ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກທີ ສິບສີ່

ສົງຄາມແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງພວກທູດສະຫວັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບລູຊິເຟີໃນສະຫວັນຊັ້ນທີສາມ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສອງ ເປັນແບບຢ່າງຂອງສົງຄາມແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດແລະພວກທູດສະຫວັນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນສະຫວັນຊັ້ນທີໜຶ່ງ. ເມື່ອຊາຕານແລະພວກທູດຂອງມັນຖືກຂັບອອກຈາກສະຫວັນຊັ້ນທີສາມ ຊາຕານໄດ້ເປີດແນວຮົບໃໝ່ໃນສວນເອເດນ. ດັ່ງເຊັ່ນໃນສົງຄາມໃນສະຫວັນຊັ້ນທີສາມກັບລູຊິເຟີ ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຊົງສະຖາປະນາໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງສຳລັບມະນຸດຊາດເຊັ່ນກັນ. ສົງຄາມໃນສະຫວັນຊັ້ນທີໜຶ່ງ ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາການທົດລອງສຳລັບມະນຸດຊາດ.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 12 ແລະ 13 ມີການນໍາສະເໜີເຖິງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ, ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ອໍານາດທັງສາມນັ້ນໄດ້ຮັບຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ເປັນຕົວແທນໂດຍຫຼັກໆຂອງປະຫວັດສາດໃນອະດີດຂອງອໍານາດທັງສາມນັ້ນ, ແຕ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ຂຽນເຖິງ “ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ,” ແລະ ພຣະທຳພຣະນິມິດທັງເຫຼັ້ມກໍກ່າວເຖິງ “ວັນສຸດທ້າຍ,” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງນໍາໃຊ້ຫຼັກການຕາມພຣະຄໍາພີທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຖືກສະແດງໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະ ນໍາສັນຍະລັກໃນພຣະນິມິດມາປະຍຸກຕ໌ເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບປະຈຸບັນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງຂອງອະດີດ.

ຊາຕານໄດ້ຖືກຊີ້ບອກວ່າ ທັງໃນສົງຄາມທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຫວັນຊັ້ນທີສາມ ແລະໃນການຮົບຄັ້ງທຳອິດທີ່ມັນໄດ້ນຳມາສູ່ມະນຸດໃນສວນເອເດນນັ້ນ ມັນໄດ້ໃຊ້ “ການສະກົດຈິດ” ເພື່ອຖ່າຍທອດການສື່ສານອັນເສື່ອມຊົ່ວຂອງມັນ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸການສົງຄາມຂອງມັນ.

“ວິທະຍາສາດທີ່ຊາຕານສອນ” ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສົມບູນໂດຍບັນດາພໍ່ຄ້າໂລກາພິວັດ, ແລະຖືກດຳເນີນການຜ່ານ “ທາງຫຼວງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ” ໃນ “ຍຸກສຸດທ້າຍ.” ຊາຕານເປັນບິດາແຫ່ງຄວາມຕົວະ, ແລະບັນດາຍັກໃຫຍ່ດ້ານສື່ມວນຊົນ ບໍ່ພຽງແຕ່ສົ່ງເສີມຄວາມເທັດເທືອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງກັ່ນກອງຄວາມຈິງອອກ, ຕິດຕາມຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຖືວ່າເປັນພວກນອກຮີດ, ແລະນຳໃຊ້ຮູບແບບການສະກົດຈິດທີ່ຊັບຊ້ອນທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຄີຍມີການປະຕິບັດມາໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້. ສົງຄາມທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນສະຫວັນຊັ້ນທີສາມ ເນັ້ນຢ້ຳຄຸນລັກສະນະນີ້ຂອງການສົງຄາມຂອງຊາຕານ, ເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ສັດຊື່ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ສົງຄາມແຫ່ງສະຫວັນຊັ້ນທຳອິດເລີ່ມດຳເນີນໄປ ຈະໄດ້ຮັບການເຕືອນລ່ວງໜ້າໂດຍຄວາມຮູ້ລ່ວງໜ້າ. ເມື່ອພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າສູນຄວບຄຸມຂອງເວັບໄຊທົ່ວໂລກ, ແລະ “ທາງຫຼວງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ” ນັ້ນ ຖືກບໍລິຫານແລະຄວບຄຸມຢູ່ໃນສະຫະລັດ, ພວກເຮົາກໍຈະເຫັນພາບວ່າ ການທີ່ສະຫະລັດເອີ້ນໄຟໃຫ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະຫລອກລວງຄົນທັງໂລກນັ້ນ ໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ. “ໄຟ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານ.

ສັນຍະລັກໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສາມ, ແລະ ຂໍ້ສິບສາມ ຖືກນຳມາຈາກການສູ້ຮົບເທິງພູກາເມນ ບ່ອນທີ່ຜູ້ພະຍາກອນຂອງພະບາອານ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນຂອງບັນດາປ່າສັກສິດ ບໍ່ສາມາດເອີ້ນໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນເພື່ອຢືນຢັນວ່າ ພະບາອານ ແລະ ພະອາຊະຕາໂຣດ ເປັນພະແທ້. ພະບາອານ ໃນຖານະເປັນເທວະດາເພດຊາຍ ແລະ ພະອາຊະຕາໂຣດ ເປັນເທວະດາເພດຍິງ ເປັນຕົວແທນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ຄືການປະສົມປະສານອັນບໍ່ບໍລິສຸດລະຫວ່າງຄຣິດຈັກ ແລະ ລັດ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ພະຍາກອນຂອງນາງເຢເຊເບນ ຜູ້ຊຶ່ງຢູ່ໃນຄວາມສຳພັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດກັບອາຮາບ. ພະຍານແຫ່ງການພະຍາກອນສອງປະການນັ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍໃນເລື່ອງຂອງພູກາເມນ ໄດ້ຊີ້ບອກບົດບາດຂອງສະຫະລັດ ໃນການສ້າງຮູບຂອງລະບົບສັນຕະປາປາຂຶ້ນໃນສະຫະລັດກ່ອນ ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນໂລກ. “ໄຟ” ຢູ່ກາເມນ ແມ່ນຈະເປັນຫຼັກຖານວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວພະອົງໃດເປັນພະແທ້. ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດເຜີຍຈາກສະຫວັນ ທີ່ຊີ້ບອກພະແທ້, ແລະ ບັນຫາດຽວກັນນີ້ກໍມີຢູ່ ເມື່ອສະຫະລັດເອີ້ນໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ.

ໃນພຣະທຳອິຊາຢາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງປະກາດຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນ ໄດ້ຊົງກ່າວເຖິງສະພາບການແຫ່ງພູຄາເມນໃນອະດີດນັ້ນໂດຍກົງ, ແລະຍັງກ່າວເຖິງສະພາບການຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາເອີ້ນໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ.

ໃນສົງຄາມແຫ່ງຟ້າສະຫວັນຊັ້ນທຳອິດ ທີ່ຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະຊາຕານເອງດ້ວຍ ຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ “ສະແດງ” “ຄະດີ” ຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາຈະເອີ້ນໄຟໃຫ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ເພື່ອພະຍາຍາມພິສູດວ່າພະຂອງເຢເຊເບນແມ່ນພະແທ້. ໂລກຈະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງວັນນະມັດສະການຂອງພະນັ້ນ. ໄຟທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ຜ່ານ “ທາງດ່ວນຂໍ້ມູນຂ່າວສານ” ໄປຫາມະນຸດຊາດທັງປວງນັ້ນ ເປັນກິດຈະການແຫ່ງ “ຄວາມສູນເປົ່າ,” ແລະຜູ້ໃດທີ່ເລືອກຂ່າວສານທີ່ຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານສື່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນ “ສິ່ງທີ່ໜ້າກຽດຊັງ.”

ໃນສົງຄາມນັ້ນ ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ແລະຕໍ່ມາຄືຝູງຊົນໃຫຍ່ ຈະເປັນພະຍານຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂໍ້ໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງວ່າ ຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າແທ້. ຂ່າວສານທີ່ຖືກສົ່ງອອກຈາກທັງສອງຝ່າຍໃນສົງຄາມນັ້ນ ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ “ໄຟ.” ບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາ ເພື່ອກຳນົດວ່າ ຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າແທ້ ແລະຈະມີພະຍານສອງຈຳພວກ ເພື່ອສະຖາປະນາ “ຄວາມຈິງ.”

ການປາກົດຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພູເຂົາກາເມນ ມີພະຍານຝ່າຍຊາຕານ ແລະພະຍານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ການສະແດງນັ້ນມີໄວ້ເພື່ອພິສູດວ່າ ຜູ້ໃດເປັນພຣະເຈົ້າແທ້, ແຕ່ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຄວນເປັນພະຍານເຖິງສິ່ງໃດ?

ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໃນການເຜີຍໜ້າຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງພູເຂົາກາເມນ ຈະຕ້ອງເປັນພະຍານແກ່ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າຜູ້ “ຊົງແຕ່ງຕັ້ງຊົນຊາດໃນສະໄໝບູຮານ,” ເພື່ອຈະຊົງຊີ້ໃຫ້ຮູ້ເຖິງ “ສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ກໍາລັງຈະມາ.” ບັນດາພະຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງນໍາສະເໜີພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນສົງຄາມຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງພູເຂົາກາເມນເລັກນ້ອຍ.

ຂ່າວສານຂອງຊາຕານທີ່ພູຄາເມນ ຖືກສະແດງເປັນໄຟທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ກຳລັງບັນຍາຍເຖິງການອັດສະຈັນຕ່າງໆ ທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາໄດ້ກະທຳຜ່ານວິທະຍາສາດສະໄໝໃໝ່ແຫ່ງການສະກົດຈິດ ຊຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດໄປສູ່ມະນຸດຊາດທາງ “ເສັ້ນທາງດ່ວນຂໍ້ມູນຂ່າວສານ.” ແຕ່ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ກໍກຳລັງກ່າວເຖິງການປາກົດຂຶ້ນຂອງຊາຕານເອງ ເມື່ອມັນປອມຕົວເປັນພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອເຮົາມາເຖິງເວລາທີ່ຊາຕານເອີ້ນໄຟໃຫ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ, “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຖືກນຳມາໃຫ້ເຂົ້າຢືນຢັນຈຸດຍືນຂອງຕົນ.” ໃນເວລານັ້ນ, ພະຍານຂອງພຣະເຈົ້າ “ຈະເລັ່ງຮີບຈາກບ່ອນໜຶ່ງໄປອີກບ່ອນໜຶ່ງເພື່ອປະກາດຂ່າວສານຈາກສະຫວັນ. ໂດຍຫຼາຍພັນສຽງ, ທົ່ວທັງໂລກ, ຄຳເຕືອນຈະຖືກປະກາດອອກໄປ.” ວຽກງານທີ່ພະຍານຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດນັ້ນ “ຈະຄ້າຍຄືກັບວຽກງານໃນວັນເພນເຕຄອດ,” ເມື່ອ “ທູດສະຫວັນຜູ້ຮ່ວມໃນການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຈະເຮັດໃຫ້ໂລກທັງໝົດສະຫວ່າງໄສວຍສະຫງ່າຂອງທ່ານ.” ໃນວັນເພນເຕຄອດ, ໄຟເປັນສັນຍາລັກຂອງການຖອກເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະ ໄຟກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງການຖອກເທລົງມາຂອງວິນຍານບໍ່ບໍລິສຸດຂອງຊາຕານເຊັ່ນກັນ.

