ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກທີຊາວເກົ້າ

ແລະຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ ໄດ້ເຫັນນະຄອນບໍລິສຸດ ຄື ເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ກຳລັງລົງມາຈາກພຣະເຈົ້າອອກຈາກສະຫວັນ ຖືກຕຽມໄວ້ດັ່ງເຈົ້າສາວທີ່ປະດັບຕົນສຳລັບສາມີຂອງນາງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງໃຫຍ່ອອກມາຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ພະພັກອາໄສຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ກັບມະນຸດ ແລະພຣະອົງຈະສະຖິດຢູ່ກັບເຂົາທັງຫຼາຍ ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະເຈົ້າເອງຈະຢູ່ກັບເຂົາທັງຫຼາຍ ແລະຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາ. ແລະພຣະເຈົ້າຈະຊົງເຊັດນ້ຳຕາທຸກຢອດອອກຈາກຕາຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ; ແລະຄວາມຕາຍຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ ທັງຄວາມເສົ້າໂສກ ຫຼືການຮ້ອງໄຫ້ ຫຼືຄວາມເຈັບປວດ ກໍຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ: ເພາະວ່າສິ່ງທັງຫຼາຍໃນເບື້ອງກ່ອນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ. ແລະພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພຣະທີ່ນັ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາສ້າງສັນສິ່ງທັງປວງໃຫ້ໃໝ່. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຂຽນໄວ້: ເພາະຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄວາມຈິງແລະສັດຊື່. ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ສຳເລັດແລ້ວ. ເຮົາແມ່ນອາລະຟາແລະໂອເມກາ, ເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ. ເຮົາຈະໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຫິວກະຫາຍ ຈາກນ້ຳພຸແຫ່ງນ້ຳແຫ່ງຊີວິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ຜູ້ໃດທີ່ຊະນະຈະໄດ້ຮັບມໍລະດົກໃນສິ່ງທັງປວງ; ແລະເຮົາຈະເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຜູ້ນັ້ນ ແລະຜູ້ນັ້ນຈະເປັນບຸດຂອງເຮົາ. ແຕ່ພວກຂີ້ຢ້ານ, ແລະພວກບໍ່ເຊື່ອ, ແລະພວກທີ່ໜ້າຊັງຊຽດ, ແລະພວກຄາດຕະກອນ, ແລະພວກຜິດປະເວນີ, ແລະພວກໝໍຜີ, ແລະພວກນັບຖືຮູບເຄົາລົບ, ແລະຄົນມຸສາທັງປວງ, ຈະໄດ້ຮັບສ່ວນຂອງຕົນໃນບຶງທີ່ລຸກໄໝ້ດ້ວຍໄຟແລະກຳມະຖັນ: ຊຶ່ງເປັນຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ. ແລະມີທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງໃນຈຳນວນເຈັດອົງ ຜູ້ມີຂັນເຈັດໃບເຕັມໄປດ້ວຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ໄດ້ມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງມານີ້, ເຮົາຈະສະແດງເຈົ້າໃຫ້ເຫັນເຈົ້າສາວ, ຄື ມະເຫສີຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ພຣະນິມິດ 21:2–9.

ແລະອີກໃນປີທີເກົ້າ ໃນເດືອນທີສິບ ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນນັ້ນ ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, … ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຮົາຈະເອົາຜູ້ເປັນທີ່ປາຖະໜາແຫ່ງດວງຕາຂອງເຈົ້າໄປຈາກເຈົ້າດ້ວຍການຕີພຽງຄັ້ງດຽວ; ແຕ່ເຈົ້າຢ່າໄວ້ທຸກ ຫຼືຮ້ອງໄຫ້ ແລະຢ່າໃຫ້ນ້ຳຕາຂອງເຈົ້າໄຫຼລົງ. ຈົ່ງຄວບຄຸມການຮ້ອງຄາງ ຢ່າເຮັດການໄວ້ທຸກເພື່ອຄົນຕາຍ, ຈົ່ງພັນຜ້າປົກຫົວຂອງເຈົ້າໄວ້ເທິງສີສະຂອງເຈົ້າ, ແລະສວມເກີບໄວ້ທີ່ຕີນຂອງເຈົ້າ, ຢ່າປິດຮິມຝີປາກ ແລະຢ່າກິນອາຫານຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕອນເຊົ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ປະຊາຊົນ; ແລະໃນຕອນແລງ ພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍເສຍຊີວິດ; ແລະໃນຕອນເຊົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າກະທຳຕາມທີ່ໄດ້ຮັບບັນຊາ. ແລະປະຊາຊົນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ທ່ານຈະບໍ່ບອກພວກເຮົາດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມໝາຍຕໍ່ພວກເຮົາຢ່າງໃດ ໃນເມື່ອທ່ານກະທຳດັ່ງນີ້?

ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕອບພວກເຂົາວ່າ, ພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງເວົ້າແກ່ວົງວານອິດສະຣາເອນວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະລົບຫລູ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາ, ຊຶ່ງເປັນສະຫງ່າລາສີແຫ່ງກຳລັງຂອງພວກເຈົ້າ, ເປັນສິ່ງປາຖະໜາແຫ່ງຕາຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະເປັນສິ່ງທີ່ຈິດວິນຍານຂອງພວກເຈົ້າເອັນດູ; ແລະບຸດຊາຍບຸດຍິງຂອງພວກເຈົ້າທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ປະໄວ້ຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ. ແລະພວກເຈົ້າຈະເຮັດດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດ: ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ປິດຮິມຝີປາກ, ຫລືກິນເຂົ້າຈີ່ຂອງມະນຸດ. ແລະຜ້າພັນສີສະຂອງພວກເຈົ້າຈະຢູ່ເທິງຫົວຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະເກີບຂອງພວກເຈົ້າຈະຢູ່ເທິງຕີນຂອງພວກເຈົ້າ: ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄວ້ທຸກ ຫລືຮ້ອງໄຫ້; ແຕ່ຈະຊຸດໂຊມລົງເພາະຄວາມຊົ່ວຜິດຂອງຕົນ, ແລະຄ່ຳຄວນກັນແລະກັນ.

ດັ່ງນັ້ນ ເອເຊກຽນຈະເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ພວກເຈົ້າ; ຕາມທຸກຢ່າງທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳ ພວກເຈົ້າກໍຈະກະທຳດັ່ງນັ້ນ; ແລະເມື່ອສິ່ງນີ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ. ອີກທັງ ເຈົ້າຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຈະບໍ່ເປັນໃນວັນທີ່ເຮົາເອົາກຳລັງຂອງເຂົາໄປຈາກເຂົາ, ຄວາມຍິນດີແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງເຂົາ, ສິ່ງທີ່ຕາຂອງເຂົາປາຖະໜາ, ແລະສິ່ງທີ່ໃຈຂອງເຂົາໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງ, ຄືບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງເຂົາ, ວ່າຜູ້ທີ່ໜີລອດໃນວັນນັ້ນຈະມາຫາເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຍິນຂ່າວນັ້ນດ້ວຍຫູຂອງເຈົ້າບໍ? ໃນວັນນັ້ນ ປາກຂອງເຈົ້າຈະຖືກເປີດແກ່ຜູ້ທີ່ໜີລອດນັ້ນ, ແລະເຈົ້າຈະເວົ້າ ແລະຈະບໍ່ເປັນໃບ້ອີກຕໍ່ໄປ; ແລະເຈົ້າຈະເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ເຂົາ; ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວ. ເອເຊກຽນ 24:1, 15–27.

ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະບອກປະຊາຊົນນີ້ວ່າ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະຈະໄດ້ເຫັນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້. ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງປະຊາຊົນນີ້ອ້ວນໜາ, ແລະເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະປິດຕາຂອງເຂົາໄວ້; ເກງວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງເຂົາ, ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງເຂົາ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງເຂົາ, ແລ້ວຫັນກັບຄືນມາ, ແລະໄດ້ຮັບການຮັກສາ.” ເອຊາຢາ 6:9, 10.

ແຕ່ພຣະວາຈາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແກ່ເຂົານັ້ນເປັນຂໍ້ບັນຍັດຊ້ອນຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດຊ້ອນຂໍ້ບັນຍັດ; ບັນທັດຊ້ອນບັນທັດ, ບັນທັດຊ້ອນບັນທັດ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າເຂົາຈະໄປ ແລະ ຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະ ແຕກຫັກ, ແລະ ຕິດບ້ວງ, ແລະ ຖືກຈັບ. ເອຊາຢາ 28:13.

ແລະ​ຫຼາຍ​ຄົນ​ໃນ​ພວກ​ເຂົາ​ຈະ​ສະດຸດ, ແລະ​ລົ້ມ​ລົງ, ແລະ​ແຕກ​ຫັກ, ແລະ​ຖືກ​ດັກ​ຈັບ, ແລະ​ຖືກ​ຈັບ​ໄປ. ເອຊາຢາ 8:15.

“ພຣະຄຳຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ຖືກກ່າວຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍ; ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງປະທັບຢູ່ຕາມລຳພັງ, ເປໂຕ, ໂຢຮັນ, ຢາໂກໂບ, ແລະ ອັນດຣູ ໄດ້ເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງປະທັບຢູ່ເທິງພູມະກອກເທດ. ‘ຂໍຊົງບອກພວກຂ້ານ້ອຍ,’ ພວກເຂົາທູນວ່າ, ‘ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ແລະ ນິມິດໝາຍແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງ ແລະ ແຫ່ງວາລະສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຈະເປັນອັນໃດ?’ ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ຕອບພວກສາວົກໂດຍຍົກເອົາການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງຂຶ້ນກ່າວແຍກອອກຈາກກັນ. ພຣະອົງໄດ້ປະສົມປະສານຄຳພັນລະນາຂອງເຫດການທັງສອງນີ້ເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ຖ້າພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍເຫດການໃນອະນາຄົດແກ່ພວກສາວົກຕາມທີ່ພຣະອົງຊົງເຫັນ, ພວກເຂົາກໍຈະບໍ່ສາມາດທົນຕໍ່ພາບນັ້ນໄດ້. ດ້ວຍພຣະເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາ, ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຫຼອມລວມຄຳພັນລະນາຂອງວິກິດການອັນໃຫຍ່ຫຼວງທັງສອງເຂົ້າດ້ວຍກັນ, ປ່ອຍໃຫ້ພວກສາວົກສືບຄົ້ນຄວາມໝາຍດ້ວຍຕົນເອງ. ເມື່ອພຣະອົງຊົງກ່າວເຖິງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ພຣະຄຳແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງພຣະອົງໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເກີນກວ່າເຫດການນັ້ນ ໄປຈົນເຖິງໄຟໄໝ້ອັນສຸດທ້າຍໃນວັນນັ້ນ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະລຸກຂຶ້ນຈາກສະຖານທີ່ຂອງພຣະອົງ ເພື່ອລົງໂທດໂລກເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ, ເມື່ອແຜ່ນດິນໂລກຈະເປີດເຜີຍເລືອດຂອງນາງ ແລະ ຈະບໍ່ປິດບັງບັນດາຜູ້ຖືກຂ້າຂອງນາງໄວ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຄຳປາໄສທັງໝົດນີ້ໄດ້ຖືກປະທານໄວ້ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອພວກສາວົກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເພື່ອຜູ້ທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນສາກສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້ດ້ວຍ.”

ພຣະຄຣິດຈຶ່ງຫັນໄປຫາພວກສາວົກ ແລະຕັດວ່າ, “ຈົ່ງລະວັງ ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫຼອກລວງພວກເຈົ້າ. ເພາະວ່າຈະມີຫຼາຍຄົນມາໃນນາມຂອງເຮົາ ໂດຍກ່າວວ່າ, ເຮົາແມ່ນພຣະຄຣິດ; ແລະຈະຫຼອກລວງຄົນເປັນອັນຫຼາຍ.” ພຣະເມຊີອາປອມຫຼາຍຄົນຈະປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍອ້າງວ່າຕົນເຮັດການອັດສະຈັນໄດ້ ແລະປະກາດວ່າເວລາແຫ່ງການປົດປ່ອຍຊາດຢິວໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະນຳຫຼົງຫຼາຍຄົນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ. ໃນລະຫວ່າງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະການລ້ອມນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໄດ້ມີພຣະເມຊີອາປອມຫຼາຍຄົນປາກົດຂຶ້ນ. ແຕ່ຄຳເຕືອນນີ້ໄດ້ປະທານໄວ້ສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຍຸກນີ້ຂອງໂລກດ້ວຍ. ການຫຼອກລວງແບບດຽວກັນທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ກ່ອນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ຕະຫຼອດທຸກຍຸກສະໄໝ ແລະຈະຖືກນຳມາໃຊ້ອີກ.

“‘ແລະພວກທ່ານຈະໄດ້ຍິນເຖິງສົງຄາມ ແລະຂ່າວລືເຖິງສົງຄາມ: ຈົ່ງລະວັງຢ່າໃຫ້ພວກທ່ານຕົກໃຈ: ເພາະວ່າສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ອະວະສານຍັງບໍ່ມາເຖິງ.’ ກ່ອນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ມະນຸດໄດ້ແກ່ງແຍ່ງກັນເພື່ອຄວາມເປັນໃຫຍ່. ຈັກກະພັດຖືກສັງຫານ. ຜູ້ທີ່ຖືກເຫັນວ່າກຳລັງຢືນຢູ່ຖັດຈາກບັນລັງກໍຖືກປະຫານເຊັ່ນກັນ. ມີສົງຄາມ ແລະຂ່າວລືເຖິງສົງຄາມ. ‘ສິ່ງທັງປວງເຫຼົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ,’ ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ‘ແຕ່ອະວະສານ [ຂອງຊາດຢິວໃນຖານະເປັນຊາດໜຶ່ງ] ຍັງບໍ່ມາເຖິງ. ເພາະວ່າຊາດໜຶ່ງຈະລຸກຂຶ້ນຕໍ່ສູ້ອີກຊາດໜຶ່ງ, ແລະອານາຈັກໜຶ່ງຕໍ່ສູ້ອີກອານາຈັກໜຶ່ງ: ແລະຈະມີທັງຄວາມອຶດຢາກ, ໂລກລະບາດ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ ໃນສະຖານທີ່ຕ່າງໆ. ສິ່ງທັງປວງນີ້ເປັນແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດ.’ ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, ເມື່ອພວກຮັບບີເຫັນໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຂົາຈະປະກາດວ່າມັນເປັນການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອບັນດາປະຊາຊາດ ເນື່ອງດ້ວຍການກັກຂັງປະຊາຊົນຜູ້ຊົງເລືອກຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດ. ພວກເຂົາຈະປະກາດວ່າໝາຍສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສະເດັດມາຂອງພຣະເມຊີອາ. ຢ່າຖືກຫລອກລວງ; ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ. ປະຊາຊົນໄດ້ຫັນໄປຫາຕົນເອງ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ ແລະບໍ່ໄດ້ປ່ຽນໃໝ່ ເພື່ອວ່າເຮົາຈະໄດ້ຮັກສາພວກເຂົາ. ໝາຍສຳຄັນທີ່ພວກເຂົານຳສະເໜີວ່າເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປົດປ່ອຍຈາກຄວາມເປັນທາດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງພວກເຂົາ.” The Desire of Ages, 628.

