ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກເຈັດ

ໃນບົດທີສິບເອັດຂອງພຣະນິມິດ, ພະຍານທັງສອງຖືກຍົກຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງໝາຍໃນ “ຊົ່ວໂມງດຽວກັນ” ທີ່ “ສ່ວນສິບຂອງເມືອງ” ພັງທະລາຍລົງ. ໃນຊົ່ວໂມງນັ້ນ “ວິບັດຄັ້ງທີສອງໄດ້ຜ່ານໄປ; ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງ, ວິບັດຄັ້ງທີສາມກຳລັງມາຢ່າງໄວ.” ອິດສະລາມແມ່ນແກທີເຈັດ ແລະ ວິບັດຄັ້ງທີສາມ ທີ່ມາໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ພະຍານທັງສອງໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນໃນເມກ, ຊຶ່ງໃນຄວາມໝາຍແບບຄໍາພະຍາກອນແທນກຸ່ມທູດສະຫວັນກຸ່ມໜຶ່ງ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ອ້າງໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນບົດຄວາມເຫຼົ່ານີ້ ແລະດັ່ງທີ່ພົບໄດ້ໃນ Habakkuk’s Tables, ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ເມື່ອຂໍ້ຄວາມແຕ່ລະຂໍ້ ຊຶ່ງແທນໂດຍທູດອົງທີໜຶ່ງ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດແບບຄໍາພະຍາກອນ, ພວກມັນຖືກພັນລະນາເປັນທູດອົງດຽວ, ແຕ່ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ນັ້ນ ຖືກແທນໂດຍທູດຫຼາຍອົງ. ພະຍານທັງສອງຖືກຍົກຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະກາດຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ໂດຍກອງທັບແຫ່ງທູດສະຫວັນ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກນໍາຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນ “ໃນເມກ.”

ໃນ​ຊົ່ວ​ໂມງ​ແຫ່ງ​ແຜ່ນດິນໄຫວ, ຊຶ່ງ​ທຳລາຍ​ເມືອງ​ໄປ​ໜຶ່ງ​ສ່ວນ​ສິບ, ຜູ້​ຊາຍ​ເຈັດ​ພັນ​ຄົນ​ຖືກ​ຂ້າ. ແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ​ຄື​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ​ໃນ​ສະຫະລັດ. ໃນ​ຄຳ​ພະຍາກອນ “ເມືອງ” ໝາຍເຖິງ​ອານາຈັກ, ແລະ​ສະຫະລັດ​ແມ່ນ​ໜຶ່ງ​ສ່ວນ​ສິບ​ຂອງ​ອານາຈັກ​ແຫ່ງ​ກະສັດ​ສິບ​ອົງ​ໃນ​ພຣະນິມິດ 17. ສະຫະລັດ​ຖືກ​ໂຄ່ນລົ້ມ​ໃນ​ແຜ່ນດິນໄຫວ​ແຫ່ງ​ກົດໝາຍ​ວັນ​ອາທິດ ແລະ​ຢຸດ​ເປັນ​ອານາຈັກ​ທີ​ຫົກ​ໃນ​ຄຳ​ພະຍາກອນ​ພຣະຄຳພີ, ແລ້ວ​ຈຶ່ງ​ກ້າວ​ຂ້າມ​ໄປ​ເປັນ​ກະສັດ​ເອກ​ແຫ່ງ​ກະສັດ​ສິບ​ອົງ, ຄື​ອານາຈັກ​ທີ​ເຈັດ​ໃນ​ຄຳ​ພະຍາກອນ​ພຣະຄຳພີ, ຜູ້​ຊຶ່ງ​ຈະ​ເຫັນພ້ອມ​ກັນ​ມອບ​ອານາຈັກ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ​ແກ່​ລະບົບ​ສັນຕະປາປາ, ຜູ້​ຊຶ່ງ​ເປັນ​ອົງ​ທີ​ແປດ ຊຶ່ງ​ອອກ​ມາ​ຈາກ​ທັງ​ເຈັດ.

ກະສັດສິບອົງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ “ເຫັນດີ” ທີ່ຈະ “ມອບອານາຈັກ” ຂອງພວກເຂົາທົ່ວໂລກ “ໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ.” ພວກເຂົາມີ “ໃຈດຽວກັນ,” ດັ່ງທີ່ພວກເຂົາ “ພ້ອມໃຈກັນປຶກສາກັນ,” ໃນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ ບົດ 83. ອາຫັບເປັນກະສັດຂອງສິບເຜົ່າ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທຳຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍແຫ່ງການຫລິ້ນຊູ້ກັບຍິງແພດແຫ່ງເມືອງໄທໂຣ ໃນ ເອຊາຢາ ບົດ 23. ຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງອາຫັບແລະເຢເຊເບນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍຂອງເຮໂຣດແລະເຮໂຣດີອາດ ໃນເວລາຂອງເອລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ. ເຮໂຣດເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກໂຣມັນ, ຊຶ່ງໃນ ດານີເອນ ບົດ 7, ອານາຈັກໂຣມັນປະກອບດ້ວຍເຂົາສິບເຂົາ. ເຂົາສິບເຂົານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍອານາຈັກສິບເຜົ່າຂອງອາຫັບ, ແລະທັງສອງຕ່າງເປັນພະຍານແກ່ກະສັດສິບອົງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ. ເນື່ອງຈາກອາຫັບແລະເຮໂຣດເປັນຕົວແທນຂອງລັດໃນຄວາມສຳພັນອັນຜິດກົດໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ບົດບາດຂອງພວກເຂົາຄືການດຳເນີນໃຫ້ເກີດການຂົ່ມເຫງຜູ້ນອກຮີດ ເພື່ອຍິງແພດແຫ່ງເມືອງໄທໂຣ, ຜູ້ຮ້ອງເພງຂອງນາງໃນຕອນທ້າຍຂອງເຈັດສິບປີແຫ່ງສັນຍາລັກ.

ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກກໍຢຸດການປົກຄອງໃນຐານະອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ເພາະມັນຫາກໄດ້ກະທຳການຜິດປະເວນີກັບ Jezebel ແລ້ວ ແລະຈາກນັ້ນກໍຂຶ້ນຮັບການນຳພາຂອງສະຫະປະຊາຊາດ. ແລ້ວມັນກໍບັງຄັບໂລກທັງໝົດໃຫ້ຈັດຕັ້ງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໃນລະດັບທົ່ວໂລກ ດັ່ງທີ່ກ່ອນໜ້ານັ້ນພວກເຂົາໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວໃນປະເທດຂອງຕົນ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ອາຫັບ, ເຮໂຣດ, ກະສັດສິບອົງຂອງອານາຈັກໂຣມັນ ແລະ ກະສັດສິບອົງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ເປັນຕົວແທນຂອງມັງກອນທີ່ອອກໄປເຮັດສົງຄາມກັບພວກວິສຸດ, ເພາະວ່າຜູ້ເປັນຊູ້ຮັກຂອງເຢເຊເບນນັ້ນເປັນຜູ້ທີ່ລົງມືຂົ່ມເຫັງບັນດາຜູ້ທີ່ເຢເຊເບນຈັດຊັ້ນໃຫ້ເປັນພວກນອກຮີດສະເໝີ.

ໃນເຫດການແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ມີມະນຸດ “ເຈັດພັນ” ຄົນທີ່ຖືກ “ສັງຫານ.” ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41 ກ່າວວ່າ “ຫຼາຍຄົນຖືກລົ້ມລົງ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກລົ້ມລົງເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງ ແມ່ນຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາວດິເກຍ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຕຽມພ້ອມສໍາລັບວິກິດການ. ຈໍານວນ “ເຈັດພັນ” ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັດກັບເອລີຢາ ໃນຍາມວິກິດທີ່ພູເຂົາກາເມນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ວ່າມີ “ເຈັດພັນໃນອິສຣາເອນ” ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຄຸກເຂົ່າລົງກາບໄຫວ້ພຣະບາອານ. ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ກ່າວຄໍາເຫັນເຖິງເລື່ອງນີ້.

ຄໍາວ່າ “ເຈັດພັນ” ເປັນຕົວແທນຂອງພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍລິບົດທີ່ພວກເຂົາຖືກລະບຸໃນເຊີງສັນຍາລັກນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາມາພິຈາລະນາດ້ວຍ. ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຖືກທໍາລາຍລົ້ມລົງໃນເຫດແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງຊາວແອັດເວັນຕິສວັນທີເຈັດທີ່ບໍ່ຊື່ສັດ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ນັ້ນແລະໃນເວລານັ້ນ ຖືກນໍາໄປເປັນຊະເລີຍໂດຍບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານສະໄໝໃໝ່. ໃນປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນຂອງອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນ, ເມື່ອບາບີໂລນເຮັດໃຫ້ເຢຣູຊາເລັມພິນາດເປົ່າຫວ່າງເປັນຄັ້ງທີສອງໃນສາມຄັ້ງ, ມີພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຈໍານວນ “ເຈັດພັນ” ຄົນ ເປັນຊາຍ “ຜູ້ກ້າຫານ” “ແຫ່ງແຜ່ນດິນ” ຖືກນໍາໄປເປັນຊະເລີຍ.

