ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິດ ລາວໂອດີເຊຍ - ພາກທີ ຊາວເກົ້າ

ເມື່ອນັ້ນ ຄຳທີ່ເຢເຣມີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້ກໍສຳເລັດ ວ່າ, “ທີ່ຣາມາ ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງ, ເປັນການຄ່ຳຄວນ ແລະການຮ້ອງໄຫ້ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ; ຣາເຊນຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອລູກຂອງນາງ ແລະບໍ່ຍອມຮັບການປອບໂຍນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຢູ່ແລ້ວ.” ມັດທາຍ 2:17, 18.

ດັ່ງນີ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ; ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ທີ່ຣາມາ, ເປັນສຽງຄຳຄວນຄາງ ແລະ ການຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ; ຣາເຮນຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອລູກທັງຫຼາຍຂອງນາງ ແລະ ບໍ່ຍອມຮັບການປອບໂຍນເນື່ອງຈາກລູກທັງຫຼາຍຂອງນາງ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຢູ່ແລ້ວ. ເຢເຣມີຢາ 31:15.

ແລະໃນເວລານັ້ນ ມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ, ເຈົ້ານາຍຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ຢືນຢູ່ເພື່ອບຸດຫຼານແຫ່ງຊົນຊາດຂອງທ່ານ; ແລະຈະມີເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາເລີຍ ຕັ້ງແຕ່ມີຊາດໃດໜຶ່ງຈົນເຖິງເວລານັ້ນ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ຊົນຊາດຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ທຸກຄົນທີ່ຈະຖືກພົບວ່າມີຊື່ຂຽນໄວ້ໃນໜັງສື. ດານີເອນ 12:1.

ຜູ້ທີ່ອະທຳ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຍັງຄົງອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະຜູ້ທີ່ໂສໂຄກ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຍັງຄົງໂສໂຄກຕໍ່ໄປ: ແລະຜູ້ທີ່ຊອບທຳ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຍັງຄົງຊອບທຳຕໍ່ໄປ: ແລະຜູ້ທີ່ບໍລິສຸດ ຈົ່ງໃຫ້ເຂົາຍັງຄົງບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ. ພຣະນິມິດ 22:11.

ແລະຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ນອນຫຼັບຢູ່ໃນຜົງດິນແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກຈະຕື່ນຂຶ້ນ, ບາງຄົນເພື່ອຊີວິດນິລັນດອນ, ແລະບາງຄົນເພື່ອຄວາມອັບອາຍ ແລະຄວາມຖືກດູໝິ່ນຢ່າງນິລັນດອນ. ດານີເອນ 12:2.

ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າປະທັບຕາຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນຫນັງສືນີ້ໄວ້; ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ພຣະນິມິດ 22:10

ແລະໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງການສິ້ນພຣະຊົນຂອງເຮໂຣດ ເພື່ອວ່າຄໍາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດໄວ້ໂດຍຜ່ານສາດສະດານັ້ນຈະສໍາເລັດ ຄືວ່າ, “ເຮົາໄດ້ເອີ້ນບຸດຂອງເຮົາອອກມາຈາກອີຢິບ.” ມັດທາຍ 2:15.

ເມື່ອອິສຣາເອນຍັງເປັນເດັກນ້ອຍ ເຮົາໄດ້ຮັກເຂົາ ແລະໄດ້ເອີ້ນບຸດຂອງເຮົາອອກຈາກອີຢິບ. ໂຮເຊອາ 11:1

ແລະພາຍຫຼັງສາມວັນກັບເຄິ່ງ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຊີວິດຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ເຂົາທັງສອງ, ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ; ແລະຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຕົກເທິງຜູ້ທີ່ເຫັນເຂົາ. ແລະເຂົາທັງສອງໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຈາກສະຫວັນກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຈົ່ງຂຶ້ນມາທີ່ນີ້. ແລະເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ; ແລະສັດຕູຂອງເຂົາໄດ້ເຫັນເຂົາ. ພຣະນິມິດ 11:11, 12.

“ພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແມ່ນເພື່ອຊັກຊວນໂລກໃຫ້ສຳນຶກເຖິງບາບ, ເຖິງຄວາມຊອບທຳ ແລະ ເຖິງການພິພາກສາ. ໂລກຈະໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນໄດ້ ກໍພຽງແຕ່ໂດຍການເຫັນຜູ້ທີ່ເຊື່ອຄວາມຈິງ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຜ່ານຄວາມຈິງ, ດຳເນີນຊີວິດຕາມຫຼັກການອັນສູງສົ່ງແລະບໍລິສຸດ, ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງສູງສົ່ງແລະເດັ່ນຊັດ ເຖິງເສັ້ນແບ່ງອັນຈະແຈ້ງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢຽບຍ່ຳພຣະບັນຍັດນັ້ນລົງໃຕ້ຕີນຂອງຕົນ. ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະວິນຍານ ເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງ ລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ກັບຜູ້ທີ່ຖືວັນພັກອັນປອມ. ເມື່ອການທົດສອບມາເຖິງ, ຈະຖືກສະແດງອອກຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນຫຍັງ. ມັນຄືການຖືວັນອາທິດ. ຜູ້ທີ່ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄວາມຈິງແລ້ວ ຍັງຄົງຖືວັນນີ້ວ່າເປັນວັນບໍລິສຸດ, ກໍແບກຮັບລາຍເຊັນຂອງມະນຸດແຫ່ງບາບ, ຜູ້ທີ່ຄິດຈະປ່ຽນແປງເວລາແລະພຣະບັນຍັດ.” Bible Training School, December 1, 1903.

ບັນດາສິ່ງທັງປວງນີ້ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະວາຈາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຕັດຜ່ານຜູ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຍິງພົມມະຈັນຈະມີຄັນ ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະເອີ້ນນາມຂອງພຣະອົງວ່າ ເອມານູເອນ,” ຊຶ່ງແປວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖິດກັບພວກເຮົາ.” ມັດທາຍ 1:22, 23.

ເຫດສະນັ້ນ ພຣະອົງເຈົ້າເອງຈະປະທານໝາຍສຳຄັນໃຫ້ແກ່ພວກທ່ານ; ຈົ່ງເບິ່ງເຖິງ, ຍິງພົມມະຈັນຈະຖືພາ ແລະຈະໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະຈະເອີ້ນນາມຂອງທ່ານວ່າ ອິມານູເອນ. ເອຊາຢາ 7:14

ແລະນີ້ຈະເປັນໝາຍສຳຄັນແກ່ເຈົ້າ: ໃນປີນີ້ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ກິນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເອງ; ແລະໃນປີທີສອງ ຈະໄດ້ກິນສິ່ງທີ່ງອກຂຶ້ນຈາກສິ່ງນັ້ນ; ແລະໃນປີທີສາມ ຈົ່ງຫວ່ານ, ແລະກ່ຽວກ່ຽວ, ແລະປູກສວນອະງຸ່ນ, ແລະກິນຜົນຂອງມັນ. ແລະບັນດາຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຜູ້ທີ່ລອດພົ້ນແຫ່ງວົງວານຢູດາ ຈະຍັງຫຍັ່ງຮາກລົງລຸ່ມອີກ ແລະເກີດຜົນຂຶ້ນເທິງ. ເພາະວ່າຈາກເຢຣູຊາເລັມຈະມີຄົນເຫຼືອຢູ່ອອກໄປ, ແລະຈາກພູເຂົາຊີໂອນ ຈະມີຜູ້ທີ່ລອດພົ້ນອອກມາ: ຄວາມຮ້ອນຮົນແຫ່ງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາຈະກະທຳການນີ້. 2 ກະສັດ 19:29–31

