ໂຣມສະຖາປະນານິມິດ — ເລກທີສິບຫົກ

ຜູ້ທີ່ຢູ່ຝ່າຍທີ່ຜິດໃນການໂຕ້ແຍ້ງຂັ້ນສຸດທ້າຍນີ້ກ່ຽວກັບສັນຍະລັກຂອງໂຣມ ອາໄສການນຳໃຊ້ອັນບົກພ່ອງຂອງການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນແບບສາມຊັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາສະເໜີວ່າ ໂຣມທັງສາມຖືກກຳນົດໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດທັງສາມໃນປີ 321, 538 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາໃນສະຫະລັດ. ໂດຍການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ວາງແນວໂນ້ມທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງໃສ່ເທິງຫຼັກການ ແລະປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກເຂົາເລືອກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດແລ້ວເຊັ່ນກັນໃນການໂຕ້ແຍ້ງເກືອບກັບແມງໄມ້ສີ່ຢ່າງໃນ Joel. ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ຕາມດ້ວຍແມງໄມ້ຜູ້ກັດກິນສີ່ຢ່າງໃນຫົກຂໍ້ທຳອິດຂອງ Joel ກ່າວເຖິງວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກທຳລາຍລົງຢ່າງຄ່ອຍໆແນວໃດຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ແລະການທຳລາຍນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍການຍອມຮັບເອົາເທວະວິທະຍາຂອງໂຣມ ແລະຂອງ Protestantism ທີ່ຫຼົ້ມຫຼັງ ຂອງ Adventism.

ໃນການໂຕ້ຖຽງທີ່ກໍາລັງດໍາເນີນຢູ່ໃນປະຈຸບັນນີ້ ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມນໍາໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດເພື່ອກໍານົດ Rome ທັງສາມ ກໍຫຼີກເວັ້ນຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວມີກົດໝາຍວັນອາທິດສີ່ສະບັບທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າປີ 321 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງປີ 538 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ແກ່ທຸກປະເທດໃນໂລກ. ກົດໝາຍວັນອາທິດສີ່ສະບັບ ບໍ່ອາດຈະລະບຸເປັນກົດໝາຍວັນອາທິດສາມສະບັບໄດ້ ໂດຍສະເພາະເມື່ອການສໍາແດງປະກົດຄັ້ງທີສາມໃນການນໍາຄໍາພະຍາກອນໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ແບບສາມຊັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການສໍາເລັດຜົນຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດສຸດທ້າຍ; ແທ້ທີ່ຈິງແລ້ວ ມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງລໍາດັບກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອແຕ່ລະປະເທດທົ່ວໂລກຄ່ອຍໆຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອໍານາດຂອງ papal.

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023 ຈໍາເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ການທົດສອບຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນທີ່ເຜີຍໜ້າຕໍ່ໜ້າພວກເຂົານັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການເທອອກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະວ່າໃນລະຫວ່າງການເທອອກນັ້ນ ມີຄົນກຸ່ມໜຶ່ງກໍາລັງໄດ້ຮັບ “ນ້ຳມັນ,” ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງກໍາລັງໄດ້ຮັບ “ຄວາມຫລົງເຊື່ອຢ່າງແຮງ.” ພາບຕົວແທນຫຼັກຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຫລົງເຊື່ອຢ່າງແຮງນັ້ນ ຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ມີຖ້ອຍຄໍາວ່າ ຄວາມຫລົງເຊື່ອຢ່າງແຮງ ປາກົດຢູ່, ແລະໃນບົດນັ້ນ ຄວາມຈິງທີ່ຖືກຮັກ ຫຼື ຖືກປະຕິເສດນັ້ນ ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ກໍານົດຄວາມສຳພັນຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນລະຫວ່າງໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ.

ຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງ 321 ແລະ 538 ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍຄວາມສຳພັນໃນຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແຫ່ງ Pergamos ແລະຄຣິດຈັກແຫ່ງ Thyatira. ໃນວັນສຸດທ້າຍ ໂຣມນອກຮີດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 321 ແລະ Pergamos, ເປັນສັນລັກຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 538 ແລະ Thyatira, ເປັນສັນລັກຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່.

ໂຣມທຳອິດໃນປີ 321 ເປັນລັດອຳນາດອັນເປັນເອກະພາບ, ແລະ ໂຣມທີສອງໃນປີ 538 ເປັນອຳນາດສອງຝ່າຍ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄຣິດຈັກແລະລັດ ໂດຍທີ່ຄຣິດຈັກເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຄວາມສຳພັນນັ້ນ. ໂຣມທີສາມແລະເປັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງແມ່ນໂຣມສະໄໝປັດຈຸບັນ ເປັນອຳນາດສາມສ່ວນ ທີ່ປະກອບດ້ວຍມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ໂປໂລໄດ້ສອນວ່າ ການບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນທາງພະຍາກອນແລະທາງປະຫວັດສາດລະຫວ່າງໂຣມນອກຮີດ (ພະຍາມັງກອນ) ແລະໂຣມສັນຕະປາປາ (ສັດຮ້າຍ) ກໍແມ່ນການສະແດງອອກເຖິງຄວາມກຽດຊັງຕໍ່ຄວາມຈິງ ຊຶ່ງນຳມາເຖິງການລຸ້ມຫຼົງຢ່າງແຮງ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດ ລວມທັງໂປໂລ ໄດ້ກ່າວເຖິງບັ້ນປາຍໂດຍຈຳເພາະຫຼາຍກວ່າ, ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສອງອຳນາດນັ້ນໃນປະຫວັດສາດຂອງໂປໂລ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງສາມອຳນາດຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ໃນບັ້ນປາຍ. ການປະຕິເສດຄວາມສຳພັນທາງພະຍາກອນທີ່ “ກໍ່ຮ່າງ” ສະຫະພາບສາມປະການຂອງພະຍາມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ໃນບັ້ນປາຍ ກໍແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຕົນເອງຕົກຢູ່ໃນການລຸ້ມຫຼົງຢ່າງແຮງ.

ການຕີຄວາມສ່ວນຕົວຂອງ Uriah Smith ກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ໄດ້ເປັນ “ເຫດ” ທີ່ກ່ອນໃຫ້ເກີດ “ຜົນ.” ແຕ່ກຸ່ມຄົນທີ່ຢູ່ຝ່າຍທີ່ຜິດໃນການໂຕ້ແຍ້ງຕ່າງໆກ່ຽວກັບ Rome ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະວ່າເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດໃຫ້ເຫດຜົນຈາກເຫດໄປສູ່ຜົນໄດ້. Smith ບໍ່ໄດ້ເຫັນວ່າ ການນຳໃຊ້ເລື່ອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຂອງລາວຢ່າງບົກພ່ອງນັ້ນ ຈະກ່ອນໃຫ້ເກີດເວທີຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະນຳລາວໃຫ້ບິດເບືອນໄພພິບັດທີຫົກເຊັ່ນກັນ ບ່ອນທີ່ມີຄຳເຕືອນໃຫ້ຮັກສາໄວ້ ຫຼືສູນເສຍໄປ ເຄື່ອງນຸ່ງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ.

ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ໂປໂລໄດ້ເນັ້ນໄວ້ໃນ ເທຊະໂລນີກາ ສະບັບທີສອງ, ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບຫົກ ແລະໄພພິບັດປະການທີຫົກ ໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການເຂົ້າໃຈວ່າ ອຳນາດທັງສາມທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນນັ້ນແມ່ນຜູ້ໃດ. ການນຳໃຊ້ “ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ” ຂອງ Smith ຢ່າງບົກພ່ອງ ເປັນຫຼັກຖານຢືນຢັນເຖິງຄວາມບໍ່ສາມາດໃນການນຳໃຊ້ແບບຢ່າງ ແລະ ສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມສຳເລັດສົມບູນຂອງແບບຢ່າງນັ້ນ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ສະມິດບໍ່ສາມາດ, ຫຼືບໍ່ປາຖະໜາ, ທີ່ຈະນຳໃຊ້ຫຼັກການທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຢ່າງໜັກແນ່ນໃນບົດຂຽນຂອງໂປໂລ ວ່າ ສິ່ງທີ່ເປັນຕົວອັກສອນກ່ອນຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ ເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງຝ່າຍວິນຍານຫຼັງຊ່ວງເວລາແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນ. ເມື່ອຫຼັກການນີ້ຖືກຕິດຕາມຢ່າງຮອບຄອບແລະຖືກຕ້ອງ ກໍສາມາດພິສູດໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ເປັນໜຶ່ງໃນຫຼາຍສັນຍາລັກທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ” ຝ່າຍວິນຍານໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຜູ້ຖືສາສະໜາແອດເວັນຕິສວັນທີເຈັດ ເໜືອກວ່າປະຊາຊົນອື່ນໃດທັງໝົດ ຄວນຮູ້ວ່າ ໜຶ່ງໃນໂຄງສ້າງຫຼັກທີ່ຄຳພະຍາກອນອີງໃສ່ ແມ່ນການຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ. ພຣະຄຣິດຄືກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ, ແລະຊາຕານໄດ້ພະຍາຍາມສະແດງຕົນເອງມາໂດຍຕະຫຼອດໃນຖານະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ.

ຄວາມພະຍາຍາມຂອງຊາຕານໃນການປອມແປງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ ລວມເຖິງການນຳໃຊ້ສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມເປັນຕົວແທນຂອງມັນໃນໂລກ. ຊາຕານເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ແລະສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມກໍເປັນເຊັ່ນກັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຊາຕານໃນກິດຈະການແຫ່ງການຫລອກລວງຂອງມັນ.

ໃນການແຕກແຍກຂອງອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີມະຫາຣາດ, ເຊເລຍຄັສ ນິຄາໂຕຣ ໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອອົງທໍາອິດໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບົດທີ 11. ບິດາຂອງລາວ, ອານຕິໂອຄັສ, ເຄີຍເປັນຜູ້ນໍາທີ່ມີອິດທິພົນໃນອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີ, ແລະບຸດຊາຍຂອງລາວ, ເຊເລຍຄັສ, ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຊາຕຣາບແຫ່ງບາບີໂລນ. “ຊາຕຣາບ” ໝາຍເຖິງເຈົ້າແຂວງ, ແລະເມື່ອເຊເລຍຄັສໄດ້ຮັບປະກັນການຄອບຄອງດິນແດນພູມສາດສາມໃນສີ່ສ່ວນທີ່ອານາຈັກຂອງອາເລັກຊານເດີໄດ້ແບ່ງອອກໄປນັ້ນ, ລາວກໍໄດ້ກາຍເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ.

ການຕີຄວາມແບບສ່ວນຕົວຂອງ Smith ແລະການຫຼີກເວັ້ນກົດເກນທາງໄວຍາກອນ ໄດ້ນຳພາເຂົາໃຫ້ສັນນິຖານວ່າ ອຳນາດສຸດທ້າຍທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນສະຫະພັນແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຊາຕານໃນວັນສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນອຳນາດຕາມຕົວອັກສອນ ບໍ່ແມ່ນອຳນາດຝ່າຍວິນຍານ. ດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ Seleucus Nicator ໃນຖານະກະສັດອົງທຳອິດແຫ່ງທິດເໜືອ, ເຈົ້າເມືອງແຫ່ງ Babylon, ໂດຍຄວາມຈຳເປັນຕາມຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງເປັນຕົວແທນຂອງກະສັດຝ່າຍວິນຍານອົງສຸດທ້າຍແຫ່ງທິດເໜືອ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມ Babylon ຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່.

