ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກທີຊາວເອັດ

ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພະລາຊະກິດແຫ່ງການສັ່ງສອນທີ່ສຳເລັດແກ່ພວກເຂົາໂດຍສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ແລະຄຳສັ່ງສອນພື້ນຖານຂອງພຣະອົງຄື “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ.”

ໃນປັດຈຸບັນ ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາກຳລັງເປີດເຜີຍພຣະທຳເອເຊກຽນ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ເອເຊກຽນເປັນປະໂຣຫິດໃນປີທີສາມສິບ ບໍ່ວ່າ “ສາມສິບ” ຈະໝາຍເຖິງອາຍຸເຊິ່ງເປັນນັຍລັກຂອງທ່ານໃນຖານະປະໂຣຫິດ ຫຼື ປີທີສາມສິບໃນສາຍພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກປີຢູບິລີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງໂຢສີຢາ. ຖານະປະໂຣຫິດສຸດທ້າຍໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ປະຫວັດສາດຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າແກ່ປະຫວັດສາດເຊິ່ງເປັນນັຍລັກໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ເອເຊກຽນເປັນສັນຍະລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ—ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ຄໍາພະຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທຸກປະການລະບຸໄວ້. ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນຄືການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍສະເພາະຜ່ານການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໃນປີ 1840. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດເປັນທູດສະຫວັນອັນອາລະຟາໃນບັນດາທູດສະຫວັນສາມອົງ ແລະອົງທີສາມເປັນທູດສະຫວັນອັນໂອເມກາ. ເພາະສະນັ້ນ ເອເຊກຽນຈຶ່ງຢູ່ໃນແນວດຽວກັນກັບເປໂຕໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຫວັດສາດເຊີງສັນຍະລັກທີ່ທັງເປໂຕແລະເອເຊກຽນຕັ້ງຢູ່ນັ້ນ ຖືກນໍາສະເໜີເປັນປະຫວັດສາດ Panium.

ເອເຊກຽນໄດ້ຮັບເອົາໜັງສືນ້ອຍນັ້ນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກະທຳໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10.

ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ໂຢຮັນ ໄດ້ກິນມ້ວນໜັງສືນ້ອຍ, ແລະ ທັງບົດນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳແດງອອກຂອງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ເອເຊກຽນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕ, ໂຢຮັນ ແລະ ເອເຊກຽນ ຈຶ່ງຢືນຮ່ວມກັນໃນບ່ອນທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບພວກເຂົາ ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 1840 ຫາ 1844 ເປັນໄລຍະເວລາສີ່ປີ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄລຍະເວລາໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1299. “ຫ້າເດືອນ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະໄດ້ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ຈຳນວນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອການສຳແດງອັນຮຸ່ງໂລດແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປາກົດອອກ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກໍໄດ້ຢຸດລົງ.

ເວລາພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນຖານະເປັນການນຳໃຊ້ພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ເອເຊກຽນ, ເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນ ແຕ່ລະຄົນເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາລີຜູ້ມີປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ ແລະ ຍັງລວມເຖິງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມອີກດ້ວຍ.

ສິບເອັດບົດທຳອິດຂອງເອເຊກຽນນຳສະເໜີລຳດັບຂອງ “ນິມິດ” ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີໜຶ່ງ.

“ນິມິດ” ຂອງສິບເອັດບົດທຳອິດ ໄດ້ຖືກປະທານເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນບົດທີໜຶ່ງທີ່ແມ່ນ້ຳເຄບາ, ຈາກນັ້ນໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປໃນນິມິດໃນບົດທີສາມຢູ່ທີ່ “ທົ່ງພຽງ” ແລະຕໍ່ມາອີກໃນນິມິດໃນບົດທີແປດທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ສາມສະຖານທີ່ຄື ແມ່ນ້ຳເຄບາ, ທົ່ງພຽງ, ແລະ ເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດສາມປະການທີ່ຮ່ວມກັນປະກອບເປັນນິມິດດຽວ, ຊຶ່ງກໍຄື “ນິມິດ” ຂອງຂໍ້ທີໜຶ່ງ ແລະຂອງສິບເອັດບົດທຳອິດ.

