 to 1844, began their full accomplishment. The angel's position with one foot on the sea and one on the land denotes the wide extent of his proclamation. The message would cross the ocean and extend to various nations, and the advent proclamation did go to every missionary station in the world. From 1840, the first angel's message, according to Ellen White, was carried to every mission station in the world. This was accomplished when the year-day principle of Bible prophecy was confirmed with the collapse of the Ottoman Empire. We are not dealing with the details at this point, but setting the stage for the Millerite history and the dynamics of the Midnight Cry.
Smith ໄດ້ກຳນົດປີ 1840 ແລະ 1844 ໃນການອ້າງເຖິງທູດອົງທຳອິດແຫ່ງ Revelation 14 ທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1798, ແຕ່ກໍຍັງກຳນົດທູດອົງທຳອິດໄວ້ໃນປີ 1840 ດ້ວຍ, ບ່ອນທີ່ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ. ໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາ, ໂດຍສະເພາະແຕ່ປີ 1840 ຫາ 1844, ການສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຕຳແໜ່ງຂອງທູດ ທີ່ມີຕີນຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງທະເລ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ສະແດງເຖິງຂອບເຂດອັນກວ້າງຂວາງຂອງການປະກາດຂອງເຂົາ. ຂ່າວສານນັ້ນຈະຂ້າມມະຫາສະມຸດ ແລະແຜ່ຂະຫຍາຍໄປສູ່ນານາຊາດຕ່າງໆ, ແລະການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາກໍໄດ້ໄປເຖິງທຸກສະຖານີມິຊັນນາລີໃນໂລກ. ນັບແຕ່ປີ 1840 ເປັນຕົ້ນມາ, ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດ, ຕາມທີ່ Ellen White ໄດ້ກ່າວໄວ້, ໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນໃນໂລກ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ສຳເລັດລົງເມື່ອຫຼັກການປີ-ວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍການລົ້ມສະຫຼາຍຂອງຈັກກະພັດ Ottoman. ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາຍັງບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາລາຍລະອຽດຕ່າງໆ, ແຕ່ກຳລັງຈັດວາງພື້ນຫຼັງໄວ້ສຳລັບປະຫວັດສາດຂອງ Millerite ແລະພະລັງການເຄື່ອນໄຫວຂອງ Midnight Cry.
Key Historical Events: 1833 and the Falling of the Stars
ເຫດການສຳຄັນທາງປະຫວັດສາດ: ປີ 1833 ແລະ ການຕົກຂອງດາວທັງຫຼາຍ
In 1833, the falling of the stars occurred. Ellen White comments in The Great Controversy, page 333: 'In 1833, two years after Miller began to present in public the evidences of Christ's soon coming, the last of the signs appeared which were promised by the Saviour as tokens of His second advent. Said Jesus: "The stars shall fall from heaven." Matthew 24:29. And John in the Revelation declared, as he beheld in vision the scenes that should herald the day of God: "The stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind." Revelation 6:13. This prophecy received a striking and impressive fulfillment in the great meteoric shower of November 13, 1833.'
ໃນປີ 1833 ໄດ້ເກີດມີການຕົກລົງຂອງດາວທັງຫຼາຍ. ນາງ Ellen White ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນໜັງສື The Great Controversy, ໜ້າ 333 ວ່າ: “ໃນປີ 1833, ສອງປີຫຼັງຈາກ Miller ເລີ່ມນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະເຖິງຫຼັກຖານທັງຫຼາຍວ່າພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາໃນບໍ່ຊ້າ, ເຄື່ອງໝາຍສຸດທ້າຍກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ຊຶ່ງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງສັນຍາໄວ້ວ່າເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຕັດວ່າ: ‘ດາວທັງຫຼາຍຈະຕົກຈາກຟ້າສະຫວັນ.’ Matthew 24:29. ແລະ John ໃນໜັງສືພຣະນິມິດໄດ້ປະກາດວ່າ, ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນໃນນິມິດເຖິງເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນລາງບອກລ່ວງໜ້າເຖິງວັນແຫ່ງພຣະເຈົ້າວ່າ: ‘ດາວທັງຫຼາຍໃນຟ້າສະຫວັນໄດ້ຕົກລົງມາຍັງແຜ່ນດິນໂລກ ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອສັ່ນຫຼົ່ນໝາກອ່ອນຂອງມັນ ເມື່ອຖືກລົມແຮງເຂຍ່າ.’ Revelation 6:13. ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ຮັບການສຳເລັດຢ່າງໂດດເດັ່ນແລະນ່າປະທັບໃຈ ໃນຝົນດາວຕົກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເມື່ອວັນທີ 13 ພະຈິກ 1833.”
William Miller's testimony recounts: 'On Saturday after breakfast—in the summer of 1833, I sat down at my desk to examine some point, and as I rose to go out to work, it came home to me with more force than ever, "Go and tell it to the world." The impression was so sudden and came with such force that I settled down into my chair saying, "I can't go, Lord." "Why not?" seemed to be the response, and then all my excuses came up, my want of ability, but my distress became so great I entered into a solemn covenant with God that if He would open the way, I would go and perform my duty to the world. "What do you mean by opening the way?" seemed to come to me. Why, said I, if I should have an invitation to speak publicly in any place, I will go and tell them what I find in the Bible about the Lord's coming. Instantly all my burden was gone. And I rejoiced that I should not probably be thus called upon, for I'd never had such an invitation, my trials were not known, and I had but little expectation of being invited to any field of labor. In about a half an hour from this time, before I'd left the room, a son of Mr. Guilford of Dresden, about sixteen miles from my residence, came in and said that his father had sent for me and wished me to go home with him, supposing that he'd wish to see me on some business. I asked him what he wanted. He replied that there was to be no preaching in their church the next day, and his father wished to have me come and talk to the people on the subject of the Lord's coming. I was immediately angry with myself for having made the covenant I had. I rebelled at once against the Lord and determined not to go. I left the boy without giving him any answer and retired in great distress to a grove nearby. Then I struggled with the Lord for about an hour, endeavoring to release myself from the covenant I had made with him, but I could get no relief. It was impressed upon my conscience, "Will you make a covenant with God and break it so soon?" and the exceeding sinfulness of thus doing overwhelmed me. I finally submitted and promised the Lord that if He would sustain me, I would go, trusting in Him to give me grace and ability to perform all He should require of me. I returned to the house and found the boy still waiting. He remained till after dinner, and I returned with him to Dresden.' This is how Miller, in the summer of 1833, began to publicly present the message. In December 1833, the falling of the stars added solemnity to his message.