ອຳນາດທີ່ປົກຄອງບາບີໂລນໃນວັນສຸດທ້າຍຄືສາດສະໜາຈັກພາບາ, ແລະເພາະສະນັ້ນນາງຈຶ່ງເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຝ່າຍວິນຍານດ້ວຍ.

ເຈົ້າເມືອງນັ້ນແມ່ນກະສັດ, ແລະຕາມທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້, ກະສັດອົງໜຶ່ງໝາຍເຖິງອານາຈັກໜຶ່ງ ແລະຍັງໝາຍເຖິງນະຄອນຫຼວງຂອງອານາຈັກນັ້ນດ້ວຍ.

ຕາມຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາ, ນັກສຶກສາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຜູ້ຕື່ນຂຶ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ເຂົ້າສູ່ຂະບວນການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນ ຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ສັນຍະລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ຫົວ” ຖ້າລາວປາຖະໜາຈະຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ຖ້າລາວບໍ່ຮັບຮູ້ ແລະ ບໍ່ນຳໃຊ້ສັນຍະລັກຂອງ “ຫົວ” ເມື່ອຖືກຮ້ອງເອີ້ນໃຫ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວລາວກໍບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ອິຊາຢາກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ຊຶ່ງບາງຄົນຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ຫຼື ບາງຄົນບໍ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ. ພວກເຂົາແມ່ນສອງຈຳພວກດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ບາງຄົນມີ “ນ້ຳມັນ,” ຫຼື ບາງຄົນບໍ່ມີ “ນ້ຳມັນ.”

ຊົນຊັ້ນໜຶ່ງທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ແລະມີນ້ຳມັນ ຍ່ອມຮັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ ຄ.ສ. 2023, ຫຼືບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາຍ່ອມຮັບການລວງລໍ້ອັນຮ້າຍແຮງແຫ່ງ 2 Thessalonians. ການທົດສອບຂອງພວກເຂົາຄື ການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ແລະວິທີທີ່ສັດຮ້າຍນັ້ນຖືກສ້າງຂຶ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນສັດຮ້າຍແຫ່ງສັນຕະປາປາໃນຍຸກມືດ, ຫຼືຮູບຂອງມັນທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ຫຼືສະຫະພັນສາມປະການທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ Armageddon. ສິ່ງນີ້ຮວມເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຮັບຮູ້ວ່າ “ຫົວ,” “ກະສັດ” ຜູ້ປົກຄອງອຳນາດອີກສອງປະການທີ່ປະກອບເປັນສະຫະພັນສາມປະການນັ້ນ ຄືອຳນາດແຫ່ງສັນຕະປາປາ.

“ຫົວ” ຫຼື ນະຄອນຫຼວງຂອງຢູດາ ແມ່ນ ເຢຣູຊາເລັມ ຄືເມືອງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກເພື່ອສະຖາປະນາພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.

ໃນການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບຊາຕານ, ນະຄອນຫຼວງຂອງພຣະຄຣິດ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຊົງວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້, ແມ່ນເຢຣູຊາເລັມ; ແລະຂອງປອມທີ່ຊາຕານຕັ້ງຂຶ້ນຄື ນະຄອນບາບິໂລນຕາມຕົວອັກສອນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບາບິໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຊາຕານວາງຊື່ຂອງຕົນໄວ້ເທິງຫົວ ເປັນຂອງປອມຂອງນະຄອນ ແລະນະຄອນຫຼວງຂອງພຣະເຈົ້າ. ກະສັດຜູ້ພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຄື ແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີ, ຜູ້ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ. ແມ່ຂອງຍິງໂສເພນີນັ້ນຄື ອຳນາດສັນຕະປາປາ, ແລະບັນດາລູກສາວຂອງນາງຄື ຄຣິດຕະຈັກໂປຣເຕສແຕນທີ່ຕົກຕ່ຳລົງແລ້ວ, ໃນບັນດານັ້ນ ຄຣິດຕະຈັກທີ່ຫຼົງເສຍ ແລະປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອຊັ້ນນຳຄື ພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ.

ພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເຂົາສັດຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໃນຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນ, ແລະພວກເຂົາກໍຜູກພັນກັບແມ່ຂອງຕົນ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1798. ຄູ່ຂະໜານຂອງພວກເຂົາຄື ເຂົາຝ່າຍຣີພັບລິກັນ ນັ້ນຜູກພັນກັບກະສັດທັງຫຼາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ໂດຍຜ່ານຄວາມສຳພັນຂອງພວກເຂົາກັບສະຫະປະຊາຊາດ, ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດ. ສະຫະພັນສາມປະການທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫົວຂອງມັນ ບ່ອນທີ່ຊື່ຂອງມັນຖືກຈາລຶກໄວ້, ແລະໂຣມສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານກໍແມ່ນບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ທາງວິນຍານ. “ຫົວ” ຂອງມັນ ຄື ອຳນາດສັນຕະປາປາ.

ອັນທຳອິດເປັນຕົວແທນຂອງອັນສຸດທ້າຍ ແລະ ບໍ່ວ່າທ່ານຈະນຳໃຊ້ດານີເອນບົດ 2 ຕາມທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ໌ເຂົ້າໃຈ ຄືເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກສີ່ອານາຈັກ, ຫຼື ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ວ່າເປັນຕົວແທນຂອງແປດອານາຈັກ, ອານາຈັກທຳອິດຄື ບາບິໂລນຕາມຕົວອັກສອນ. ພວກມິນເລີໄຣດ໌ຈະບອກທ່ານວ່າ ອານາຈັກສຸດທ້າຍຄື ໂຣມຕາມຕົວອັກສອນ. ບາບິໂລນ ແລະ ໂຣມ ເປັນສັນຍະລັກທີ່ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້, ເພາະວ່າພວກມັນເປັນອັນທຳອິດ ແລະ ອັນສຸດທ້າຍ ຂອງແນວລຳດັບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ໃນວັນສຸດທ້າຍ ອານາຈັກທຳອິດຂອງບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກທີ່ແປດແລະອານາຈັກສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່ຝ່າຍວິນຍານ ແລະເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່ຝ່າຍວິນຍານດ້ວຍ. ອີງໃສ່ພະຍານສອງປະການທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນດານີເອນ ບົດ 2 ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ເປັນສັນຍາລັກທີ່ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້.

ເມື່ອຍິງແພດສັນຕະປາປາຖືກພັນລະນາວ່າມີຊື່ຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງນາງ ຊຶ່ງລະບຸວ່າ “Mystery Babylon,” ນັ້ນກໍກຳລັງລະບຸເຖິງ “mystery Rome” ເຊັ່ນກັນ. “ຄວາມລຶກລັບ” ໃນຄຳພະຍາກອນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ເລິກຊຶ້ງຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ ຈົນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມເລິກແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຖືກສະແດງຢູ່ໃນນັ້ນ ໂດຍສະເພາະຫາກປາດຈາກອິດທິພົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ແຕ່ “ຄວາມລຶກລັບ” ຕາມພຣະຄຳພີກໍຮຽກຮ້ອງເຊັ່ນກັນວ່າ ສິ່ງທີ່ຖືກເປີດເຜີຍອອກມາໃນຄວາມກ່ຽວເນື່ອງກັບຄວາມລຶກລັບນັ້ນ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຈຳເປັນສຳລັບບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາຈະຜ່ານການທົດສອບ. ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດວ່າພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດເນັ້ນຫນັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການເຂົ້າໃຈໂຣມສະໄໝໃໝ່.

