ການສຳແດງແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ພາກທີສາມ

ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັດວາງພາບແທນເຊິ່ງພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງພຽງພໍແລ້ວໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ ເພື່ອໃຫ້ເປັນຈຸດອ້າງອີງທີ່ດີ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາເລີ່ມດຳເນີນຕໍ່ໄປຜ່ານພຣະທຳ Revelation. ຖ້າທ່ານກຳລັງອ່ານບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ອອນລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າທ່ານຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ບົດຄວາມຕ່າງໆ ໄດ້ຖືກຈັດໄວ້ຕາມລຳດັບຂອງວັນທີ. ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ມີບາງທ່ານທີ່ກຳລັງຕິດຕາມບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບເນື້ອຫາສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງແບ່ງປັນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຂໍອະໄພຕໍ່ພວກເຂົາສຳລັບຄວາມຊ້ຳຊາກທັງຫຼາຍນັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພະຍາຍາມຈະໃຫ້ຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີຢ່າງພຽງພໍສຳລັບຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຍັງໃໝ່ຕໍ່ຫຼັກການຕ່າງໆ ທີ່ Future for America ນຳໃຊ້ ຈະສາມາດເຂົ້າໃຈ ແລະຍັງຄົງຕິດຕາມຕໍ່ໄປ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາອາດຂາດຄວາມຄຸ້ນເຄີຍບາງປະການກັບແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງພວກເຮົາຫຼາຍຄົນຮູ້ຈັກດີຢູ່ແລ້ວ.

ມີຄວາມຈິງບາງປະການທີ່ຊົງອຳນາດຢ່າງຍິ່ງ ຊຶ່ງຈົນກະທັ່ງໄມ່ດົນມານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຕະໜັກຮູ້ ແລະໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດພຽງແຕ່ນຳຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນອອກສູ່ສາທາລະນະໄດ້ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພະຍາຍາມສ້າງຂໍ້ຕັ້ງຕົ້ນແຫ່ງການສະໜັບສະໜູນທາງຄຳພະຍາກອນກ່ອນທີ່ຈະແບ່ງປັນມັນ, ແຕ່ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໃໝ່ຫຼາຍ ແລະສຳຄັນຮ້າຍແຮງຫຼາຍ ຈົນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຕັມໃຈຈະແບ່ງປັນໂດຍປາສະຈາກພື້ນຖານບາງປະການ ທີ່ຈະໃຊ້ວາງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນການປົດຜະນຶກພຣະນິມິດ ທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນຈະມາເຖິງ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງວາງຫຼັກການໜຶ່ງໄວ້ກ່ຽວກັບການສັ່ງສອນຄວາມຈິງ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່ານຳໃຊ້ໄດ້ໃນທີ່ນີ້. ຫຼັກການນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນການຊີ້ບອກເຖິງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຕັດວ່າ, “ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງຈະກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້,” ນີ້ຍິ່ງຢືນຢັນຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ໃນບັດນີ້ຍັງມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຄວນແບ່ງປັນ, ແຕ່ກ່ອນອື່ນຈຳເປັນຕ້ອງມີຂໍ້ຕັ້ງຕົ້ນທາງເຫດຜົນເພື່ອໃຊ້ເປັນພື້ນຖານໃນການກໍ່ສ້າງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໄດ້ຖືກແທນຄວາມໂດຍພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ຜູ້ຊົງຕັກເຕືອນ “ໂລກເຖິງເຣື່ອງຄວາມບາບ, ແລະຄວາມຊອບທຳ, ແລະການພິພາກສາ.” ຂ່າວສານທັງສາມນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທີ່ລະບຸເຖິງພາລະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຈຶ່ງເປັນຄຳພະຍານທີ່ສຳຄັນ, ເພາະມັນເນັ້ນວ່າ ຂ່າວສານນັ້ນຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ແລະຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ມີນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດເທົ່ານັ້ນ. ໂຢຮັນ, ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງນັ້ນໂດຍຕົງ ເມື່ອທ່ານລະບຸວ່າ ທ່ານເປັນຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດຜູ້ນະມັດສະການໃນວັນຊະບາໂຕ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ຊາວແອດເວັນຕິສມື້ທີເຈັດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໃຈຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໄດ້ເພາະພວກເຂົາ “ຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ.” ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອຸປະມາ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກວ່າ “ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວັນຕິສ,” ໂຢຮັນເປັນພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫລາດ ເພາະລາວມີນ້ຳມັນແຫ່ງພຣະວິນຍານ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາຣີຜູ້ສະຫລາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດັງມາ “ຈາກຂ້າງຫລັງ” ພວກເຂົາ. “ພຣະສຸລະສຽງຈາກຂ້າງຫລັງ” ຂອງລາວ ແມ່ນອັນຟາແລະໂອເມກາ ດັ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ຕໍ່ໄປທັນທີ, ແລະພຣະສຸລະສຽງນັ້ນໄດ້ບອກແຈ້ງແກ່ລາວໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ແລະດຳເນີນຢູ່ໃນທາງນັ້ນ.

“ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ເຢເຣມີຢາກ່າວເຖິງນັ້ນ ຄືການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຊ່ວງຝົນປາຍລະດູ. ໃນຂໍ້ຕໍ່ໄປ ເຢເຣມີຢາໄດ້ຍົກພາບປຽບທີສອງຂອງພວກພົມມະຈາລີໂງ່ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມກັບຄືນໄປຫາຮາກຖານຂອງອາດເວັນຕິສຶມ (ບັນດາທາງເກົ່າ) ແລະດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.

ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຍິນສຽງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງລາວ ຊຶ່ງຊົງນຳພາລາວໃຫ້ຫັນກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ ຫຼືຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດ, ສຽງທີ່ລາວໄດ້ຍິນນັ້ນເປັນດັ່ງສຽງແກທຣຳເປັດ. ສຽງນັ້ນຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານບັນດາ “ຍາມເຝົ້າ” ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຕັ້ງໄວ້ເໜືອອັດເວນຕິດ. ບິດາມິນເລີ ແມ່ນຍາມເຝົ້າຜູ້ທີ່ເປົ່າແກແຫ່ງຄຳເຕືອນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິດ ໃນລະຫວ່າງການປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງປະກາດການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ. ແຕ່ໂຢຮັນໂດຍສະເພາະແລ້ວ ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງປະກາດການປິດລົງຂອງການພິພາກສາ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຫັນກັບຄືນສູ່ຮາກຖານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາຂຶ້ນຜ່ານພາລະກິດຂອງມິນເລີ.

ຕະຫຼອດຫຼາຍປີມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງຊ້ຳໆແລ້ວ (ແລະສິ່ງນີ້ສາມາດພົບໄດ້ໃນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ) ວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ “ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ” ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ເກີດການສຳນຶກໃນຄວາມບາບ, ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແມ່ນບ່ອນທີ່ຄວາມຊອບທຳຖືກສຳແດງໃຫ້ປະຈັກ, ແລະອົງທີສາມຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາ. ນີ້ແມ່ນສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ແລະຍັງເປັນສາມຂັ້ນຕອນຂອງພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດອີກດ້ວຍ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນ ຍັງຖືກເປັນພາບແທນໂດຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ທີ່ປະກອບເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກຢອນບົດທີສິບຫົກ ພຣະເຢຊູກຳລັງກ່າວເຖິງພະລາຊະກິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນການນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ “ຄວາມຈິງທັງສິ້ນ,” ໃນຂະນະດຽວກັນກໍສຳແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນ “ສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງ.” ແຕ່ພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ ພຣະອົງຍັງມີ “ຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ ແຕ່ບັດນີ້ທ່ານທັງຫຼາຍຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້.”

ຂ້າພະເຈົ້າຫວັງວ່າທ່ານໄດ້ເຂົ້າໃຈບາງສ່ວນແຫ່ງຄວາມໝາຍສຳຄັນຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ເພາະວ່າບັດນີ້ພວກເຮົາຫາກໍເລີ່ມນຳສັນຍາລັກນັ້ນມາປະຍຸກຕໍ່ການສຶກສາຂອງພວກເຮົາ. ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ ຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ມັນໄດ້ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ແມ່ນແຕ່ກ່ອນທີ່ພຣະນິມິດຈະລະບຸເຖິງພຣະພາວະສາມປະການຂອງພຣະເທວະພາບ. ມັນພົບພະຍານທີສອງໃນຂໍ້ຕ່າງໆທ້າຍສຸດຂອງພຣະນິມິດ ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂດຍອີງໃສ່ການນຳຫຼັກ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ມາປະຍຸກ ມັນກໍກ່ອຍໃຫ້ເກີດແສງສະຫວ່າງຫຼາຍຂຶ້ນ.

ແລ້ວເມື່ອເຮົາເພີ່ມ Genesis 1:1–2:3 ເຂົ້າໄປ, ເຮົາກໍພົບພະຍານຄົນທີສາມ ແລະອີກເສັ້ນໜຶ່ງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ເພື່ອນຳໄປວາງທັບເທິງສອງເສັ້ນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະຕອນທ້າຍຂອງ Revelation.

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເຮົາເພີ່ມພຣະສັນຍາສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີເດີມ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງເອລີຢາຜູ້ທີ່ຈະມາ, ແລະເຮົາກໍມີແນວຄຳພະຍາກອນສີ່ປະການ.

ແລ້ວພວກເຮົາກໍເພີ່ມບົດທຳອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ເຂົ້າໄປ ແລະພວກເຮົາກໍມີຫ້າແນວເສັ້ນທີ່ຈະນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຂ່າວສານສູງສຸດທີ່ພົບໃນພຣະຄຳພີ ເມື່ອນຳຫຼັກການແຫ່ງອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ ມາປະຍຸກຕໍ່ທຸກໆແນວເສັ້ນ. ຖ້າພວກເຮົາຈະເຮັດໃຫ້ຫ້າແນວເສັ້ນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຈຳແນກໄວ້ແລ້ວນັ້ນສົມບູນຂຶ້ນ ໂດຍການນຳຫຼັກການນີ້ມາໃຊ້ຢ່າງທົ່ວໜ້າຕໍ່ຫ້າແນວເສັ້ນນັ້ນ ແລ້ວພວກເຮົາກໍຄວນຄາດໝາຍວ່າ ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳມັດທາຍ ແລະ ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳໂຢຮັນ ຈະເປັນພະຍານຕໍ່ຂໍ້ມູນດຽວກັນກັບທີ່ຫ້າແນວເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ “ທຳອິດ ແລະ ສຸດທ້າຍ” ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນເປັນພະຍານຢູ່.

ຂ່າວສານທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ ດັ່ງນັ້ນ ພຣະທໍານີ້ຈຶ່ງເປັນຈຸດອ້າງອີງສໍາລັບເສັ້ນຄວາມຄິດອື່ນໆ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ “ພຣະຄໍາພີທຸກເຫຼັ້ມມາພົບກັນ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ.” ຂ່າວສານໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະທໍາພຣະນິມິດ ຊີ້ບອກຂະບວນການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອຖ່າຍທອດພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນ ເພື່ອໃຫ້ຂຽນອອກ ແລະ ສົ່ງໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະທໍາເຫຼັ້ມທໍາອິດຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ ໄດ້ວາງລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະ ມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຈຸດທີ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນຢ່າງຍິ່ງ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ສິ້ນສຸດການປະຕິສຳພັນໂດຍກົງຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງ ໂດຍການເຮັດໃຫ້ພວກເຂົານິ່ງງັນດ້ວຍຫົວຂໍ້ເລື່ອງ “ບຸດຂອງດາວິດ,” ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ພວກຢິວຈະສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຫຼັກການພຣະຄຳພີວ່າດ້ວຍການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈ, ແລະຊາວແອດເວັນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປະສົງຈະໂຕ້ຖຽງຄັດຄ້ານຫຼັກການທີ່ວ່າປະຫວັດສາດຍ່ອມຊ້ຳຮອຍ ຍ່ອມສະແດງວ່າເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່, ແລະການບໍ່ເຕັມໃຈຈະເຊື່ອໃນຫຼັກການນັ້ນຂອງພວກເຂົາ ກໍແມ່ນຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈອັນດຽວກັນກັບໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຫຼັກການດຽວກັນນັ້ນ. ພຣະເຢຊູໄດ້ສະແດງເຖິງຫຼັກການນັ້ນໃນຄຳປິດສະນາຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງຕໍ່ພວກຢິວ ໂດຍຊົງນຳພວກເຂົາໄປສູ່ຄຳປິດສະນາວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງດາວິດ ຈະສາມາດເປັນບຸດຂອງດາວິດໄດ້ຢ່າງໃດ?

ພຣະທຳໂຢຮັນ ບົດທີ 1 ລະບຸວ່າ ໃນປະຖົມການ ພຣະວັດຈະນະຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະວັດຈະນະເປັນພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວັດຈະນະໄດ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງທັງປວງ. ນີ້ແນ່ນອນສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ຄວາມອື່ນໆທີ່ພວກເຮົາກຳລັງກ່າວເຖິງ. ແລະ ຖ້າພວກເຮົາຈາກນັ້ນພິຈາລະນາພຣະດຳລັດສຸດທ້າຍໃນພຣະກິດຕິຄຸນຂອງໂຢຮັນ ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າ ເປໂຕ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນພຣະເຢຊູຊົງພັນລະນາວ່າຕົນຈະຕາຍຢ່າງໃດ ໄດ້ທູນຖາມພຣະເຢຊູວ່າ ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນ.

