ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກທີ ຫ້າ

ໃນສິບເຈັດຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳອິດສະຢາ ບົດທີ 40 ຜູ້ຖືກເລືອກຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກກຳນົດຕຳແໜ່ງໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນວ່າຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນອນຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນ ໃນຂະນະທີ່ໂລກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງລ້ວນເຫັນພ້ອມຕ້ອງກັນ ແລະເຫດການຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກທ່ານນຳສະເໜີນັ້ນຍ່ອມສອດຄ່ອງກັບຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆຢູ່ສະເໝີ ເພາະພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ.

ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະສົ່ງມາໃນຍາມທີ່ພຣະອົງບໍ່ປະທັບຢູ່, ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນຖ້ອຍຄຳທຳອິດທີ່ສຸດ ຂອງຂໍ້ທຳອິດທີ່ສຸດ ຂອງຊາວສິບຫົກບົດ ທີ່ປະກອບເປັນຄຳພະຍາກອນຊຸດສຸດທ້າຍຂອງອິຊາຢາ. “ຈົ່ງປອບໂຍນ ຈົ່ງປອບໂຍນ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າກ່າວດັ່ງນີ້.” ຫຼັກເກນແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ເນັ້ນຢ້ຳວ່າ ຊາວສິບຫົກບົດຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຈະຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈໂດຍອ້າງອີງເຖິງການສຳເລັດຜົນອັນສົມບູນແລະຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ.

ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ ໄດ້ຖືກຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄຳຖາມໄດ້ຖືກຖາມຂຶ້ນວ່າ, “ສຽງໃດສາມາດ” “ປຸກໃຫ້ຕື່ນ” ບັນດາຜູ້ທີ່ “ນອນຫຼັບ” ຢູ່? “ສຽງ” ທີ່ປຸກພວກເຂົາໃນ ອິສະຢາ ບົດທີສີ່ສິບ ແມ່ນ “ສຽງ” ທີ່ “ຮ້ອງຂຶ້ນ” ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ.”

ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ກໍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນຕົກປາຍລະດູເຊັ່ນກັນ.

ໜຶ່ງໃນບັນດາສັນຍາລັກຫຼາຍປະການທີ່ພົບເຫັນໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຝົນປາຍ ຄື ສັນຍາລັກທີ່ຖືກຮັບຮູ້ໂດຍການຊ້ຳຄຳຫຼືວະລີ. ການຊ້ຳຄຳ ຫຼື ວະລີ ເປັນສັນຍາລັກຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ຫຼື ຂ່າວສານຝົນປາຍໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການເນັ້ນໂດຍການຊ້ຳຂອງຄຳວ່າ “ຈົ່ງປອບໂຍນ” ກຳນົດໃຫ້ການເປີດຂອງອິດສະຢາ ບົດ 40 ຢູ່ໃນເວລາຄອຍຖ້າ ເມື່ອຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນດ້ວຍສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ ຈະຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກປະກາດ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຄຣິດຊົງສົ່ງພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາ ເພື່ອປຸກຍິງພົມມະຈັນຜູ້ທີ່ກຳລັງນອນຫຼັບ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກແທນວ່າກຳລັງນອນຫຼັບ ແລະໃນຂໍ້ຄວາມຄຳພະຍາກອນບາງຕອນ ແທນວ່ານອນຫຼັບຢູ່ໃນຫຼັບແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ຂໍ້ທຳອິດຂອງອິດສະຢາ ບົດ 40 ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ຖືກຈັດວາງໄວ້ສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ ‘ຫຼັງຈາກ’ ຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເພາະວ່ານັ້ນແມ່ນເວລາທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຖືກສົ່ງມາເພື່ອປຸກບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງນອນຫຼັບ. ສາມວັນເຄິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຖິ່ນກັນດານ ແລະທີ່ນັ້ນແຫຼະທີ່ “ສຽງ” ເລີ່ມ “ຮ້ອງ.”