“ສະຕິປັນຍາ” ເຂົ້າໃຈເລກຈຳນວນຂອງສັດຮ້າຍ, ຊຶ່ງເປັນເລກຈຳນວນຂອງມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງ ແລະ ເລກຈຳນວນນັ້ນແມ່ນ ຫົກ, ຫົກ, ຫົກ. “ຄົນແຫ່ງບາບ” ແມ່ນຫົວຂອງສັດຮ້າຍ. ສະຕິປັນຍາເປັນຄຸນລັກສະນະປະຈຳຂອງພວກພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ແລະ ມັນຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນຍຸກສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ. ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈກໍແມ່ນພວກພົມມະຈາຣີໂງ່ຈ້າ ແລະ ເປັນພວກຄົນຊົ່ວ. “ສະຕິປັນຍາ” ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈນັ້ນ ຕາມຄວາມຈຳເປັນຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງຢູ່ໃນບໍລິບົດຂອງການທົດສອບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂັ້ນສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນເວລາທີ່ພວກພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາ ແລະ ພວກພົມມະຈາຣີໂງ່ຈ້າດຳລົງຢູ່. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈ “ຫົກ, ຫົກ, ຫົກ.” ຈິດໃຈທີ່ມີສະຕິປັນຍານັ້ນ ຍັງຖືກໂຢຮັນຊີ້ບອກວ່າຕັ້ງຢູ່ໃນຍຸກສຸດທ້າຍເຊັ່ນກັນ ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ ສິບເຈັດ.

“ຈິດໃຈ” ທີ່ມີສະຕິປັນຍາເພື່ອເຂົ້າໃຈຈຳນວນ “ຫົກ, ຫົກ, ຫົກ,” ແມ່ນພົມມະຈາລີຜູ້ມີປັນຍາ ຜູ້ໄດ້ຮັບ “ຈິດໃຈຂອງພຣະຄຣິດ.”

ພວກພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດມີພຣະທັດສະນະຈິດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະພວກພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າແລະຊົ່ວຮ້າຍມີຈິດໃຈຂອງສັດຕູຂອງພຣະຄຣິດ.

ການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍສຳລັບພວກພົມມະຈັນໃນຄຳອຸປະມາ, ແລະພວກທີ່ມີປັນຍາກໍມີພຣະທັຍຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງການຕັດສິນໃຈອັນດຽວກັນກັບພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ຍອມຈຳນົນນ້ຳໃຈຂອງຕົນແກ່ການຊົງນຳຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດໃນພວກພົມມະຈັນທີ່ມີປັນຍາ ຕັດກັນກັບການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນພວກພົມມະຈັນໂງ່ຈ້າ. ພວກພົມມະຈັນໂງ່ຈ້າໄດ້ມາເຖິງການຕັດສິນໃຈອັນດຽວກັນກັບສັດຮ້າຍ, ເພາະວ່າພວກເຂົາເກີດຄວາມສັບສົນໃນຄຳຖາມແຫ່ງການທົດສອບທີ່ກ່ຽວກັບການລະບຸຕົວຕົນຂອງປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ ແລະເປັນຫົວໜ້າຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່.

ພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂົາໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນການກໍ່ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ກໍກາຍເປັນຄົນສັບສົນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະວັດຈະນະ. ຄວາມສັບສົນຂອງເຂົາຕັ້ງຢູ່ເທິງການເຂົ້າໃຈພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຜິດພາດ, ແລະເມື່ອບໍ່ເຫັນຄວາມໝາຍອັນຖືກຕ້ອງຂອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຫລົງເຊື່ອຢ່າງແຮງກ້າ, ມາເຖິງການຕັດສິນໃຈດຽວກັນກັບສັດຮ້າຍ, ແລະສົ່ງເສີມແນວຄວາມຄິດແບບພະສັນຕະປາປາດຽວກັນ ໂດຍກົງຕໍ່ຕ້ານພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈັດວາງຕົນເອງໄວ້ຝ່າຍປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປໃນໝວດນີ້.