ຫຼັງຈາກທີ່ໂຢຮັນໄດ້ນຳສະແດງເຖິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະຝູງຊົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ່ເຈັດແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການເປີດຕາປະທັບທີ່ເຈັດ ແລະເປັນຕາປະທັບສຸດທ້າຍ. ຕາປະທັບສຸດທ້າຍ ຫຼືຕາປະທັບທີ່ເຈັດ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເປີດເຜີຍພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແລະເປັນຄຳພະຍາກອນພຽງຢ່າງດຽວໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ຈະຖືກເປີດອອກກ່ອນເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງບໍ່ດົນ. ຕາປະທັບທີ່ເຈັດ, ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ແລະພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ລ້ວນແຕ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຈິງດຽວກັນ, ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍອອກກ່ອນການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງບໍ່ດົນ. ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເນັ້ນຢ້ຳເຖິງພຣະລັກສະນະ ແລະພຣະອຳນາດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະຄຣິດ ໃນຖານະທີ່ຊົງເປັນອາລຟາ ແລະໂອເມກາ. ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດບົ່ງບອກເຖິງປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກປະທັບຕາ, ແລະຕາປະທັບທີ່ເຈັດບົ່ງບອກເຖິງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດທີ່ພະຍານທັງສອງຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະໄດ້ຮັບອຳນາດໃນການຊົງສ້າງແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດຈາກພຣະບິດາ ໄປສູ່ພຣະບຸດ, ໄປສູ່ກາບຣີເອນ, ໄປສູ່ຜູ້ພະຍາກອນ, ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເລືອກຈະອ່ານ, ໄດ້ຍິນ ແລະຮັກສາອຳນາດທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນນັ້ນ.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ, “ທູດສະຫວັນເຈັດອົງ” ໄດ້ “ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ” ພ້ອມດ້ວຍ “ແກເຈັດອັນ.” ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ ທູດສະຫວັນແຫ່ງແກເຈັດອົງນັ້ນໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ໂຣມ ເນື່ອງຈາກການບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການໃນວັນອາທິດ. ໂຣມນອກຮີດ, ພາຍໃຕ້ Constantine, ໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321, ແລະໃນປີ 330 ອານາຈັກຂອງລາວໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກ. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ແກສີ່ອັນທຳອິດເລີ່ມດັງຂຶ້ນ, ແລະພວກມັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງກຳລັງທາງປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຂອງລາວ, ແລະຊຶ່ງໃນປີ 476 ໄດ້ເຮັດໃຫ້ນະຄອນໂຣມຢູ່ໃນສະພາບທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍມີຜູ້ປົກຄອງຊາວໂຣມັນຄົນອື່ນມາປົກຄອງເມືອງນັ້ນອີກ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງກຳລັງແລະສະຫງ່າລາສີຂອງໂຣມ. ເມື່ອອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະພາ Council of Orleans ໃນປີ 538, Mohammed ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອນຳການພິພາກສາມາຕໍ່ຕ້ານຄຣິດຈັກໂຣມັນ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແກອັນທີຫ້າແລະອັນທີຫົກ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນວິບັດທີໜຶ່ງແລະວິບັດທີສອງດ້ວຍ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ. ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈແບບດັ້ງເດີມກ່ຽວກັບແກເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຕ້ອງພຽງໃດກໍຕາມ, ພວກມັນໄດ້ຖືກນິຍາມໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີຕອນທີ່ພວກມັນຖືກນຳສະເໜີໃນພຣະນິມິດບົດ 9 ວ່າເປັນ “ໄພພິບັດ.”

ການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແລະເປັນທີ່ສຸດທ້າຍຂອງແກເຈັດຄັ້ງ ຄື ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 16. ແມ່ນແຕ່ການພິຈາລະນາຢ່າງຜິວເຜີນເຖິງລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງແກເຈັດຄັ້ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 9 ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ມັນມີລັກສະນະທີ່ຂະໜານກັນກັບໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ການເປີດຕາປະທັບດວງທີເຈັດເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ ໃນເວລາທີ່ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງກຳລັງຈະສິ້ນສຸດ ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນພາບໂດຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ກຳລັງຈະຖືກເທລົງ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດ ໃນຖານະສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໄດ້ “ເປີດຕາປະທັບດວງທີເຈັດ” ທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງກໍໄດ້ມາຢືນຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ ຖືກະຖາງກໍາຍານຄໍາ; ແລະໄດ້ມີການປະທານເຄື່ອງຫອມເປັນອັນຫຼາຍໃຫ້ແກ່ທ່ານ ເພື່ອທ່ານຈະໄດ້ຖວາຍມັນພ້ອມກັບຄໍາອະທິຖານຂອງວິສຸດຊົນທັງປວງເທິງແທ່ນບູຊາຄໍາຊຶ່ງຢູ່ເບື້ອງໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ. ແລະຄວັນແຫ່ງເຄື່ອງຫອມ ຊຶ່ງມາພ້ອມກັບຄໍາອະທິຖານຂອງວິສຸດຊົນ ກໍໄດ້ລອຍຂຶ້ນໄປຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ.” ການຫຼັ່ງເທລົງມາແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດ ໄດ້ມີການອະທິຖານຢ່າງເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຂອງຜູ້ເຊື່ອທີ່ໄດ້ຊຸມນຸມກັນຢູ່ເຢຣູຊາເລັມເປັນການນໍາໜ້າ.

ການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ການປະທັບຕານັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໂດຍການອະທິຖານ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໂດຍກິດຈະກຳຂອງການອະທິຖານເທົ່ານັ້ນ, ຫາກແຕ່ໂດຍການອະທິຖານສະເພາະອັນໜຶ່ງ. ການອະທິຖານສະເພາະນັ້ນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່າ ກໍແມ່ນພຣະທຳພຣະນິມິດດ້ວຍ.

ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ ແລະ ດານີເອນໃນປຶ້ມຂອງທ່ານ ເປັນຕົວແທນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຜູ້ທີ່ຈະເປັນພະຍານຂອງພຣະເຈົ້າໃນລະຫວ່າງສົງຄາມຂອງຟ້າສະຫວັນຊັ້ນທຳອິດ ຈະເປັນພະຍານແກ່ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ. ສິ່ງນີ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ເປັນຕາປະທັບດວງທີເຈັດ ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນຂະນະນີ້. ຄຳອະທິຖານທີ່ຖືກນຳມາເຖິງທູດສະຫວັນຜູ້ຖື “ກະຖາງທອງຄຳ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນໃນບົດທີເກົ້າແຫ່ງປຶ້ມຂອງທ່ານ. ຄຳອະທິຖານນັ້ນເປັນຄຳອະທິຖານສະເພາະ ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ວາງແນວໄວ້ໂດຍສຳພັນກັບຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ຄຳອະທິຖານນັ້ນມີສອງດ້ານ ແລະ ດານີເອນໄດ້ວາງບໍລິບົດຂອງຄຳອະທິຖານສອງດ້ານຂອງທ່ານໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳຂອງ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ແລະ “ຄຳສາບານ” ຂອງໂມເຊ. ປຶ້ມດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ເປັນປຶ້ມດຽວກັນ ແລະ ແນວເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນທີ່ຢູ່ໃນປຶ້ມດານີເອນ ກໍໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາໃນປຶ້ມພຣະນິມິດ.

ຄຳອະທິຖານທີ່ນຳມາເຖິງການຫຼັ່ງໄຫຼອອກຂອງໄຟບໍລິສຸດໃນການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ຄື ຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນແຫ່ງ “ເຈັດເວລາ.” ນັ້ນແມ່ນຄຳອະທິຖານທີ່ນຳທູດກາບຣີເອນລົງມາຈາກສະຫວັນເພື່ອອະທິບາຍຄຳພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ດານີເອນ. ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານ ຊຶ່ງຄອບຄຸມຊາວຂໍ້ທຳອິດຂອງ ດານີເອນ ບົດ 9 ນັ້ນ ກາບຣີເອນໄດ້ລົງມາໃນຮາວເວລາຖວາຍບູຊາຕອນແລງ. ຄຳອະທິຖານທີ່ລອຍຂຶ້ນ ແລະທູດສະຫວັນຜູ້ຖືກະຖາງຄຳໄດ້ຮັບໄວ້ ແມ່ນຄຳອະທິຖານທີ່ລອຍຂຶ້ນເມື່ອດວງອາທິດກຳລັງຕົກ ໃນຕອນແລງແຫ່ງ “ວັນສຸດທ້າຍ.”

ຄຳອະທິຖານຂອງດານີເອນເປັນການສາລະພາບບາບ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ບາບຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງບາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ. ຄຳອະທິຖານຂອງທ່ານເປັນແບບແຜນຂອງຄຳອະທິຖານແຫ່ງການກັບໃຈ ຊຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດ 26.