ແລະຖ້າພວກເຈົ້າຈະກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະກິນຫຍັງໃນປີທີເຈັດ? ເບິ່ງແມ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ຫວ່ານ ຫຼືເກັບກ່ຽວຜົນເພີ່ມພູນຂອງພວກເຮົາ: ແລ້ວເຮົາຈະບັນຊາພຣະພອນຂອງເຮົາເໜືອພວກເຈົ້າໃນປີທີຫົກ, ແລະມັນຈະອອກຜົນສໍາລັບສາມປີ. ແລະພວກເຈົ້າຈະຫວ່ານໃນປີທີແປດ, ແລະຍັງຈະກິນຜົນເກົ່າຢູ່ຈົນເຖິງປີທີເກົ້າ; ຈົນກວ່າຜົນຂອງມັນຈະເຂົ້າມາ ພວກເຈົ້າຈະກິນຂອງເກັບໄວ້ເກົ່າ. ພຣະນິຕິບັນຍັດ 25:20–22.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນ; ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ແຫ່ງອິສຣາເອນເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 147:2.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະມີຮາກຂອງເຢຊີ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຢືນເປັນທຸງໝາຍໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດທັງຫລາຍ; ພວກຄົນຕ່າງຊາດຈະສະແຫວງຫາທ່ານ; ແລະທີ່ພັກຂອງທ່ານຈະຮຸ່ງໂລດດ້ວຍສະຫງ່າລາສີ. ແລະໃນວັນນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງອີກ ເພື່ອກູ້ເອົາຜູ້ທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ແຫ່ງຊົນຊາດຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຫລືອຢູ່ ຈາກອັດຊີເຣຍ, ແລະຈາກອີຢິບ, ແລະຈາກປາໂທຣສ, ແລະຈາກຄູຊ, ແລະຈາກເອລາມ, ແລະຈາກຊີນາ, ແລະຈາກຮາມາດ, ແລະຈາກບັນດາເກາະແຫ່ງທະເລ. ແລະພຣະອົງຈະຕັ້ງທຸງໝາຍຂຶ້ນໃຫ້ແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະຈະຮວບຮວມບັນດາຜູ້ຖືກຂັບໄລຂອງອິສຣາເອນ, ແລະຈະຮວບຮວມຜູ້ກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ ຈາກສີ່ມຸມໂລກ. ເອຊາຢາ 11:10–12.

“ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງໃນຍຸກນີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃຫ້ຢືນຢູ່ເປັນແສງສະຫວ່າງໃນແຜ່ນດິນໂລກ. ໂດຍດາບອັນຊົງອຳນາດແຫ່ງຄວາມຈິງ ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ, ອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກພວກເຂົາອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ ແລະຈາກໂລກ ເພື່ອນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າມາໃກ້ຊິດກັບພຣະອົງຢ່າງສັກສິດ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັ້ງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຊົງຝາກຝັງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບເວລານີ້ໄວ້ກັບພວກເຂົາ. ເໝືອນດັ່ງພຣະດຳລັດອັນບໍລິສຸດທີ່ໄດ້ຊົງຝາກໄວ້ກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັກສິດ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແຈ້ງແກ່ໂລກ. ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອອກໄປເປັນຕົວແທນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອເປົ່າສຽງຄຳເຕືອນໄປທົ່ວຄວາມຍາວແລະຄວາມກວ້າງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.” Testimonies, volume 5, 455.

ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວຂອງບິດາຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ເຊື່ອຢ່າງເຕັມໃນເລື່ອງການສະເດັດມາ, ແລະເນື່ອງດ້ວຍການເປັນພະຍານຕໍ່ຄຳສອນອັນຮຸ່ງໂລດນີ້ ພວກເຮົາເຈັດຄົນເຄີຍຖືກຂັບອອກຈາກຄຣິດຕະຈັກເມໂທດິດໃນຄາວໜຶ່ງ. ໃນເວລານັ້ນ ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນເປັນສິ່ງອັນລ້ຳຄ່າແກ່ພວກເຮົາຢ່າງຍິ່ງ: ‘ພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານທີ່ກຽດຊັງທ່ານ, ທີ່ຂັບໄລ່ທ່ານອອກເພາະນາມຂອງເຮົາ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ພຣະຢາເວຖືກຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນເຖີດ: ແຕ່ພຣະອົງຈະປາກົດເພື່ອຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງທ່ານ, ແລະພວກເຂົາຈະອັບອາຍ.’ ເອຊາຢາ 66:5.