ເປໂຕຕ້ອງການຮູ້ວ່າໂຢຮັນຈະຕາຍແນວໃດ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ວ່າໂຢຮັນຈະຕາຍຫຼືບໍ່. ຄໍາຕອບນັ້ນຖືກກ່າວຊໍ້າສອງເທື່ອໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຢຊູຕັດດັ່ງນີ້ ແລ້ວໂຢຮັນກໍໄດ້ກ່າວຊໍ້າອີກວ່າ, “ຖ້າເຮົາປະສົງໃຫ້ລາວ [ໂຢຮັນ] ຢູ່ຈົນເຮົາມາ, ນັ້ນຈະເປັນຫຍັງແກ່ເຈົ້າ?” ໂຢຮັນໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະເຢຊູ.

ທ່ານຈະສາມາດເຫັນ ຫຼື ໄດ້ຍິນ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານເຊື່ອໃນການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ ແລະ ເຊື່ອດ້ວຍວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ຈະຖືກຊ້ຳຄືນນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ. ຕອນທ້າຍຂອງໂລກນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ໂຢຮັນຢູ່ເມື່ອທ່ານຂຽນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພຣະທຳເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນສອດຄ່ອງກັບແນວຄວາມຄິດອື່ນໆ ກ່ຽວກັບການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ ເພາະມັນວາງໂຢຮັນໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງເຫດການທີ່ນຳໄປສູ່ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ທີ່ຊຶ່ງທ່ານ ໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງບັນດາຜູ້ປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ໄດ້ສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍ.

ຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວປະເສີດຕາມທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຊີ້ບອກຂະບວນການສື່ສານໄວ້ເຊັ່ນດຽວກັບໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດ ໂດຍຈັດວາງໂຢຮັນໄວ້ຢ່າງເປັນຄໍາພະຍາກອນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງນໍາໃຊ້ “ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ” ຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະເຢຊູ (ປັດໂມດ) ເພື່ອເປັນພາບປະກອບຂອງ “ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ” ຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງ. ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບແນວຄວາມຄິດອື່ນໆທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງໂຢຮັນໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຢູ່ເກາະປັດໂມດ ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ຮັບພຣະນິມິດເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ແລ້ວຕອນທ້າຍຂອງພຣະທໍາມັດທາຍເດ?

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ອຳນາດທັງປວງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະເຢຊູ ແລະແນ່ນອນວ່ານີ້ຍ່ອມເປັນອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະອົງຊົງປະທານພຣະບັນຊາໃຫ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຜູ້ໄດ້ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ເຫນືອນ້ຳໃນພຣະທຳປະຖົມມະການບົດທີ 1, ແລະພຣະວິນຍານທັງເຈັດທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄຣິສຕະຊົນຄວນຮັບຮູ້ບຸກຄົນທັງສາມແຫ່ງພຣະຄະນະສະຫວັນວ່າເປັນສາມພາວະທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳມັດທາຍໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າໃນແນວຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ດັ່ງທີ່ອີກຫົກຂໍ້ໄດ້ກະທຳໄວ້.

ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງເຖິງອະວະສານໂດຍຜ່ານການເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຄືພຣະວາຈາ, ແລະພຣະອົງຄືອາລຟາແລະໂອເມກາ.

ການນຳເອົາເຈັດ “ເສັ້ນ” ເຫຼົ່ານີ້ມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ກໍສ້າງເປັນພາບອັນລະອຽດຢ່າງຍິ່ງຂອງຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດ ພ້ອມທັງຄວາມຈິງອື່ນໆອັນສຳຄັນແລະຈຳເປັນຫຼາຍປະການ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີແລະສະຖາປະນາໂດຍພະຍານແຫ່ງ “ເສັ້ນ” ອື່ນໆ. ເຈັດ “ເສັ້ນ” ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ແຕ່ແລ້ວ ກ່ຽວກັບພຣະທຳມາລາກີເລົ່າ?

ພຣະທຳມາລາຄີເປັນການຕຳໜິຢ່າງເຜັດຮ້ອນຕໍ່ບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ບໍ່ຊື່ສັດໃນຂະບວນການແອັດເວັນຕິສ. ພຣະທຳນີ້ເປີດຂຶ້ນດ້ວຍການຊີ້ບອກເຖິງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນຂະບວນການແອັດເວັນຕິສໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ມາລາກີໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບຕໍ່ໄປອີກວ່າ ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ແມ່ນປະໂລຫິດສອງຈຳພວກ.

ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳມາລາກີເປັນການສະແດງແບບຢ່າງເຖິງຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເຊຍແລະຟີລາເດລເຟຍ ໂດຍຜ່ານປະໂຣຫິດສອງຈຳພວກ. ບັນດາປະໂຣຫິດຖືກບັນຊາໃຫ້ “ຟັງ.” ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງປະໂຣຫິດທີ່ຟັງຈິງ, ແລະປະໂຣຫິດຜູ້ໜຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຊາຊົນຜູ້ຖືກເລືອກໄວ້ຕາມພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກສາບແຊ່ງຢູ່ແລ້ວ ແລະຈະຖືກສາບແຊ່ງອີກ ຫາກພວກເຂົາບໍ່ “ຟັງ” ແລະ “ພວກເຂົາບໍ່” ຫຼື “ຈະບໍ່” “ເກັບໄວ້ໃນໃຈ.”

ພວກປະໂລຫິດແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກທົດສອບໂດຍ “ຫີນມຸມເອກ” ໃນຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານ. ຫີນມຸມເອກແມ່ນຫີນທີ່ຫີນຮາກຖານອື່ນໆທັງໝົດຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງຕາມ, ແລະອີກທັງເປັນຫີນທີ່ຮັບນ້ຳໜັກຂອງພຣະວິຫານທັງໝົດ. ຫີນມຸມເອກຂອງ Miller ແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດເລວີ ບົດ 26. ຫີນມຸມເອກ ຫຼື ຫີນທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຕິເສດນັ້ນ ເປັນເລື່ອງຈິງຂອງການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງຫຼາຍໃນບົດຂຽນຂອງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຈຸດໜຶ່ງກ່ຽວກັບຫີນກ້ອນທຳອິດທີ່ຖືກປະຕິເສດ ຄື ຫຼັງຈາກມັນຖືກປະຕິເສດແລ້ວ ມັນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານກໍຈະສະດຸດຫີນມຸມເອກນັ້ນເປັນປະຈຳ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງພາຍໃນບໍລິເວນການເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາ. ມັນເປັນຫີນແຫ່ງການສະດຸດ.

