ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ບົດທີຊາວສີ່

ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກ Testimonies, ເຫຼັ້ມທີຫ້າ, ຊຶ່ງພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາມາແລ້ວໃນຫຼາຍບົດຄວາມ; ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງເຖິງນິມິດເລື່ອງພຣະວິຫານທີ່ຖືກປະທານແກ່ Ezekiel, Isaiah ແລະ John:

ຕິຊາ ບີອາຟ (Tisha B’Av), ຊຶ່ງໃນພາສາເຮັບເຣີໝາຍເຖິງ “ວັນທີເກົ້າຂອງເດືອນອາຟ,” ແມ່ນວັນຂອງຊາວຢິວທີ່ລະນຶກເຖິງການທຳລາຍທັງພຣະວິຫານທຳອິດໂດຍຊາວບາບີໂລນໃນປີ 586 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະພຣະວິຫານທີສອງໂດຍຕີໂຕສໃນປີ ຄ.ສ. 70. ການທຳລາຍທັງສອງຄັ້ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນຕາມປະຕິທິນດຽວກັນ—ຄືວັນທີ 9 ຂອງເດືອນອາຟຕາມປະຕິທິນເຮັບເຣີ (ຊຶ່ງໂດຍປົກກະຕິຈະຕົກຢູ່ໃນເດືອນກໍລະກົດ ຫຼື ສິງຫາຕາມປະຕິທິນເກຣໂກຣຽນ). ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ນຳເອົາການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມໄປສອດຄ່ອງກັບ “ເວລາທີ່ຈະທົດລອງຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດ” ໃນວາລະສຸດທ້າຍ, ນາງກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນການທຳລາຍສອງຄັ້ງ ຊຶ່ງທັງສອງລ້ວນເປັນພາບປະກອບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນໄມ່ຊ້າ.

ຂໍ້ທີສິບຫົກໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ແລະສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ. ໃນເອເຊກຽນ ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອສະແດງເຖິງການແຍກອອກລະຫວ່າງພວກພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ແລະພວກພົມມະຈາຣີໂງ່ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອເຊກຽນເປັນເຊີຍຢູ່ໃນບາບີໂລນ ເມື່ອທ່ານຖືກນຳພາໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມຢ່າງອັດສະຈັນ ເພື່ອເຫັນການແຍກອອກນັ້ນເອງໃນບົດທີແປດເຖິງສິບເອັດ.

ບົດທັງສີ່ ຕັ້ງແຕ່ບົດທີແປດເຖິງບົດທີສິບເອັດ ແມ່ນຄໍາພັນລະນາເຖິງການແຍກອອກ, ແລະ ຊິດເຕີ ໄວທ໌, ເມື່ອອະທິບາຍເຖິງ ເອເຊກຽນ 9 ນັ້ນ, ໄດ້ຊີ້ບອກບໍ່ພຽງແຕ່ວ່າ ມັນແມ່ນການປະທັບຕາອັນດຽວກັນກັບ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 7 ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລະບຸອີກດ້ວຍວ່າ ເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກ ເຊເວັນ-ເດ ແອດເວັນຕິສ ລາໂອດີເຊຍ ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ໜັງສືເອເຊກຽນທັງໝົດຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນຄຳພະຍານຂອງເອເຊກຽນ ການລ້ອມເມືອງຂອງເນບູຄາດເນັດຊາ ຊຶ່ງດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງປີເຄິ່ງ ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈຳເພາະ, ແຕ່ “ການນຳໃຊ້ໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າ” ຂອງຄຳເຕືອນຂອງພຣະເຢຊູໃນມັດທາຍບົດທີ 24 ແມ່ນຢູ່ໃນວັນເວລາສຸດທ້າຍ. ໃນເອເຊກຽນ ແນວຄວາມຈິງນັ້ນພົບໄດ້ໃນບົດທີ 24.