“ນັບແຕ່ເວລານັ້ນ ຈົນເຖິງເດືອນທັນວາ ຄ.ສ. 1844 ຄວາມຊື່ນຊົມ, ການທົດລອງ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງຂອງຂ້ານ້ອຍ ກໍເປັນເໝືອນກັບຂອງມິດສະຫາຍ Advent ທີ່ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ຮອບຂ້ານ້ອຍ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ໄປຢ້ຽມເອື້ອຍນ້ອງ Advent ຄົນໜຶ່ງຂອງພວກເຮົາ, ແລະໃນຕອນເຊົ້າ ພວກເຮົາໄດ້ຄຸກເຂົ່າລົງຮອບແທ່ນບູຊາປະຈຳຄອບຄົວ. ມັນບໍ່ແມ່ນໂອກາດທີ່ປຸກເຮົ້າອາລົມແຕ່ຢ່າງໃດ, ແລະມີພຽງແຕ່ພວກເຮົາຫ້າຄົນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ, ລ້ວນແຕ່ເປັນແມ່ຍິງ. ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງອະທິຖານຢູ່ນັ້ນ, ລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເໜືອຂ້ານ້ອຍ ຢ່າງທີ່ຂ້ານ້ອຍບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກມາກ່ອນ. ຂ້ານ້ອຍຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນນິມິດແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເບິ່ງເໝືອນວ່າກຳລັງສູງຂຶ້ນໆຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນບາງສ່ວນກ່ຽວກັບການເດີນທາງຂອງຊົນຊາວ Advent ໄປສູ່ນະຄອນບໍລິສຸດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ບັນຍາຍໄວ້ຂ້າງລຸ່ມ.” Early Writings, 13.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີແຕ່ນາມ ແລະ ພວກແອດເວັນຕິສທີ່ມີແຕ່ນາມ ຈະທໍລະຍົດພວກເຮົາໃຫ້ແກ່ພວກຄາທອລິກ ເໝືອນດັ່ງຢູດາ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງອິດທິພົນຂອງພວກເຂົາ ໃນການລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ. ແລ້ວພວກໄພ່ພົນຈະເປັນຊົນຊາດທີ່ຕໍ່າຕ້ອຍ ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ພວກຄາທອລິກຫຼາຍນັກ; ແຕ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ພວກແອດເວັນຕິສທີ່ມີແຕ່ນາມ ຜູ້ຮູ້ຈັກຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຂະນົບທຳນຽມຂອງພວກເຮົາ (ເພາະພວກເຂົາກຽດຊັງພວກເຮົາເນື່ອງດ້ວຍວັນຊະບາໂຕ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫັກລ້າງມັນໄດ້) ຈະທໍລະຍົດພວກໄພ່ພົນ ແລະ ຈະລາຍງານເລື່ອງພວກເຂົາຕໍ່ພວກຄາທອລິກ ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ຄຳນຶງເຖິງບັນດາສະຖາບັນຂອງປະຊາຊົນ; ນັ້ນຄື ວ່າພວກເຂົາຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແລະ ບໍ່ຄຳນຶງເຖິງວັນອາທິດ.”

