ໂຣມສ້າງຕັ້ງນິມິດ - ເລກສອງ

ການລະບຸຕົວຕົນຢ່າງຖືກຕ້ອງຂອງອຳນາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກສະແດງເປັນໂຣມສະໄໝໃໝ່ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນອຳນາດທີ່ “ສະຖາປະນານິມິດ” ນັ້ນ ເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ແລະເກີ່ຍວພັນກັບຄວາມລອດ. ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງອົງປະກອບໜຶ່ງໃນຂະບວນການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄຳວ່າ “ນິມິດ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນທີ່ຊາໂລໂມນໄດ້ເລືອກໃຊ້ ເມື່ອທ່ານລະບຸວ່າເປັນເພາະເຫດໃດປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງພິນາດ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງກໍາລັງກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍໂດຍກົງຫຼາຍກວ່າຊ່ວງເວລາອື່ນໃດໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ, ແລະຄໍາເຕືອນຂອງຊາໂລໂມນກ່ຽວກັບຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງການມີ “ນິມິດ” ນັ້ນເປັນເລື່ອງເຖິງຕາຍຫຼືຮອດຊີວິດ. ຄວາມຈິງຍ່ອມແບ່ງແຍກຢູ່ສະເໝີ ແລະກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ. ໃນຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນມີຈໍາພວກໜຶ່ງທີ່ພິນາດ ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ. ແນວໃດກໍຕາມ ຄວນສັງເກດວ່າ ຄໍາຕັກເຕືອນຂອງຊາໂລໂມນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບ “ຄວາມຈິງ.” ມັນຍັງຢູ່ໃນບໍລິບົດຂອງຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນດ້ວຍ ເພາະຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນເປັນພາບປະກອບອັນສໍາຄັນຫຼັກຂອງປະສົບການຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ບໍ່ແມ່ນເຈດຕະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຈະຊີ້ນິ້ວກ່າວໂທດຕໍ່ຜູ້ທີ່ອາດຍຶດຖືຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບໂຣມສະໄໝໃໝ່ແຕກຕ່າງຈາກຂ້າພະເຈົ້າ. ເຈດຕະນາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄືການຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂຊໂລໂມນກຳລັງກ່າວເຖິງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນ “ຄົນສະຫຼາດ” ແລະ “ຄົນໂງ່.” “ຄົນໂງ່” ຍັງຖືກລະບຸອີກວ່າເປັນ “ຄົນອະທຳ.” ພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫຼາດແລະທີ່ໂງ່ໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ ກໍຖືກລະບຸໃນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງດານີເອນບົດທີສິບສອງ ວ່າເປັນພວກຄົນສະຫຼາດ ແລະ ພວກຄົນອະທຳ.

ຊາໂລໂມນ ແລະ ດານີເອນ ເຫັນພ້ອງກັນ ເພາະວ່າຄຳພະຍານແຫ່ງການພະຍາກອນທັງປວງສອດຄ່ອງກັນໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຍ່ອມເຂົ້າໃຈ “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້.”

ຂໍ້ທີສິບໄດ້ລະບຸຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ທີ່ໃຊ້ຄັດແຍກບັນດາພົມມະຈາຣີ ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ຂະບວນການຄັດແຍກແລະການທົດສອບນັ້ນ ຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າ ພົມມະຈາຣີເຫຼົ່ານັ້ນເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ (ນິມິດ) ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາອະວະສານ ໃນປີ 1989 ຫຼືບໍ່.

“ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ແມ່ນໃນປີ 1989, ເມື່ອຂໍ້ທີສີ່ສິບຫາຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າຂອງດານີເອນບົດ 11 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນວ່າ ຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນຄືການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງໃນບັ້ນສຸດທ້າຍຂອງກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ. ໃນເວລານັ້ນໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກວ່າ ກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ແຮງດົນໃຈບໍ່ເຄີຍໃຊ້ສຳນວນ “ໂຣມສະໄໝໃໝ່.” ສຳນວນນີ້ແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ບັນຍັດຂຶ້ນ ເພື່ອໃຊ້ແທນອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າໃນທາງຄຳພະຍາກອນ “ສະໄໝໃໝ່” ໝາຍເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ. Ellen White ກໍບໍ່ເຄີຍໃຊ້ສຳນວນ “ໂຣມສະໄໝໃໝ່.”

ມີຄວາມເຫັນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບວ່າ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ໃນຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງໃຜ, ແຕ່ມີພຽງຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ວ່າ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກສະກັດອອກມາຈາກພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການ. ຂໍ້ທີ 40 ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍລະບຸເຖິງການທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍໃນປີ 1798, ຈາກນັ້ນຂໍ້ທີ 41 ຫາ 43 ລະບຸເຖິງພະລັງຂັບເຄື່ອນຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວພັນກັບການຮັກສາບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍນັ້ນໃຫ້ຫາຍ. ຂໍ້ທີ 44 ພັນລະນາຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ອຳນາດສັນຕະປາປາເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະນຳໄປສູ່ຂໍ້ທີ 45 ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາມາເຖິງຈຸດຈົບສຸດທ້າຍ ແລະສົມບູນຂອງມັນ. ນິມິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ແມ່ນນິມິດເກື່ອງກັບການລຸກຂຶ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ນິມິດນັ້ນແມ່ນຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດ ແລະສະແດງອອກເຖິງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ໂດຍອີງຕາມການຍອມຮັບ ຫຼື ການປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຄວາມຮູ້ທີ່ຢູ່ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ.

ຕາມບົດດຽວກັນນັ້ນທີ່ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989, “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ,” ຜູ້ທີ່ “ຍົກຕົນຂຶ້ນ” ແລະໃນທີ່ສຸດ “ລົ້ມລົງ” ແມ່ນສັນຍາລັກທີ່ສະຖາປະນາ “ນິມິດ.” ໃນການຄັດແຍກຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຄໍາຖາມທົດສອບຂໍ້ທໍາອິດແມ່ນວ່າ ໃຜຖືກແທນໂດຍ “ພວກປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ,” ເພາະວ່າພວກເຂົາແມ່ນສັນຍາລັກທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ສະຖາປະນາ “ນິມິດ.” ພວກປຸ້ນສະດົມນັ້ນແມ່ນອໍານາດສັນຕະປາປາ ຫຼືແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ?

ພຣະຄຳພີດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນປຶ້ມດຽວກັນ ໂດຍເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງປາກທີ່ຢືນຢັນແນວຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ. ດານີເອນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນ ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງປາກແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1989.

ດານີເອນໄດ້ພັນລະນາຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໄດ້ເປີດຜະນຶກຂໍ້ທີສີ່ສິບເຖິງສີ່ສິບຫ້າໃນປີ 1989. ໃນເວລານັ້ນ ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນເພື່ອກໍານົດແລະສໍາແດງວ່າຜູ້ໃດຈະເປັນ “ປະໂຣຫິດ” ຜູ້ປະກອບຂຶ້ນເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ເປັນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໂຮເຊອາໄດ້ເພີ່ມອີກວ່າ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຈະບໍ່ກາຍເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ປະກອບຂຶ້ນເປັນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ພຣະທຳພຣະນິມິດຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ ແລະຖືກປະຕິເສດໂດຍຄົນກຸ່ມໜຶ່ງ ນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ນຳໄປສູ່ການຖືກປະຕິເສດຂອງພວກເຂົາ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.

ປະຫວັດຂອງກຸ່ມມິນເລີໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະກຸ່ມມິນເລີກັບຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຮ່ວມກັນເປັນຕົວແທນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງຂ່າວສານແລະພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 14. ປະຫວັດທີ່ຂະໜານກັນເຫຼົ່ານີ້ຊີ້ບອກເຖິງເຫດການທີ່ເກື່ອງກັບການປິດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ. ພາລະກິດຂອງທັງສອງປະຫວັດນີ້ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ.

ຂ່າວສານຂອງມິນເລີຣາຍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງ “ເຫດການ” ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທັງເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ។