“ໃນບໍ່ຊ້າ ສາຍຕາຂອງພວກເຮົາກໍຖືກດຶງໃຫ້ຫັນໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ເພາະມີເມກດຳນ້ອຍໜຶ່ງປາກົດຂຶ້ນ ມີຂະໜາດປະມານເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຝ່າມືມະນຸດ ຊຶ່ງພວກເຮົາທຸກຄົນຮູ້ດີວ່ານັ້ນຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ.” The Day Star, 1846.

ແລ້ວກະສັດຈຶ່ງຕັດກັບພວກຄົນຮັບໃຊ້ວ່າ, ຈົ່ງມັດມືແລະຕີນຂອງມັນ ແລ້ວພາມັນໄປ ແລະໂຍນມັນເຂົ້າໄປໃນຄວາມມືດພາຍນອກ; ທີ່ນັ້ນຈະມີການຮ້ອງໄຫ້ແລະການຂົບແຂ້ວ. ເພາະວ່າມີຫຼາຍຄົນຖືກເອີ້ນ ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກ. ມັດທາຍ 22:13, 14.

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຢູ່ທ້າຍສຸດຈະໄດ້ຢູ່ກ່ອນ, ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ກ່ອນຈະໄດ້ຢູ່ທ້າຍສຸດ: ເພາະວ່າມີຫຼາຍຄົນຖືກເອີ້ນ, ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກ. ມັດທາຍ 20:16.

ຊາວໂລກທັງຫມົດ ແລະຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນໂລກເອີຍ, ຈົ່ງເບິ່ງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງຍົກທຸງຂຶ້ນເທິງພູເຂົາ; ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງເປົ່າແກ, ຈົ່ງຟັງ. ເອຊາຢາ 18:3.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ຄົນຫູໜວກຈະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງໜັງສືນັ້ນ ແລະຕາຂອງຄົນຕາບອດຈະເຫັນອອກຈາກຄວາມມືດມົວ ແລະອອກຈາກຄວາມມືດ. ອິດສະຢາ 29:18.

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງເຫັນທຸງສັນຍານ ແລະໄດ້ຍິນສຽງແກດົນນານເທົ່າໃດ? ເພາະປະຊາຊົນຂອງເຮົາໂງ່ຈ້າ; ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ; ພວກເຂົາເປັນລູກຫຼານທີ່ໂງ່ເຂົາລາ, ແລະບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ; ພວກເຂົາສະຫຼາດໃນການເຮັດຊົ່ວ, ແຕ່ໃນການເຮັດດີພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້. ເຢເຣມີຢາ 4:21, 22.

ຈົ່ງປະກາດສິ່ງນີ້ໃນວົງຕະກູນຂອງຢາໂຄບ ແລະຈົ່ງເຜยແຜ່ມັນໃນຢູດາ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້ເຖີດ, ໂອ ປະຊາຊົນທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ຜູ້ທີ່ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. Jeremiah 5:20, 21.

ພຣະວາຈາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງຂ້າພະເຈົ້າອີກ ວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພົງພັນທີ່ກະບົດ, ຜູ້ຊຶ່ງມີຕາເພື່ອຈະເຫັນ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ພວກເຂົາມີຫູເພື່ອຈະໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນພົງພັນທີ່ກະບົດ. ເອເຊກຽນ 12:1, 2.

ເຫດສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຄຳອຸປະມາ; ເພາະວ່າເຂົາເບິ່ງກໍບໍ່ເຫັນ, ແລະຟັງກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ, ທັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງເອຊາຢາກໍສຳເລັດໃນເຂົາທັງຫຼາຍ ທີ່ກ່າວວ່າ, ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຍິນແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະຈະເບິ່ງແທ້ ແຕ່ຈະບໍ່ຮັບຮູ້: ເພາະໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນດ້ານຫນາ, ແລະຫູຂອງເຂົາກໍຫນັກໃນການໄດ້ຍິນ, ແລະຕາຂອງເຂົາພວກເຂົາໄດ້ປິດໄວ້; ຢ້ານວ່າເວລາໃດເວລາໜຶ່ງເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງເຂົາ ແລະໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງເຂົາ, ແລະເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງເຂົາ, ແລະຫັນກັບຄືນມາ, ແລະເຮົາຈະຮັກສາເຂົາໃຫ້ຫາຍ.