“ແລ້ວພວກຄາທອລິກຈະເຊື້ອເຊີນພວກໂປຣແຕສແຕນໃຫ້ດຳເນີນໜ້າ ແລະອອກຄຳສັ່ງວ່າ ບັນດາຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຍອມຖືຮັກສາວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດ ແທນວັນທີເຈັດ ຈະຕ້ອງຖືກປະຫານຊີວິດ. ແລະພວກຄາທອລິກ ຜູ້ຊຶ່ງມີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ຈະຢືນຢູ່ຂ້າງພວກໂປຣແຕສແຕນ. ພວກຄາທອລິກຈະມອບອຳນາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ແລະພວກໂປຣແຕສແຕນຈະກະທຳດັ່ງທີ່ແມ່ຂອງພວກເຂົາເຄີຍກະທຳມາກ່ອນໜ້າພວກເຂົາ ເພື່ອທຳລາຍພວກທ່ານບໍລິສຸດ. ແຕ່ກ່ອນທີ່ຄຳສັ່ງຂອງພວກເຂົາຈະນຳມາ ຫຼືເກີດຜົນ ພວກທ່ານບໍລິສຸດຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍກູ້ໂດຍພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ.” Spalding and Magan, 1, 2.

“ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະທານຂ່າວສານໃໝ່ແກ່ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ ຊຶ່ງໃນປີ 1843 ແລະ 1844 ໄດ້ນຳພວກເຮົາອອກມາຈາກຄຣິດຈັກອື່ນໆ.” Review and Herald, January 19, 1905.

“ຂ່າວສານທັງໝົດທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ມີພະລັງຢ່າງແຂງກ້າໃນເວລານີ້ ເພາະມີຫຼາຍຄົນທີ່ໄດ້ສູນເສຍທິດທາງຂອງຕົນ. ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

“ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຮັບໃນປີ 1841, ‘42, ‘43, ແລະ ‘44 ບັດນີ້ຈະຕ້ອງໄດ້ຮຽນສຶກສາ ແລະ ປະກາດ.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

“ຄຳເຕືອນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວວ່າ: ຢ່າໃຫ້ສິ່ງໃດເຂົ້າມາທີ່ຈະລົບກວນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກຳລັງກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງນັ້ນນັບແຕ່ເມື່ອຂ່າວສານໄດ້ມາໃນປີ 1842, 1843, ແລະ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນຂ່າວສານນີ້, ແລະນັບແຕ່ເວລານັ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກ ດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດຕໍ່ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ພວກເຮົາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີເຈດຈຳນົງຈະຍົກເທົ້າຂອງພວກເຮົາອອກຈາກເວທີທີ່ພວກມັນຖືກວາງໄວ້ ໃນຂະນະທີ່ທຸກວັນພວກເຮົາໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍຄຳອະທິຖານອັນຈິງໃຈ, ສະແຫວງຫາແສງສະຫວ່າງ. ທ່ານຄິດບໍວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະລະທິ້ງແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ? ມັນຈະຕ້ອງເປັນດັ່ງສີລາແຫ່ງຍຸກສະໄໝ. ມັນໄດ້ນຳພາຂ້າພະເຈົ້າມາຕະຫຼອດນັບແຕ່ເວລາທີ່ມັນໄດ້ຖືກປະທານ.” Review and Herald, April 14, 1903.

ແລະພຣະອົງຈະປະທັບນັ່ງດັ່ງຜູ້ຫຼອມແລະຊຳລະເງິນໃຫ້ບໍລິສຸດ; ແລະພຣະອົງຈະຊຳລະບັນດາບຸດຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະກຳຈັດມົນທິນຂອງເຂົາດັ່ງທອງຄຳແລະເງິນ, ເພື່ອວ່າເຂົາຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຢາເວດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ແລ້ວເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແດ່ພຣະຢາເວ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ ແລະດັ່ງໃນປີທັງຫຼາຍທີ່ຜ່ານມາ. ມາລາກີ 3:3, 4.