ຫຼັງຈາກໂມເຊໄດ້ກ່າວກຳນົດໂທດທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງທ່ານເອີ້ນວ່າເປັນ “ການໂຕ້ແຍ້ງແຫ່ງ” ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ທ່ານໄດ້ລະບຸວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຄວນຈະກະທຳຢ່າງໃດ ຖ້າແລະເມື່ອພວກເຂົາຕະໜັກວ່າຕົນເອງເປັນທາດຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ ເຊັ່ນດຽວກັບດານີເອນ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງ, ດັ່ງທີ່ດານີເອນເປັນຕົວແທນ, ສາລະພາບບາບຂອງຕົນ ແລະທັງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນດ້ວຍ.

ເມື່ອຄຳອະທິຖານອັນຈຳເພາະນີ້ຖືກຖວາຍໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເອີ້ນໃຫ້ເປັນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ທູດສະຫວັນຜູ້ຖືກະຖາງຄຳຈະເອົາ “ກະຖາງນັ້ນ, ແລະ” ບັນຈຸ “ມັນໃຫ້ເຕັມດ້ວຍໄຟຈາກແທ່ນບູຊາ, ແລະຖິ້ມມັນລົງໃສ່ແຜ່ນດິນໂລກ: ແລະກໍເກີດມີສຽງຕ່າງໆ, ແລະສຽງຟ້າຮ້ອງ, ແລະຟ້າແລບ, ແລະແຜ່ນດິນໄຫວ.” ໄຟອັນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຂ່າວສານຂອງ “ຄວາມຈິງ” ກົງກັນຂ້າມກັບຂ່າວສານປອມຂອງ “ໄຟ”, ຊຶ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາແລະຊາຕານເອີ້ນໃຫ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ, ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໂມງແຫ່ງ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ອັນເປັນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນພຣະທຳເຊກາຣິຢາ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ເຊຣຸບບາເບນໄດ້ວາງທັງຮາກຖານແລະຫີນຍອດຂອງພຣະວິຫານ ໃນປະຫວັດການສ້າງພຣະວິຫານແລະນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນໃໝ່ ຫຼັງຈາກການກັບຄືນມາຈາກການເປັນທາດ ຊຶ່ງດານີເອນເຄີຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງ.

ເຊຣູບາເບັນ ຫມາຍເຖິງ “ລູກຫຼານຂອງບາບີໂລນ”, ແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ຊຶ່ງເມື່ອຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ກໍໄດ້ວາງ “ຮາກຖານ” ໄວ້ໃນຂະບວນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວນຕິດ. ເຊຣູບາເບັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການກ່າວຊ້ຳຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນຂະບວນການສິ້ນສຸດຂອງອາດເວນຕິດ ໃນຂະບວນການຂອງ Future for America, ເມື່ອ “ຫີນສ່ວນຍອດ” ຖືກວາງລົງ.

ໂລກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເໜືອພະຍານທັງສອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຕາຍໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກຕາຍ ໃນຖະໜົນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ທາງດ່ວນຂໍ້ມູນຂ່າວສານສຸດຍິ່ງໃຫຍ່.” ເມື່ອພະຍານທັງສອງນັ້ນຖືກນຳກັບຄືນມາສູ່ຊີວິດ ໂລກກໍຢ້ານກົວ ແລະ ຟ້າສະຫວັນກໍຊື່ນຊົມຍິນດີ. ຊາຄາຣີຢາ ເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫຼາຍ ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງ “ວັນສຸດທ້າຍ” ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີ. ຊາຄາຣີຢາແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາຊື່ນຊົມຍິນດີໃນການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງພະຍານທັງສອງ ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນ “ເຈັດສິ່ງນັ້ນ.” “ເຈັດສິ່ງນັ້ນ” ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນກັບຄຳທີ່ແປວ່າ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26. ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ວາງສີລາຮາກຖານແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ, ແລະ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນກໍຈະເປັນສີລາຈອມຍອດຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມດ້ວຍ ເຖິງແມ່ນວ່າມັນໄດ້ຖືກປະຕິເສດໃນປີ 1863 ກໍຕາມ.

ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຖືກຮັບຮູ້ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ ແລະຖືກນຳໄປປະຕິບັດດ້ວຍການອະທິຖານສອງປະການອັນເໝາະສົມ, ໄຟແທ້ຈິງຈະຖືກໂຍນລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນວັນເພນເທຄອດ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງການເປີດຕາປະທັບດວງທີເຈັດໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.