ຄຳພະຍານຂອງ William Miller ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ: ‘ໃນວັນເສົາ ຫຼັງຈາກຮັບປະທານອາຫານເຊົ້າ—ໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1833, ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງລົງທີ່ໂຕະຂຽນໜັງສືຂອງຂ້າພະເຈົ້າເພື່ອພິຈາລະນາບາງປະເດັນໜຶ່ງ, ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າລຸກຂຶ້ນເພື່ອອອກໄປເຮັດວຽກ, ຂໍ້ຄວາມນີ້ໄດ້ເຂົ້າມາໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍພະລັງຫນັກແຮງຍິ່ງກວ່າທຸກຄັ້ງກ່ອນ, “ຈົ່ງໄປ ແລະປະກາດສິ່ງນີ້ແກ່ໂລກ.” ຄວາມປະທັບໃຈນັ້ນເກີດຂຶ້ນກະທັນຫັນ ແລະມາດ້ວຍພະລັງຢ່າງຫນັກຈົນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຊຸດຕົວລົງໃນເກົ້າອີ້ພ້ອມກັບກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄປບໍ່ໄດ້, ພຣະອົງເຈົ້າ.” “ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່?” ຄືດັ່ງມີຄຳຕອບກັບມາ, ແລ້ວຂໍ້ແກ້ຕົວທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍປາກົດຂຶ້ນ, ຄືຄວາມຂາດແຄນຄວາມສາມາດຂອງຕົນ; ແຕ່ຄວາມທຸກໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າໜັກຫນ່ວງຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາອັນເຄັ່ງຂຶມກັບພຣະເຈົ້າວ່າ ຖ້າພຣະອົງຈະເປີດທາງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປ ແລະປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຕໍ່ໂລກ. “ທ່ານໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ ໂດຍຄຳວ່າເປີດທາງ?” ຄືດັ່ງມີຄຳນີ້ເຂົ້າມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ. ອ້າວ, ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຄຳເຊີນໃຫ້ໄປກ່າວຕໍ່ສາທາລະນະໃນບ່ອນໃດໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄປ ແລະບອກເຂົາທັງຫຼາຍເຖິງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າພົບໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນທັນທີນັ້ນ ພາລະອັນໜັກອຶ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຫາຍໄປໝົດ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍຊື່ນຊົມຍິນດີວ່າ ບາງທີອາດຈະບໍ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄຳເຊີນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ; ການທົດລອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ແກ່ຄົນອື່ນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍມີຄວາມຄາດໝາຍພຽງເລັກນ້ອຍຫຼາຍວ່າຈະຖືກເຊີນໄປໃນຂອບເຂດແຫ່ງການຮັບໃຊ້ໃດໜຶ່ງ. ປະມານເຄິ່ງຊົ່ວໂມງຕໍ່ຈາກເວລານັ້ນ, ກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະອອກຈາກຫ້ອງ, ລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງຂອງທ່ານ Guilford ຈາກ Dresden, ຫ່າງຈາກທີ່ພັກອາໄສຂອງຂ້າພະເຈົ້າປະມານສິບຫົກໄມ, ໄດ້ເຂົ້າມາ ແລະກ່າວວ່າ ບິດາຂອງເຂົາໄດ້ໃຫ້ມາເຊີນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະປາດຖະໜາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປບ້ານກັບເຂົາ, ໂດຍຄິດວ່າບາງທີລາວຄົງປາດຖະໜາພົບຂ້າພະເຈົ້າເພາະທຸລະບາງຢ່າງ. ຂ້າພະເຈົ້າຖາມເຂົາວ່າລາວຕ້ອງການຫຍັງ. ເຂົາຕອບວ່າ ໃນວັນຖັດໄປຈະບໍ່ມີການເທດສະໜາໃນໂບດຂອງພວກເຂົາ, ແລະບິດາຂອງເຂົາປາດຖະໜາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປ ແລະກ່າວກັບປະຊາຊົນໃນເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນທັນທີນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໂກດຕົນເອງທັນທີ ເພາະໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍານັ້ນຂຶ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າກະບົດຂຶ້ນທັນທີຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຕັດສິນໃຈວ່າຈະບໍ່ໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຈາກເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳຕອບໃດແກ່ເຂົາ ແລະຖອຍຕົວໄປຫາດົງໄມ້ໃກ້ໆ ດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະມານໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ, ພະຍາຍາມປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກພັນທະສັນຍາທີ່ໄດ້ເຮັດໄວ້ກັບພຣະອົງ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຫາຄວາມຜ່ອນຄາຍບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ມີຄວາມປະທັບຢູ່ໃນຈິດສຳນຶກຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າຈະເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ແລ້ວຈະຜິດສັນຍານັ້ນໃນໄວເພີຍນີ້ບໍ?” ແລະຄວາມບາບອັນຫນັກຫນ່ວງເກີນປະມານຂອງການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນກໍຖາໂຖມທັບຖົມຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນທີ່ສຸດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈຳນົນຍອມ ແລະສັນຍາຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວ່າ ຖ້າພຣະອົງຈະຄ້ຳຈູນຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະໄປ, ໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະອົງໃຫ້ປະທານພຣະຄຸນແລະຄວາມສາມາດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອປະຕິບັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຮຽກຮ້ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າກັບເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ ແລະພົບວ່າເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນຍັງຄົງລໍຖ້າຢູ່. ເຂົາຢູ່ຕໍ່ຈົນຫຼັງອາຫານທ່ຽງ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍກັບໄປທີ່ Dresden ພ້ອມກັບເຂົາ.’ ດັ່ງນີ້ແຫຼະ Miller, ໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1833, ໄດ້ເລີ່ມນຳສະເໜີຂ່າວສານນັ້ນຕໍ່ສາທາລະນະ. ໃນເດືອນທັນວາ 1833, ການຕົກຂອງດວງດາວທັງຫຼາຍໄດ້ເພີ່ມຄວາມຂຶ້ນຂຶມອັນສັກສິດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານຂອງລາວ.
1840: The Fulfillment of Prophecy and the Ottoman Empire
1840: ການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນ ແລະ ຈັກກະພັດອົດໂຕມັນ
In 1840, Ellen White comments on a remarkable fulfillment of prophecy. This passage is often controverted in the Spirit of Prophecy, with some arguing that Uriah Smith inserted it into The Great Controversy, but these arguments are unfounded. She is speaking about the sequence of prophetic fulfillment's leading up to 1840, including the falling of the stars and the Dark Day. She writes, 'In the year 1840, another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest.'
ໃນປີ 1840, ເອັນເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວເຖິງການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ໂດດເດັ່ນຢ່າງໜຶ່ງ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ມັກຖືກໂຕ້ແຍ້ງໃນບັນດາຂໍ້ຂຽນແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ໂດຍມີບາງຄົນໂຕ້ຖຽງວ່າ Uriah Smith ໄດ້ແຊກມັນເຂົ້າໄປໃນ The Great Controversy, ແຕ່ຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ມີມູນຄວາມຈິງ. ນາງກຳລັງເວົ້າເຖິງລຳດັບຂອງການສຳເລັດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ປີ 1840, ລວມທັງການຕົກລົງຂອງດາວຕ່າງໆ ແລະ ວັນມືດ. ນາງຂຽນວ່າ, “ໃນປີ 1840, ການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນອັນໂດດເດັ່ນອີກຢ່າງໜຶ່ງ ໄດ້ກະຕຸ້ນຄວາມສົນໃຈຢ່າງກວ້າງຂວາງ.”
She refers to biblical prophecy, not merely a human prediction by Josiah Litch. Two years before, Josiah Litch, a leading minister preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown on August 11, 1840. At the specified time, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the Allied Powers of Europe and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the Advent movement. Men of learning and position united with Miller in preaching and publishing his views, and from 1840 to 1844, the work rapidly extended.
ນາງກ່າວເຖິງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການຄາດຄະເນຂອງມະນຸດໂດຍ Josiah Litch. ສອງປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ Josiah Litch, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຊັ້ນນຳຜູ້ໜຶ່ງໃນການປະກາດເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ, ໄດ້ຕີພິມຄຳອະທິບາຍ Revelation 9 ໂດຍພະຍາກອນລ່ວງໜ້າເຖິງການລົ້ມລົງຂອງຈັກກະພັດ Ottoman. ຕາມການຄຳນວນຂອງລາວ, ອຳນາດນີ້ຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ໃນເວລາທີ່ກຳນົດນັ້ນ ຕຸຣະກີ, ໂດຍຜ່ານທາງທູດຂອງນາງ, ໄດ້ຍອມຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກບັນດາມະຫາອຳນາດພັນທະມິດແຫ່ງຢູໂຣບ ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ວາງຕົນໄວ້ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບັນດາຊາດຄຣິດສະຕຽນ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງພອດີ. ເມື່ອຂ່າວນີ້ເປັນທີ່ຮູ້ກັນ, ມະຫາຊົນເປັນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກຊັກຈູງໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຫຼັກການໃນການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະຂະບວນການ Advent ໄດ້ຮັບແຮງຜັກດັນຢ່າງອັດສະຈັນ. ບັນດາບຸລຸດຜູ້ມີການສຶກສາແລະມີຖານະໄດ້ຮ່ວມກັບ Miller ໃນການປະກາດແລະຕີພິມທັດສະນະຂອງລາວ, ແລະນັບແຕ່ 1840 ຫາ 1844 ພາລະກິດນັ້ນໄດ້ຂະຫຍາຍອອກຢ່າງຮວດເລັວ.
Uriah Smith had told us that the first angel of Revelation 14 arrived in 1798, but it is the same angel as the angel of Revelation 10. In Revelation 10, John is told to take the little book out of the angel's hand and eat it, and it will become sweet in his mouth. The Millerite message became sweet on August 11, 1840, after two years of predicting the collapse of the Ottoman Empire based on the year-day principle of Bible prophecy. When the event was exactly fulfilled, the message they had been proclaiming became sweet in their mouth.
ອູຣີຢາ ສະມິດ ໄດ້ບອກພວກເຮົາວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນ ພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798, ແຕ່ທູດອົງນັ້ນເປັນທູດອົງດຽວກັນກັບທູດໃນ ພຣະນິມິດ 10. ໃນ ພຣະນິມິດ 10, ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ເອົາໜັງສືນ້ອຍອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນ, ແລະມັນຈະຫວານໃນປາກຂອງລາວ. ຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄດ້ກາຍເປັນຫວານໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຫຼັງຈາກໄດ້ພະຍາກອນເຖິງການລົ້ມສະລາຍຂອງຈັກກະພັດອົດໂຕມັນເປັນເວລາສອງປີ ໂດຍອີງຕາມຫຼັກການ ວັນ-ປີ ຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ເມື່ອເຫດການນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຕາມຢ່າງແມ່ນຍຳ, ຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດມານັ້ນກໍໄດ້ກາຍເປັນຫວານໃນປາກຂອງພວກເຂົາ.