ແຕ່ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະວ່າມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະວ່າມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາດຖະໜາຢາກເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະຢາກໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ມັດທາຍ 13:13–17.

ດັ່ງນີ້ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫລາຍ ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ແລະຈົ່ງຖາມຫາບັນດາຫົນທາງເກົ່າແກ່ວ່າ ທາງອັນດີຢູ່ໃສ, ແລ້ວຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ, ແລະພວກເຈົ້າຈະພົບການພັກຜ່ອນສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງຕົນ.” ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.” ອີກທັງ ເຮົາໄດ້ຕັ້ງຍາມເຝົ້າເໜືອພວກເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສຽງແກຂອງແກ.” ແຕ່ເຂົາທັງຫລາຍກ່າວວ່າ, “ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16, 17.

“ຂ່າວສານທັງໝົດທີ່ໄດ້ຮັບມອບໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປດ້ວຍພະລັງຢ່າງແຂງກ້າໃນເວລານີ້, ເພາະວ່າມີຄົນຈໍານວນຫຼາຍໄດ້ຫຼົງທາງໄປແລ້ວ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕ້ອງໄປເຖິງຄຣິດຕະຈັກທຸກແຫ່ງ.”

ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດວ່າ, “ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະພວກມັນໄດ້ເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະພວກມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກພວກທ່ານຕາມຄວາມຈິງວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳຫຼາຍຄົນໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະທີ່ຈະໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ” [Matthew 13:16, 17]. ຕາທີ່ໄດ້ເຫັນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເຫັນໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ຍ່ອມເປັນສຸກ.

“ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານແລ້ວ. ແລະບໍ່ຄວນມີການຊັກຊ້າໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນຊ້ຳອີກ, ເພາະວ່າໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຍຸກສະໄໝກຳລັງສຳເລັດໄປ; ວຽກງານປິດສຸດທ້າຍຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ວຽກງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະຖືກກະທຳໃນເວລາອັນສັ້ນ. ອີກບໍ່ຊ້າ ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະທານໂດຍການກຳນົດແຕ່ງຕັ້ງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະພອງຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ. ແລ້ວດານີເອນຈະຢືນຢູ່ໃນສ່ວນຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງຕົນ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ແລ້ວ ພວກທຳອາຈານບາງຄົນ ແລະພວກຟາຣິສີໄດ້ຕອບວ່າ, “ອາຈານເອີຍ, ພວກຂ້ານ້ອຍປາຖະໜາຈະເຫັນໝາຍສຳຄັນຈາກທ່ານ.” ແຕ່ພຣະອົງຊົງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ຄົນຊົ່ວຮ້າຍ ແລະຫຼິ້ນຊູ້ໃນຍຸກນີ້ ສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ; ແລະຈະບໍ່ມີໝາຍສຳຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ມັນ ນອກຈາກໝາຍສຳຄັນຂອງສາດສະດາໂຢນາ: ເພາະວ່າ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໂຢນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາວານສາມວັນສາມຄືນ, ຢ່າງນັ້ນ ບຸດມະນຸດກໍຈະຢູ່ໃນໃຈກາງແຜ່ນດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນ.” ມັດທາຍ 12:38–40.

“ບັດນີ້ ຄວາມນຶກຄິດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຫວນກັບມາຈາກການໃຄ່ຄວນເຖິງອະດີດແລະອະນາຄົດ. ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນພະຍາຍາມອະທິບາຍສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ ຕາມຄວາມປະທັບໃຈທີ່ໄດ້ບັງເກີດໃນຈິດໃຈຂອງເຂົາ ແລະຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ເຂົາມີ, ‘ພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວວ່າ ສຽງນີ້ມາບໍ່ແມ່ນເພາະເຮົາ ແຕ່ເພາະພວກທ່ານ.’ ນີ້ແມ່ນຫຼັກຖານສູງສຸດທີ່ສະຫຼຸບຢືນຢັນການເປັນພຣະເມຊີອາຂອງພຣະອົງ, ເປັນສັນຍານຈາກພຣະບິດາວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວຄວາມຈິງ ແລະຊົງເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກຢິວຈະຫັນໜີໄປຈາກຄຳພະຍານນີ້ຈາກສະຫວັນຊັ້ນສູງອີກຫລື? ຄັ້ງໜຶ່ງເຂົາເຄີຍທູນຖາມພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດວ່າ, ທ່ານສະແດງໝາຍສຳຄັນອັນໃດໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນແລະເຊື່ອ? ມີໝາຍສຳຄັນນັບບໍ່ຖ້ວນໄດ້ຖືກປະທານຕະຫຼອດພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ; ແຕ່ເຂົາໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນ ແລະເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຕົນແຂງກະດ້າງ ເພື່ອວ່າຕົນຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນ. ການອັດສະຈັນສູງສຸດແຫ່ງການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງລາຊາໂຣ ກໍບໍ່ໄດ້ກຳຈັດຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງເຂົາ, ແຕ່ກັບເຕັມເຂົາດ້ວຍຄວາມອາຄາດພະຍາບາດທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ; ແລະບັດນີ້ ເມື່ອພຣະບິດາໄດ້ຕັດສຽງລົງມາ ແລະເຂົາຈະຂໍໝາຍສຳຄັນອື່ນຕໍ່ໄປອີກບໍ່ໄດ້ແລ້ວ, ໃຈຂອງເຂົາກໍຍັງບໍ່ອ່ອນລົງ ແລະເຂົາຍັງຄົງປະຕິເສດທີ່ຈະເຊື່ອ.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.

“ໂດຍການປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນມາ, ຄົນເປັນອັນຫຼາຍໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ. ນັ້ນເປັນແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ລາຊາໂຣຈະຕ້ອງຕາຍ ແລະ ຖືກວາງໄວ້ໃນອຸບໂມງກ່ອນທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຈະສະເດັດມາເຖິງ. ການປຸກລາຊາໂຣໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນມາເປັນການອັດສະຈັນສູງສຸດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ເພາະເຫດນັ້ນ ຄົນເປັນອັນຫຼາຍໄດ້ຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Releases, volume 21, 111.

“ລາຊາໂຣ, ຜູ້ທີ່ຮ່າງກາຍຂອງເຂົາໄດ້ເນົ່າເປື່ອຍຢູ່ໃນອຸບໂມງຝັງສົບ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຊື່ນຊົມຢູ່ໃນພະລັງແຫ່ງຄວາມເປັນຊາຍອັນສະຫງ່າລາສີ, ໄດ້ນຳສັດພາຫະນະທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດປະທັບຂີ່.” The Desire of Ages, 572.

“ຂ້າພະເຈົ້າມັກຖືກນຳໃຫ້ກ່າວເຖິງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ໃນນັ້ນຫ້າຄົນສະຫຼາດ ແລະ ຫ້າຄົນໂງ່. ຄຳອຸປະມານີ້ໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ເພາະມັນມີການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ເປັນພິເສດສຳລັບເວລານີ້, ແລະ ເໝືອນດັ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ມັນໄດ້ສຳເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະຄົງເປັນຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນຕໍ່ໄປຈົນຮອດການສິ້ນສຸດຂອງການເວລາ.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Bates ເປັນໜຶ່ງໃນຜູ້ນຳສຳຄັນໃນການປະຊຸມຄ່າຍທີ່ Exeter (New Hampshire) ໃນເດືອນສິງຫາ ປີ 1844, ເມື່ອ ‘ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນອັນແທ້ຈິງ’ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ໂດຍເຫດບັງເອີນ, Bates ເປັນນັກເທດທີ່ໄດ້ຖືກເລືອກສຳລັບພິທີນະມັດສະການໃນເຊົ້າວັນນັ້ນທີ່ຄ່າຍ. ລາວກຳລັງເຕືອນໃຈຜູ້ຟັງໃຫ້ສັດຊື່ ແລະ ຮັບຮອງພວກເຂົາຢ່າງສະຫງົບວ່າ ພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງທົດສອບພວກເຂົາ, ວ່າພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ແລະ ຄວາມຄິດຄ້າຍຄືກັນອື່ນໆ, ເມື່ອ Samuel S. Snow ຂີ່ມ້າເຂົ້າມາໃນຄ່າຍ. ເມື່ອໄດ້ໄປນັ່ງຂ້າງນ້ອງສາວຂອງຕົນ, Mrs. John Couch, Snow ໄດ້ກ່າວຢ້ຳອີກເຖິງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຂອງຕົນວ່າ ພຣະຄຣິດຈະສະເດັດມາໃນເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ດ້ວຍຄວາມຖືກກະຕຸ້ນຢ່າງແຮງກ້າ, Mrs. Couch ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງຕົກໃຈໂດຍການລຸກຂຶ້ນແລະປະກາດວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນຜູ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ມີຂ່າວສານມາຈາກພຣະເຈົ້າ!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.

“ພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ ສະແດງໃຫ້ເຫັນ ຕັ້ງແຕ່ຍຸກສະໄໝໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຍຸກສະໄໝໜຶ່ງ ເຖິງຄວາມຄ້າຍຄືອັນໜ້າສະດຸດຕາໃນທຸກການປະຕິຮູບຄັ້ງໃຫຍ່ ຫຼືໃນທຸກຂະບວນການທາງສາສະໜາ. ຫຼັກການໃນການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດການກັບມະນຸດນັ້ນ ຍັງຄົງເປັນອັນດຽວກັນຢູ່ສະເໝີ. ຂະບວນການສຳຄັນຕ່າງໆໃນປັດຈຸບັນ ມີຄູ່ຂະໜານຂອງມັນຢູ່ໃນອະດີດ, ແລະປະສົບການຂອງຄຣິດຕະຈັກໃນຍຸກກ່ອນໆ ມີບົດຮຽນທີ່ມີຄຸນຄ່າຢ່າງຍິ່ງສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາເອງ.” The Great Controversy, 343.