ການພິຈາລະນາປີທີສາມສິບວ່າເປັນປີທີສາມສິບໃນວົງຈອນຢູບິລີ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນການຖືປັສຄາອັນໂດ່ງດັງຂອງໂຢສີຢາ ແລ້ວຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ນັ້ນ ສາມາດຮອງຮັບໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ ເພາະວ່າແນວປະຫວັດສາດສັກສິດສາຍນັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ ໂດຍມີພະຍານຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ; ປັສຄາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ ແລະວັນຊົດໃຊ້ບາບເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເລວີນິຕິ ບົດ 23 ຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບວົງຈອນຢູບິລີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນກັບໂຢສີຢາ. ຍັງມີແນວອື່ນໆອີກທີ່ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດໂຢສີຢາ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ, 573 BC. ການສຳເລັດເປັນຈິງທາງປະຫວັດສາດໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ, 573 BC ຂອງປີຢູບິລີໜຶ່ງປີ ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກນັກປະຫວັດສາດ.

ນັກຄຳນວນເວລາທາງປະຫວັດສາດໂດຍທົ່ວໄປຍ່ອມເຫັນພ້ອມກັນໃນການກຳນົດວັນລຶບບາບເປັນວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະປັດສະຄາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງໂຢສີຢາໃນປີ 622 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກໍເປັນວັນທີທີ່ບັນດານັກຄຳນວນເວລາຕາມພຣະຄຳພີຍອມຮັບເຊັ່ນກັນ. ປັດສະຄາ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາເທດສະການໃນລະດູບ່ວງ, ໄດ້ເປີດວົງຈອນຢູບີລີສີ່ສິບເກົ້າປີ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ສັນຍາລັກຂອງບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ໃນວັນລຶບບາບ. ເຈັດອາທິດແຫ່ງປີທີ່ປະກອບເປັນສີ່ສິບເກົ້າປີນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ.

ເຊເດກີຢາໄດ້ຖືກນໍາໄປຍັງບາບີໂລນເມື່ອເຢຣູຊາເລັມລົ້ມລົງ ສິບສີ່ປີກ່ອນປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ນັກປະຫວັດສາດຊາວຢິວໄດ້ກໍານົດວົງຈອນປີຢູບິລີ ນັບແຕ່ໂຢຊີຢາໃນປີ 622 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 ວ່າເປັນວົງຈອນປີຢູບິລີຄັ້ງທີ 17. ໄລຍະເວລາຈາກຍຸດທະການຣາເຟຍໄປຈົນເຖິງຍຸດທະການພານຽມແມ່ນສິບເຈັດປີ. ປໂຕເລມີ ເປັນຜູ້ມີໄຊໃນຍຸດທະການຣາເຟຍ ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດເປັນກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ເປັນເວລາສິບເຈັດປີ. ນັບແຕ່ພຣະລາຊະດໍາລັດແຫ່ງມີລານ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ຄອນສະແຕນຕິນແບ່ງຈັກກະພັດຂອງຕົນໃນປີ 330 ມີໄລຍະເວລາສິບເຈັດປີ. ໃນວົງຈອນປີຢູບິລີຄັ້ງທີສິບເຈັດ ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກທໍາລາຍໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ.

ໂຮເຊອາກໍາລັງກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຂອງເຊເດກີຢາ ແມ່ນແມ່ນວ່າມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການຖືກກວາດໄປເປັນເຊີຍຂອງອານາຈັກເໜືອໃນປີ 723 BC ອີກດ້ວຍ. ເຫດຜົນທີ່ຂໍ້ຄວາມຕອນຂອງໂຮເຊອາເຊື່ອມໂຍງກັບຄໍາພະຍານຂອງເອເຊກຽນ ກໍເພາະກ່ຽວກັບການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ ເມື່ອອິດສະຣາເອນຍືນຍັນຈະມີກະສັດມະນຸດ. ຄວາມປາຖະໜາຂອງອິດສະຣາເອນທີ່ຢາກໃຫ້ມີກະສັດມະນຸດປົກຄອງ ແທນທີ່ຈະເປັນກະສັດຝ່າຍພຣະເຈົ້າ ຖືກສະແດງອອກວ່າເປັນ “ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງອໍານາດຂອງເຈົ້າ” ໃນການພິພາກສາ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນພຣະທໍາເລວີນິຕິ 26.

“ຄວາມຈອງຫອງແຫ່ງອໍານາດຂອງພວກເຈົ້າ” ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງອິສຣາເອນທີ່ຈະເປັນເໝືອນໂລກ ແລະຈະມີກະສັດຂອງຕົນເອງ. ການຖອນກະສັດອອກຈາກອານາຈັກເໜືອໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຕໍ່ມາການຖືກນໍາໄປເປັນເຊີຍຂອງກະສັດເຊເດກີຢາແຫ່ງອານາຈັກໃຕ້ໃນປີ 586 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຖືກຫັກທໍາລາຍຂອງ “ຄວາມຈອງຫອງ” ຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະຄວາມຈອງຫອງຍ່ອມນໍາໜ້າການລົ້ມລົງ. ໃນຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ “ອໍານາດ” ໝາຍເຖິງກະສັດຫຼືອານາຈັກ, ແລະຄວາມຈອງຫອງຂອງອິສຣາເອນໃນການສະຖາປະນາກະສັດມະນຸດໄວ້ເພື່ອຕົນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການປະຕິເສດລະບອບທີໂອຄຣາຊີ ແລະກະສັດອົງພຣະເຈົ້າ.

ພຶງສັງເກດໄວ້ວ່າ ໃນຈຸດນັ້ນ ອິສຣາເອນໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດຂອງເຂົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ປະຕິເສດພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ, ຊຶ່ງຊາມູເອນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງນັ້ນ, ເພາະມີຂໍ້ຄວາມກ່າວວ່າ, “ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະອື່ນໆ; ພວກເຂົາກໍກະທຳຕໍ່ເຈົ້າເໝືອນກັນ.”

ການຫລອກລວງສຸດທ້າຍສໍາລັບລັດທິທີໂອຄຣາຊີຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ແມ່ນການປະຕິເສດບໍ່ພຽງແຕ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ລວມເຖິງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນດ້ວຍ. ການປະຕິເສດນັ້ນໃນປີ 1097 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນແບບຢ່າງເຖິງການຫລອກລວງສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິດວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍໃນປີ 1863. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26 ແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ໄດ້ກ່າວເຖິງ “ເຈັດເທື່ອ” ວ່າ ມັນ “ບໍ່ຄວນຖືກປ່ຽນແປງ.”

ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ໃຫ້ການຮັບຮອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຢ່າງຊັດແຈ້ງ, ແລະການຮັບຮອງຂອງນາງເປັນຄໍາເຕືອນບໍ່ໃຫ້ປ່ຽນແປງຕົວເລກໃນຕາຕະລາງ, ໃນນັ້ນ “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຄໍລໍາກາງ ແລະມຸມເທິງຂວາ. ດ້ວຍຕາຕະລາງປອມຂອງ Uriah Smith ໃນປີ 1863, ການປະຕິເສດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຕໍ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານ, ຊຶ່ງຖືກເປັນແບບໂດຍອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ລະບຸການກະບົດໃນປີ 1863. ວັນທີຂອງການກະບົດໃນປີ 1863 ສອດຄ່ອງກັບເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນ. ໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ຈຸດສິ້ນສຸດຄືການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງເປັນແບບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຕັ້ງແຕ່ປີ 1863 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ຖືກເປັນແບບໂດຍປະຫວັດຂອງກະສັດ Saul ໃນປີ 1097 BC ຈົນເຖິງ Zedekiah ໃນປີ 586 BC.