ພຣະນິມິດ ບົດ 11, ເອເຊກຽນ ບົດ 37, ມັດທາຍ ບົດ 25, ປະຫວັດຂອງພວກ Millerites (ພ້ອມທັງໝຸດໝາຍທາງປະຫວັດສາດອັນດຽວກັນຂອງປະຫວັດ Millerite ທີ່ປາກົດຂຶ້ນໃນທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບ), ປະກອບເຂົ້າກັນເພື່ອບົ່ງຊີ້ “ຂະບວນການສະເພາະ” ໃນການປຸກເຫຼົ່າພົມມະຈັນທີ່ຫຼັບໃຫ້ຕື່ນ. ຂະບວນການນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ພົມມະຈັນໄປຫຼັບໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງ. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງ ໃນທີ່ສຸດຈຶ່ງຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ. ສ່ວນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແມ່ນການພັດທະນາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ. ເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກສະຖາປະນາແລ້ວ, ຈາກນັ້ນມັນກໍຖືກປະກາດຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຈະເຖິງຈຸດສູງສຸດຂອງມັນ ຄື ການພິພາກສາ.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ສຽງ” ໃນພຣະທຳເອຊາຢາ ໄດ້ຖາມວ່າ ຂ່າວສານອັນໃດທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດ. ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳບອກໃນພາສາເຊີງສັນຍາລັກໃຫ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມ. ຂ່າວສານພະຍາກອນຂອງອິດສະລາມບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ເພາະອິດສະລາມເປັນອຳນາດແຫ່ງແກ, ແລະ ແກທັງເຈັດໃນພຣະນິມິດ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອອຳນາດທັງຫຼາຍຜູ້ອອກກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອຳນາດເຫຼົ່ານັ້ນຄື ໂຣມນອກຮີດໃນປີ 321, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງມັງກອນ; ໂຣມສັນຕະປາປາໃນປີ 538, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍ; ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ.

ໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບການລະບຸວ່າ ຂ່າວສານອັນໃດທີ່ “ສຽງ” ຜູ້ໄດ້ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານຈະຕ້ອງປະກາດນັ້ນ, ມີຄໍາສັນຍາວ່າພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ. “ຄໍາສັນຍາແລະຄວາມໝັ້ນໃຈ” ທີ່ວ່າພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວນັ້ນ, ຕັ້ງຢູ່ໃນບ່ອນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນກັບທີ່ໃນ ຮາບາກຸກ ບົດ 2 ຂໍ້ 3 ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: “ເພາະນິມິດນັ້ນຍັງຄອຍເວລາທີ່ກໍານົດໄວ້, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດມັນຈະເວົ້າ ແລະຈະບໍ່ມຸສາ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ, ກໍຈົ່ງຄອຍມັນ; ເພາະມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ.” ຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມຈະບໍ່ເຄີຍລົ້ມເຫຼວ; ມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງ ອິຊາຢາ ບົດ 40 ກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ຄອຍນິມິດນັ້ນໃນ ຮາບາກຸກ.

“ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ, ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດໝາຍສຳຄັນສາມປະການ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ. ໃນປະຫວັດສາດເຊີງສັນຍະລັກນັ້ນ, ມີຈຸດໝາຍສຳຄັນສາມປະການ, ແຍກອອກຈາກກັນໂດຍສອງຊ່ວງເວລາ. ຄວາມຜິດຫວັງເລີ່ມຕົ້ນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານຳໄປສູ່ຂ່າວສານທີ່ຖືກແກ້ໄຂໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລະຄຳພະຍາກອນຂອງການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ. ຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງການຮ້ອງໃນຕອນທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທີສອງ, ອັນຖືກສະແດງເປັນການພິພາກສາ. ຂັ້ນຕອນທັງສາມນັ້ນ, ທີ່ແຍກອອກຈາກກັນໂດຍສອງຊ່ວງເວລາ, ເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ Omega, ດັ່ງທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນຄຳພາສາເຮັບເຣີວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 37, ເອເຊກຽນ ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ “ສຽງ” ໃນ ເອຊາຢາ 40. ສຽງໃນ ເອຊາຢາ 40 ຖາມວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງປະກາດຫຍັງ?” ຈາກນັ້ນ “ສຽງ” ໃນ ເອເຊກຽນ 37, ຂໍ້ 7, ໄດ້ “ພະຍາກອນຕາມທີ່” ຕົນ “ໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງ.”