ຈົ່ງຊື່ນຊົມຢ່າງຍິ່ງ, ໂອ ທິດາແຫ່ງສີໂອນ; ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງ, ໂອ ທິດາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ: ຈົ່ງເບິ່ງ, ກະສັດຂອງເຈົ້າສະເດັດມາຫາເຈົ້າ: ພຣະອົງຊົງຊອບທຳ, ແລະຊົງນຳຄວາມລອດມາ; ຊົງສຸພາບຖ່ອມຕົນ, ແລະຊົງຂີ່ລາ, ຄື ລູກລາໂຕຜູ້ ຊຶ່ງເປັນລູກຂອງລາ. ເຊກາຣີຢາ 9:9.

“ຖ້າຜູ້ອ່ານປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈເຖິງບັນດາກົນໄກທີ່ຈະຖືກນຳໃຊ້ໃນການຕໍ່ສູ້ອັນໃກ້ຈະມາເຖິງນີ້, ລາວກໍມີແຕ່ຈະຕິດຕາມບັນທຶກເລື່ອງລາວຂອງວິທີການທີ່ໂຣມໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນດຽວກັນນັ້ນໃນຍຸກສະໄໝທີ່ຜ່ານມາ. ຖ້າລາວປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າພວກຄາທອລິກແລະພວກໂປເຕສແຕນທີ່ຮ່ວມມືກັນນັ້ນຈະຈັດການກັບຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄຳສອນຂອງພວກເຂົາແນວໃດ, ກໍໃຫ້ລາວເບິ່ງຈິດໃຈທີ່ໂຣມໄດ້ສະແດງອອກຕໍ່ວັນຊະບາໂຕແລະຕໍ່ບັນດາຜູ້ພິທັກຮັກສາວັນນັ້ນ.”

“ພຣະຣາຊກຳນົດ, ສັງຄະຍານາທິການທົ່ວໄປ, ແລະ ຂໍ້ບັງຄັບຂອງສາດສະໜາຈັກທີ່ຖືກຄ້ຳຊູໂດຍອຳນາດຝ່າຍໂລກ ແມ່ນຂັ້ນຕອນຕ່າງໆທີ່ເຮັດໃຫ້ງານສະຫຼອງນອກຮີດນັ້ນໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງແຫ່ງກຽດຕິຍົດໃນໂລກຄຣິສຕຽນ. ມາດຕະການສາທາລະນະປະການທຳອິດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາວັນອາທິດ ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຄອນສະແຕນຕິນໄດ້ຕັ້ງຂຶ້ນ. (ຄ.ສ. 321; ເບິ່ງຫມາຍເຫດພາກຜະໜວກສຳລັບໜ້າ 53.) ພຣະຣາຊກຳນົດນີ້ກຳນົດໃຫ້ຊາວເມືອງພັກຜ່ອນໃນ ‘ວັນອັນຄວນເຄົາລົບຂອງດວງອາທິດ,’ ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວຊົນນະບົດດຳເນີນວຽກກະສິກຳຂອງພວກເຂົາຕໍ່ໄປ. ແມ່ນແທ້ວ່າໂດຍເນື້ອແທ້ແລ້ວມັນເປັນກົດໝາຍຂອງຄົນນອກຮີດ, ແຕ່ມັນກໍຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍຈັກກະພັດພາຍຫຼັງຈາກການຍອມຮັບສາສະໜາຄຣິດຂອງລາວແຕ່ພຽງໃນນາມ.” The Great Controversy, 574.

