The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Eight

Volgens de inspiratie geldt, waar het de inspiratie betreft, dat „elk feit zijn betekenis heeft” en „elk beginsel zijn betekenis heeft.”

Feit is dat de Hebreeuwse uitdrukking „ereb boqer” achtmaal in de Bijbel voorkomt. Zij wordt steeds vertaald met „avond en morgen”, met uitzondering van Daniël 8:14, waar zij is weergegeven als „dagen”. Volgens de inspiratie is vers veertien het „fundament en de centrale pijler van het Adventgeloof”.

Het feit is derhalve dat de „dagen” in het vers de achtste keer vormen dat die Hebreeuwse uitdrukking van de zeven tijden wordt gebruikt. En het bijbelse verschijnsel van Gods profetische leiding van de vertalers van de King James-versie verbond opzettelijk het bijbelse raadsel van de achtste die van de zeven is met het vers dat een van de twee visioenen in hoofdstuk acht vertegenwoordigt. Eén woord dat in hoofdstuk acht als „visioen” is vertaald, is het Hebreeuwse woord „chazon”, en het andere is „mareh”. „Mareh” betekent verschijning, en het „mareh”-visioen is het visioen van Christus’ verschijning in Gods profetische Woord. Het „mareh”-visioen van Daniël 8:14 duidt aan dat Christus op 22 oktober 1844 moest verschijnen en plotseling tot Zijn tempel komen. Al deze waarheden zijn feiten, en zij hebben betrekking op het vers dat de centrale pijler is, en de centrale pijler is geen leerstelling of profetie die op 22 oktober 1844 werd vervuld; het feit is dat het vers Christus is, de centrale pijler.

Wij worden thans beproefd met betrekking tot de vraag of wij de tempel zullen binnengaan en daarna onze zonden belijden en de zegen van Zijn rechtvaardiging verkrijgen. Deze laatste oproep om de tempel binnen te gaan is omringd door hindernissen om onze persoonlijke toegang te verhinderen, maar indien wij nu aarzelen, zullen wij „alleen worden achtergelaten in de stille verschrikking van de nacht.” Maar dit is niet mijn enige punt.

Opzettelijke nadruk werd gelegd op dit allerbelangrijkste vers door het onderscheid van het woord „dagen” op te nemen, dat het profetische raadsel met zich meebrengt dat acht uit de zeven is, hetgeen een van de wielen is in de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend. In de periode van de verzegeling zullen zowel de protestantse hoorn als de Republikeinse hoorn van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie beide het raadsel vervullen dat de achtste uit de zeven is. Van de acht presidenten sinds de tijd van het einde in 1989 werd Trump de zesde koning van het zesde koninkrijk, en nadat hij zijn tweede ambtstermijn won, werd hij de achtste die uit de zeven is. In het handelen van de Verenigde Staten door het Edict van Milaan van 313 te herhalen, zal de Laodiceense beweging van de honderd vierenveertigduizend de Filadelfische beweging van de honderd vierenveertigduizend worden. De verzegelingstijd eindigt bij de zondagswet, waar de dodelijke wond van het pausdom wordt genezen, en zij aldus het raadsel van Openbaring zeventien vervult als de achtste die uit de zeven is. Eén feit, weergegeven in één Hebreeuwse uitdrukking, als één Engels woord, brengt het vers dat de opening van het oordeel aanduidt in het vers dat het einde van het oordeel aanduidt in de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend.

Elk feit heeft zijn plaats, en er is slechts één uitdrukking waarin in het Nieuwe Testament een numerieke constructie van een ‘getal’ maal een ander ‘getal’ voorkomt, en slechts twee in het Oude Testament. De alfa van de ‘numerieke constructie’ staat in Genesis.

De omega-‘numerieke constructie’ staat in Matteüs.

Deze passages vormen de eerste en de laatste keer in de Bijbel dat een getal wordt aangeduid als te moeten worden vermenigvuldigd met een ander getal. Er zijn vele getallen, maar de alfa van Genesis en de omega van Mattheüs bezitten dezelfde numerieke constructie, en zij maken gebruik van dezelfde twee getallen: ‘zeven’ en ‘zeventig’.