ແລ້ວຢູດາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ທໍລະຍົດພຣະອົງນັ້ນ, ເມື່ອເຫັນວ່າພຣະອົງຖືກພິພາກສາໂທດແລ້ວ, ກໍເກີດຄວາມເສຍໃຈກັບຕົນເອງ, ແລະໄດ້ນໍາເງິນສາມສິບຫຼຽນນັ້ນກັບຄືນໄປຫາພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ເຖົ້າ, ກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບແລ້ວ ໃນການທີ່ໄດ້ທໍລະຍົດເລືອດອັນບໍລິສຸດ.” ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ນັ້ນຈະກ່ຽວອັນໃດກັບພວກເຮົາ? ເຈົ້າຈົ່ງຮັບຜິດຊອບເອົາເອງເຖີດ.” ແລ້ວລາວກໍໂຍນເງິນຫຼຽນນັ້ນລົງໃນພຣະວິຫານ, ແລະຈາກໄປ, ແລ້ວໄປຜູກຄໍຕາຍ. Matthew 27:3–5.

ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນເຂດແຄວ້ນເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຖາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ມະນຸດທັງຫຼາຍເວົ້າກັນວ່າ ເຮົາ ບຸດມະນຸດ ແມ່ນຜູ້ໃດ?” ເຂົາທັງຫຼາຍທູນວ່າ, “ບາງຄົນວ່າເປັນໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ບາງຄົນວ່າເປັນເອລີຢາ; ແລະຄົນອື່ນໆວ່າເປັນເຢເຣມີຢາ ຫຼືຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງ.” ພຣະອົງຈຶ່ງຕັດກັບເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກທ່ານເດ ວ່າເຮົາແມ່ນຜູ້ໃດ?”

ຊີໂມນ ເປໂຕ ຈຶ່ງຕອບທູນວ່າ, “ພຣະອົງຄືພຣະຄຣິດ, ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.” ແລະພຣະເຢຊູຈຶ່ງຕອບຕໍ່ເຂົາວ່າ, “ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ເອີຍ, ເຈົ້າເປັນສຸກແລ້ວ; ເພາະວ່າເນື້ອໜັງແລະເລືອດມິໄດ້ເປີດເຜີຍຂໍ້ນີ້ແກ່ເຈົ້າ, ແຕ່ພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍ. ແລະເຮົາກ່າວແກ່ເຈົ້າດ້ວຍວ່າ ເຈົ້າຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ ເຮົາຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງແດນມໍລະນາຈະມີໄຊຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນບໍ່ໄດ້. ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າຈະປ່ອຍໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກປ່ອຍໃນສະຫວັນ.”

ແລ້ວພຣະອົງຈຶ່ງກຳຊັບພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ບໍ່ໃຫ້ບອກຜູ້ໃດວ່າ ພຣະອົງຄືພຣະເຢຊູຜູ້ເປັນພຣະຄຣິດ. ມັດທາຍ 16:13–20.

ພວກຟາຣິສີກັບພວກສະດູກາຍກໍໄດ້ມາ, ແລະເພື່ອທົດລອງພຣະອົງ ຈຶ່ງຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະແດງໝາຍສຳຄັນຈາກສະຫວັນໃຫ້ເຂົາເຫັນ. ພຣະອົງຈຶ່ງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ເມື່ອຮອດຕອນແລງ ພວກເຈົ້າກ່າວວ່າ, ອາກາດຈະແຈ່ມໃສ: ເພາະທ້ອງຟ້າແດງ. ແລະໃນຕອນເຊົ້າ, ວັນນີ້ອາກາດຈະຮ້າຍ: ເພາະທ້ອງຟ້າແດງແລະມືດຄຶ້ມ. ໂອ ພວກຄົນໜ້າຊື່ໃຈຄົດເອີຍ, ພວກເຈົ້າສາມາດວິນິດໄສເບິ່ງໜ້າຕາຂອງທ້ອງຟ້າ; ແຕ່ຈະວິນິດໄສໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເວລາບໍ່ໄດ້ຫຼື? ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ຊົ່ວຮ້າຍແລະຫຼິ້ນຊູ້ສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ; ແລະຈະບໍ່ມີໝາຍສຳຄັນໃດຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ, ນອກຈາກໝາຍສຳຄັນຂອງສາດສະດາໂຢນາ. ແລະພຣະອົງກໍຊົງປະພວກເຂົາໄປ ແລະສະເດັດຈາກໄປ. ມັດທາຍ 16:1–4.

