ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ບົດທີຊາວສີ່

“ບົດຮຽນເຫຼົ່ານີ້ມີໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງຕັ້ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຮົາໄວ້ໃນພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາພຽງເລັກນ້ອຍນີ້ ມີເວລາໜຶ່ງທີ່ຈະທົດລອງຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດ. ພຣະຄຣິດ, ເມື່ອປະທັບຢູ່ເທິງພູໝາກກອກ, ໄດ້ກ່າວທົບທວນເຖິງການພິພາກສາອັນນ່າຢ້ານກົວທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ: ‘ພວກທ່ານຈະໄດ້ຍິນເຖິງສົງຄາມ ແລະ ຂ່າວລືເລື່ອງສົງຄາມ.’ ‘ຊາດໜຶ່ງຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານອີກຊາດໜຶ່ງ, ແລະ ອານາຈັກໜຶ່ງຕໍ່ຕ້ານອີກອານາຈັກໜຶ່ງ: ແລະ ຈະມີການອຶດຢາກ, ໂຣຄລະບາດ, ແລະ ແຜ່ນດິນໄຫວ, ໃນຫຼາຍສະຖານທີ່. ສິ່ງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມເສົ້າທຸກ.’ ໃນຂະນະທີ່ຄໍາພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການສໍາເລັດບາງສ່ວນໃນການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ມັນມີການນໍາໃຊ້ໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າຕໍ່ວັນສຸດທ້າຍ.”

ແລະເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີຫົກ, ໃນເດືອນທີຫົກ, ໃນວັນທີຫ້າຂອງເດືອນນັ້ນ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າຂອງຢູດານັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້ານ້ອຍ, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເໜືອຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີລັກສະນະໜຶ່ງເໝືອນຮູບຮ່າງແຫ່ງໄຟ: ຕັ້ງແຕ່ລັກສະນະແຫ່ງແອວຂອງພຣະອົງລົງໄປເບື້ອງລຸ່ມເປັນໄຟ; ແລະຕັ້ງແຕ່ແອວຂອງພຣະອົງຂຶ້ນໄປເບື້ອງເທິງ ເປັນດັ່ງລັກສະນະແຫ່ງຄວາມສ່ອງແຈ້ງ, ດັ່ງສີອຳພັນ. ແລະພຣະອົງໄດ້ຢື່ນຮູບຮ່າງຂອງພຣະຫັດອອກມາ ແລະຈັບຂ້ານ້ອຍໂດຍປອຍຜົມຂອງຫົວຂ້ານ້ອຍ; ແລະພຣະວິນຍານໄດ້ຍົກຂ້ານ້ອຍຂຶ້ນລະຫວ່າງແຜ່ນດິນໂລກກັບຟ້າສະຫວັນ, ແລະໄດ້ນຳຂ້ານ້ອຍໄປໃນນິມິດຂອງພຣະເຈົ້າຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ເຖິງປະຕູແຫ່ງປະຕູຊັ້ນໃນທີ່ຫັນໜ້າໄປທາງທິດເໜືອ; ບ່ອນຊຶ່ງເປັນທີ່ຕັ້ງຂອງຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ ຊຶ່ງຍົ່ວໃຫ້ເກີດຄວາມຫຶງຫວງ. ເອເຊກຽນ 8:1–3.

“ຈຳພວກຊົນທີ່ບໍ່ຮູ້ສຶກເສຍໃຈເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຖອຍຖອຍທາງຝ່າຍວິນຍານຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ໂສກເສົ້າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງຄົນອື່ນ ຈະຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມອບໝາຍແກ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຊາຍທີ່ຖືອາວຸດສັງຫານໄວ້ໃນມືວ່າ: ‘ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປຕາມເຂົາໄປທົ່ວເມືອງ ແລະ ຟາດຟັນເສຍ; ຢ່າໃຫ້ຕາຂອງພວກເຈົ້າສົງສານ ແລະ ຢ່າໄດ້ມີຄວາມເມດຕາ: ຈົ່ງຂ້າໃຫ້ສິ້ນຊາກ ທັງຄົນເຖົ້າ ແລະ ຄົນໜຸ່ມ ທັງຍິງສາວ ແລະ ເດັກນ້ອຍ ແລະ ຜູ້ຍິງ: ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ໃດທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຢູ່ເທິງຕົວ; ແລະ ຈົ່ງເລີ່ມທີ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາ.’ ແລ້ວພວກເຂົາກໍເລີ່ມທີ່ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າພຣະນິເວດ.”