ໃນວັນທີນີ້, ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍພະຍານພຣະຄຳພີອື່ນໆ ດ້ວຍ, ການລ້ອມເມືອງເປັນເວລາສິບແປດເດືອນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ພຣະທຳຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ມາເຖິງເອເຊກຽນໃນວັນທີນັ້ນ ປະກອບດ້ວຍຄຳອຸປະມາຂອງເມືອງແຫ່ງເລືອດ ທີ່ຖືກພັນລະນາໂດຍໝໍ້ຕົ້ມເດືອດ ຕາມດ້ວຍໄຟອັນໃຫຍ່. ຄຳອຸປະມານັ້ນຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາທີ່ມີຕໍ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະໃນບົດດຽວກັນນັ້ນກໍມີຕໍ່ມາວ່າ ພັນລະຍາຂອງເອເຊກຽນຖືກນຳໄປສູ່ການພັກສະຫງົບໂດຍການໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນ ເປັນໝາຍສຳຄັນວ່າການລ້ອມເມືອງທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະທຳລາຍພຣະວິຫານນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນແລ້ວ.

ແລ້ວປະຊາຊົນທີ່ຢູ່ອ້ອມເອເຊກຽນໄດ້ຖາມເຖິງຄວາມໝາຍຂອງຄຳອຸປະມາ ແລະການຕາຍຂອງພັນລະຍາຂອງທ່ານ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ພັນລະຍາຂອງເອເຊກຽນ ແລະ ພະວິຫານ ລ້ວນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ສິ່ງປາຖະໜາແຫ່ງດວງຕາຂອງເຈົ້າ.” ນັກປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີລະບຸວ່າ ການປິດລ້ອມນັ້ນດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາສິບແປດເດືອນ, ໃນຂະນະທີ່ການປິດລ້ອມຂອງເຊສຕິອຸສ ແລະ ຕີຕຸສ ກິນເວລາສີ່ປີ ຄືຕັ້ງແຕ່ປີ 66 ຈົນເຖິງປີ 70. ຖ້ານັບເວລາຢ່າງລະອຽດໃກ້ຊິດຈາກການປິດລ້ອມຄັ້ງທຳອິດຂອງເຊສຕິອຸສຈົນເຖິງການທຳລາຍ ກໍເປັນສາມປີເຄິ່ງ, ແຕ່ເມື່ອນຳໃຊ້ “ການນັບແບບຮວມ,” ຊຶ່ງເປັນວິທີນັບທີ່ພົບວ່າຖືກໃຊ້ບ່ອຍທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ, ກໍເປັນສີ່ປີ. ການຮູ້ວ່າການນັບທັງສອງແບບນັ້ນໃຊ້ໄດ້ຖືກຕ້ອງ ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາເຫັນທັງສາມປີເຄິ່ງຈາກເຊສຕິອຸສເຖິງຕີຕຸສ ແລະ ເຫັນທັງສີ່ປີດ້ວຍ.

ພວກເຮົາມີພະຍານສອງປະການກ່ຽວກັບກົດໝາຍວັນອາທິດຢູ່ໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມທັງສອງຄັ້ງ, ແລະ ລາຍລະອຽດຂອງປະຫວັດທັງສອງນັ້ນຕ້ອງນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ກັບກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ—ບ່ອນທີ່ລາໂອດີເຊຍຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການລ້ອມຕີຂອງເນບູຄາດເນັດຊາຖືກໝາຍໄວ້ດ້ວຍການຕາຍຂອງພັນລະຍາຂອງເອເຊກຽນ. ເມື່ອນາງເສຍຊີວິດ, ເອເຊກຽນໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາບໍ່ໃຫ້ໄວ້ທຸກຢ່າງເປີດເຜີຍ, ເພາະທ່ານເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງພວກຢິວທີ່ຖືກນຳໄປສູ່ການເປັນເຊວຍ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາສີ່ປີຈາກ ຄ.ສ. 66 ເຖິງ 70 ໄດ້ຖືກກໍານົດໄວ້ໂດຍໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສໍາລັບຄຣິສຕະຊົນໃນເຢຣູຊາເລັມໃຫ້ຫລົບໜີ.

ການປິດລ້ອມສອງຄັ້ງທີ່ສອດຄ່ອງກັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ການປິດລ້ອມທັງສອງຄັ້ງຕ່າງກໍມີ “ໝາຍສຳຄັນ” ຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປິດລ້ອມນັ້ນ. ເມື່ອເອເຊກຽນອະທິບາຍວ່າ ການຕາຍຂອງພັນລະຍາຂອງທ່ານ ແລະ ການບໍ່ໄວ້ທຸກຂອງທ່ານມີຄວາມໝາຍວ່າຢ່າງໃດ ທ່ານໄດ້ອະທິບາຍ ແລ້ວຈຶ່ງບັນທຶກໄວ້ວ່າ:

ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການຕາຍຂອງພັນລະຍາຂອງເອເຊກຽນ ເປັນການຊີ້ບອກເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແລະພຣະວິຫານທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ແລະເຖິງການເປັນຊະເລີຍໃນບາບີໂລນທີ່ຈະຕາມມາ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງສິ່ງທີ່ໜ້າຊັງອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຕາມທີ່ດານີເອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ເປັນຄຳເຕືອນໃຫ້ຫຼົບໜີຈາກການທຳລາຍ, ແຕ່ການລ້ອມທັງສອງຄັ້ງລ້ວນມີໝາຍສຳຄັນຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ຈະມີການປິດລ້ອມແບບພະຍາກອນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ແລະ ການຕາຍຂອງພັນລະຍາຂອງເອເຊກຽນເປັນສັນຍະລັກວ່າຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດ ແອັດເວນຕິສ ຝ່າຍລາວໂອດີເກຍໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານໄປໂດຍສິ້ນເຊີງແລ້ວ; ຂະນະທີ່ເອເຊກຽນເປັນສັນຍະລັກຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ເປັນສັນຍະລັກຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປິດລ້ອມ. ເອເຊກຽນເປັນທຸງສັນຍານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການປິດລ້ອມບາບີໂລນ ແລະ ໝາຍສຳຄັນຂອງສິ່ງໜ້າກຽດທີ່ນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນກໍຄື “ໝາຍສຳຄັນ” ຂອງໂຣມ. ໝາຍສຳຄັນອັນໜຶ່ງເວົ້າເຖິງຄຳເຕືອນພາຍໃນ ແລະ ອີກອັນໜຶ່ງເວົ້າເຖິງຄຳເຕືອນພາຍນອກ. ແນ່ນອນວ່າໃນປີ 66 ໄດ້ມີຄຳເຕືອນແກ່ພວກຄຣິສຕຽນ, ແຕ່ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄຳເຕືອນນັ້ນແມ່ນໂຣມ. ໝາຍສຳຄັນໃນການທຳລາຍບາບີໂລນແມ່ນພັນລະຍາຂອງເອເຊກຽນ. ໂຣມແມ່ນພວກຊົນຊັ້ນທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ເອເຊກຽນເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງຜູ້ທີ່ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.

ການລ້ອມຕີຄັ້ງທຳອິດດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາສິບແປດເດືອນ ແລະ ການລ້ອມຕີຄັ້ງທີສອງດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາສີ່ປີ. ການລ້ອມຕີທັງສອງຄັ້ງນີ້ຕ່າງມີການສຳເລັດຢ່າງ “ໂດຍກົງຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ແລະ ການລ້ອມຕີທັງສອງຄັ້ງນັ້ນກໍກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນ ທີ່ປາກົດຢູ່ໃນ ພຣະນິມິດ 9:15.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຫ້າເດືອນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ຂໍ້ 10 ໄດ້ລວມເອົາປະຫວັດສາດໜຶ່ງທີ່ເປັນໝາຍກຳນົດຂອງຊ່ວງເວລາສາມສິບແປດປີ ຊຶ່ງໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດໃນການປິດລ້ອມສີ່ປີ ອັນກ່ຽວໂຍງກັບເລກສາມສິບແປດ ແລະໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການຜຸດຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມ. ການປິດລ້ອມສີ່ປີນັ້ນພົບຄູ່ທຽບຂອງມັນໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອ (ຫ້າເດືອນ) ໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າມື້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ມັນໄດ້ເລີ່ມໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449 ແລະສີ່ປີຕໍ່ມາ ອິດສະລາມໄດ້ນຳການປິດລ້ອມຫ້າສິບຫ້າມື້ມາຕໍ່ຕ້ານນະຄອນຄອນສະແຕນຕິໂນເປິນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 29 ພຶດສະພາ 1453.