ໃນພຣະທຳມາລາກີ ພຣະເຈົ້າຊົງແຈ້ງແກ່ພວກປະໂຣຫິດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກອີກຊື່ໜຶ່ງວ່າ ພວກຍິງພົມມະຈາລີລາວໂອດີເຊຍທີ່ໂງ່ຈ້າ ວ່າພຣະອົງກຳລັງ ແລະ ໄດ້ “ສາບແຊ່ງ” ພວກເຂົາແລ້ວ. ພຣະອົງຊົງສາບແຊ່ງພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາຈະບໍ່ “ຟັງ” ແລະ “ວາງ” ຂ່າວສານເອລີຢາໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ. ຂ່າວສານເອລີຢາເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງບິດາຫັນໄປຫາລູກ ແລະ ໃຈຂອງລູກຫັນໄປຫາບິດາ. ການຫັນໃຈຂອງພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງການຟັງຂ່າວສານເອລີຢາກ່ຽວກັບບິດາແລະລູກ ຊຶ່ງເປັນຫຼັກການຂອງຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ການຟັງຂ່າວສານຂອງຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍຢ່າງດຽວຍັງບໍ່ພຽງພໍ; ຈຳເປັນຕ້ອງວາງມັນໄວ້ເທິງໃຈ. ການຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ຄືການວາງມັນໄວ້ໃນໃຈຂອງທ່ານ. ຖ້າປະໂຣຫິດຄົນໃດບໍ່ຍອມຟັງຫຼັກການນັ້ນ ລາວຈະຖືກສາບແຊ່ງ.

ພວກເຂົາໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາສູ່ຕົນເອງ ເມື່ອໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບ ແລະນັບແຕ່ນັ້ນມາຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ ກໍບໍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດນອກໄປຈາກສືບຕໍ່ການປະຕິເສດນັ້ນ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1863, (ເພາະພວກເຂົາຖືກສາບແຊ່ງແລ້ວ), ຄຳສາບແຊ່ງທີ່ຢູ່ໃນການກ່າວເຖິງອະນາຄົດນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອພວກເຂົາຖືກພົ່ນອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຕອນຕົ້ນຂອງ Malachi ສະແດງໃຫ້ເຫັນຕອນປາຍ, ເພາະຕອນປາຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ປະໂລຫິດທັງສະຫຼາດແລະໂງ່. ຜູ້ສະຫຼາດແລະຜູ້ໂງ່ໃນ Malachi ຖືກນຳສະເໜີເປັນ Esau ແລະ Jacob. ພີ່ຊາຍຄົນໂຕເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາຜ່ານສິດກຳເນີດໃນການເປັນລູກຫົວປີ, ຊຶ່ງຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບນ້ອງຊາຍຄົນນ້ອຍ. ຜູ້ທີ່ເປັນພີ່ນັ້ນເປັນຄົນທຳອິດ ແລະຜູ້ທີ່ເປັນນ້ອງນັ້ນເປັນຄົນສຸດທ້າຍ.

ໃນພຣະທຳມາລາກີ ທັງເອຊາວແລະຢາໂຄບເປັນແອດເວັນຕິສຕ໌ລາວໂອດີເຊຍ ແຕ່ຄົນຫຼັງໃນທີ່ສຸດໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ກັບໃຈໃໝ່ ແລະຊື່ຂອງເຂົາໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນອິດສະຣາເອນ. ຜູ້ອ້າຍ, ຄົນທຳອິດ, ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ຢາໂຄບໄດ້ຍິນສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຄືນທີ່ເຂົາຝັນ ແລະເຫັນທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງເທິງບັນໄດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນພຣະຄຣິດ. ຢາໂຄບເປັນຕົວແທນຂອງແອດເວັນຕິສຕ໌ລາວໂອດີເຊຍໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກປ່ຽນໃຫ້ກັບໃຈຈາກລາວໂອດີເຊຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ປະສົບການສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດ 1 ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍໂຢຮັນ ແລະໂດຍຄວາມຝັນຂອງຢາໂຄບເລື່ອງບັນໄດທີ່ມີທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງ. ປະສົບການນັ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການປ່ຽນຂອງຢາໂຄບໃຫ້ເປັນອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ເປັນຟີລາເດນເຟຍ. ຕອນຈົບຂອງເລື່ອງການປ່ຽນຂອງຢາໂຄບຄືເມື່ອເຂົາປ້ຳສູ້ກັບພຣະຄຣິດທີ່ເພນູເອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເລື່ອງສິດກຳເນີດຂອງຢາໂຄບເລີ່ມຕົ້ນໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດ 1 ເມື່ອການແກະຜະນຶກຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍກຳລັງເກີດຂຶ້ນ ແລະມັນສິ້ນສຸດໃນເວລາແຫ່ງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມລຳບາກ.

ບັນດາສີ່ຊຸດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດທັງຫມົດ, “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ເປັນພະຍານຕໍ່ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຄໍາຖາມກໍຄື ວ່າບັນດາປະໂລຫິດຜູ້ໂງ່ຈະຟັງ ຫຼື ຈະບໍ່ຟັງ.

ປະໂລຫິດທີ່ມີປັນຍາຜູ້ໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານຕັດແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກ ກໍໄດ້ຍິນຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ. ມິນເລີແມ່ນເອລີຢາ, ແລະບາງຄົນໄດ້ຟັງ, ແຕ່ຄົນອື່ນໆປະຕິເສດ.

ມິນເລີ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທັງ ເອລີຢາ ແລະ ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ເພາະວ່າ ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ຕຽມທາງສໍາລັບການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ມິນເລີ ໄດ້ຕຽມທາງສໍາລັບພຣະຄຣິດທີ່ຈະສະເດັດເຂົ້າສູ່ສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ມາລາກີ ໄດ້ຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງພາລະກິດຂອງ ໂຢຮັນ ແລະ ມິນເລີ.

ໃນຖານະເປັນ “ຍາມເຝົ້າ” ສໍາລັບປະຫວັດສາດຂອງຕົນ, ວຽກງານຂອງ Miller ເປັນຕົວແທນຂອງການຍົກຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຂຶ້ນ. ວຽກງານຂອງລາວໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນພາບປະກອບຂອງວຽກງານໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການເຮັດໃຫ້ພຣະວິຫານສໍາເລັດ. ວຽກງານສຸດທ້າຍນັ້ນຕ້ອງການຍາມເຝົ້າອີກຄົນໜຶ່ງເພື່ອໃຫ້ແກ່ແກັບສຽງອັນແນ່ນອນ. Miller ແລະຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ, ແລະຍາມເຝົ້າທີ່ Miller ເປັນພາບແທນໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism ຈະປະກາດການປິດສິ້ນຂອງການພິພາກສາ.

ໃນພຣະທຳມາລາຄີ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສັນຍາວ່າຈະນຳການພິພາກສາມາ “ຕໍ່ຕ້ານພວກຄົນຖືກຄາຖາ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກຫຼິ້ນຊູ້, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກປະຕິຍານເທັດ, ແລະຕໍ່ຕ້ານພວກທີ່ບີບບັງຄັບລູກຈ້າງໃນຄ່າຈ້າງຂອງເຂົາ, ແມ່ໝ້າຍ ແລະລູກກຳພ້າ, ແລະພວກທີ່ບິດເບືອນສິດຂອງຄົນຕ່າງດ້າວ, ແລະບໍ່ຢຳເກງເຮົາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນທີ່ນີ້ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ “ບໍ່ຢຳເກງ” “ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາ.” William Miller ແມ່ນຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງທູດອົງທຳອິດ ຜູ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດ “ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.” ການປະຕິເສດຮາກຖານ ຄືການປະຕິເສດຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.