On August 11, 1840, the message became sweet in their mouth. John is told to take the little book out of the angel's hand that has descended. The angel descends on August 11, 1840, and this angel of Revelation 10 is the same as the first angel of Revelation 14. The angel of Revelation 14 arrives in 1798 at the time of the end, but his message is empowered in 1840. Ellen White says that when the event became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates. Since the 1930s, beginning in 1919 but especially in the 1930s, Adventism has rejected the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates—those rules being the proof text method of Bible study.
ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຫວານໃນປາກຂອງພວກເຂົາ. ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຮັບເອົາປຶ້ມນ້ອຍອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາ. ທູດສະຫວັນນັ້ນລົງມາໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ແລະທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະນິມິດ 10 ນີ້ເປັນອົງດຽວກັນກັບທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນພຣະນິມິດ 14. ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 14 ໄດ້ມາໃນປີ 1798 ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານ, ແຕ່ຂ່າວສານຂອງລາວໄດ້ຮັບການປະທານລິດໃນປີ 1840. ເອລເລນ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ເມື່ອເຫດການນັ້ນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ, ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກຊັກຊວນໃຫ້ເຫັນຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຫຼັກການແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ມິນເລີ ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຮັບເອົາ. ນັບຕັ້ງແຕ່ທົດສະວັດ 1930, ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1919 ແຕ່ໂດຍສະເພາະໃນທົດສະວັດ 1930, ອັດເວນຕິດສະມ໌ໄດ້ປະຕິເສດກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ມິນເລີ ແລະຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຮັບເອົາ—ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນຄືວິທີ proof text ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີ.
The 1843 Chart and the Tarrying Time
ແຜນພາບ 1843 ແລະ ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ
The next waymark in history is the 1843 chart, produced in May 1842. Ellen White says, 'I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and that it should not be altered, that the figures were as He wanted them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures so that none could see it until His hand was removed.' This chart is a prophetic waymark, produced in May 1842. In June 1842, the Protestant churches closed their doors and the second angel arrives.
ໝຸດໝາຍຖັດໄປໃນປະຫວັດສາດຄື ແຜນພູມ 1843 ຊຶ່ງໄດ້ຈັດເຮັດຂຶ້ນໃນເດືອນພຶດສະພາ 1842. Ellen White ກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ແຜນພູມ 1843 ໄດ້ຖືກຊົງນຳໂດຍພຣະຫັດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະວ່າມັນບໍ່ຄວນຖືກດັດແປງ, ຕົວເລກຕ່າງໆເປັນດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງໃຫ້ເປັນ, ແລະພຣະຫັດຂອງພຣະອົງໄດ້ຢູ່ເໜືອ ແລະຊົງປົກປິດຄວາມຜິດພາດຢູ່ໃນຕົວເລກບາງຈຳນວນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດສາມາດເຫັນມັນໄດ້ ຈົນກວ່າພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຖອນອອກ.” ແຜນພູມນີ້ເປັນໝຸດໝາຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຈັດເຮັດຂຶ້ນໃນເດືອນພຶດສະພາ 1842. ໃນເດືອນມິຖຸນາ 1842, ບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສແຕນໄດ້ປິດປະຕູຂອງຕົນ ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສອງກໍມາເຖິງ.
From Testimonies, volume one, page 21: 'In June of 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street Church in Portland, Maine. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller.' Ellen White informs us that as Seventh-day Adventist Christians, we should learn to reason from cause to effect. The cause that led the Protestant churches to close their doors was the introduction of this chart. When the chart was introduced in May, the Protestant churches determined that the Millerites were deluded fanatics.
ຈາກ Testimonies, ເຫຼັ້ມທີ 1, ໜ້າ 21: “ໃນເດືອນມິຖຸນາ ປີ 1842, ທ່ານ Miller ໄດ້ບັນຍາຍເປັນຊຸດຄັ້ງທີສອງຂອງທ່ານທີ່ໂບດ Casco Street ໃນເມືອງ Portland, ລັດ Maine. ນອກຈາກມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນບາງປະການ, ນິກາຍຕ່າງໆໄດ້ປິດປະຕູໂບດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຕ້ານທ່ານ Miller.” Ellen White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໃນຖານະເປັນຄຣິດສະຕຽນ Seventh-day Adventist, ພວກເຮົາຄວນຮຽນຮູ້ທີ່ຈະໃຊ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປຫາຜົນ. ເຫດທີ່ນຳໃຫ້ບັນດາໂບດ Protestant ປິດປະຕູຂອງພວກເຂົາ ຄືການນຳແຜນພາບນີ້ເຂົ້າມາ. ເມື່ອແຜນພາບນີ້ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນເດືອນພຶດສະພາ, ບັນດາໂບດ Protestant ໄດ້ຕັດສິນວ່າພວກ Millerite ເປັນພວກຄັ່ງໄຄ້ທາງສາສະໜາທີ່ຖືກຫຼອກລວງ.
The first disappointment is next. From The Great Controversy, page 393: 'As early as 1842, the direction given in this prophecy to write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it, had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and Revelation.' Charles Fitch, who died just before the Great Disappointment of October 22, 1844, was used by the Lord in this history. He prepared the chart, which was published in May 1842.
ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດແມ່ນຕໍ່ໄປ. ຈາກ The Great Controversy, ໜ້າ 393: “ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນປີ 1842 ຄຳແນະນຳທີ່ໃຫ້ໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນນີ້ ໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້ ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງຊັດເທິງແຜ່ນຕາຕະລາງ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະໄດ້ແລ່ນໄປ ໄດ້ຊັກນຳໃຫ້ Charles Fitch ຈັດກຽມແຜນພາບຄຳພະຍາກອນເພື່ອອະທິບາຍນິມິດຕ່າງໆໃນພຣະທຳ Daniel ແລະ Revelation.” Charles Fitch ຜູ້ທີ່ໄດ້ເສຍຊີວິດກ່ອນຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ບໍ່ດົນ ໄດ້ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຊ້ໃນປະຫວັດການນີ້. ທ່ານໄດ້ຈັດກຽມແຜນພາບນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນເດືອນພຶດສະພາ 1842.
The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command of Habakkuk. No one, however, noticed an apparent delay in the accomplishment of the vision. A tarrying time is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it, because it will surely come, it will not tarry. The just shall live by faith.' The tarrying time is the first disappointment, which comes on March 22, 1844. The Millerites were predicting the end of the world in 1843, using the biblical reckoning of time. When the Lord had not come by then, the first disappointment set in on March 22, 1844. That is the tarrying time.
ການຕີພິມແຜນພາບນີ້ໄດ້ຖືກຖືວ່າເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງຮາບາກຸກ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ບໍ່ມີໃຜສັງເກດເຫັນການຊັກຊ້າອັນປາກົດໃນການສຳເລັດຂອງນິມິດ. ໃນຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ ໄດ້ມີການສະແດງເຖິງເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງ ພຣະຄຳຂໍ້ນີ້ໄດ້ປາກົດວ່າມີຄວາມສຳຄັນ: “ນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາອັນກຳນົດໄວ້, ແຕ່ໃນບັ້ນປາຍມັນຈະກ່າວ ແລະບໍ່ຕົວະ; ເຖິງແມ່ນມັນຈະຊັກຊ້າ ຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຄົນຊອບທຳຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອ.” ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນຄືຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ພວກມິນເລີໄລທ໌ໄດ້ພະຍາກອນເຖິງວັນສິ້ນໂລກໃນປີ 1843 ໂດຍໃຊ້ການນັບເວລາຕາມພຣະຄຳພີ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ສະເດັດມາໃນເວລານັ້ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ນັ້ນແຫຼະຄືເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ.
This is the tarrying time in the parable of the ten virgins, in Habakkuk 2, and in Daniel 12. Daniel 12:11 says, 'And from the time that the daily sacrifice shall be taken away...' The pioneers understood that paganism was subdued in 508, with Clovis defeating the Visigoths. From the time that paganism is taken away and the papacy is set up (thirty years later in 538), there shall be 1290 days. The next verse says, 'Blessed is he that waiteth and cometh to the thousand three hundred and thirty-five days.' 508 plus 1335 equals 1843. 'Blessed is he that comes to 1843.' The 1335 marks the tarrying time, saying, 'Blessed is he that waiteth and cometh to 1843.' If you uphold the pioneer understanding of the daily, as Ellen White does, this is clear.