ເມື່ອຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 27 ກໍລະກົດ 1449 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1844, ສີ່ປີແຫ່ງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ຈາກ 1840 ຫາ 1844 ໄດ້ສອດຄ່ອງກັບການປິດລ້ອມສີ່ປີຈາກ 1333 ຫາ 1337, ແລະຍັງສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງສີ່ປີຈາກ 1449 ຫາ 1453 ອີກດ້ວຍ. ພະຍານທັງສາມນັ້ນ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນສ່ວນໂດຍກົງຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາສີ່ປີເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ເມື່ອຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ໃນຊ່ວງ 1840 ຫາ 1844 ຖືກຊ້ຳຄືນໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພະຍານທັງສາມນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປິດລ້ອມສີ່ປີໃນປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຊ່ວງເວລາສີ່ປີນັ້ນຍັງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍການປິດລ້ອມເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 66 ແລະ 70.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການລ້ອມເມືອງເປັນເວລາສີ່ປີໂດຍ Cestius ໃນປີ 66 ແລະຕໍ່ມາການສິ້ນສຸດໂດຍ Titus ໃນປີ 70 ກໍ່ໃຫ້ເກີດສັນຍາລັກອາລະຟາ ແລະສັນຍາລັກໂອເມກາແກ່ຊ່ວງເວລາສີ່ປີນັ້ນ. ຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນຍັງຖືກນໍາສະເໜີເປັນສາມປີເຄິ່ງອີກດ້ວຍ, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍສອດຄ່ອງກັບສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ໂຣມັນແຫ່ງສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ.

ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນທີ່ຈະສັງເກດວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງນໍາໃຊ້ທັງການນັບແບບ “inclusive” ແລະ “exclusive” ກັບຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍາລັກອັນຟາຂອງ Cestius ໄປຈົນເຖິງສັນຍາລັກໂອເມກາຂອງ Titus. ສິ່ງນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການນໍາໃຊ້ເວລາສອງແບບຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນປະຫວັດສາດດຽວ. ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາຫຼັກການຕາມພຣະຄໍາພີຂໍ້ນີ້ແລ້ວ ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາ (ໃນຫຼາຍບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້) ຊ່ວງເວລາລະຫວ່າງການສະເດັດໄປຢ້ຽມຢາມ Caesarea-Philippi (Panium) ຂອງພຣະເຢຊູ ແລະການສະເດັດໄປຍັງພູແຫ່ງການປ່ຽນຮູບຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ຂຽນພຣະຄໍາພີສອງທ່ານບັນທຶກໄວ້ວ່າເປັນຫົກມື້ ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງວ່າເປັນແປດມື້.

ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມມີການປະຍຸກໃຊ້ທີ່ “ໂດຍກົງຫຼາຍຂຶ້ນ” ຕໍ່ວັນສຸດທ້າຍ, ແລະການທຳລາຍນັ້ນແມ່ນພະຍານສອງປະການທີ່ຖືກແທນໂດຍບາບີໂລນແລະໂຣມ. ພະຍານທັງສອງສອດຄ່ອງກັນ ແຕ່ໃຫ້ລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ແຕກຕ່າງກັນແລະຈຳເປັນ ເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມຈິງໃຫ້ເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ. ການປິດລ້ອມໂດຍໂຣມ (66 ຫາ 70) ມີເວລາສີ່ປີ ຊຶ່ງຍັງເປັນຕົວແທນຂອງສາມປີເຄິ່ງອີກດ້ວຍ. ສາມປີເຄິ່ງນັ້ນເຊື່ອມໂຍງກັບການຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານ ອັນຖືກກະທຳໂດຍທັງລັດທິນອກຮີດແລະລັດທິສັນຕະປາປາ. ການຢຽບຍ່ຳໂດຍລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ດຳເນີນໄປເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍສາມປີເຄິ່ງຕາມຕົວອັກສອນໃນການປິດລ້ອມໂດຍໂຣມ.