ເມື່ອພວກເຮົານໍາເອົາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຫຼືຈຸດສິ້ນສຸດທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກອ້າງເຖິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງອອກໄປ, ກໍຈະເທົ່າກັບຄໍາພະຍາກອນແປດແນວທາງ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກນໍາມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະຈັດວາງໄວ້ເທິງສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດ. ແລ້ວຕອນທ້າຍຂອງປະຖົມມະການເລົ່າ?

ພຣະທຳປະຖົມມະການ ບົດທີຫ້າສິບ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຕາຍຂອງໂຢເຊບ.

ບົດທີ່ສີ່ສິບແປດໄດ້ລະບຸເຖິງການຕາຍຂອງຢາໂຄບ. ການຕາຍຂອງຢາໂຄບທີ່ຖືກກ່າວເຖິງເປັນອັນດັບທຳອິດໃນບົດທີ່ສີ່ສິບແປດ ແລະນຳໄປສູ່ການຕາຍຂອງໂຢເຊັບໃນຂໍ້ປິດທ້າຍຂອງບົດທີ່ຫ້າສິບ ໄດ້ປະທັບລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາໄວ້ເທິງສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ໃນຖານະເປັນການສິ້ນສຸດຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ.

ຄວາມຕາຍທັງສອງນັ້ນຖືກນໍາໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດແຫ່ງການເປັນເຊີຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນອີຢິບ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ຮ່າງຂອງຢາໂຄບຖືກນໍາກັບໄປເພື່ອຝັງໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ, ແລະເມື່ອໂມເຊອອກຈາກອີຢິບ, ທ່ານໄດ້ນໍາຮ່າງຂອງໂຢເຊັບໄປເພື່ອຝັງໄວ້ໃນສຸສານຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ.

ຕອນຈົບຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການແມ່ນສາມບົດສຸດທ້າຍ. ໃນບົດທີສີ່ສິບແປດ ຢາໂຄບ (ອິດສະຣາເອນ) ໄດ້ກ່າວຄຳອວຍພອນແກ່ບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງລາວ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍກົງວ່າເປັນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ສິບສອງເຜົ່ານັ້ນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາສືບສວນ.

ໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະຮວບຮວມບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມໂດຍການເອີ້ນຈາກຢາໂຄບ ເປັນການເອີ້ນຈາກປະຫວັດເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຂົາ ທີ່ພວກເຂົາຖືກບອກໃຫ້ “ຟັງ” ແລະ “ເຊື່ອຟັງ.” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍບຸດຊາຍຂອງຢາໂຄບ “ຟັງ” ຂ່າວສານໜຶ່ງ ແລະ “ເຊື່ອຟັງ” ຫຼືດັ່ງທີ່ໂຢຮັນກ່າວວ່າ “ຮັກສາ” ບັນດາສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ. ນີ້ແມ່ນການເອີ້ນຈາກບິດາໄປຫາບຸດຫຼານ; ນີ້ຄືຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ. ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ບຸດຂອງຢາໂຄບ,” ແລະຍັງຕ້ອງ “ເຊື່ອຟັງອິດສະຣາເອນ” ຜູ້ເປັນບິດາຂອງພວກເຂົາດ້ວຍ.

ເອຊາວ ແລະ ຢາໂຄບ ໃນພຣະທຳມາລາຄີ ເປັນຕົວແທນຂອງພົມມະຈາລີທີ່ມີປັນຍາ ແລະ ພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂົາ. ຄຳເອີ້ນນັ້ນມາຈາກບິດາຂອງເຂົາຄື ຢາໂຄບ ແລະ ບິດາຂອງເຂົາຄື ອິດສະຣາເອນ, ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າເມື່ອການເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍຖືກປະກາດ ທຸກຄົນລ້ວນແຕ່ເປັນອາດເວນຕິສ ລາວດີເກຍ ແລະ ການເລືອກຖືກວາງໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາເອງວ່າ ຈະເປັນບຸດຂອງຢາໂຄບ ຜູ້ຫຼອກລວງ ຫຼື ບຸດຂອງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ມີໄຊ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດເລືອກໄດ້ ຄື ລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂ່າວສານນັ້ນ. ຖ້າຂ່າວສານນັ້ນຖືກອ່ານ, ໄດ້ຍິນ ແລະ ຖືຮັກສາໄວ້, ແລ້ວໂດຍລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງອັນດຽວກັນທີ່ໄດ້ນຳສິ່ງທັງປວງໃຫ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ເຂົາຈະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນບຸດຂອງອິດສະຣາເອນ. ການປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ ຄື ການຍັງຄົງຮັກສາປະສົບການຂອງຢາໂຄບ ຜູ້ຫຼອກລວງ ໄວ້.

ການເອີ້ນໃຫ້ມາຊຸມນຸມໂດຍຢາໂຄບ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນການເອີ້ນໃຫ້ມາຊຸມນຸມຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນ Revelation ນັ້ນ, ເປັນສັນຍະລັກສຳຄັນທີ່ຄວນເຂົ້າໃຈ. “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ສອນວ່າ ຈະບໍ່ມີການຊຸມນຸມເກີດຂຶ້ນ ຫາກບໍ່ໄດ້ມີການກະຈັດກະຈາຍເກີດຂຶ້ນກ່ອນ. ໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນການເອີ້ນ. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຖືກຊີ້ບອກຊ້ຳໆຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ.

ພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ຮວມມີພຣະສັນຍາວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງໃຈຂອງເຮົາ. ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການກະທຳແຫ່ງການຊົງສ້າງນີ້ໂດຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍມາກ່ອນແລ້ວ.

ຍັງມີສິ່ງທີ່ຈະກ່າວຕື່ມອີກກ່ຽວກັບການຮວບຮວມຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບ “ການກະຈັດກະຈາຍ,” ແຕ່ອັນດັບທຳອິດ ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງນຳເອົາການພິຈາລະນາເລື່ອງລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega ໃນການອ້າງອີງທັງເກົ້າປະການນີ້ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາ ມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ.

ຄົນສອງຈໍາພວກໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ. ຈໍາພວກໜຶ່ງແມ່ນພວກກະບົດ ແລະ ອີກຈໍາພວກໜຶ່ງແມ່ນພວກມີປັນຍາ. ທັງສອງຈໍາພວກໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງທີ່ກ່າວວ່າ: ນີ້ແມ່ນທາງ ຈົ່ງເດີນໃນທາງນີ້; ແຕ່ຈໍາພວກໜຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງສຽງແກ ແລະ ເດີນໃນທາງເກົ່າທັງຫຼາຍ. ຈໍາພວກກະບົດໃນປະຖົມມະການ ບົດ 48 ຫາ 50 ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຜົ່າທີສິບສາມ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານ ມີສິບສາມເຜົ່າ ແລະໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ມີສິບສາມສາວົກ. ສາວົກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກແຍກໃຫ້ໂດດເດັ່ນອອກຈາກສາວົກອີກສິບສອງຄົນ (ດັ່ງທີ່ເອຟຣາອິມຖືກແຍກໃຫ້ໂດດເດັ່ນອອກຈາກເຜົ່າອື່ນໆ) ທັງສອງລ້ວນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການກະບົດ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເອີ້ນຢູດາດໂດຍກົງວ່າເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່.