ນີ້ແມ່ນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາຂອງພຣະຍິງສາວສິບຄົນ, ໃນ Habakkuk 2, ແລະໃນ Daniel 12. Daniel 12:11 ກ່າວວ່າ, “ແລະນັບແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນຖືກເອົາອອກໄປ...” ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຖືກປາບລົງໃນປີ 508, ເມື່ອ Clovis ໄດ້ພ່າຍແພ້ Visigoths. ນັບແຕ່ເວລາທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາຖືກເອົາອອກໄປ ແລະ ອຳນາດສັນຕະປາປາຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ (ສາມສິບປີຕໍ່ມາໃນປີ 538), ຈະມີ 1290 ວັນ. ຂໍ້ຕໍ່ໄປກ່າວວ່າ, “ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ທີ່ລໍຄອຍ ແລະ ມາເຖິງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ.” 508 ບວກ 1335 ເທົ່າກັບ 1843. “ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ທີ່ມາເຖິງປີ 1843.” 1335 ເປັນເຄື່ອງໝາຍເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ, ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ທີ່ລໍຄອຍ ແລະ ມາເຖິງປີ 1843.” ຖ້າທ່ານຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກຜູ້ບຸກເບີກກ່ຽວກັບ “ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນ,” ດັ່ງທີ່ Ellen White ກໍຍຶດຖືເຊັ່ນກັນ, ສິ່ງນີ້ກໍແຈ້ງຊັດ.
To further clarify, Isaiah 30:18 says, 'And therefore will the Lord wait.' Here, the Lord is the bridegroom in the parable of the ten virgins, and He is tarrying. 'And therefore will the bridegroom tarry that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted that he may have mercy on you, for the Lord is a God of judgment. Blessed are all they that wait for Him.' This matches Daniel 12:12: 'Blessed is he who waiteth and cometh to the 1335.' The bridegroom tarries on March 22, 1844. There is a blessing attached to coming to the first disappointment and then waiting. When you get here, you are to wait. What are you waiting for? Habakkuk 2:3 says, 'For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak and not lie, though it tarry, wait for it.' The blessing of coming to the 1335 is the blessing of coming to this history, where the Lord will accomplish the Midnight Cry.
ເພື່ອໃຫ້ແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ, ອິຊາຢາ 30:18 ກ່າວວ່າ, “ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຄອຍຖ້າ.” ໃນທີ່ນີ້, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຄືເຈົ້າບ່າວໃນອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ແລະພຣະອົງກໍາລັງຊັກຊ້າຢູ່. “ເພາະສະນັ້ນ ເຈົ້າບ່າວຈະຊັກຊ້າເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະກະລຸນາຕໍ່ທ່ານ, ແລະເພາະສະນັ້ນ ພຣະອົງຈະຖືກຍົກສູງຂຶ້ນເພື່ອວ່າພຣະອົງຈະເມດຕາຕໍ່ທ່ານ, ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການພິພາກສາ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າພຣະອົງລ້ວນແຕ່ເປັນສຸກ.” ນີ້ສອດຄ່ອງກັບ ດານີເອນ 12:12: “ຄວາມສຸກຈົ່ງມີແກ່ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ ແລະມາເຖິງ 1335.” ເຈົ້າບ່າວຊັກຊ້າໃນວັນທີ 22 ມີນາ 1844. ມີພຣະພອນຜູກຕິດຢູ່ກັບການມາເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ ແລ້ວຈຶ່ງຄອຍຖ້າ. ເມື່ອທ່ານມາເຖິງບ່ອນນີ້, ທ່ານຕ້ອງຄອຍຖ້າ. ທ່ານກໍາລັງຄອຍຫຍັງ? ຮາບາກຸກ 2:3 ກ່າວວ່າ, “ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສໍາລັບເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້, ແຕ່ໃນຕອນປາຍມັນຈະເວົ້າ ແລະຈະບໍ່ຕົວະ; ເຖິງແມ່ນມັນຈະຊັກຊ້າ, ຈົ່ງຄອຍມັນ.” ພຣະພອນຂອງການມາເຖິງ 1335 ຄືພຣະພອນຂອງການມາເຖິງປະຫວັດສາດນີ້, ບ່ອນທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນສໍາເລັດ.
Not everyone will be allowed to participate in the Midnight Cry. Some people traveled along with the Millerites not because of their own personal experience with Jesus Christ or personal study of God's Word, but out of fear. Before the Midnight Cry arrives, the Lord separates these brethren from the movement. The first disappointment is part of the process preparing for the Midnight Cry. According to Ellen White, if we do not understand this, we fall off the path to the wicked world below.
ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ບາງຄົນໄດ້ເດີນທາງໄປພ້ອມກັບພວກ Millerites ບໍ່ແມ່ນເພາະປະສົບການສ່ວນຕົວຂອງຕົນກັບພຣະເຢຊູຄຣິດ ຫຼືການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຕົນເອງ, ແຕ່ເພາະຄວາມຢ້ານກົວ. ກ່ອນທີ່ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນຈະມາເຖິງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະແຍກພີ່ນ້ອງເຫຼົ່ານີ້ອອກຈາກຂະບວນການ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການຕຽມພ້ອມສໍາລັບສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ຕາມທີ່ Ellen White ກ່າວໄວ້, ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈສິ່ງນີ້, ພວກເຮົາກໍຈະຕົກລົງຈາກເສັ້ນທາງໄປສູ່ໂລກຄົນຊົ່ວທີ່ຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ.
The Empowerment of the Second Angel's Message
ການປະທານພະລັງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ
From Early Writings, page 238: 'Near the close of the second angel's message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun, and I heard voices of angels crying, "Behold, the bridegroom cometh."' This was the Midnight Cry, which was to give power to the second angel's message. The pioneers understood that the first angel's message arrived in 1798 but was empowered with the collapse of the Ottoman Empire in 1840. All the messages arrive at a point in time and are thereafter empowered. The second angel's message arrives in March 22, 1844 when the Protestant churches closed their doors against the Millerite message. The Midnight Cry empowers the second angel's message. The third angel's message arrives on October 22, 1844, and is empowered when the mighty angel of Revelation 18 joins it. Every message arrives in history and is thereafter empowered. This is important to understand.
ຈາກ Early Writings, ໜ້າ 238: “ໃກ້ຈະເຖິງຕອນສຸດທ້າຍຂອງຂ່າວສານທູດອົງທີສອງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈາກສະຫວັນສ່ອງລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ລັງສີຂອງແສງນີ້ເບິ່ງສະຫວ່າງຈ້າດັ່ງດວງອາທິດ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງທູດສະຫວັນຮ້ອງປະກາດວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ.’” ນີ້ຄືສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງຈະຕ້ອງມາເພື່ອປະທານລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານທູດອົງທີສອງ. ຜູ້ບຸກເບີກໃນຍຸກຕົ້ນເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ່າວສານທູດອົງທຳອິດໄດ້ມາຮອດໃນປີ 1798 ແຕ່ໄດ້ຮັບລິດອຳນາດເມື່ອອານາຈັກ Ottoman ລົ້ມສະລາຍໃນປີ 1840. ຂ່າວສານທຸກຂ່າວສານມາຮອດໃນຈຸດໜຶ່ງຂອງເວລາ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ. ຂ່າວສານທູດອົງທີສອງມາຮອດໃນວັນທີ 22 ມີນາ, 1844 ເມື່ອບັນດາຄຣິສຕະຈັກ Protestant ໄດ້ປິດປະຕູຂອງຕົນຕໍ່ຂ່າວສານ Millerite. ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນເປັນສິ່ງທີ່ປະທານລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານທູດອົງທີສອງ. ຂ່າວສານທູດອົງທີສາມມາຮອດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844, ແລະໄດ້ຮັບລິດອຳນາດເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນ Revelation 18 ເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນ. ຂ່າວສານທຸກຂ່າວສານມາຮອດໃນປະຫວັດສາດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບລິດອຳນາດ. ນີ້ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈ.
The Midnight Cry gave power to the second angel's message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. William Miller was not the first to receive this message; quite the opposite, he was the last to receive it. He was the most talented in understanding the message, while Samuel Snow was the first. Those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. Historically, the last person to accept the message of the Midnight Cry was William Miller.
ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ໃຫ້ລິດອຳນາດແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ທູດສະຫວັນທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກສົ່ງມາຈາກສະຫວັນເພື່ອປຸກເຫຼົ່າວິສຸດຊົນທີ່ທໍ້ຖອຍໃຈ ແລະຕຽມພວກເຂົາໃຫ້ພ້ອມສຳລັບພະລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ມີພອນສະຫວັນຫຼາຍທີ່ສຸດມິໄດ້ເປັນຄົນທຳອິດທີ່ຮັບຂ່າວສານນີ້. William Miller ມິໄດ້ເປັນຄົນທຳອິດທີ່ຮັບຂ່າວສານນີ້; ກົງກັນຂ້າມ, ລາວແມ່ນຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຮັບມັນ. ລາວເປັນຜູ້ທີ່ມີພອນສະຫວັນສູງສຸດໃນການເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ Samuel Snow ເປັນຄົນທຳອິດ. ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຜູ້ນຳໃນພະລະກິດນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ສຸດທ້າຍທີ່ຮັບ ແລະຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງນັ້ນດັງຂຶ້ນ. ໃນທາງປະຫວັດສາດ, ບຸກຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຍອມຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ກໍແມ່ນ William Miller.
From The Great Controversy, 376: During the empowerment of the Midnight Cry, about 50,000 left the churches. As Miller's work tended to build up the churches, it was initially regarded with favor, but as ministers and religious leaders decided against the Advent doctrine and desired to suppress all agitation on the subject, they opposed it from the pulpit and denied their members the privilege of attending preaching on the second advent or even speaking of their hope in social meetings. Leaders in the Adventist Church today who forbid the teaching of this message in the church and even in private homes are prefigured here in the Millerite movement.
ຈາກ The Great Controversy, 376: ໃນລະຫວ່າງການປະທານພະລັງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ປະມານ 50,000 ຄົນໄດ້ອອກຈາກບັນດາຄຣິສຕະຈັກ. ເນື່ອງຈາກວ່າພາລະກິດຂອງ Miller ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເສີມສ້າງຄຣິສຕະຈັກຕ່າງໆ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນມັນຈຶ່ງໄດ້ຮັບການມອງເຫັນດ້ວຍຄວາມໂປດປານ; ແຕ່ເມື່ອບັນດາສັດຕະບານແລະຜູ້ນຳທາງສາສະໜາໄດ້ຕັດສິນໃຈຄັດຄ້ານຄຳສອນເຣື່ອງການສະເດັດມາ ແລະປາຖະໜາຈະລະງັບການກະຕຸ້ນໃດໆໃນເຣື່ອງນັ້ນ, ພວກເຂົາໄດ້ຕໍ່ຕ້ານມັນຈາກທຳມາສະໜາ ແລະປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ສະມາຊິກຂອງຕົນມີສິດທິໄປຟັງການເທດສະໜາເຣື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເວົ້າເຖິງຄວາມຫວັງຂອງພວກເຂົາໃນການປະຊຸມສາມັກຄີ. ບັນດາຜູ້ນຳໃນຄຣິສຕະຈັກ Adventist ໃນປັດຈຸບັນ ຜູ້ທີ່ຫ້າມການສອນຂ່າວສານນີ້ໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະແມ່ນແຕ່ໃນບ້ານເຮືອນສ່ວນຕົວ ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ລ່ວງໜ້າໃນທີ່ນີ້ໂດຍຂະບວນການ Millerite.
Believers found themselves in great trial and perplexity. They loved their churches and were reluctant to separate, but as they saw the testimony of God's Word suppressed and their right to investigate the prophecies denied, they felt that loyalty to God forbade them to submit. Those who sought to shut out the testimony of God's Word could not be regarded as constituting the Church of Christ. Hence, they felt justified in separating from their former connection. In the summer of 1844, about 50,000 withdrew from the churches.
ບັນດາຜູ້ເຊື່ອໄດ້ພົບຕົນເອງຢູ່ໃນການທົດລອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຄວາມສັບສົນຢ່າງຫນັກ. ພວກເຂົາຮັກຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນ ແລະບໍ່ຢາກແຍກອອກ, ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນວ່າຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຖືກກົດຂີ່ ແລະສິດຂອງຕົນໃນການຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນຖືກປະຕິເສດ, ພວກເຂົາກໍຮູ້ສຶກວ່າຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຫ້າມພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດນັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມປິດກັ້ນຄຳພະຍານແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ອາດຖືວ່າເປັນອົງປະກອບເປັນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດ. ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮູ້ສຶກວ່າຕົນມີເຫດຜົນອັນຊອບທຳໃນການແຍກອອກຈາກຄວາມຜູກພັນເດີມ. ໃນລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844, ປະມານ 50,000 ຄົນໄດ້ຖອນຕົວອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກ.
Miller's Understanding and the True Midnight Cry
ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ແລະ ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນອັນແທ້ຈິງ
From Elder Damsteegt's book, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller believed that the proclamation of Daniel 8:14 and the first angel of Revelation 14 was the Midnight Cry—'Behold, the bridegroom cometh.' He believed this message was identifying the second coming of Christ. Miller thought the entire history was the Midnight Cry, but Ellen White states the Midnight Cry was accomplished at a specific point. Samuel Snow titled his presentation 'The True Midnight Cry' to distinguish it from the Millerite teaching that the Midnight Cry was the general message.
ຈາກປຶ້ມ Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission ຂອງ Elder Damsteegt, Miller ເຊື່ອວ່າການປະກາດຂ່າວສານໃນ Daniel 8:14 ແລະຂອງທູດອົງທໍາອິດໃນ Revelation 14 ແມ່ນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ—“ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກໍາລັງສະເດັດມາ.” ທ່ານເຊື່ອວ່າຂ່າວສານນີ້ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. Miller ຄິດວ່າປະຫວັດສາດທັງໝົດແມ່ນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ແຕ່ Ellen White ກ່າວວ່າສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນຈຸດເວລາອັນສະເພາະໜຶ່ງ. Samuel Snow ໄດ້ໃຫ້ຫົວຂໍ້ການນໍາສະເໜີຂອງລາວວ່າ “The True Midnight Cry” ເພື່ອແຍກມັນອອກຈາກຄໍາສອນຂອງພວກ Millerite ທີ່ວ່າສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນແມ່ນຂ່າວສານທົ່ວໄປ.
The most spiritual received the message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry. William Miller, who had led the work from 1833 onward, struggled with the Midnight Cry message when it came in August 1844. He was unsure about separating from the churches and had been teaching another understanding of the Midnight Cry for many years.
ບັນດາຜູ້ທີ່ຝ່າຍວິນຍານຫຼາຍທີ່ສຸດໄດ້ຮັບຂ່າວສານນັ້ນກ່ອນ, ແລະຜູ້ທີ່ເຄີຍນຳໜ້າໃນພາລະກິດນັ້ນແຕ່ເດີມ ກັບເປັນກຸ່ມສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮັບ ແລະຊ່ວຍເພີ່ມພະລັງໃຫ້ແກ່ສຽງຮ້ອງນັ້ນ. William Miller, ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພາພາລະກິດນັ້ນຕັ້ງແຕ່ປີ 1833 ເປັນຕົ້ນມາ, ໄດ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງໜັກກັບຂ່າວສານ Midnight Cry ເມື່ອມັນມາເຖິງໃນເດືອນສິງຫາ 1844. ທ່ານບໍ່ແນ່ໃຈເກືອບການແຍກຕົວອອກຈາກບັນດາຄຣິດຕະຈັກ ແລະໄດ້ສັ່ງສອນຄວາມເຂົ້າໃຈອີກແນວໜຶ່ງກ່ຽວກັບ Midnight Cry ມາເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວ.
William Miller wrote, 'I'd never been positive as to any particular day for the Lord's appearing, believing that no man could know the day and hour. In all my published lectures, it will be seen on the title page, about the year 1843. In all my oral lectures, I invariably told my audiences that the periods would terminate in 1843 if there were no mistake in my calculation, but that I could not say the end might not come even before that time, and that they should be continually prepared. In 1842, some of the brethren preached with great positiveness, the exact year, and censured me for putting in an "if."' In May 1842, the 1843 chart was published, and the brethren told Miller to remove the 'if' from his presentation.
ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຢືນຢັນຢ່າງແນ່ນອນເຖິງວັນໃດວັນໜຶ່ງໂດຍສະເພາະສຳລັບການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເນື່ອງຈາກເຊື່ອວ່າບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດຈະຮູ້ວັນແລະໂມງໄດ້. ໃນຄຳບັນຍາຍທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໄດ້ຕີພິມເຜີຍແຜ່, ດັ່ງທີ່ຈະເຫັນໄດ້ໃນໜ້າປົກ, ໄດ້ລະບຸວ່າ ປະມານປີ 1843. ໃນຄຳບັນຍາຍດ້ວຍວາຈາທັງໝົດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຜູ້ຟັງຢ່າງສະເໝີວ່າ ຊ່ວງເວລາເຫຼົ່ານັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1843 ຖ້າຫາກບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດໃນການຄຳນວນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ວ່າ ອະວະສານຈະບໍ່ມາເຖິງແມ່ນກ່ອນເວລານັ້ນ, ແລະວ່າພວກເຂົາຄວນຕຽມພ້ອມຢູ່ສະເໝີ. ໃນປີ 1842, ບາງຄົນໃນບັນດາພີ່ນ້ອງໄດ້ເທດສະໜາດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈຢ່າງຍິ່ງເຖິງປີທີ່ແນ່ນອນ, ແລະໄດ້ຕິຕຽນຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໃສ່ຄຳວ່າ ‘ຖ້າຫາກ.’” ໃນເດືອນພຶດສະພາ 1842, ແຜນພາບ 1843 ໄດ້ຖືກຈັດພິມເຜີຍແຜ່, ແລະພວກພີ່ນ້ອງໄດ້ບອກໃຫ້ ມິນເລີ ນຳຄຳວ່າ ‘ຖ້າຫາກ’ ອອກຈາກການນຳສະເໜີຂອງລາວ.
Miller continued, 'The public press had also published that I'd fixed upon a definite day, the twenty-third of April, for the Lord's advent. Therefore, in December of that year, as I could see no error in my reckoning, I published my belief that sometime between March 21, 1843, and March 21, 1844, the Lord would come.' Miller had already concluded the tenth day of the seventh month, and long before Samuel Snow used this conclusion to proclaim the Midnight Cry, Miller had written about it. Miller was the one the Lord used to put together the logic that Samuel Snow employed to identify October 22, 1844.
ມິນເລີໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ, “ໜັງສືພິມສາທາລະນະກໍໄດ້ຕີພິມເຊັ່ນກັນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດວັນທີ່ແນ່ນອນໄວ້ແລ້ວ, ຄືວັນທີຊາວສາມເດືອນເມສາ, ສຳລັບການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນເດືອນທັນວາຂອງປີນັ້ນ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດເຫັນຄວາມຜິດພາດໃດໆໃນການຄຳນວນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຕີພິມຄວາມເຊື່ອຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໃນຊ່ວງເວລາໃດໜຶ່ງລະຫວ່າງວັນທີ 21 ມີນາ 1843 ແລະ ວັນທີ 21 ມີນາ 1844, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາ.” ມິນເລີໄດ້ສະຫຼຸບເຖິງວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດໄວ້ແລ້ວ, ແລະກ່ອນທີ່ຊາມູເອນ ສະໂນວ ຈະນຳຂໍ້ສະຫຼຸບນີ້ໄປໃຊ້ເພື່ອປະກາດສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ມິນເລີກໍໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບມັນໄວ້ແລ້ວ. ມິນເລີແມ່ນຜູ້ທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ໃຫ້ຮຽບຮຽງເຫດຜົນຕາມລຳດັບທີ່ ຊາມູເອນ ສະໂນວ ໄດ້ນຳໄປໃຊ້ເພື່ອລະບຸວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.
Miller wrote, 'During the year 1843, the most violent denunciations were heaped upon me and those associated with me by the press and some pulpits. Our motives were assailed, our principles misrepresented, our characters traduced.' Time passed, and March 21, 1844, went by without the Lord's appearing. The disappointment was great, and many walked no more with them. Before this time, from 1840, there were an estimated 200,000 Millerites, but by this point, only 50,000 remained.
ມິນເລີໄດ້ຂຽນວ່າ, “ໃນລະຫວ່າງປີ 1843, ການປະນາມຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດໄດ້ຖືກຖາໂຖມໃສ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ຮ່ວມກັບຂ້າພະເຈົ້າໂດຍສື່ມວນຊົນ ແລະ ບາງເທດສະນາສະຖານ. ແຮງຈູງໃຈຂອງພວກເຮົາຖືກໂຈມຕີ, ຫຼັກການຂອງພວກເຮົາຖືກບິດເບືອນ, ຊື່ສຽງຂອງພວກເຮົາຖືກໃສ່ຮ້າຍ.” ເວລາໄດ້ຜ່ານໄປ, ແລະ ວັນທີ 21 ມີນາ 1844 ກໍໄດ້ຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ມີການປາກົດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍ, ແລະ ຫຼາຍຄົນກໍບໍ່ໄດ້ດຳເນີນໄປກັບພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ. ກ່ອນໜ້າເວລານີ້, ນັບແຕ່ປີ 1840, ມີການຄາດຄະເນວ່າມີພວກມິນເລີໄອຕ໌ 200,000 ຄົນ, ແຕ່ມາເຖິງຈຸດນີ້ ເຫຼືອພຽງ 50,000 ຄົນເທົ່ານັ້ນ.
Miller continued, 'Previously to this, in the fall of 1843, some of my brethren began to call the churches Babylon and to urge that it was the duty of Adventists to come out of them. With this, I was much grieved. Not only was the effect very bad, but I regarded it as a perversion of the Word of God, a wresting of the Scriptures.' Miller struggled with the second angel's message, making it more difficult for him to accept the true Midnight Cry message. The practice spread, and the churches were closed against them, creating hostility and separating most Adventists from their respective churches.
ມິນເລີໄດ້ກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ, “ກ່ອນໜ້ານີ້ ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 1843 ພີ່ນ້ອງບາງຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມເອີ້ນຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍວ່າ ບາບີໂລນ ແລະໄດ້ຍ້ຳເນັ້ນວ່າ ການອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນໜ້າທີ່ຂອງພວກແອັດເວັນຕິສ. ຕໍ່ເລື່ອງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າເສຍໃຈຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຜົນກະທົບບໍ່ພຽງແຕ່ຮ້າຍແຮງຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງເຫັນວ່າ ມັນເປັນການບິດເບືອນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ເປັນການບິດຄວາມໝາຍຂອງພຣະຄຳພີ.” ມິນເລີໄດ້ຕໍ່ສູ້ຢູ່ກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ການຍອມຮັບຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ອັນແທ້ຈິງຂອງລາວຍິ່ງຍາກຂຶ້ນ. ການປະຕິບັດນີ້ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍອອກໄປ ແລະບັນດາຄຣິສຕະຈັກກໍໄດ້ປິດປະຕູບໍ່ຮັບພວກເຂົາ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເປັນສັດຕູ ແລະແຍກພວກແອັດເວັນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກຂອງຕົນຕາມລຳດັບ.
After his published time passed, Miller acknowledged his disappointment regarding the exact period but maintained his faith. He continued his labors at the West during the summer of 1844 until the Seventh Month movement. He had no participation in this movement except for a letter written eighteen months earlier about the Mosaic Law observances pointing to that month. He did not expect that such a use would be made of those topics or that belief in such evidence would become a test of salvation. He had no fellowship with the movement until two or three weeks before October 22, 1844. In a letter to Himes on October 6, 1844, Miller wrote, 'I see a glory in the seventh month which I never saw before... Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, an agreement in the scriptures, for which I've long prayed but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I'm almost home. Glory, glory, glory, glory.'
ຫຼັງຈາກເວລາທີ່ລາວໄດ້ປະກາດເຜີຍແຜ່ໄວ້ໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ ມິນເລີໄດ້ຍອມຮັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງຕົນກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລາທີ່ແນ່ນອນ ແຕ່ຍັງຄົງຮັກສາຄວາມເຊື່ອຂອງລາວໄວ້. ລາວໄດ້ດຳເນີນພາລະກິດຂອງຕົນຕໍ່ໄປໃນພາກຕາເວັນຕົກຕະຫຼອດລະດູຮ້ອນຂອງປີ 1844 ຈົນເຖິງການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ. ລາວບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການເຄື່ອນໄຫວນີ້ ນອກຈາກຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນສິບແປດເດືອນ ກ່ຽວກັບການຖືຮັກສາພິທີບັນຍັດຂອງໂມເຊ ຊຶ່ງຊີ້ໄປຫາເດືອນນັ້ນ. ລາວບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດວ່າ ຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກນຳໄປໃຊ້ໃນລັກສະນະເຊັ່ນນັ້ນ ຫຼືວ່າການເຊື່ອໃນຫຼັກຖານເຊັ່ນນັ້ນຈະກາຍເປັນບົດທົດສອບແຫ່ງຄວາມລອດ. ລາວບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນສຳພັນກັບການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນ ຈົນຮອດສອງ ຫຼື ສາມອາທິດກ່ອນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນຈົດໝາຍເຖິງ Himes ລົງວັນທີ 6 ຕຸລາ 1844 ມິນເລີໄດ້ຂຽນວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນລັດສະໝີອັນສະຫງ່າໃນເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນ... ບັດນີ້ ຂໍໃຫ້ພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ ເພາະຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຄວາມງາມ ຄວາມປະສານກົມກຽວ ແລະຄວາມສອດຄ່ອງເຫັນພ້ອມກັນໃນພຣະຄຳພີ ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິຖານຂໍມາເປັນເວລາດົນນານ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນຈົນເຖິງວັນນີ້. ຈົ່ງຂອບພຣະຄຸນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ໂອ ຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ພີ່ນ້ອງ Snow, ພີ່ນ້ອງ Storrs, ແລະຄົນອື່ນໆ ໄດ້ຮັບພຣະພອນ ສຳລັບການທີ່ເປັນເຄື່ອງມືໃນການເປີດຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເກືອບຈະຮອດບ້ານແລ້ວ. ສະຫງ່າລາສີ, ສະຫງ່າລາສີ, ສະຫງ່າລາສີ, ສະຫງ່າລາສີ.”