ຄໍາພະຍາກອນຄັ້ງທໍາອິດຂອງເອເຊກຽນໄດ້ນໍາກະດູກແລະເນື້ອໜັງໃຫ້ມາປະກອບເຂົ້າກັນ, ແຕ່ພວກມັນຍັງບໍ່ມີຊີວິດ. “ດັ່ງນັ້ນ,” ເອເຊກຽນ “ໄດ້ພະຍາກອນຕາມທີ່” ຕົນ “ໄດ້ຖືກບັນຊາ” ເປັນຄັ້ງທີສອງ. ຄໍາພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງໄດ້ນໍາຮ່າງກາຍເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ມີຊີວິດ. ຄໍາພະຍາກອນທັງສອງນີ້ຖືກເປັນແບບໂດຍການສ້າງອາດາມ.

ຂະບວນການສອງຂັ້ນຕອນໃນການນຳເອົາກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃຫ້ກັບມີຊີວິດນັ້ນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການຊົງສ້າງອາດາມ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນຢ້ຳວ່າ ພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ກໍແມ່ນລິດເດດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງດ້ວຍ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ “ປັ້ນ” ອາດາມ ແລະຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທຳອິດຂອງເອເຊກຽນໄດ້ນຳໃຫ້ກະດູກແລະຮ່າງກາຍມາປະກອບເຂົ້າກັນ, ແລ້ວຈາກນັ້ນພຣະເຈົ້າ “ຊົງພົ່ນລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດເຂົ້າໃນຮູດັງຂອງເຂົາ; ແລະມະນຸດກໍເປັນຈິດວິນຍານທີ່ມີຊີວິດ.”

ຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງຂອງເອເຊກຽນໄດ້ຖືກກ່າວໄປ “ເຖິງລົມ,” ບໍ່ແມ່ນເຖິງກະດູກ, ເພາະທ່ານໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ “ກ່າວກັບລົມ” ວ່າ, “ຈົ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່, ໂອ ລົມຫາຍໃຈ, ແລະຈົ່ງຫາຍໃຈໃສ່ຄົນທີ່ຖືກຂ້າເຫຼົ່ານີ້ ເພື່ອພວກເຂົາຈະມີຊີວິດ.” ຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງຂອງເອເຊກຽນ, ຊຶ່ງນຳໃຫ້ຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວມີຊີວິດຂຶ້ນເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໄດ້ຖືກກ່າວໄປ, ບໍ່ແມ່ນເຖິງຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວ, ແຕ່ເຖິງລົມ. ມັນເປັນຄຳບັນຊາແກ່ລົມໃຫ້ຫາຍໃຈໃສ່ຮ່າງກາຍເຫຼົ່ານັ້ນ. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຄຳວ່າ “ລົມຫາຍໃຈ” ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນໃນການຊົງສ້າງອາດາມ, ແລະທີ່ນັ້ນມັນຖືກນິຍາມວ່າເປັນລົມແຫ່ງຊີວິດ; ແລະສິ່ງທີ່ນຳຊີວິດເຂົ້າສູ່ຮ່າງກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວນັ້ນ ມາຈາກລົມທັງສີ່.

ຄຳຖາມສອງປະການໃນທີ່ນີ້ຄື ພວກເຮົາຈະນອນຫຼັບຫຼືບໍ່, ແລະ ພວກເຮົາຈະຕາຍຫຼືບໍ່? …ເປັນສອງຄຳສັບສຳລັບສະພາບພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ທີ່ກຳລັງຖືກຍັບຢັ້ງໂດຍທູດສະຫວັນນັ້ນ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ລົມຫາຍໃຈຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຄົນຕາຍ ແລະເຮັດໃຫ້ເຂົາລຸກຂຶ້ນແລະມີຊີວິດ. ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ ແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງມ້າແຫ່ງຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງອິດສະລາມ. ຂ່າວສານເລື່ອງລົມທັງສີ່ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງການປະທັບຕາ. ຂ່າວສານເລື່ອງການປະທັບຕາໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 7, ຂໍ້ 1 ຫາ 3, ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ລົມທັງສີ່ຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ ຈົນກວ່າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກປະທັບຕາ.