“ດັ່ງຄື້ນນ້ຳໃຫຍ່ ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນໄດ້ແຜ່ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ. ຈາກເມືອງໜຶ່ງໄປສູ່ອີກເມືອງໜຶ່ງ, ຈາກບ້ານໜຶ່ງໄປສູ່ອີກບ້ານໜຶ່ງ, ແລະເຂົ້າໄປເຖິງຖິ່ນກັນດານທີ່ຫ່າງໄກ, ຈົນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອຍຖ້າຢູ່ນັ້ນໄດ້ຖືກປຸກເຕືອນຢ່າງເຕັມທີ. ຄວາມຄັ່ງໄຄ້ຢ່າງສຸດໂຕ່ງໄດ້ຫາຍໄປຕໍ່ໜ້າການປະກາດນີ້ ດັ່ງນ້ຳຄ້າງແຂງໃນຍາມເຊົ້າທີ່ສູນຫາຍໄປຕໍ່ໜ້າດວງອາທິດທີ່ກຳລັງຂຶ້ນ. ບັນດາຜູ້ເຊື່ອໄດ້ເຫັນຄວາມສົງໄສແລະຄວາມງົງງັນຂອງຕົນຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປ, ແລະຄວາມຫວັງກັບຄວາມກ້າຫານໄດ້ປຸກເລົ້າຈິດໃຈຂອງເຂົາ. ພະລະກິດນັ້ນປາດສະຈາກຄວາມສຸດໂຕ່ງທັງຫຼາຍທີ່ມັກຈະປາກົດຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນຂອງມະນຸດໂດຍຂາດອຳນາດຄວບຄຸມຂອງພຣະຄຳແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ມັນມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັບລະດູແຫ່ງການຖ່ອມຕົນແລະການຫັນກັບຄືນມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນທ່າມກາງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໄດ້ຕິດຕາມຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການຕັກເຕືອນຈາກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ມັນມີລັກສະນະທີ່ບົ່ງບອກພະລະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ມີຄວາມຊື່ນຊົມອັນເຄິ່ງຄັ່ງນ້ອຍຫຼາຍ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ມີການກວດຄົ້ນຈິດໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງ, ການສາລະພາບບາບ, ແລະການລະຖິ້ມໂລກ. ການຕຽມພ້ອມເພື່ອພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແມ່ນພາລະໜັກໃນດວງວິນຍານທີ່ທຸກທົນ. ມີການອະທິຖານຢ່າງບໍ່ຍໍ້ທໍ້ ແລະການຖວາຍຕົນແດ່ພຣະເຈົ້າຢ່າງບໍ່ສະຫງວນໄວ້.” The Great Controversy, 400, 401.

“ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສົ່ງໂດຍການໂຕ້ແຍ້ງເປັນສ່ວນໃຫຍ່ ແມ່ນແມ່ນວ່າຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີຈະແຈ້ງ ແລະ ຫັກລ້າງບໍ່ໄດ້ກໍຕາມ. ມີອຳນາດອັນຜັກດັນຢ່າງໜຶ່ງຄຽງຄູ່ໄປກັບມັນ ຊຶ່ງໄດ້ກະຕຸ້ນຈິດວິນຍານ. ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ບໍ່ມີການຕັ້ງຄຳຖາມ. ໃນໂອກາດທີ່ພຣະຄຣິດສະເດັດເຂົ້າກຸງເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊນັ້ນ, ປະຊາຊົນທີ່ໄດ້ຊຸມນຸມກັນມາຈາກທຸກພາກຂອງແຜ່ນດິນເພື່ອຖືຮັກສາງານສະຫຼອງ ໄດ້ຫຼັ່ງໄຫຼໄປຍັງພູເຂົາໝາກກອກ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບຝູງຊົນທີ່ກຳລັງແຫ່ສົ່ງພຣະເຢຊູ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບແຮງດົນໃຈແຫ່ງຂະນະນັ້ນ ແລະ ຊ່ວຍເຮັດໃຫ້ສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຄວາມພອນຈົ່ງມີແກ່ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ!’ [Matthew 21:9.] ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຜູ້ໄດ້ຫຼັ່ງໄຫຼໄປຍັງການປະຊຸມຂອງພວກແອັດເວັນຕິສ—ບາງຄົນມາດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້, ບາງຄົນມາເພື່ອເຢາະເຍີ້ຍເທົ່ານັ້ນ—ກໍໄດ້ຮູ້ສຶກເຖິງອຳນາດແຫ່ງການຊັກຊວນທີ່ຄຽງຄູ່ກັບຂ່າວສານນີ້, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

ແຕ່ວ່າເດີ່ນຊັ້ນນອກພຣະວິຫານນັ້ນ ຈົ່ງປະໄວ້ ແລະຢ່າວັດມັນເລີຍ; ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດແລ້ວ: ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຈະຢຽບຍ່ຳນະຄອນບໍລິສຸດນັ້ນຢູ່ສີ່ສິບສອງເດືອນ. ພຣະນິມິດ 11:2

ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປ ໂດຍກ່າວດ້ວຍສຽງດັງວ່າ ຖ້າຜູ້ໃດນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດປະປົນຢູ່ໃນຈອກແຫ່ງຄວາມກິ້ວໂກດຂອງພຣະອົງ; ແລະລາວຈະຖືກທໍລະມານດ້ວຍໄຟ ແລະກຳມະຖັນ ຕໍ່ໜ້າບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະເມສານ້ອຍ; ແລະຄວັນແຫ່ງການທໍລະມານຂອງພວກເຂົາກໍລອຍຂຶ້ນໄປຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ; ແລະພວກທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ແລະຮູບຂອງມັນ ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ ຈະບໍ່ມີການພັກຜ່ອນທັງກາງວັນ ແລະກາງຄືນ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມອົດທົນຂອງພວກທຳມະສິດ: ຄືພວກທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູ. ພຣະນິມິດ 14:9–12.

“ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີ 11 ເກືອບຈະບັນລຸການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງມັນແລ້ວ. ປະຫວັດສາດຫຼາຍສ່ວນທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນີ້ສຳເລັດ ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ.” Manuscript Releases, ເລກທີ 13, 394.