ເຊເດກີຢາໄດ້ຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍທີ່ບາບີໂລນສິບສີ່ປີກ່ອນປີຢູບິລີຂອງປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຮອບວຽນຂອງປີຢູບິລີທີສິບເຈັດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 622 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລະໃນປີທີສາມສິບ ເອເຊກຽນໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນປະໂລຫິດໃນປີ 591 ກ່ອນ ຄ.ສ., ແລ້ວຫ້າປີຕໍ່ມາ ເຢຣູຊາເລັມກໍໄດ້ຖືກທຳລາຍໃນປີ 586 ກ່ອນ ຄ.ສ. ນະຄອນນັ້ນຖືກທຳລາຍໃນວັນດຽວກັນຂອງປີ ດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກທຳລາຍເປັນຄັ້ງທີສອງໃນ ຄ.ສ. 70 ໂດຍຕີໂຕ. ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງເອເຊກຽນບົດທີໜຶ່ງ ແມ່ນຫ້າປີກ່ອນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ແລະສິບເກົ້າປີກ່ອນນິມິດເລື່ອງພຣະວິຫານໃນບົດທີສີ່ສິບ.

ເນື່ອງດ້ວຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງຕໍ່ພັນທະສັນຍາແຫ່ງວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ຈະເປັນຄຳສາບແຊ່ງສຳລັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງຕໍ່ປີທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ. “ເທື່ອ” ໜຶ່ງແມ່ນໜຶ່ງປີ, ແລະ “ປີ” ໜຶ່ງມີສາມຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະ ເຈັດເທື່ອຄູນດ້ວຍສາມຮ້ອຍຫົກສິບ ເທົ່າກັບສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ອາດບໍ່ໄດ້ໃຊ້ສຳນວນ “the twenty-five twenty,” ແຕ່ແຜນພາບສັກສິດຂອງພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ລະບຸຕົວເລກໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ.

ການປະກາດຄໍາສາບແຊ່ງເຈັດເທົ່າເໜືອທັງອານາຈັກເໜືອຂອງອິສຣາເອນ ແລະ ອານາຈັກໃຕ້ຂອງຢູດາ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈປະການທໍາອິດ ຫຼື ຈະເວົ້າວ່າເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈ “ພື້ນຖານ” ກໍໄດ້ ຫຼື ອາດກ່າວໄດ້ແມ່ນແຕ່ວ່າເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈ “ອັນຟາ” ຂອງ William Miller. ໃນປີ 1863 ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິດແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານແຫ່ງການຄົ້ນພົບຂອງ Miller; “ການຄົ້ນພົບ” ທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຮາກຖານທັງໝົດຂອງຂະບວນການ Millerite. ການດົນໃຈໄດ້ເຕືອນໄວ້ໂດຍກົງວ່າສິ່ງນີ້ອາດເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ມັນກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ແລະ ມັນເກີດຂຶ້ນມາດົນນານແລ້ວ.

ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານທີ່ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ພາຍຫຼັງຈາກການເປັນເຊີຍໃນບາບີໂລນ ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປະຫວັດສາດຂອງກົດປະກາດຄັ້ງທຳອິດ ແລະກ່ອນກົດປະກາດຄັ້ງທີສອງ. ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກກໍ່ສ້າງສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນປະຫວັດສາດຂອງກົດປະກາດຄັ້ງທີສອງ. ໃນກົດປະກາດຄັ້ງທີສາມ ອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດໄດ້ຖືກຟື້ນຄືນແກ່ອິສຣາເອນບູຮານຕາມຕົວອັກສອນ. William Miller ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຜູ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະໄດ້ຮັບການປະທານລິດອຳນາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາຮອດຫຼັງຈາກຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງລົງແລ້ວ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແຜນພາບປີ 1843 ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຕີພິມໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງປີ 1844 ຄືຄວາມຜິດຫວັງ alpha ຂອງປີ 1844, ທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະທັງເວລາຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນ ກໍໄດ້ມາຮອດ, ແລະເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບການປະທານລິດອຳນາດຢູ່ການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter ພຣະວິຫານກໍໄດ້ສຳເລັດລົງ. ແລ້ວໃນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ຫຼື omega ຂອງປີ 1844, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສອງພັນສາມຮ້ອຍປີສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດປະກາດຄັ້ງທີສາມ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາຮອດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ໂຢສີຢາ ຫມາຍຄວາມວ່າ “ຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າ.” ບໍ່ວ່າຈະເປັນກະສັດໂຢສີຢາ ຫຼື Josiah Litch; ທັງສອງຕ່າງກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງຮາກຖານ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງພຣະຣາຊກຳນົດສະບັບທຳອິດ ແລະດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍງານສະຫລອງໃນລະດູບ່ອນໃບໄມ້ປົ່ງ ທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ທຳອິດຂອງ Leviticus ບົດ 23. ຮາກຖານ, ງານສະຫລອງໃນລະດູບ່ອນໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະພຣະຣາຊກຳນົດສະບັບທຳອິດ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງປີ 1840 ແລະການປະທານອຳນາດແກ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນ Ezekiel ບົດ 40 ຂໍ້ 1 ເປັນສັນຍາລັກຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາຄົນຕາຍ, ແລະຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ໃນເວລາເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາຄົນເປັນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຕິດຕາມບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ຄວນຈະເຂົ້າໃຈການນຳໃຊ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງນຳໃຊ້ຢູ່.

ເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ. ເອເຊກຽນຢູ່ທີ່ນັ້ນເມື່ອຊາຍຊາວຫ້າຄົນກົ້ມຂາບດວງອາທິດໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດທີແປດ. ທ່ານຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນບົດຕໍ່ໆມາ ເມື່ອ ‘ການປະທັບຕາທີ່ຕາມມາດ້ວຍການຂ້າຟັນ’ ຖືກນຳມາເໜືອເຢຣູຊາເລັມ, ຊຶ່ງ Ellen White ລະບຸວ່າເປັນຄຣິດຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ໃນສິບເອັດບົດທຳອິດ, ເອເຊກຽນຖືກນຳເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດແຫ່ງສະຫວັນເພື່ອຮັບຄຳແນະນຳຂອງທ່ານ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ກະທຳໃນປີ 1844, ແລະດັ່ງທີ່ຂະບວນການນີ້ກຳລັງຖືກເອີ້ນໃຫ້ກະທຳຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ.

ເມື່ອເຮົາມາເຖິງຈຸດນັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ທີ່ສິ່ງທັງຫລາຍຊຶ່ງເອເຊກຽນໄດ້ພາບປະກອບໄວ້ ກຳລັງເກີດຊ້ຳອີກໃນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອນັ້ນເຮົາກໍໄດ້ມາເຖິງໝາຍສຳຄັນຂອງເອເຊກຽນ. ເມື່ອທ່ານຮູ້ວ່າ ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະທ່ານຮູ້ສິ່ງນັ້ນໃນລະດັບແຫ່ງຄວາມເຊື່ອແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ ທີ່ຄອບຄອງຄວາມຄາດຫວັງອັນບໍລິສຸດວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ພາບປະກອບໄວ້ໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ ລ້ວນເປັນແບບຢ່າງຂອງລຳດັບເຫດການອັນສັກສິດໃນວັນສຸດທ້າຍ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ—ເມື່ອທ່ານຮູ້ສິ່ງນັ້ນແລ້ວ ເມື່ອນັ້ນ “ພວກເຈົ້າຈະຮູ້” ວ່າ “ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ຄື “ພຣະເຈົ້າ.”

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.