ຄຳພະຍາກອນຄັ້ງທີສອງຂອງເອເຊກຽນໄດ້ຖືກມຸ່ງໄປຫາລົມ, ແລະຊີວິດທີ່ລົມໄດ້ນຳມາສູ່ບັນດາຮ່າງກາຍນັ້ນ ມາຈາກຂ່າວສານຂອງລົມທັງສີ່. ໃນຂໍ້ທີ່ແປດເຖິງສິບ ໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 37 ຄຳທີ່ປາກົດວ່າເປັນ “ລົມ” ຫຼື “ລົມຫາຍໃຈ” ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີດຽວກັນໃນທຸກຄັ້ງທີ່ປາກົດ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເປົ່າລົມແຫ່ງຊີວິດເຂົ້າໃນອາດາມ, ແລະໃນເອເຊກຽນ ລົມແຫ່ງຊີວິດນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງມາຈາກລົມທັງສີ່. ຂ່າວສານນັ້ນນຳພາລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າມາສູ່ບັນດາຮ່າງກາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາຮວບຮວມກັນໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ໂດຍຂ່າວສານທຳອິດ. ຂ່າວສານຂອງລົມທັງສີ່ ຄືຂ່າວສານເລື່ອງອິດສະລາມທີ່ນຳການພິພາກສາມາເຫນືອສະຫະລັດອາເມລິກາ ເນື່ອງດ້ວຍກົດໝາຍວັນອາທິດ. ນີ້ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

ປະຫວັດທີ່ຖືກປົກປິດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ເມື່ອຜູ້ພະຍາກອນສອງຄົນຖືກຂ້າໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເວລາແຫ່ງການຖ່ວງຊ້າກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ເອເຊກຽນຢູ່ໃນບັນດາຄົນຕາຍ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຖາມເອເຊກຽນວ່າ ພະຍານທັງສອງຜູ້ທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນນັ້ນ ຈະມີຊີວິດໄດ້ຫຼືບໍ່.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ເມື່ອເອເຊກຽນໄດ້ປະກາດຄຳພະຍາກອນຂໍ້ທຳອິດໃນສອງຂໍ້ນັ້ນ, ຂໍ້ຄວາມມີພຽງແຕ່ວ່າ, “ໂອ ກະດູກແຫ້ງທັງຫຼາຍເອີຍ, ຈົ່ງຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ໂຢຮັນ, ໃນພຣະນິມິດ, ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ, “ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ກໍເປັນສຸກ.” ເອເຊກຽນເປັນພາບແທນຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ຊຶ່ງເປັນສຸກ, ເປັນດັ່ງຜູ້ທີ່ຟັງຄຳສັ່ງຂອງເອເຊກຽນໃຫ້ຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະພຣະຄຳຂອງພຣະອົງຄືຄວາມຈິງ. ໃນບົດທີສອງຂອງເອເຊກຽນ, ປະສົບການຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ເມື່ອສົບຂອງຜູ້ຕາຍໄດ້ຍິນພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ. ພຣະຜູ້ປອບໂຍນນັ້ນເອງທີ່ທໍາໃຫ້ພວກເຂົາຢືນຂຶ້ນເທິງຕີນຂອງຕົນ.

ການລຸກຂຶ້ນຢືນຂອງຄົນຕາຍແມ່ນຂັ້ນຕອນທີໜຶ່ງ ໃນກະບວນການສອງຂັ້ນຕອນ ທີ່ຍົກພວກເຂົາຂຶ້ນຈາກຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ກາຍເປັນທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຢືນໃນບົດທີສິບເອັດ, “ຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ” ກໍເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ທີ່ເຫັນພວກເຂົາ.