Tussen de alfa en de omega; de middelste, en enige andere plaats waar deze numerieke constructie voorkomt, is in Leviticus vijfentwintig. Daar zijn de twee getallen niet ‘zeven’ en ‘zeventig’, maar ‘zeven maal zeven jaar’.

De middelste numerieke constructie maakt opnieuw gebruik van het getal ‘zeven’, maar niet van het getal ‘zeventig’. De passage waarin zij zich bevindt, bevat een zegen voor gehoorzaamheid en ook een vloek voor ongehoorzaamheid. De zegeningen van de vrijlating van slaven en het herstel van land worden tegenover de vloek van zeven tijden gesteld, die viermaal wordt genoemd in hoofdstuk zesentwintig van Leviticus. De zegen omvatte de voorziening van de Heer gedurende de jaren waarin het land rustte, en een dubbele zegen in het Jubeljaar, en de vervloeking van hoofdstuk zesentwintig is de tegenhanger daarvan in de verbondswaarschuwing van deze twee hoofdstukken.

De middelste numerieke constructie verschijnt in Leviticus 25:8 (‘zeven maal zeven jaren’). Zij wordt onmiddellijk verbonden met het viervoudige oordeel van ‘zeven maal’ in Leviticus 26. Zo vertegenwoordigt de middelste numerieke constructie zowel een zegen als een vloek, en vormt zij een verdubbeld getuigenis in het boek Leviticus. De numerieke constructie van hetzij de zegen, hetzij de vloek van het Jubeljaar is geplaatst tussen het oordeel van Lamech en Jezus’ aanduiding van de grens van de genadetijd. Deze drie tezamen duiden een proeftijdsgrens aan, die, wanneer zij ten einde loopt, één klasse zal openbaren die gezegend is en één klasse die vervloekt is. De alfa en omega, die de boodschappen van de eerste en de derde engel vertegenwoordigen, duiden vierhonderdnegentig aan als het symbool van de genadetijd. Wanneer dit wordt verbonden met de vloek of zegen van het Jubeljaar, worden de feiten van gewicht naarmate wij de studie naderen van Ezechiël hoofdstuk één vers één, dat Ezechiël plaatst in het dertigste jaar van de zeventiende Jubelcyclus.

Die jubelcyclus eindigde op 22 oktober 573 v.Chr. en was niet alleen een voorafbeelding van 22 oktober 1844, maar ook van de spoedig komende zondagswet. Wij bevinden ons nu in 2026, het zevenenveertigste jaar van de zeventigste jubelcyclus. Deze jubelcyclus is voorafgebeeld door de ‘zeventiende’ jubelcyclus, waarin Ezechiël in het dertigste jaar stond. Hij stond in de tempel en vertegenwoordigde de honderdvierendertigduizend die door het geloof zijn binnengegaan in het Allerheiligste aan het einde van het oordeel, zoals de getrouwen deden na 22 oktober 1844. Het ‘feit’ mis te lopen van waar Ezechiël zich bevindt in de profetische geschiedenis in hoofdstuk één en vers één, betekent uw ‘oriëntatie’ te verliezen.

Na het aanschouwen van de heerlijkheid van de Heere, geopenbaard bij de rivier de Kebar, wordt Ezechiël vernederd tot in het stof, evenals Daniël, Jesaja en Johannes. Vervolgens bevatten al deze vier voorbeelden elementen van de zalving van hen die de boodschap moeten brengen aan een kerk die niet zal zien noch horen.

Er zijn zes dateringen in het boek Ezechiël die betrekking hebben op Jeruzalem. Eerder hebben wij de eerste en de laatste datering behandeld, te vinden in hoofdstuk één, vers één en twee, en vervolgens in hoofdstuk veertig, vers één. Ik heb de tweede datering, te vinden in hoofdstuk acht, vers één, behandeld, maar alleen in haar symbolische voorstelling, zonder haar te situeren in verband met het beleg en de verwoesting van Jeruzalem, en het gehele boek draait om die as. Jeruzalem werd verwoest aan het einde van 586/585 v.Chr. En in Ezechiël 33:21 komt een vluchteling aan met het bericht van de val van Jeruzalem.