“ຢູ່ທີ່ນີ້ເຮົາເຫັນວ່າ ຄຣິດຈັກ—ພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຮູ້ສຶກເຖິງການຕີລົງແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຊາຍຊະຣາ, ຄືຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ເຂົາ ແລະເຄີຍຢືນຢູ່ໃນຖານະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດຝ່າຍວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ, ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືຈຸດຍືນວ່າ ເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄອຍຖ້າການອັດສະຈັນ ແລະການສຳແດງພຣະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງເດັ່ນຊັດເຊັ່ນໃນວັນເວລາກ່ອນ. ຍຸກສະໄໝໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ. ຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານີ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ: ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳຄວາມດີ ແລະພຣະອົງຈະບໍ່ກະທຳຄວາມຊົ່ວ. ພຣະອົງມີພຣະເມດຕາເຫຼືອເກີນກວ່າຈະລົງໂທດປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍການພິພາກສາ. ດັ່ງນັ້ນ “ສັນຕິສຸກ ແລະຄວາມປອດໄພ” ຈຶ່ງເປັນສຽງຮ້ອງຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະບໍ່ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນອີກເລີຍດັ່ງສຽງແກດ ເພື່ອສຳແດງການລ່ວງລະເມີດຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າ ແລະບາບຂອງວົງວານຢາໂຄບ. ບັນດາໝາໃບ້ເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ບໍ່ຍອມເຫົ່າ ຄືຜູ້ທີ່ຈະຮູ້ສຶກເຖິງການແກ້ແຄ້ນອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກລ່ວງເກີນ. ທັງຊາຍ, ຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍນ້ອຍ ລ້ວນພາກັນພິນາດໄປພ້ອມກັນ.”

“ບັນດາສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ຄົນສັດຊື່ທັງຫຼາຍໄດ້ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ສາຍຕາອັນຈຳກັດຂອງມະນຸດອາດຈະມອງເຫັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ບາບທີ່ຮ້າຍແຮງຍິ່ງກວ່າຫຼາຍ, ຄືບາບທີ່ປຸກເຮົ້າຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດແລະບໍລິບູນ, ນັ້ນຫາໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍບໍ່. ພຣະອົງຜູ້ຊົງຄົ້ນຫາຈິດໃຈທັງປວງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊົງຮູ້ບາບທຸກຢ່າງທີ່ຖືກກະທຳຢ່າງລັບໆໂດຍບັນດາຜູ້ກະທຳຄວາມອະທຳ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຄ່ອຍໆຮູ້ສຶກປອດໄພໃນການຫຼອກລວງຂອງຕົນ ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄວາມອົດກັ້ນອັນຍາວນານຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງເຫັນ, ແລ້ວກໍປະພຶດປານປະໜຶ່ງວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກໄປແລ້ວ. ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງເປີດໂປງຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຂອງເຂົາ ແລະຈະຊົງເປີດເຜີຍບາບເຫຼົ່ານັ້ນຕໍ່ໜ້າຄົນອື່ນ ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ລະມັດລະວັງຢ່າງຍິ່ງເພື່ອປິດບັງໄວ້.”

“ບໍ່ມີຄວາມເໜືອກວ່າໃນດ້ານຕຳແໜ່ງຊັ້ນ, ກຽດສັກ, ຫຼືປັນຍາຝ່າຍໂລກໃດໆ, ບໍ່ມີຕຳແໜ່ງໃດໆໃນພາລະກິດອັນສັກສິດ, ທີ່ຈະຮັກສາມະນຸດໄວ້ບໍ່ໃຫ້ຍອມສະລະຫຼັກການ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກປ່ອຍໃຫ້ຢູ່ກັບໃຈອັນຫຼອກລວງຂອງຕົນເອງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກເຫັນວ່າເປັນຄົນຄູ່ຄວນແລະຊອບທຳ ກັບປາກົດວ່າເປັນຫົວໂຈກໃນການກະບົດຫຼົງໄປ ແລະເປັນແບບຢ່າງໃນຄວາມເມີນເສີຍ ແລະໃນການນຳພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດ. ພຣະອົງຈະບໍ່ຊົງອົດທົນຕໍ່ທາງດຳເນີນອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະໃນຄວາມພິໂລດຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈັດການກັບພວກເຂົາໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ.”

“ພຣະອົງຊົງຖອນພຣະສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງອອກໄປຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນແຫ່ງແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໄດ້ສຳຜັດອຳນາດແຫ່ງພຣະວັດຈະນະໃນການຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ ດ້ວຍພຣະໄທອັນບໍ່ຢາກ. ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາເຄີຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານດ້ວຍພຣະສະຖິດຢູ່ ແລະການຊົງນຳຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີໄປຈາກພຣະອົງ ແລະນຳພາຄົນອື່ນໃຫ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມຜິດພາດ, ເພາະສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃຕ້ຄວາມບໍ່ໂປດປານແຫ່ງສະຫວັນ.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນປີທີເກົ້າ, ໃນເດືອນທີສິບ, ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນ, ພຣະທັມຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງຂຽນຊື່ຂອງວັນນີ້ໄວ້, ຄືວັນນີ້ເອງ: ກະສັດແຫ່ງບາບີໂລນໄດ້ເຂົ້າຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມໃນວັນນີ້ເອງ. ເອເຊກຽນ 24:1, 2.

ແລະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຮວາໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເອົາສິ່ງທີ່ຕາຂອງເຈົ້າປາຖະໜາອອກໄປຈາກເຈົ້າດ້ວຍການຕີພຽງຄາວດຽວ; ແຕ່ເຈົ້າຢ່າໄວ້ທຸກ ຫຼືຮ້ອງໄຫ້ ແລະນ້ຳຕາຂອງເຈົ້າຢ່າໃຫ້ໄຫຼລົງ. ຈົ່ງຫ້າມຕົນຈາກການຮ້ອງຄວນຄາງ, ຢ່າໄວ້ທຸກໃຫ້ຄົນຕາຍ, ຈົ່ງພັນເຄື່ອງໂພກຫົວຂອງເຈົ້າໄວ້ເທິງຫົວ ແລະສວມເກີບໃສ່ຕີນຂອງເຈົ້າ ແລະຢ່າປົກຮິມສົບ ແລະຢ່າກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕອນເຊົ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນ; ແລະໃນຕອນແລງເມຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຕາຍ; ແລະໃນຕອນເຊົ້າຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກະທຳຕາມທີ່ໄດ້ຮັບບັນຊາ. ເອເຊກຽນ 24:15–18.

ແລະປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ທ່ານຈະບອກພວກເຮົາບໍ່ວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມໝາຍຢ່າງໃດສໍາລັບພວກເຮົາ ທີ່ທ່ານກະທໍາຢູ່ດັ່ງນີ້? ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, ພຣະຄໍາຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງກ່າວແກ່ວົງວານອິສຣາເອນວ່າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາເປັນມົນທິນ, ຊຶ່ງເປັນສິງ່າລາສີແຫ່ງກໍາລັງຂອງພວກເຈົ້າ, ເປັນສິ່ງປາຖະໜາຂອງດວງຕາພວກເຈົ້າ, ແລະເປັນສິ່ງທີ່ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຈົ້າອາໄລອາວອນ; ແລະບັນດາບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງພວກເຈົ້າ ຜູ້ທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ປະໄວ້ນັ້ນ ຈະລົ້ມລົງດ້ວຍຄົມດາບ. ເອເຊກຽນ 24:19–21.

ເຫດສະນັ້ນ ເມື່ອພວກທ່ານຈະເຫັນສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຊຶ່ງດານີເອນຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ ຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດ (ຜູ້ໃດອ່ານກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຂົ້າໃຈ:) ເມື່ອນັ້ນ ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນແຂວງຢູດາ ໜີໄປຢູ່ຕາມພູເຂົາ. ມັດທາຍ 24:15,16.

ດັ່ງນັ້ນ ເອເຊກຽນຈະເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກເຈົ້າ; ຕາມທຸກສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຮັດ ພວກເຈົ້າກໍຈະເຮັດດ້ວຍ; ແລະເມື່ອເຫດການນີ້ມາເຖິງ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເອເຊກຽນ 24:24.

ແຕ່ລານຊັ້ນນອກຊຶ່ງຢູ່ນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະຢຽບຍໍ່ານະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນ. ແລະເຮົາຈະປະທານອໍານາດແກ່ພະຍານສອງຄົນຂອງເຮົາ, ແລະເຂົາຈະພະຍາກອນເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າກະສອບ. ພຣະນິມິດ 11: 2, 3.

ແລະພວກເຂົາຈະລົ້ມຕາຍດ້ວຍຄົມດາບ ແລະຈະຖືກນຳໄປເປັນເຊີຍໃນທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ; ແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຈະຖືກຢຽບຍ່ຳໂດຍຄົນຕ່າງຊາດ ຈົນກວ່າເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ລູກາ 21:24.

ແລະຫຼັງຈາກຫົກມື້ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງນຳເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ແລະໂຢຮັນນານ້ອງຊາຍຂອງລາວ ຂຶ້ນໄປເທິງພູສູງໂດດຕ່າງຫາກ. ມັດທາຍ 17:1

ແລະພາຍຫຼັງຫົກມື້ ພຣະເຢຊູໄດ້ນຳເປໂຕ, ຢາໂກໂບ, ແລະໂຢຮັນໄປກັບພຣະອົງ ແລະພາພວກເຂົາຂຶ້ນໄປເທິງພູສູງແຫ່ງໜຶ່ງ ໂດຍຢູ່ຕ່າງຫາກຕາມລຳພັງ: ແລະພຣະອົງກໍປ່ຽນພຣະສະພາບຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ. ມາຣະໂກ 9:2.

ແລະເຫດການໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ປະມານແປດມື້ຫຼັງຈາກຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້, ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນ ແລະ ຢາໂກໂບ ຂຶ້ນໄປເທິງພູເພື່ອອະທິຖານ. ລູກາ 9:28.