ເມື່ອບັນດາຜູ້ມີອຳນາດແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງໃນແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, “ວິບັດຄັ້ງທີສາມກໍມາຢ່າງໄວ. ແລະທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດໄດ້ເປົ່າແກ.” ວິບັດຄັ້ງທີສາມນັ້ນຄືສຽງແກທີເຈັດ ຊຶ່ງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດເປົ່າ. ໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ຂອງ “ແຜ່ນດິນໄຫວ” ແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ—ອິດສະລາມໂຈມຕີ!

ໜຶ່ງໃນລັກສະນະສຳຄັນຫຼັກຂອງອິສລາມໃນວິບັດຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງທີສອງ ຄື ຂໍ້ເທັດຈິງທາງປະຫວັດສາດທີ່ວ່າ ວິທີການສົງຄາມຂອງພວກເຂົາແຕກຕ່າງຈາກຍຸດທະວິທີການຮົບທີ່ໃຊ້ກັນໂດຍທົ່ວໄປໃນປະຫວັດສາດ ໃນຊ່ວງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸບົດບາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງຕົນ. ວິທີການຮົບຂອງພວກເຂົາຄືການໂຈມຕີຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ. ຄຳວ່າ “assassin” ມີຮາກມາຈາກແນວປະຕິບັດຂອງນັກຮົບອິສລາມໃນຊ່ວງເວລານັ້ນຂອງປະຫວັດສາດ. ການໂຈມຕີຂອງພວກເຂົາເປັນເໝືອນກັບນັກບິນ Kamikaze ຂອງຍີ່ປຸ່ນໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ. ນັກຮົບອິສລາມຄາດໝາຍວ່າຕົນຈະຕາຍເມື່ອພວກເຂົາລອບສັງຫານເປົ້າໝາຍຂອງຕົນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ແນວປະຕິບັດທີ່ພົບໄດ້ທົ່ວໄປສຳລັບນັກຮົບແມ່ນການຕຽມພ້ອມສຳລັບຄວາມຕາຍ ໂດຍເຮັດໃຫ້ຕົນເອງມຶນເມົາດ້ວຍ hashish ກ່ອນການໂຈມຕີ ເພື່ອຊ່ວຍລົດຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍ. ເມື່ອພວກເຂົາຈູ່ໂຈມເຫຍື່ອຂອງຕົນ ມັນເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ, ແລະການພຶງພາ hashish ຂອງພວກເຂົາເພື່ອໃຫ້ໄດ້ສະພາບຈິດໃຈຕາມທີ່ປາຖະໜາ ຮ່ວມກັບການໂຈມຕີຢ່າງລັບໆ ໄດ້ກາຍເປັນຮາກຖານທາງນິລຸກສາດຂອງຄຳວ່າ “assassin,” ເນື່ອງຈາກຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງມັນກັບຄຳວ່າ hashish.

ວິບັດທີສາມ ແລະ ແກທີເຈັດ “ຈະມາໂດຍໄວ.”

ເຊັ່ນດຽວກັນ, ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ “ຢ່າງກະທັນຫັນ.” ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳນິຍາມເຖິງ “ຄວາມກະທັນຫັນ” ຂອງການສະເດັດມາຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໂດຍຊີ້ວ່າການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງເປັນ “ສິ່ງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ການ “ສະເດັດມາ” ທັງສີ່ປະການທີ່ໄດ້ສຳເລັດຜົນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ລ້ວນແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ ແລະ ເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ.

ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກຢ່າງຕົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນ; ດັ່ງນັ້ນ “ການສະເດັດມາ” ທັງສີ່ປະການ ທີ່ໄດ້ສຳເລັດໄປແລ້ວໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ຈະຕ້ອງສຳເລັດອີກຄັ້ງໜຶ່ງຢ່າງຕົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນ ໃນເວລາແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນການໃຫ້ຄຳອະທິບາຍເຖິງຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີ, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເພີ່ມເຂົ້າໃນພະຍານຫຼັກຖານທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມກະທັນຫັນ ແລະ ຄວາມບໍ່ຄາດຄິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອັນເປັນການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ.

ໃນເຫດການແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະຢຸດເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ. ພວກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຈຳນວນເຈັດພັນຄົນໃນບັນດາອາດເວັນຕິດລາວດີເກຍ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບວິກິດການ, ຈະສະແດງອຸປະນິໄສທີ່ຕຽມພ້ອມສຳລັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ແລ້ວອິດສະລາມຈະມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ, ເພາະວ່າ “ວິບັດທີສາມມາໄວ” ເມື່ອ “ທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ” ເປົ່າສຽງ!