Afterward, Miller rethought the Midnight Cry, calling it fanaticism. Damsteegt notes that Snow got his basic outline of the Midnight Cry message from Miller's earlier work.
ຕໍ່ມາ, ມິນເລີໄດ້ທົບທວນຄືນຄຳປະກາດ “ສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ” ແລະເອີ້ນມັນວ່າເປັນຄວາມຄັ່ງໄຄ້. Damsteegt ກ່າວໄວ້ວ່າ Snow ໄດ້ຮັບໂຄງຮ່າງພື້ນຖານຂອງຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ” ຈາກຜົນງານກ່ອນໜ້າຂອງ Miller.
Snow's calculations, published in March 1844, aroused little attention until the Exeter camp meeting, August 12–17, 1844. There, his exact date for Christ's return stirred many Millerites, bringing their missionary endeavor to a peak. Their response became known as the Seventh Month movement. Although Millerite leaders were initially skeptical, some weeks before the expected event, they joined the movement and allowed Snow's views to be printed and supported.
ການຄຳນວນຂອງ Snow, ທີ່ໄດ້ຕີພິມເຜີຍແຜ່ໃນເດືອນມີນາ ຄ.ສ. 1844, ບໍ່ໄດ້ປຸກເຮົ້າຄວາມສົນໃຈຫຼາຍປານໃດ ຈົນກວ່າຈະເຖິງການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໃນວັນທີ 12–17 ສິງຫາ ຄ.ສ. 1844. ທີ່ນັ້ນ, ວັນທີອັນແນ່ນອນຂອງເຂົາສຳລັບການສະເດັດກັບຄືນມາຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ກະຕຸ້ນຊາວ Millerite ເປັນອັນຫຼາຍ, ນຳພາຄວາມພາກພຽນດ້ານການປະກາດຂ່າວສານຂອງພວກເຂົາໄປສູ່ຈຸດສູງສຸດ. ການຕອບສະໜອງຂອງພວກເຂົາໄດ້ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມຂະບວນການ Seventh Month. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນເບື້ອງຕົ້ນບັນດາຜູ້ນຳ Millerite ຈະມີຄວາມສົງໄສ, ແຕ່ຫຼາຍອາທິດກ່ອນເຫດການທີ່ຄາດໝາຍໄວ້, ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມຂະບວນການນັ້ນ ແລະ ຍອມໃຫ້ທັດສະນະຂອງ Snow ຖືກຕີພິມແລະໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນ.
The Midnight Cry and Its Aftermath
ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະ ຜົນສືບເນື່ອງຂອງມັນ
Ellen White's first vision shows God's people on a path to heaven, with a light behind them called the Midnight Cry. The message Samuel Snow presented needs to be understood. In May 1842, 300 charts were printed for 300 preachers. By March 22, 1844, after the first disappointment, the chart was set aside, and many left the movement. Those who remained were to wait. At the Exeter camp meeting, Snow showed that the Lord would come on October 22, 1844, the Day of Atonement. This impelled them to proclaim the message.
ນິມິດທຳອິດຂອງ Ellen White ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງເສັ້ນທາງໄປສູ່ສະຫວັນ ໂດຍມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ Samuel Snow ໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈ. ໃນເດືອນພຶດສະພາ 1842 ໄດ້ມີການພິມແຜນພູມ 300 ແຜ່ນ ສຳລັບນັກເທດ 300 ຄົນ. ຮອດວັນທີ 22 ມີນາ 1844 ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແຜນພູມນັ້ນຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ແລະຫຼາຍຄົນໄດ້ອອກຈາກຂະບວນການ. ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ຈະຕ້ອງຄອຍຖ້າ. ທີ່ການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter, Snow ໄດ້ສະແດງວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດມາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຜັກດັນໃຫ້ພວກເຂົາປະກາດຂໍ້ຄວາມນັ້ນ.
Joseph Bates recounted that after the Exeter camp meeting, as he walked through the train cars, he heard voices repeating, 'Behold, the bridegroom cometh!' This movement swept over the United States in two months, leading to the Great Disappointment on October 22, 1844.
ໂຈເຊັບ ເບດສ໌ ໄດ້ເລົ່າຄືນວ່າ ຫຼັງຈາກການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ເອັກຊິເຕີ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານເດີນຜ່ານຕູ້ລົດໄຟ, ທ່ານໄດ້ຍິນສຽງຕ່າງໆ ກ່າວຊ້ຳວ່າ, “ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!” ການເຄື່ອນໄຫວນີ້ໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວສະຫະລັດອາເມລິກາພາຍໃນສອງເດືອນ, ນຳໄປສູ່ຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.
Damsteegt comments on the Low Hampton Conference of Adventists, December 28–29, 1844, involving Himes and Miller. Himes urged comforting the saints, arousing the Christian world, and proclaiming salvation to sinners. A few weeks later, the Advent Press resumed, and Himes declared the door of salvation open. Miller gradually gave up the extreme shut door concept and returned to his original view of the Midnight Cry. In that same month, Ellen White had her first vision, showing that those who reject the Midnight Cry fall off the path. That vision was for William Miller as much as anyone else.
Damsteegt ໃຫ້ຄວາມເຫັນກ່ຽວກັບກອງປະຊຸມ Low Hampton ຂອງກຸ່ມ Adventists ໃນວັນທີ 28–29 ທັນວາ 1844 ຊຶ່ງມີ Himes ແລະ Miller ເຂົ້າຮ່ວມ. Himes ໄດ້ເນັ້ນໃຫ້ປອບໂຍນພວກວິສຸດ, ປຸກເຮົ້າໂລກຄຣິດສະຕຽນ, ແລະປະກາດຄວາມພົ້ນແກ່ຄົນບາບ. ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນສອງສາມອາທິດ, Advent Press ກໍໄດ້ກັບມາດຳເນີນອີກຄັ້ງ, ແລະ Himes ປະກາດວ່າປະຕູແຫ່ງຄວາມພົ້ນຍັງເປີດຢູ່. Miller ຄ່ອຍໆລະທິ້ງແນວຄິດສຸດຂົ້ນເລື່ອງປະຕູທີ່ປິດແລ້ວ ແລະກັບຄືນໄປຫາທັດສະນະເດີມຂອງລາວກ່ຽວກັບ Midnight Cry. ໃນເດືອນດຽວກັນນັ້ນ, Ellen White ໄດ້ຮັບນິມິດຄັ້ງທຳອິດຂອງນາງ, ຊຶ່ງສະແດງວ່າຜູ້ທີ່ປະຕິເສດ Midnight Cry ຈະຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງ. ນິມິດນັ້ນແມ່ນສຳລັບ William Miller ພໍໆກັບສຳລັບຜູ້ອື່ນໆ.
William Miller's Final Test and Legacy
ການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ມໍລະດົກຂອງ William Miller
From Early Writings, page 257: "My attention was then called to William Miller. He looked perplexed and was bowed with anxiety and distress for his people. The company who had been united and loving in 1844 were losing their love, opposing one another, and falling into a cold, backslidden state. As he beheld this, grief wasted his strength. I saw leading men watching him, primarily Joshua Himes, and fearing lest he should receive the third angel's message." The third angel's message in this context is the Sabbath. As Miller leaned toward the light from heaven, these men would lay plans to draw his mind away. Human influence kept him in darkness and retained his influence among those who opposed the truth. Eventually, Miller raised his voice against the light from heaven—the Sabbath. He failed to receive the message that would have explained his disappointment and cast light and glory on the past. He leaned on human wisdom instead of divine. Being broken by labor and age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. The sin rests upon them. If Miller could have seen the light of the third angel, many things would have been explained. But his brethren professed such deep love for him that he thought he could never tear away from them. God allowed him to fall under the power of death and hid him in the grave from those who drew him from the truth. Moses erred before entering the Promised Land; likewise, Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan. Others led him to do this; others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God and will come forth at the sound of the last trumpet.