In het twaalfde jaar werd de stad getroffen, en Ezechiël is dan vrij om uit eigen beweging te spreken. Het visioen van Ezechiël hoofdstuk acht was in het zesde jaar, dus ongeveer zes jaar voordat de stad getroffen werd.

Het volgende jaar, dat het zevende jaar was, zochten de oudsten Ezechiël op om de HEERE te raadplegen.

Toen, in het negende jaar, begon de belegering van anderhalf jaar.

Elk van deze data vertegenwoordigt specifieke wegmarkeringen van de laatste dagen, want Paulus zegt dat het oude Israël een voorbeeld is voor hen die leven aan het einde van de wereld.

Alle zes data die betrekking hebben op Jeruzalem vallen tussen de eerste datum in hoofdstuk één, vers één, en de laatste datum die in hoofdstuk veertig, vers één, wordt aangetroffen. Die twee data markeren het vijfde jaar van hoofdstuk één, dat 592 v.Chr. was, en het vijfentwintigste jaar van hoofdstuk veertig, dat 573 v.Chr. was. Op het niveau van regel op regel heeft Ezechiël een lijn voor Egypte, waarin de verwijzing naar Tyrus is inbegrepen, en een lijn voor Jeruzalem. De lijn van Egypte heeft zeven rechtstreekse wegmarkeringen (wanneer Tyrus wordt meegerekend), en Jeruzalem heeft er zes. Bij deze twee lijnen komen de lijn van Josia en de zeventiende Jubelcyclus. Toch wordt de lijn die zonder een rechtstreekse datum wordt voorgesteld, aangetroffen in hoofdstuk vier, en de lijn van hoofdstuk vier bezit verscheidene van de raderen die Ezechiël zag toen hij in het Allerheiligste keek. Zij is bovendien beladen met verscheidene symbolische waarheden.

Het getal vierhonderddertig vertegenwoordigt het eeuwige verbond, en in hoofdstuk vier wordt Ezechiël door de Heere gebruikt als een levende gelijkenis, een gelijkenis die het getal vierhonderddertig omvat.

Het beleg van Jeruzalem, zoals door Ezechiël uitgebeeld, is een „teken”, evenals het beleg tegen Jeruzalem dat door Cestius werd gebracht in het jaar 66. In haar commentaar op Jezus’ aanduiding van de verwoesting van Jeruzalem deelt Zuster White ons mee dat de „rechtstreekse” vervulling van de verwoesting van Jeruzalem in de laatste dagen plaatsvindt. Het teken van de verwoesting door de twee getuigen, vertegenwoordigd door Nebukadnezar en Cestius, maakt duidelijk dat het teken van het beleg het teken is van de naderende zondagswet.

Binnen de passage die wij beschouwen, zien wij ook de omega-bijbelse verwijzing naar de voornaamste regel van profetische uitleg van William Miller in de funderende beweging van de boodschappen van de eerste en de tweede engel. De alfa van het dag-voor-een-jaarbeginsel was eveneens een omega-symbool, want de alfa van het dag-voor-een-jaarbeginsel werd uiteengezet in het boek Numeri als de tiende en laatste beproeving, waarin Israël faalde, en waardoor zij de dood over zichzelf brachten in de woestijn gedurende de veertig jaren van omzwerving in de woestijn.

De profetische implicaties dat het dag-voor-een-jaar-principe wordt geïdentificeerd in de laatste opstand van het tienstapsbeproevingsproces dat begint bij de doortocht door de Rode Zee, en dat hetzelfde principe opnieuw wordt verkondigd wanneer Jeruzalem belegerd en verwoest zal worden, moeten worden begrepen en toegepast op de passage die wij beschouwen, evenals de betekenis dat het „beleg” het „teken” is.