ການລ້ອມເມືອງເປັນເວລາສີ່ປີນັ້ນ ຍັງເຊື່ອມໂຍງກັບຊ່ວງເວລາສີ່ປີທີ່ສຳພັນກັບເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງລະບຸການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງອິດສະລາມ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງຂະບວນການແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະອົງທີສອງ ແລະຈາກນັ້ນອົງທີສາມ. Cestius ຫາ Titus ຕັດກັນກັບວົງລໍ້ຂອງໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ແລະກັບວົງລໍ້ຂອງອິດສະລາມດ້ວຍ. ວົງລໍ້ຂອງໂຣມ ແລະສາມປີເຄິ່ງຂອງ Cestius ແລະ Titus ຕັດກັນກັບສາມປີເຄິ່ງໃນເຊີງສັນຍະລັກຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງສອງອົງປະກອບຄື ໂຣມນອກຮີດ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ. ວົງລໍ້ຂອງອິດສະລາມຖືກເຊື່ອມໂຍງໂດຍປະຫວັດສາດດຽວກັນ ເມື່ອເຂົ້າໃຈວ່າເປັນສີ່ປີ, ແຕ່ກໍເຊັ່ນດຽວກັບວົງລໍ້ຂອງໂຣມໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ອິດສະລາມກໍສຳພັນກັບອຳນາດທີສອງໜຶ່ງ ທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ວົງລໍ້ຂອງອິດສະລາມ—ສິ່ງນັ້ນຄື Adventism. ຊ່ວງເວລາສາມປີເຄິ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໂຣມໃນທັງສອງຂັ້ນຂອງມັນ, ແລະຊ່ວງເວລາສີ່ປີເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ ແລະ Adventism. ໂຣມນອກຮີດ ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ ບໍ່ສາມາດຖືກແຍກອອກຈາກກັນໃນຄຳພະຍາກອນໄດ້ ແລະອິດສະລາມກັບ Adventism ກໍບໍ່ສາມາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາການລ້ອມບາບີໂລນ ຈະຕ້ອງເຫັນຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງເວລາສອງປະການໃນພາບປະກອບຂອງການລ້ອມເປັນເວລາສິບແປດເດືອນ. ການແທນຄ່າເວລາສອງປະການໃນການລ້ອມທີ່ໂຣມນຳມານັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແທນຄ່າເວລາສອງປະການເຊັ່ນດຽວກັນໃນການລ້ອມທີ່ເນບູກາດເນັດຊານຳມາ. ການລ້ອມຂອງເນບູກາດເນັດຊາທີ່ກິນເວລາສິບແປດເດືອນນັ້ນ ຍັງອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງປີເຄິ່ງ. ສິບແປດເດືອນຄືໜຶ່ງປີເຄິ່ງ, ແລະ ໜຶ່ງເຄິ່ງນັ້ນສາມາດສະແດງເປັນ 1.5 ປີ. ການລ້ອມຂອງເນບູກາດເນັດຊາເປັນທັງສິບແປດເດືອນ ແລະ ໜຶ່ງຈຸດຫ້າ (1.5) ປີ.

ສິບແປດເດືອນນັ້ນຊີ້ໄປຫາອຳນາດທີ່ຈະຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມ ແລະ 1.5 ປີນັ້ນຊີ້ໄປຫາອິດສະລາມ. ວົງລໍ້ແຫ່ງການນັບຄຳນວນເຊິ່ງລະບຸສິບແປດເດືອນ ກໍລະບຸບາບີໂລນ ແລະ ວົງລໍ້ແຫ່ງການນັບຄຳນວນອີກອັນໜຶ່ງ ກໍລະບຸອິດສະລາມ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ນຳສະເໜີຄຳອະທິບາຍວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ຂໍ້ສະຫຼຸບເຖິງການນຳ 1.5 ປີໄປໃຊ້ເຊື່ອມໂຍງກັບອິດສະລາມໄດ້ແນວໃດ, ແຕ່ຄວນສັງເກດວ່າ ການນັບຄຳນວນເວລາສອງຢ່າງໃນການທຳລາຍທີ່ໂຣມໄດ້ນຳມານັ້ນ ເຊື່ອມໂຍງກັບວົງລໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຣມ, (ທັງແບບນອກສາສະໜາ ແລະ ແບບສັນຕະປາປາ), ແລະ ການນັບຄຳນວນອີກຢ່າງໜຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບວົງລໍ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມ. ລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ປາກົດຢູ່ທັງໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມແບບອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

ການປິດລ້ອມເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາສີ່ປີດ້ວຍ Cestius ແລະ Titus ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນສາຍໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄລຍະເວລາສາມສິບແປດປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດລ້ອມສີ່ປີ ອັນເປັນສັນຍາລັກເຖິງການຍົກຂຶ້ນຂອງອິສລາມ, ແລະໄລຍະສີ່ປີສຸດທ້າຍໃນເສັ້ນດຽວກັນນັ້ນກໍເປັນຕົວແທນຂອງການຍົກຂຶ້ນແຫ່ງທຸງໝາຍຂອງໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.