ຈາກ Early Writings, ໜ້າ 257: “ແລ້ວຄວາມສົນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກນຳໄປຫາ William Miller. ທ່ານເບິ່ງຄືສັບສົນ ແລະ ກົ້ມຕົວລົງດ້ວຍຄວາມວິຕົກກັງວົນ ແລະ ຄວາມທຸກໂສກເພື່ອປະຊາຊົນຂອງທ່ານ. ກຸ່ມຄົນທີ່ເຄີຍເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວ ແລະ ຮັກແພງກັນໃນປີ 1844 ກຳລັງສູນເສຍຄວາມຮັກຂອງຕົນ, ຕໍ່ຕ້ານກັນແລະກັນ, ແລະ ຕົກລົງສູ່ສະພາບເຢັນຊາ ແລະ ຖອຍຫຼັງຝ່າຍວິນຍານ. ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້, ຄວາມໂສກເສົ້າໄດ້ບັ່ນທອນເລື່ອຍແຮງກຳລັງຂອງທ່ານ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນບັນດາຜູ້ນຳກຳລັງຈັບຕາເບິ່ງທ່ານ, ໂດຍສະເພາະ Joshua Himes, ແລະ ຫວັ່ນເກງວ່າທ່ານອາດຈະຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.” ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນບໍລິບົດນີ້ ແມ່ນວັນຊະບາໂຕ. ເມື່ອ Miller ເອນເຂົ້າຫາແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍວາງແຜນເພື່ອດຶງຄວາມຄິດຂອງທ່ານອອກໄປ. ອິດທິພົນຂອງມະນຸດໄດ້ຮັກສາທ່ານໄວ້ໃນຄວາມມືດ ແລະ ຄົງອິດທິພົນຂອງທ່ານໄວ້ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ. ໃນທີ່ສຸດ Miller ໄດ້ເປັ່ງສຽງຂອງທ່ານຕໍ່ຕ້ານແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນ—ຄື ວັນຊະບາໂຕ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບຂ່າວສານທີ່ຈະໄດ້ອະທິບາຍຄວາມຜິດຫວັງຂອງທ່ານ ແລະ ສ່ອງແສງ ແລະ ສະຫງ່າລາສີໃສ່ອະດີດ. ທ່ານໄດ້ພຶ່ງພາປັນຍາຂອງມະນຸດແທນປັນຍາຈາກພຣະເຈົ້າ. ເນື່ອງດ້ວຍການຖືກຫັກໂຫຍດຈາກການງານໜັກ ແລະ ອາຍຸທີ່ສູງ, ທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບເທົ່າກັບບັນດາຜູ້ທີ່ກັ້ນທ່ານໄວ້ຈາກຄວາມຈິງ. ບາບນັ້ນຕົກຢູ່ເທິງພວກເຂົາ. ຖ້າ Miller ສາມາດເຫັນແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງກໍຈະໄດ້ຖືກອະທິບາຍ. ແຕ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານໄດ້ສຳແດງອອກວ່າມີຄວາມຮັກຕໍ່ທ່ານຢ່າງເລິກຊຶ້ງຫຼາຍ ຈົນທ່ານຄິດວ່າຕົນຈະບໍ່ອາດຕັດຂາດອອກຈາກພວກເຂົາໄດ້ເລີຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງຍອມໃຫ້ທ່ານຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຄວາມຕາຍ ແລະ ຊົງຊ່ອນທ່ານໄວ້ໃນອຸບໂມງຝັງສົບຈາກຜູ້ທີ່ດຶງທ່ານອອກຈາກຄວາມຈິງ. Moses ໄດ້ຜິດພາດກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ; ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ Miller ກໍໄດ້ຜິດພາດໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງຈະເຂົ້າສູ່ Canaan ແຫ່ງສະຫວັນໃນບໍ່ຊ້າ. ຄົນອື່ນໄດ້ນຳພາທ່ານໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນີ້; ຄົນອື່ນຈະຕ້ອງໃຫ້ການຕໍ່ເຫດການນັ້ນ. ແຕ່ບັນດາທູດສະຫວັນກຳລັງເຝົ້າຮັກສາຜົງທີ່ລ້ຳຄ່າຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ນີ້ ແລະ ຈະອອກມາໃນສຽງຂອງແກສຸດທ້າຍ.”
Conclusion: Lessons for Today
ບົດສະຫຼຸບ: ບົດຮຽນສໍາລັບປັດຈຸບັນ
In conclusion, William Miller typifies Seventh-day Adventists at the end of the world. Ellen White's first vision is more for our day than for her own. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the light of the Midnight Cry. The light of the Midnight Cry can only be understood by understanding this history. The first disappointment purged the Millerite movement of those there for the wrong reasons and prepared the people for the testing experience that would lead them into the Most Holy Place. Those who come to the first disappointment are blessed only if they wait for October 22, 1844. This time is designed by God to produce a people He will gather into the Most Holy Place. To reject the Midnight Cry and fall off the path is to reject this entire history.
ໂດຍສະຫຼຸບແລ້ວ, ວິນລຽມ ມິນເລີ ເປັນແບບຢ່າງຂອງຄຣິສຕຽນເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ. ນິມິດຄັ້ງທໍາອິດຂອງ Ellen White ເປັນສໍາລັບວັນເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າສໍາລັບສະໄໝຂອງນາງເອງ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ຄຣິສຕຽນເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ຈະປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ. ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດນີ້. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ຊໍາລະຂະບວນການມິນເລີໄທຕ໌ໃຫ້ພົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ຜິດ ແລະໄດ້ຕຽມປະຊາຊົນໄວ້ສໍາລັບປະສົບການແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງຈະນໍາພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ຜູ້ທີ່ມາເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດຈະໄດ້ພອນກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາຄອຍຖ້າເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເວລານີ້ໄດ້ຖືກອອກແບບໂດຍພຣະເຈົ້າເພື່ອສ້າງປະຊາຊົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຈະຮວບຮວມເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ການປະຕິເສດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງ ຄືການປະຕິເສດປະຫວັດສາດນີ້ທັງໝົດ.
William Miller made three mistakes, and we are always tested by three tests. His first error was rejecting the Midnight Cry in December 1844. His second was listening to men instead of God, which led to his third mistake: rejecting the Sabbath. At the end of the world, Seventh-day Adventists will reject the history of the Midnight Cry and the call to return to the old paths because they listen to their leaders. In so doing, they prepare themselves for the mark of the beast, repeating Miller's three-step testing process, which begins with how they relate to the message and history of the Midnight Cry.
ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ກະທຳຜິດພາດສາມປະການ, ແລະພວກເຮົາກໍຖືກທົດສອບດ້ວຍການທົດສອບສາມປະການຢູ່ສະເໝີ. ຄວາມຜິດພາດປະການທຳອິດຂອງລາວຄືການປະຕິເສດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໃນເດືອນທັນວາ 1844. ປະການທີສອງຄືການຟັງມະນຸດແທນທີ່ຈະຟັງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ນຳລາວໄປສູ່ຄວາມຜິດພາດປະການທີສາມ: ການປະຕິເສດວັນຊະບາໂຕ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິດວັນທີເຈັດຈະປະຕິເສດປະຫວັດຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ແລະ ການຊົງເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ເພາະພວກເຂົາຟັງຜູ້ນຳຂອງຕົນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາກຳລັງຕຽມຕົນເອງເພື່ອຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ໂດຍກຳລັງທຳຊ້ຳຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຂອງມິນເລີ, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຈາກວິທີທີ່ພວກເຂົາສຳພັນກັບຂ່າວສານ ແລະ ປະຫວັດຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ.
There are only two prophecies that deal with the history from the first disappointment to the second disappointment: the 2300 days ('Though the vision tarry, wait for it') and the 2520. To reject the 2520 is to reject the Midnight Cry. To reject the Midnight Cry is to fall off the path to the wicked world below.
ມີພຽງແຕ່ສອງຄຳພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນທີ່ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທີສອງ: 2300 ມື້ (“ເຖິງແມ່ນນິມິດນັ້ນຈະຊັກຊ້າ, ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ”) ແລະ 2520. ການປະຕິເສດ 2520 ກໍຄືການປະຕິເສດສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ການປະຕິເສດສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ກໍຄືການຕົກອອກຈາກເສັ້ນທາງລົງໄປສູ່ໂລກຄົນຊົ່ວອັນຢູ່ເບື້ອງລຸ່ມ.
We will address this further in the next presentation.
ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງເລື່ອງນີ້ຕໍ່ໄປອີກໃນການນຳສະເໜີຄັ້ງຕໍ່ໄປ.