ຢູດາ ອິສະກາຣິອົດ ເປັນພົມຈັນຍາບໍ່ສະຫລາດ; ລາວເປັນຫຍ້າປົນຂ້າວສາລີ ແລະ ຖ້າເປັນພົມຈັນຍາບໍ່ສະຫລາດ, ເຊັ່ນນັ້ນລາວກໍເປັນຄົນລາວໂອດິເກຍດ້ວຍ.

ບຸດຊາຍສອງຄົນຂອງໂຢເຊັບຕ່າງກໍໄດ້ຮັບພອນຈາກຢາໂຄບໃນປະຖົມມະການບົດທີ 48, ແລະນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພວກເຂົາກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ເຄິ່ງເຜົ່າ.” ຈະເປັນເຄິ່ງເຜົ່າຫຼືບໍ່ກໍຕາມ, ພວກເຂົາກໍຍັງເປັນເຜົ່າຢູ່. ຢູດາ ອິສະຄາຣີໂອດ ຖືກແທນທີ່ໂດຍມັດທີອາ ເພື່ອໃຫ້ເຕັມຕຳແໜ່ງທີສິບສອງທີ່ເຄີຍເປັນຂອງຢູດາ ອິສະຄາຣີໂອດ. ຢູດາເປັນສາວົກຄົນໜຶ່ງ, ແລະໃນຄວາມໝາຍນີ້—ເມື່ອສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ຈຶ່ງມີສາວົກສິບສາມຄົນ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍມີເຜົ່າສິບສາມເຜົ່າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ.

ເອຟຣາອິມ ບຸດຊາຍຂອງໂຢເຊັບ (ເຜົ່າທີສິບສາມ) ໄດ້ກາຍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ເມື່ອສິບເຜົ່າທາງເໜືອໄດ້ພາກັນສະໜັບສະໜູນເຢໂຣໂບອາມ ແລະແບ່ງອານາຈັກອອກເປັນສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ແລະສອງເຜົ່າທາງໃຕ້. ເປັນຫຍັງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງລະບຸເອຟຣາອິມ ບຸດຂອງໂຢເຊັບ ວ່າເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະບົດ ແທນທີ່ຈະເປັນມານາເສ ຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງລາວ? ການກະບົດທີ່ກ່ຽວພັນກັບເອຟຣາອິມເລີ່ມຕົ້ນໃນບົດທີສີ່ສິບແປດ ກ່ອນທີ່ຢາໂຄບຈະອວຍພອນບຸດຊາຍທັງສິບສອງຂອງທ່ານ. ໃນບົດທີສີ່ສິບແປດ ຢາໂຄບໄດ້ອວຍພອນບຸດຊາຍສອງຄົນຂອງໂຢເຊັບກ່ອນ. ເນື່ອງຈາກມານາເສເປັນບຸດຫົວປີ ໂຢເຊັບຈຶ່ງຄາດຫວັງວ່າພອນປະການທໍາອິດໃນບັນດາບຸດຂອງຕົນຄວນຈະຕົກແກ່ມານາເສ, ແລະໂຢເຊັບໄດ້ກະບົດຕໍ່ການທີ່ຢາໂຄບເລືອກເອຟຣາອິມ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເອຟຣາອິມໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຖືກເລືອກຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນມີພະຍານແຫ່ງການກະບົດ, ແລະຈຸດຈົບຂອງເອຟຣາອິມຄືການກະຈັດກະຈາຍ “ເຈັດເທົ່າ” ຕາມພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ຕັ້ງແຕ່ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງ 1798. ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສິບເຜົ່າທາງເໜືອ, ອານາຈັກຂອງເອຟຣາອິມ (ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ອິສຣາເອນ) ໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນຖານະເປັນອານາຈັກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະ ອານາຈັກຂອງມັນໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍໃນປີ 1798. ບາດແຜຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະ “ມາເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍມັນໄດ້” ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 45. ການກະບົດ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກຊີ້ແບບໄວ້ໂດຍການກະບົດ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍໄດ້ຖືກຊີ້ແບບໄວ້ໂດຍການກະບົດ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກເອຟຣາອິມ (ອິສຣາເອນ) ໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງກໍໄດ້ຖືກຊີ້ແບບໄວ້ໂດຍການກະບົດຂອງໂຢເຊັບຕໍ່ການດົນໃຈຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງບິດາຂອງລາວ ດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງປະຖົມມະການ.

ການກະບົດທີ່ເອຟຣາອິມເປັນສັນຍະລັກນັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດຂອງບິດາຂອງລາວ (ໂຢເຊັບ) ຕໍ່ບິດາຂອງຕົນ (ຢາໂຄບ). ໃນທີ່ສຸດ ມັນນຳໄປສູ່ການກະບົດຂອງສິບເຜົ່າທາງເໜືອ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການ “ກະຈັດກະຈາຍທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນ” ເປັນ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທີ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຖືກກະຈັດກະຈາຍນັ້ນ ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງໄລຍະ. ໄລຍະໜຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 538, ແລະໄລຍະຕໍ່ໄປສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ແລະທັງໝົດລ້ວນຊີ້ໄປຫາຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງໃນພຣະນິມິດ. ຂ່າວສານນັ້ນຊີ້ບອກການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງບາບີໂລນ. ໃນແຕ່ລະຫຼັກໝາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດພະຍາກອນຂອງເອຟຣາອິມ ການກະບົດຖືກໝາຍໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການກະບົດຂອງສາວົກຄົນທີສິບສາມ ຄື ຢູດາ ອິສະກາຣິອດ. ສອງປະຈັກພະຍານນີ້ເປັນຜູ້ຊີ້ບອກວ່າ ເລກສິບສາມເປັນສັນຍະລັກຂອງການກະບົດ. ແຕ່ຄວາມຈິງອັນສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ຈະບໍ່ອາດຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ເລີຍ ຖ້າບຸກຄົນໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງຮາກຖານຂອງອັດເວນຕິດ ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ມິນເລີຄົ້ນພົບ ແລະເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ອັດເວນຕິດໄດ້ປະຖິ້ມ.

ຕອນຈົບຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການສອດຄ່ອງກັບແນວຄິດອື່ນທັງໝົດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາມາ. ໂດຍສະຫຼຸບ:

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ພຣະພາຄີທັງສາມໃນສະຫວັນ ຄື ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໄດ້ເປັນພະຍານແກ່ການຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຊຶ່ງສໍາເລັດໂດຍພຣະບຸດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວັຈນະດ້ວຍ. ພຣະວັຈນະໄດ້ກາຍເປັນຊ່ອງທາງແຫ່ງການສື່ສານຈາກພຣະບິດາໄປສູ່ມະນຸດ ແລະ ພຣະວັຈນະເປັນຫົນທາງດຽວທີ່ມະນຸດຈະສື່ສານກັບພຣະບິດາໄດ້. ຂ່າວສານຂອງພຣະບິດາໄດ້ຖືກປະທານໂດຍພຣະບຸດແກ່ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາແທນລູຊີເຟີ (ຜູ້ຖືແສງ) ຫຼັງຈາກການກະບົດຂອງລູຊີເຟີໃນສະຫວັນ. ກາບຣີເອນຮັບແສງ ຫຼື ຂ່າວສານ ແລະ ນໍາສົ່ງມັນແກ່ຜູ້ພະຍາກອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສິ່ງຊົງສ້າງອັນບໍລິສຸດ ທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ສົ່ງຕໍ່ຂ່າວສານຈາກພຣະບິດາໄປສູ່ຄອບຄົວແຫ່ງສິ່ງຊົງສ້າງທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ. ຂ່າວສານທີ່ປະທານແກ່ຜູ້ພະຍາກອນນັ້ນຖືກຂຽນອອກເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດໄປສູ່ມະນຸດ. ໃນທຸກຂັ້ນຕອນຂອງຂະບວນການສື່ສານ ຂ່າວສານນັ້ນເປັນສິ່ງບໍລິສຸດ ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ຜູ້ພະຍາກອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນຄົນບໍລິສຸດ. ໃນຈຸດທີ່ຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດຖືກສົ່ງຕໍ່ເຂົ້າສູ່ມືຂອງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ ມະນຸດມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະຈັບຕ້ອງຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດດ້ວຍມືທີ່ບໍ່ໄດ້ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ແສງແຫ່ງຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດທັງແສງສະຫວ່າງແລະຄວາມມືດ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກຮັບໂດຍຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄອບຄົວແຫ່ງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ ມັນບັນຈຸພະລັງອໍານາດແຫ່ງການຊົງສ້າງອັນດຽວກັນກັບທີ່ໄດ້ຊົງສ້າງສັບພະສິ່ງ ອັນເປັນພະລັງອໍານາດທີ່ໃຫ້ຄວາມຊອບທໍາແກ່ຜູ້ນັ້ນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການສື່ສານ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການສື່ສານ. ເພາະສະນັ້ນ ຖ້າຂ່າວສານນັ້ນຖືກຟັງ ຖືກອ່ານ ແລະ ຖືຮັກສາ ຂ່າວສານນັ້ນຈະສ້າງມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບຂຶ້ນໃໝ່ໃຫ້ເປັນຕາມພາບລັກຂອງພຣະບຸດ.

ໂຢຮັນໄດ້ພັນລະນາມະນຸດຊາດທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຂອງການພິພາກສາແບບສືບສວນ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ ແລະຫັນກັບໄປເພື່ອຮັບຂ່າວສານທີ່ນຳໄປສູ່ອະດີດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບເອົາ ແລະເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊີວິດ ແຕ່ເປັນຊີວິດຂອງພວກເຂົາໂດຍສິ້ນເຊີງ ກໍຖືກຊົງໃຫ້ຊອບທຳໃນທີ່ນັ້ນແລະໃນເວລານັ້ນ. ການຖືກຊົງໃຫ້ຊອບທຳ ຄືການຖືກເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ອ່ານ ແລະໄດ້ຍິນຂ່າວສານທີ່ສົ່ງມາຈາກພຣະບິດາ ຍອມຮັບຂ່າວສານນັ້ນ ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ ກໍເປັນໂດຍຜ່ານຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂ່າວສານນັ້ນ. ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງນັ້ນເຮັດໃຫ້ວຽກງານແຫ່ງການໃຫ້ມະນຸດຊອບທຳສຳເລັດ ເມື່ອມະນຸດເຊື່ອດັ່ງທີ່ອັບຣາຮາມໄດ້ເຊື່ອ. ຂ່າວສານນັ້ນສັ່ງສອນພວກເຂົາໃຫ້ຫັນກັບໄປ ແລະຟັງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່ ອັນເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານ. ຂ່າວສານນັ້ນນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ ແລະເມື່ອພວກເຂົາດຳເນີນໄປໃນທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່ນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນທາງຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຊົງໃຫ້ຊອບທຳ.

ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ນັ້ນ ດຳເນີນຢູ່ໃນທາງທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດຕອນ ແຕ່ແສງສະຫວ່າງນັ້ນເອງກໍເຮັດໃຫ້ທາງຂອງຄົນອະທຳມືດມົວລົງຕາມສັດສ່ວນ. ແສງສະຫວ່າງແຍກອອກຈາກຄວາມມືດ. ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ໄດ້ຊົງບັນຊາໃຫ້ເກີດມີແສງສະຫວ່າງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ກໍກ່ອງໃຫ້ເກີດຜົນຢ່າງດຽວກັນແກ່ມະນຸດໃນຕອນອວະສານ ດັ່ງທີ່ແສງສະຫວ່າງໄດ້ກະທຳໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ຈຳພວກທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງສຽງທີ່ຢູ່ທາງຫຼັງ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເລືອກດຳເນີນໃນທາງທີ່ມືດມົວ “ສະດຸດ” ທີ່ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ ເພາະພວກເຂົາສະດຸດໃສ່ສີລາຮາກຖານ ຄືສີລາເກົ່າແກ່ທີ່ໄດ້ຖືກພິສູດແລ້ວ. ສຽງນັ້ນແມ່ນ Alpha ແລະ Omega, ແລະເມື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະນ້ອມໃຈຂອງຕົນເຂົ້າຫາຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາກໍຮັກສາຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ທ່າມກາງໃຈຂອງຕົນ ເພາະ Alpha ແລະ Omega ຊົງຫັນໃຈຂອງພວກເຂົາໄປຫາບັນພະບຸລຸດ, (ອະດີດ) ແລະໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດກໍຊີ້ໄປຫາຕອນອວະສານ.

ພຣະເຈົ້າຊັ່ງ ຫຼື ພຣະອົງພິພາກສາ ບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນວິຖີທາງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ແລະພຣະອົງກະທຳເຊັ່ນນັ້ນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ເມື່ອການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ. ຜູ້ຊອບທຳແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງເວລາການລໍຊ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ຄວາມປາຖະໜາຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນໃນວິຖີແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ຄືການເຂົ້າໃຈພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນໝາຍເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນແລະຫຼາຍຂຶ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ ນັ້ນແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເພາະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ປະກາດສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງແນ່ນອນແລ້ວແມ່ນຂ່າວສານພາຍໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງ Revelation ບົດ 18 ທີ່ຕາມມາດ້ວຍຂ່າວສານພາຍນອກຂໍ້ທີສອງ.

ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດໄດ້ປະຕິເສດການເອີ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຕົນໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າ. ຈາກນັ້ນມາ ຄຣິສຕະຈັກນັ້ນກໍໄດ້ຢຸດເຊົາເປັນເຂົາແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງໃນສະຫະລັດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຂະບວນການທົດສອບໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ທີ່ເລືອກຮັບເອົາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງອັນດັງກ້ານັ້ນແລະກິນມັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍໂຢຮັນ ເມື່ອທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບໄດ້ລົງມາໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງແອດເວນຕິສຶມ ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຊາດຝ່າຍວິນຍານທີ່ໄດ້ຮັບເອົາຜ້າຄຸມບ່າແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນທີ່ແທ້ຈິງ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຖືກປະຕິເສດ ຕໍ່ມາກໍໄດ້ດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງໂປຣແຕສແຕນຜູ້ຫລົງຖອຍ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງແອດເວນຕິສຶມ.

ເຂົາເຈົ້າທີ່ໄດ້ຍອມຮັບຂ່າວສານໃນໜັງສືນ້ອຍທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຈຶ່ງໄດ້ຮັບເຂົາແທ້ຂອງໂປຣແຕສແຕນ. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ເຖິງ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິສ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ພາຍໃນປະຫວັດສາດທຳອິດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ເຖິງ 1844, ແລະຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ໄດ້ໝາຍເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຕາມຍຸກສະໄໝການຈັດສັນ ຈາກຄະນະຜູ້ເຊື່ອຖືເດີມຜູ້ຖືຮັບຜ້າຄຸມແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນ ໄປສູ່ຄະນະຜູ້ເຊື່ອຖືໃໝ່ຜູ້ຮັບຖືຜ້າຄຸມແຫ່ງໂປຣແຕສແຕນແທ້.

ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່າສຳລັບການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກື່ອນກັບເສັ້ນທາງຂອງຜູ້ທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳ ກໍຄືວ່າ ພາຍໃນປະຫວັດສາດນັ້ນມີຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ພວກຜູ້ຊື່ສັດຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍຂອງຕົນຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໃນຕອນຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນຕອນປາຍຈະສິ້ນສຸດລົງສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກແທນໂດຍໂຢຮັນ ໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນຕອນປາຍ ຈະສິ້ນສຸດລົງເໝືອນດັ່ງໃນຕອນຕົ້ນ, ແລະໃນຕອນຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກລ່ວງໜ້າກ່ອນການສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນຕອນຕົ້ນ ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອີກໃນຕອນປາຍ.

ພວກພົມຈັນຍິງທີ່ສະຫຼາດຜູ້ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທຳ ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ໃນເວລາທີ່ພວກພົມຈັນຍິງທີ່ໂງ່ຈ້າຊົ່ວຮ້າຍເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ.

ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳນຳຂ່າວສານອັນບໍລິສຸດແຫ່ງ “ສຽງຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ” ໄປສູ່ຄຣິດຈັກ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍປະກາດຂ່າວສານຂອງສຽງທີສອງ ເມື່ອພວກເຂົາເອີ້ນມະນຸດຊາດໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ.

ຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ແລະເຂົ້າຮ່ວມກັບຜູ້ທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນວິຖີແຫ່ງຜູ້ຊອບທຳ ຍ່ອມຖືກຮັບເຂົ້າໃນຄອກໂດຍທາງນ້ຳແຫ່ງບັບຕິສະມາ ອັນຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະນາມແຫ່ງພຣະພາຄີສາມໃນສະຫວັນ. ບັນດາຜູ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜູ້ທີ່ກຳລັງຟັງຂ່າວສານທີ່ຖືກນຳມາສົ່ງແກ່ໂຢຮັນຢູ່ເກາະປັດໂມ ຫຼືຜູ້ທີ່ຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກບາບີໂລນ ລ້ວນແລ້ວແຕ່ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍການຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ການປະສານກັນນັ້ນລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະຄວາມເປັນມະນຸດຂອງມະນຸດ ໄດ້ສຳເລັດຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກຕັ້ງໄວ້ເປັນແບບຢ່າງ ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບເອົາທຳມະຊາດມະນຸດໄວ້ໃນພຣະອົງເອງ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນພະຍານສອງຝ່າຍ ຄື ບຸດຊາຍສິບສອງຄົນຂອງຢາໂຄບ ແລະສາວົກສິບສອງຄົນ. ຄົນຊົ່ວຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຜົ່າທີສິບສາມ ແລະສາວົກຄົນທີສິບສາມ. “ສິບສາມ” ທັງສອງໃນແຕ່ລະພາບປະກອບນັ້ນ ລ້ວນຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການຊົງເອີ້ນນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອຊາວ ໃນຂະນະທີ່ນ້ອງຊາຍຂອງເຂົາຄືຢາໂຄບ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຍອມຮັບການຊົງເອີ້ນນັ້ນ. ເອຊາວ ແລະ ຢາໂຄບ ທັງສອງ ຕ່າງກໍເປັນຕົວແທນຂອງເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຄົນກຸ່ມໜຶ່ງຍອມຮັບຂ່າວສານບໍລິສຸດທີ່ຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ແລະຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນອິດສະຣາເອນ ໃນຂະນະທີ່ເອຊາວຍັງຄົງຮັກສາຊື່ຂອງຕົນໄວ້.

ແນ່ນອນວ່າ ໃນເກົ້າບັນທັດນີ້ກ່ຽວກັບອາລຟາແລະໂອເມກາຍັງມີເນື້ອຫາອີກຫຼາຍ, ເພາະວ່ານີ້ເປັນພຽງບົດສະຫຼຸບໂດຍຫຍໍ້ຂອງບັນດາການເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດຈົບທັງຫຼາຍໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເກົ້າແນວຂອງປະຫວັດສາດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ນັບຕັ້ງແຕ່ການຊົງສ້າງຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ທັງເກົ້າແນວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ ທີ່ກ່າວເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ລ້ວນແຕ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີໜຶ່ງ. ສາມຂໍ້ນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການພິສູດຈະປິດລົງ ເປັນການສຳແດງພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈະມີພະລັງອື່ນໃດອີກ ທີ່ສາມາດປະກອບສ້າງຄຳພະຍານອັນສັບຊ້ອນທີ່ຖັກທໍປະສານກັນຢ່າງລະອຽດເຊັ່ນນີ້ ຈາກພະຍານຫຼາຍຄົນ ຜູ້ໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານຂອງຕົນນັບຕັ້ງແຕ່ສະໄໝໂມເຊ ຈົນເຖິງສະໄໝຂອງໂຢຮັນຜູ້ຮັບພຣະນິມິດ?

ຈົ່ງຖອດເກີບຂອງທ່ານອອກ ເພາະວ່າບ່ອນນີ້ເປັນແຜ່ນດິນອັນບໍລິສຸດ.