ໃນ​ປີ 1989, ພ້ອມ​ກັບ​ການ​ລົ້ມ​ສະລາຍ​ຂອງ​ສະຫະພາບ​ໂຊເວຍ ສ່ວນ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ພຣະຄຳພີ​ດານີເອນ​ທີ່​ກ່ຽວ​ກັບ​ວາລະ​ສຸດທ້າຍ​ໄດ້​ຖືກ​ເປີດ​ຜະນຶກ ແລະ​ຂະບວນການ​ແຫ່ງ​ການ​ທົດສອບ​ກໍ​ໄດ້​ເລີ່ມ​ຕົ້ນ​ຂຶ້ນ. ການ​ທົດສອບ​ນັ້ນ​ຕັ້ງ​ຢູ່​ເທິງ​ຄວາມ​ສາມາດ ຫຼື​ຄວາມ​ບໍ່​ສາມາດ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ​ທີ່​ຈະ​ເຂົ້າ​ໃຈ ຫຼື​ປະຕິເສດ​ການ​ເພີ່ມ​ພູນ​ຂອງ​ຄວາມ​ຮູ້​ທີ່​ຖືກ​ສະແດງ​ໄວ້​ໃນ​ຫົກ​ຂໍ້​ສຸດທ້າຍ​ຂອງ​ດານີເອນ​ບົດ​ທີ​ສິບ​ເອັດ; ຂໍ້​ພຣະຄຳພີ​ເຫຼົ່ານັ້ນ​ນຳ​ໄປ​ສູ່​ຂໍ້​ທຳອິດ​ຂອງ​ບົດ​ທີ​ສິບ​ສອງ ຊຶ່ງ​ລະບຸ​ເຖິງ “ການ​ປິດ​ໂອກາດ​ແຫ່ງ​ພຣະຄຸນ.” ຫຼັງ​ຈາກ​ນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມ​ວ່າ​ດ້ວຍ “ເຫດການ​ຕ່າງໆ​ທີ່​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັບ​ການ​ປິດ​ໂອກາດ​ແຫ່ງ​ພຣະຄຸນ” ກໍ​ໄດ້​ຖືກ​ເປີດ​ຜະນຶກ ແລະ​ວຽກງານ​ຂອງ​ຜູ້​ທີ່​ເປັນ​ຜູ້​ສະໝັກ​ຈະ​ເປັນ “ປຸໂຣຫິດ” ຂອງ​ໜຶ່ງ​ແສນ​ສີ່​ໝື່ນ​ສີ່​ພັນ​ກໍ​ໄດ້​ເລີ່ມ​ຂຶ້ນ. ວຽກງານ​ຂອງ​ເຂົາ​ທັງຫຼາຍ​ແມ່ນ​ເພື່ອ “ເຂົ້າໃຈ” ແລະ​ປະກາດ​ຂໍ້ຄວາມ​ທີ່​ຖືກ​ສະແດງ​ໂດຍ​ຕອນ​ພຣະຄຳພີ​ນັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມ​ແລະ​ວຽກງານ​ຂອງ​ໜຶ່ງ​ແສນ​ສີ່​ໝື່ນ​ສີ່​ພັນ ແມ່ນ​ການ​ນຳ​ສະເໜີ​ຂໍ້ຄວາມ​ທີ່​ຖືກ​ເປີດ​ຜະນຶກ​ແລ້ວ ເພື່ອ​ປຸກ​ເຮົ້າ​ມະນຸດ “ໃຫ້​ຕຽມ​ພ້ອມ​ສຳລັບ​ເຫດການ​ອັນ​ຂຶ້ນ​ສານ​ທີ່​ກ່ຽວ​ພັນ​ກັບ​ການ​ປິດ​ໂອກາດ​ແຫ່ງ​ພຣະຄຸນ.”

ປະຫວັດຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດ ຕະຫຼອດທັງປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຂ່າວສານແລະພາລະກິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ທັງໂຢຮັນແລະພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານຂອງພຣະອົງວ່າເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການພິສູດ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນໍາສະເໜີການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມ ເປັນການທໍາລາຍດຽວກັນນັ້ນທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຕືອນຊາວຢິວຜູ້ຊອກຫາຂໍ້ໂຕ້ຖຽງວ່າກໍາລັງໃກ້ເຂົ້າມາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງໃຊ້ການທໍາລາຍນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ພຣະພິໂລດ” ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອພຣະອົງ ໃນຖານະມີຄາເອນ ຊົງລຸກຂຶ້ນໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ຂໍ້ 1.

ຂໍ້ຄວາມເຕືອນທີ່ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາປະກາດ ແລະພຣະຄຣິດກໍໄດ້ປະກາດເຊັ່ນກັນນັ້ນ ເປັນຂໍ້ຄວາມເຕືອນອັນດຽວກັນ ດັ່ງທີ່ຂໍ້ຄວາມເຕືອນຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ກໍເປັນຂໍ້ຄວາມດຽວກັນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການປິດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ທີ່ພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະປະກາດ. ພະຍານສາມຄົນ; ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ພຣະຄຣິດ ແລະພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ເປັນພະຍານວ່າ ວຽກງານແລະຂໍ້ຄວາມຂອງພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເປັນຂະບວນການທົດສອບອັນເປັນຫຼືຕາຍ ທີ່ສຳເລັດລົງໂດຍການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989. ຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ ແມ່ນນິມິດແຫ່ງວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈ ຖ້າພວກເຂົາຈະເປັນ “ປຸໂຣຫິດ” ທີ່ປະກອບເປັນພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຖ້າຜູ້ສະໝັກເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເຂົ້າໃຈນິມິດນັ້ນ ພວກເຂົາຖືກລະບຸວ່າເປັນຄົນຊົ່ວ ຫຼືເປັນຄົນໂງ່ເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍພິນາດ. ພວກເຂົາ ແລະລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ ຖືກປະຕິເສດ ສອດຄ້ອງກັບການທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດນິມິດ ຊຶ່ງເປັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້.

ພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າລະບຸວ່າ ໂຣມແມ່ນອໍານາດທີ່ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນ, ປຸ້ນຈີ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລ້ວຕົກລົງ ແລະສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ. ຄໍາຖາມວ່າ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ແມ່ນອໍານາດສັນຕະປາປາ ຫຼື ສະຫະລັດອາເມລິກາ ແມ່ນການທົດສອບທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ຜູ້ສະໝັກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພວກພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາ ຫຼື ພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່. ການທົດສອບນີ້ເປັນການທົດສອບທາງຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ຖືກດຶງອອກມາຈາກພຣະທຳດານີເອນ, ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ຮັບການຢືນຢັນ ແລະຖືກນໍາໄປສູ່ຄວາມສົມບູນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຫົວຂໍ້ເລື່ອງໂຣມສະໄໝໃໝ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ທາງເລືອກລະຫວ່າງອໍານາດສັນຕະປາປາ ຫຼື ສະຫະລັດອາເມລິກາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນການທົດສອບສຸດທ້າຍສໍາລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ມັນເປັນການທົດສອບທາງຄໍາພະຍາກອນ, ແລະເມື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ມັນກໍຄອບຄຸມການນໍາສະເໜີທຸກຮູບແບບຂອງຂະບວນການທົດສອບສຸດທ້າຍ ທີ່ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນພະຍານຄໍາພະຍາກອນອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນສະໄໝຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແລະພຣະຄຣິດ ໄດ້ມີທີ່ມາຈາກພຣະທຳດານີເອນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນສະໄໝຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ໃນຖານະເປັນການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນ ວິທີການວ່າຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນແນວໃດ ນັ້ນເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງແກ່ບັນດາຜູ້ຖືກທົດສອບເຫຼົ່ານັ້ນໃນການນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພໍໆກັນກັບການຍຶດຖືທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບວ່າໃຜແມ່ນໂຣມສະໄໝໃໝ່. ບໍ່ວ່າຈະເປັນການລະບຸຕົວໂຣມສະໄໝໃໝ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຫຼືການນຳໃຊ້ວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງກໍຕາມ ອົງປະກອບທັງສອງຂອງການທົດສອບນີ້ລ້ວນຖືກວາງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ. ໃນດານີເອນບົດ 1 ດານີເອນໄດ້ດຳເນີນຜ່ານຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ໂດຍເລີ່ມຈາກອາຫານ ຈາກນັ້ນເປັນການທົດສອບດ້ານຮູບລັກສະນະ ແລະຕາມດ້ວຍການທົດສອບທີ່ເນບູກັດເນັດຊາໄດ້ດຳເນີນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຕາມພຣະຄຳພີຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ຄືອຳນາດສັນຕະປາປາໃນວັນສຸດທ້າຍ.

“ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງວັນເວລາທັງຫລາຍ,” ຊຶ່ງໃນທາງພະຍາກອນໝາຍເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ ເມື່ອຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກທົດສອບ, ດານີເອນແລະສາມທ່ານຜູ້ປະເສີດໄດ້ຖືກພົບວ່າ “ດີກວ່າໝົດສິບເທົ່າເໜືອບັນດາພວກນັກວິເສດແລະນັກໂຫລາສາດທັງປວງທີ່ຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ,” ແລະດານີເອນມີ “ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດແລະຄວາມຝັນທຸກຢ່າງ.” ດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຍຸກສຸດທ້າຍເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ມາເຖິງ ເມື່ອພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ, ໄດ້ເປີດຜະນຶກ “ສ່ວນນັ້ນຂອງພຣະທຳດານີເອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຍຸກສຸດທ້າຍ,” ໃນປີ 1989.

ດານີເອນບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ເຂົ້າໃຈຫຼາຍກວ່າຄົນອື່ນກ່ຽວກັບຄວາມຝັນແລະນິມິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທ່ານຍັງມີ “ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນນິມິດແລະຄວາມຝັນທັງປວງ” ອີກດ້ວຍ. ທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ນຳໃຊ້ລະບຽບວິທີ “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ,” ເພາະລະບຽບວິທີນັ້ນນຳ “ນິມິດແລະຄວາມຝັນທັງປວງ” ມາຮ່ວມກັນເປັນຂ່າວສານອັນເປັນເອກະພາບດຽວ. ຂ່າວສານທີ່ນຳຄວາມຝັນແລະນິມິດທັງປວງມາຮ່ວມເຂົ້າໃນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນດຽວນັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງ “ເຫດການທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາພຣະຄຸນ.” ຂ່າວສານນັ້ນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໂດຍສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ແມ່ນ ໂຣມສະໄໝໃໝ່, ອຳນາດຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນ, ປຸ້ນຊິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະລົ້ມລົງ.