ຈາກນັ້ນ “ການສະເດັດມາ” ທັງສີ່ຄັ້ງ ທີ່ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກໍຖືກກ່າວຊ້ຳອີກ. ການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດໄດ້ບົ່ງຊີ້ການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນ ດານີເອນ 8:14. ມັນໄດ້ຢືນຢັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຜູ້ປະກາດວ່າ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ການສຳເລັດນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາມີກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະເປັນ “ຊົ່ວໂມງ” ເມື່ອອິດສະລາມນຳ “ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງ” ມາເຫນືອສະຫະລັດອາເມລິກາ ເນື່ອງຈາກການປະກາດໃຊ້ກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນມາລາກີ ບົດທີສາມ ໄດ້ມາຢ່າງກະທັນຫັນເຖິງພຣະວິຫານທີ່ພຣະອົງໄດ້ຍົກຂຶ້ນໃນສີ່ສິບຫົກປີ ຈາກ 1798 ຫາ 1844 ເພື່ອເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບ “ຄົນເລວີ” ແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ໃນເຫດແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະມາຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຂອງຄົນຕາຍທີ່ໄດ້ຄືນຊີວິດ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບ “ຄົນເລວີ” ແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ໃນເຫດການແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດເສດັດມາຫາພຣະບິດາເພື່ອຮັບອານາຈັກ ໃນການສຳເລັດຕາມດານີເອນ ບົດ 7 ຂໍ້ 13 ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເພາະວ່າໃນ “ຊົ່ວໂມງ” ແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວນັ້ນ ມີ “ສຽງຕ່າງໆໃນສະຫວັນ” ຜູ້ປະກາດວ່າ “ອານາຈັກທັງຫລາຍຂອງໂລກນີ້ ໄດ້ກາຍເປັນອານາຈັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ແລະຂອງພຣະຄຣິດຂອງພຣະອົງ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງຄອບຄອງຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ແລະພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ທັງສີ່ສິບສອງ... ເຊິ່ງນັ່ງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າເທິງທີ່ນັ່ງຂອງຕົນ ໄດ້ກົ້ມໜ້າລົງ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ ກ່າວວ່າ ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດທານຸພາບທັງສິ້ນ ຜູ້ຊົງເປັນຢູ່ ແລະຜູ້ເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະຜູ້ທີ່ຈະເສດັດມາ ພວກຂ້າພຣະອົງຂໍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ; ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງຮັບພຣະອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງໄວ້ ແລະໄດ້ຊົງຄອບຄອງແລ້ວ.”

ໃນໂມງແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ, ເມື່ອການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເຖິງ, ແລະພະຍານທັງສອງຜູ້ທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນມາຈາກຖະໜົນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຖືກຂ້ານັ້ນ ລຸກຂຶ້ນຢືນ. ແລ້ວຈາກນັ້ນ, ດັ່ງກອງທັບອັນເຂັ້ມແຂງ, ພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຈຳນວນເຈັດພັນຄົນແຫ່ງຊາວລາໂອດີເຊຍນ ແອັດເວັນຕິສ ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ. ເຂົ້າສາລີອັນສະຫຼາດໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກຂ້າວລວງອັນໂງ່ເຂລາໃນທີ່ນັ້ນແລະໃນເວລານັ້ນເອງ. ຈາກນັ້ນພຣະຄຣິດຈຶ່ງຮັບອານາຈັກຂອງພຣະອົງ ແລະ ແກທີເຈັດກໍດັງຂຶ້ນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ, ຊຶ່ງມາເຖິງຢ່າງກະທັນຫັນແລະບໍ່ຄາດຄິດ, ແລະແລ້ວ “ບັນດາປະຊາຊາດ” ກໍ “ໂກດເຄືອງ, ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງກໍມາເຖິງ.”

ການເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນແມ່ນບົດບາດທາງພະຍາກອນຂອງອິສລາມ, ແລະມັນເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີໂດຍຖ້ອຍຄຳວ່າ, “ພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.” ລະຫວ່າງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງ, ບ່ອນທີ່ພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສຳແດງອອກໃນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ—ຄວາມວິບັດຄັ້ງທີສາມ, ສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ; ແກຄັ້ງທີເຈັດ, ສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ; ແລະການເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ, ສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ; ເປັນພະຍານເຊີງສັນຍາລັກສາມປະການວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ແມ່ນການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງການມາເຖິງຂອງອິສລາມໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂະບວນການມິນເລີໄລຕ໌ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ຂ່າວສານ “ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ” ເປັນການແກ້ໄຂການພະຍາກອນທີ່ລົ້ມເຫຼວ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄລຕ໌ ມັນເປັນຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງເຫດການທີ່ຖືກພະຍາກອນວ່າຈະເກີດຂຶ້ນ. ໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄລຕ໌ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ຝ່າຍຟີລາເດນເຟຍໄດ້ນຳສະເໜີການພະຍາກອນທີ່ລົ້ມເຫຼວຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ທົງຍັບຍັ້ງຄວາມຜິດພາດໃນແຜນພູມ 1843 ໄວ້.

ໃນຂະບວນການລາວໂອດິເຊຍໃນຕອນທ້າຍຂອງ Future for America, ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງມາປົກຄຸມຄວາມຜິດພາດນັ້ນເລີຍ. ເປັນມືຂອງມະນຸດທີ່ປົກຄຸມຄວາມຈິງວ່າ ເວລາບໍ່ຄວນຖືກນໍາໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປໃນການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນ. ມືຂອງມະນຸດເປັນຕົວແທນຂອງກິດຈະການຂອງມະນຸດ.

ໃນຂະບວນການຊ່ວງສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຄວາມຜິດພາດໃນການນຳໃຊ້ເວລາແມ່ນບາບ, ເພາະວ່າການນຳໃຊ້ເວລາພະຍາກອນບໍ່ຄວນຖືກນຳໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ. ການນຳໃຊ້ເວລາຢ່າງຜິດບາບນັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍໂມເຊ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ຂລິບຫນັງລູກຊາຍຂອງຕົນ, ແລະຍັງຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍອຸດຊາ ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໃສ່ໃຈຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ວ່າມີແຕ່ພວກປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດຈັບຕ້ອງຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້. ບໍ່ແມ່ນນ້ຳພຣະໄທຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃຫ້ການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍອັນເປັນບາບທັງສອງຢ່າງນັ້ນຖືກກະທຳໂດຍປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ບາບມີຄຳນິຍາມພຽງຢ່າງດຽວ ແລະນັ້ນຄືການລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດ. ໂມເຊໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເລື່ອງການຂລິບຫນັງ, ອຸດຊາໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເລື່ອງພຣະວິຫານ, ແລະຂະບວນການນີ້ໄດ້ລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຂະບວນການແອດເວັນທ໌ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດກໍໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງຄວາມຈິງຝ່າຍພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງນາງ ຊິບໂພຣາໄດ້ກະທຳພິທີຕັດໜັງຫຸ້ມປາຍອະວັຍວະເພດໃຫ້ແກ່ບຸດຂອງພວກເຂົາດ້ວຍຕົນເອງໃນທັນທີ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກັບໃຈທີ່ຜູ້ທັງຫຼາຍຜູ້ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງໃນຂະບວນການນີ້ຈະຕ້ອງສຳແດງອອກໃນທັນທີ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເພີກເສີຍອັນເປັນບາບ ທີ່ຍອມໃຫ້ການນຳໃຊ້ເວລາຖືກເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບຂ່າວສານ. ດາວິດກໍສຳແດງການກັບໃຈຢ່າງຮຸນແຮງເຊັ່ນດຽວກັນ ສຳລັບການກະທຳຂອງອຸດຊາ. ສຳລັບຂະບວນການນີ້ຈະໂຕ້ຖຽງວ່າ ການນຳໃຊ້ເວລາໃນການຄາດພະຍາກອນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ນັ້ນ ໃນບາງລັກສະນະແມ່ນຖືກຕ້ອງ ຫຼືວ່າໃນບາງທາງນັ້ນເປັນນ້ຳພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍເທົ່າກັບໂຕ້ຖຽງວ່າ ໂມເຊແລະຊິບໂພຣາບໍ່ຈຳເປັນຢ່າງແທ້ຈິງທີ່ຈະຮັກສາພຣະບັນຊາອັນແຈ້ງຊັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະວ່າພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຊົງໃສ່ພຣະໄທຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ອຸດຊາໄດ້ແຕະຫີບພັນທະສັນຍາຫຼືບໍ່. ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເປັນການຄາດພະຍາກອນທີ່ຜິດ ແລະສ່ວນປະກອບທີ່ຜິດນັ້ນ ຄືສ່ວນປະກອບເລື່ອງເວລາ.

ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກພິຈາລະນາຕໍ່ໄປອີກໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.