ຂ່າວສານ “Midnight Cry” ໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການ Millerite ແມ່ນສ່ວນທີສອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແຍກຕົວຂອງພວກ Millerites ອອກຈາກບັນດາຄຣິດຕະຈັກທີ່ໃນເວລານັ້ນຖືກລະບຸວ່າເປັນບັນດາລູກສາວຂອງບາບີໂລນ, ແລະບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາເພື່ອມາຢືນຢູ່ກັບພວກ Millerites. “ກາຍ” ຫຼືຄະນະໜຶ່ງຂອງຜູ້ເຊື່ອໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍຂ່າວສານນັ້ນ, ແລ້ວຂັ້ນຕອນທີສອງກໍຄືຂ່າວສານ “Midnight Cry” ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາຮ່ວມ ແລະເພີ່ມພະລັງໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານທີສອງ. ແລ້ວພວກ Millerites ກໍກາຍເປັນກອງທັບອັນເກີດອຳນາດທີ່ໄດ້ນຳຂ່າວສານນັ້ນໄປທົ່ວແຜ່ນດິນດັ່ງດັ່ງຄື້ນນ້ຳຖ້ວມ. ຂະບວນການສອງຂັ້ນນັ້ນແມ່ນສອງສຽງໃນ Revelation ບົດ 18, ແລະເປັນຂະບວນການອັນດຽວກັນກັບການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃນ Ezekiel, ຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນໃນ Revelation ບົດ 11.

ໝາຍຫຼັກປະການທໍາອິດໃນປະຫວັດອັນຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຄື ຄວາມຜິດຫວັງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຖືກພັນລະນາເປັນສາມມື້ເຄິ່ງ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຖິ່ນກັນດານ. ເມື່ອຄົບສີ່ສິບປີແຫ່ງການພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ ໂຢຊວຍໄດ້ນໍາກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນພຣະສັນຍາ. ເມື່ອຄົບສາມມື້ເຄິ່ງ ເອເຊກຽນຖືກນໍາໄປຍັງຫຸບເຂົາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ບັນຊາບັນດາຊາກສົບໃຫ້ “ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.” ເອເຊກຽນເປັນ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ຄໍາບັນຊາໃຫ້ຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ນໍາໃຫ້ອະໄວຍະສ່ວນຕ່າງໆຂອງຮ່າງກາຍມາຮວມເຂົ້າກັນ ແຕ່ພວກມັນຍັງບໍ່ມີຊີວິດເທື່ອ ພວກມັນຍັງບໍ່ເປັນກອງທັບເທື່ອ ພວກມັນຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກປະທັບຕາເທື່ອ. “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດທີສອງ ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາເຖິງ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະລຸກຢືນຂຶ້ນ ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາ ພາຍຫຼັງສາມມື້ເຄິ່ງນັບແຕ່ພວກເຂົາຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ.

ເມື່ອຢືນຂຶ້ນແລ້ວ ບັນດາຮ່າງກາຍ “ທີ່ຍັງບໍ່ມີຊີວິດ” ຈະໄດ້ຮັບຄຳພະຍາກອນເປັນຄັ້ງທີສອງ. “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ໃນເອຊາຢາ ຖາມວ່າ ຄຳພະຍາກອນອັນໃດທີ່ຕົນຈະຕ້ອງຮ້ອງປະກາດ? “ຂ່າວສານ” ທີ່ທັງເອເຊກຽນ ແລະ “ສຽງ” ໃນເອຊາຢາ ບົດທີສີ່ສິບ ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ນຳສະເໜີນັ້ນ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງອິສລາມ. ເມື່ອຄຳພະຍາກອນນັ້ນຖືກປະກາດ “ອາດາມ” ກໍມີຊີວິດຂຶ້ນມາເປັນກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພະຍານສອງຄົນທີ່ມີຊີວິດ ປະກາດຂ່າວສານເລື່ອງການພິພາກສາຂອງອິສລາມເໜືອສະຫະລັດ ເນື່ອງດ້ວຍການຜ່ານກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ການພິພາກສາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນໝຸດໝາຍທີສາມຂອງປະຫວັດສາດອັນຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງສາຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ເມື່ອສິ່ງນັ້ນສຳເລັດລົງ ກອງທັບນັ້ນຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍເຖິງສະຫວັນ ແລະຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່.

ທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນນັ້ນ ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຜູ້ກຳລັງບິນຢູ່ກາງຟ້າສະຫວັນ ເຕືອນມະນຸດຊາດບໍ່ໃຫ້ຮັບເອົາເຄรື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ກອງທັບອັນຊົງພະລັງນັ້ນ ຍັງຄົງປະກາດຂ່າວສານນັ້ນແກ່ໂລກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າມີຄາເອນຈະລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.