ອຳນາດນັ້ນຈະສາມາດຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອນຳໃຊ້ວິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຜູ້ອ້າງວ່າສຶກສາພຣະຄຳພີປະຕິເສດວິທີການ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ,” ແລະບາງຄົນຜູ້ອ້າງວ່ານຳໃຊ້ມັນ ກໍນຳກົດເກນຕ່າງໆທີ່ປະກອບເປັນວິທີການ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດພາດ. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຫຼັກຖານສາທາລະນະເປັນຄັ້ງທຳອິດໂດຍພວກ Millerites, ແລະປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກເຕືອນໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວວ່າ ຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສົ່ງສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຢ່າງແທ້ຈິງ ຈະໃຊ້ກົດເກນການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງ William Miller.

ວິລລຽມ ມິນເລີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດ 14, ແລະທ່ານໄດ້ຖືກເປັນພາບລ່ວງໜ້າໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວສານທີ່ພຣະຄຣິດເປັນຈຸດສິ້ນສຸດ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດວາງຂະບວນການທົດສອບຈາກໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄປຫາພຣະຄຣິດ ໃຫ້ສອດຄ່ອງໂດຍກົງກັບຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສາມອົງ. ໂຢຮັນເປັນຜູ້ເລີ່ມຂ່າວສານນັ້ນ, ແລະຈົນກະທັ່ງກ່ອນໄມ້ກາງແຂນພຽງເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ນຳພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄປຍັງ Caesarea Philippi, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງໄດ້ເພີ່ມລາຍລະອຽດຂອງຂ່າວສານທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເລີ່ມໄວ້. ຄວາມຈິງປະການທຳອິດ (ຄືການເລີ່ມຕົ້ນ) ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຊີ້ບອກເມື່ອທ່ານເຫັນພຣະຄຣິດ ຄືການລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນລູກແກະຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຍົກເອົາບາບຂອງໂລກໄປ.

ແລ້ວຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາສາມປີເຄິ່ງແຫ່ງການທົດສອບ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຫຼັງຈາກໂຢຮັນຖືກສັງຫານກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນບໍ່ດົນ, ພຣະເຢຊູຈຶ່ງເລີ່ມອະທິບາຍຖ້ອຍຄຳຄຳປະກາດທຳອິດນັ້ນຂອງໂຢຮັນ.

ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ແມ່ນຊື່ຂອງ Panium ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ Panium ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ຕາມຫຼັງຂໍ້ສິບສີ່ແຫ່ງດານີເອນບົດ 11, ບ່ອນທີ່ພວກປຸ້ນສະດົມແຫ່ງຊົນຊາດຂອງເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນ ແຕ່ກໍລົ້ມລົງ, ຖືກນຳເຂົ້າມາກ່າວເຖິງ. ຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການດົນໃຈແລະສົມບູນ, ແມ່ນຂ່າວສານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານ Millerite, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເທິງກົດເກນຂອງ Miller. ຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນສຸດທ້າຍ, ທີ່ສ້າງຂຶ້ນເທິງ ແລະຂະຫຍາຍຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນ, ແລະມັນເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ຊຶ່ງອາໄສຢູ່ເທິງກົດເກນຂອງ Miller ແລະລາຍລະອຽດຕ່າງໆທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນຂ່າວສານຂອງ Miller ເມື່ອວິທີການ “line upon line” ມາເຖິງຕອນສຸດທ້າຍ.

ການເຂົ້າໃຈສັນຍະລັກທີ່ສະຖາປະນານິມິດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບສັນຍະລັກຂອງ Rome ສະໄໝໃໝ່ ຢ່າງຜິດພາດ ມີຄວາມຂະໜານກັບຜູ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງກາງແຂນ. ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ພວກຢິວທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ, ແລະວ່າ ປະຫວັດຂອງພວກຢິວເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ກະທຳສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ພວກ Millerites ໄດ້ລະບຸວ່າ “ພວກໂຈນປຸ້ນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຈົ້າ,” ຊຶ່ງຕໍ່ມາຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບັນຍັດເປັນຄຳວ່າ “Rome ສະໄໝໃໝ່,” ແມ່ນອຳນາດສັນຕະປາປາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.