“ໃນການຊັກຊ້າທີ່ຈະມາຫາລາຊະໂຣ, ພຣະຄຣິດມີພຣະປະສົງແຫ່ງພຣະເມດຕາຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະອົງ. ພຣະອົງຊັກຊ້າຢູ່, ເພື່ອວ່າໂດຍການຊົງຊຸບລາຊະໂຣໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ພຣະອົງຈະຊົງປະທານຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ດື້ດຶງ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອ ວ່າພຣະອົງຄື ‘ການຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະ ຊີວິດ’ ຢ່າງແທ້ຈິງ. ພຣະອົງບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະປ່ອຍຄວາມຫວັງທັງໝົດສໍາລັບປະຊາຊົນນັ້ນ, ຄືຝູງແກະທຸກຍາກ ແລະ ຫຼົງທາງແຫ່ງວົງວານອິສຣາເອນ. ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງແຕກສະລາຍເພາະຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງພວກເຂົາ. ໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງຕັ້ງພຣະປະສົງທີ່ຈະປະທານຫຼັກຖານອີກຄັ້ງໜຶ່ງແກ່ພວກເຂົາ ວ່າພຣະອົງຄືຜູ້ຟື້ນຟູ, ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຜູ້ສາມາດນໍາຊີວິດ ແລະ ອະມະຕະພາບມາສໍາແດງໃຫ້ປະຈັກ. ນີ້ຈະເປັນຫຼັກຖານທີ່ພວກປະໂລຫິດຈະບໍ່ອາດຕີຄວາມຜິດໄດ້. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນແຫ່ງການຊັກຊ້າຂອງພຣະອົງໃນການໄປບ້ານເບທານີ. ການອັດສະຈັນອັນສູງສຸດນີ້, ຄືການຊົງຊຸບລາຊະໂຣໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນ, ຈະເປັນການປະທັບຕາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ເໜືອການອ້າງສິດວ່າຊົງມີພຣະທໍາມະຊາດເປັນພຣະເຈົ້າ.” The Desire of Ages, 528, 529.

ເມື່ອພຣະເຢຊູເສດັດເຂົ້າໄປໃນເຂດແດນເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຖາມພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, “ຜູ້ຄົນທັງຫລາຍເວົ້າວ່າ ເຮົາຜູ້ເປັນບຸດມະນຸດນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ?” ພວກເຂົາກໍທູນວ່າ, “ບາງຄົນວ່າພຣະອົງແມ່ນໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ບາງຄົນວ່າເອລີຢາ; ແລະຄົນອື່ນໆ ວ່າເຢເຣມີຢາ ຫລືຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ.” ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, “ແຕ່ພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ ເຮົາແມ່ນຜູ້ໃດ?” ມັດທາຍ 16:13–15.

“ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1846 ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມຮັກສາວັນຊະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີ ແລະ ສອນພ້ອມທັງປົກປ້ອງມັນ. ຄວາມສົນໃຈຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກດຶງໄປຫາວັນຊະບາໂຕເປັນຄັ້ງທຳອິດ ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍໄປຢ້ຽມເມືອງ New Bedford, Massachusetts, ໃນຕົ້ນປີດຽວກັນນັ້ນ. ທີ່ນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ຈັກກັບຜູ້ເຖົ້າ Joseph Bates, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຍອມຮັບຄວາມເຊື່ອເຣື່ອງການສະເດັດມາແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ເປັນຜູ້ຮ່ວມງານຢ່າງຂະຫຍັນໃນພະລະກິດນັ້ນ. ຜູ້ເຖົ້າ B. ໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແລະ ຍ້ຳເນັ້ນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ. ຂ້ອຍຍັງບໍ່ຮູ້ສຶກເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ ແລະ ຄິດວ່າຜູ້ເຖົ້າ B. ຜິດພາດທີ່ໃຫ້ນ້ຳໜັກແກ່ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ຫຼາຍກວ່າອີກເກົ້າຂໍ້. ແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານນິມິດແກ່ຂ້ອຍເກືອບກັບສະຖານນະມັດສະການໃນສະຫວັນ. ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກເປີດອອກໃນສະຫວັນ ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍຝາແຫ່ງພຣະກະລຸນາ. ມີທູດສະຫວັນສອງອົງຢືນຢູ່ ອົງໜຶ່ງຢູ່ແຕ່ລະປາຍຂອງຫີບ, ກາງປີກຂອງພວກເຂົາກາງອອກປົກຄຸມເໜືອຝາແຫ່ງພຣະກະລຸນາ, ແລະ ໃບໜ້າຂອງພວກເຂົາຫັນໄປທາງຝານັ້ນ. ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄປກັບຂ້ອຍໄດ້ແຈ້ງແກ່ຂ້ອຍວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາບໍລິວານແຫ່ງສະຫວັນທັງປວງ ທີ່ຈ້ອງມອງໄປຍັງພຣະບັນຍັດອັນບໍລິສຸດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຢຳເກງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຂຽນໂດຍນິ້ວພຣະຫັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກຝາຂອງຫີບຂຶ້ນ ແລະ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນກະດານຫີນທີ່ມີພຣະບັນຍັດສິບປະການຖືກຂຽນໄວ້. ຂ້ອຍປະຫຼາດໃຈຢ່າງຍິ່ງເມື່ອເຫັນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ຢູ່ກາງພຣະບັນຍັດທັງສິບຢ່າງແທ້ຈິງ ໂດຍມີລັດສະໝີແຫ່ງແສງອັນອ່ອນນຸ່ມລ້ອມຮອບມັນຢູ່. ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ນີ້ແມ່ນພຽງຂໍ້ດຽວໃນບັນດາສິບຂໍ້ ທີ່ກຳນົດຊີ້ແຈງເຖິງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ຜູ້ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ສັນພະສິ່ງທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນ. ເມື່ອຮາກຖານຂອງແຜ່ນດິນໂລກຖືກວາງລົງ ເມື່ອນັ້ນຮາກຖານຂອງວັນຊະບາໂຕກໍໄດ້ຖືກວາງລົງເຊັ່ນກັນ.’” Testimonies, volume 1, 75.

“ບັນດາຜູ້ທີ່ສາມັກຄີຄົບຫາກັບພຣະເຈົ້າ ດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ. ພວກເຂົາບໍ່ລົບຫລູ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງຕົນໂດຍການເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຕົນເສື່ອມຊາມຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນສ່ອງສາຍເຫນືອພວກເຂົາ. ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກນີ້, ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາເກືອບກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ ແລະກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນທັງຫລາຍທີ່ເກືອບກັບພຣະອົງ ຍິ່ງເພີ່ມພູນຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາມີຄຸນຄ່າອັນຫາທີ່ສຸດມິໄດ້; ເພາະພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັບພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າງົດງາມ ແລະນ່າຮັກຢ່າງຫາທີ່ປຽບມິໄດ້. ພວກເຂົາເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະວັດຈະນະນັ້ນ. ຄວາມຈິງຖືກເປີດອອກແກ່ພວກເຂົາ. ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດຂອງພຣະອົງຖືກຫ້ອມລ້ອມໄວ້ດ້ວຍລັດສະໝີອັນອ່ອນໂຍນ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີແມ່ນກຸນແຈທີ່ໄຂຄວາມລັບທັງປວງ ແລະແກ້ໄຂຄວາມຍາກລຳບາກທັງສິ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຮັບຄວາມສະຫວ່າງ ແລະດຳເນີນຢູ່ໃນຄວາມສະຫວ່າງ ຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມລັບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະທຳໄດ້, ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ລັງເລໃນການຍົກເອົາໄມ້ກາງແຂນຂຶ້ນ ແລະຕິດຕາມພຣະເຢຊູ ຈະເຫັນຄວາມສະຫວ່າງໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງພຣະເຈົ້າ.” The Southern Watchman, April 4, 1905.