De historische lijn die wordt samengebracht wanneer het „beleg” van Jeruzalem als het teken wordt gebruikt, moet worden onderkend, want zij wordt als het ware een „as”, en metaforisch gezien zijn aan het teken van het beleg vele spaken verbonden. Het teken van het beleg is wellicht het belangrijkste gedeelte in Ezechiël, en het teken stelt de Leeuw uit de stam van Juda in staat volmaaktheid voort te brengen uit wat Ezechiël aanvankelijk als verwarring toescheen. Het „teken” van het beleg, het jaar-voor-een-dag-principe en de profetische lijnen die door het beleg worden samengebracht, moeten worden beschouwd in de context dat vierhonderddertig het eeuwigdurend verbond vertegenwoordigt.

De Heer trad met Abraham in een verbond in een proces van drie stappen, en de eerste van die drie stappen omvatte de profetie dat Abrahams nakomelingen vierhonderd jaar als gevangenen in Egypte zouden verblijven. In de tweede stap werd Abraham de rite van de besnijdenis gegeven, en de derde stap was het offer van Izak op de berg Moria. Vierhonderd jaar werd aangeduid in de alfa van de drie stappen die de Heer nam bij het doen opstaan van en het aangaan van een verbond met een uitverkoren volk. Dat uitverkoren verbondsvolk werd van God gescheiden bij de steniging van Stefanus in het jaar 34, en daarna duidde Paulus, de uitverkoren apostel voor de heidenen, die vierhonderd jaar aan als—vierhonderddertig jaar.

Het getal dat het verbond vertegenwoordigt, is vierhonderddertig, maar de twee getuigen van Abram en Saul, van wie beider namen respectievelijk in Abraham en Paulus werden veranderd, duiden op twee onderscheiden perioden die samen het gehele getal van vierhonderddertig vormen. Wanneer God de naam van een ziel verandert, is dat een symbool van een verbondsverhouding tussen die ziel en God. De vierhonderddertig jaar zijn daarom een som die voortgebracht wordt door de optelling van twee onderscheiden getallen, zoals bij Abrahams vierhonderd en Paulus’ toevoeging van dertig. Ezechiël lag driehonderdnegentig dagen op zijn linkerzijde en vervolgens veertig dagen op zijn rechterzijde; daarmee worden twee getallen aangeduid waarvan de som in totaal vierhonderddertig is.

In Genesis hoofdstuk elf duidt het doodsverbond dat onmiddellijk na de zondvloed door de opstand van Nimrod tot stand werd gebracht, het onderscheid tussen twee verbonden aan. De elementen van de toren van Babel getuigen van een satanisch red-uzelf-verbondsvolk dat geoordeeld en verstrooid moest worden. In hetzelfde hoofdstuk wordt de geslachtslijn van de Hebreeën ingeleid met de geboorte van Eber, waarmee het begin wordt gemarkeerd van een uitverkoren volk dat het levensverbond moest vertegenwoordigen, in tegenstelling tot Nimrods doodsverbond.

In het tiende hoofdstuk van Genesis worden Eber en Peleg voor het eerst genoemd.

Peleg betekent verdeling of splitsing, en in de dagen van Peleg wordt de scheiding van twee klassen van verbondsvolk gemarkeerd door de geschiedenis van de toren van Babel en Nimrods opstand. Eber leefde vierhonderd vierenzestig jaar, maar nadat Peleg (verdeling) geboren was, leefde hij vierhonderd dertig jaar. Elk feit heeft zijn betekenis, en vierhonderd dertig is het getal dat Paulus toekent aan de verbondsprofetie van Abraham. Hoewel het getal vierhonderd dertig verbonden is met Ebers leven na de geboorte van Peleg, worden de eerste vierendertig jaren van zijn leven weergegeven als „vier en dertig jaar”, wat uiteraard vierendertig jaar is; maar in de enkele uitdrukking van die vierendertig jaren leest men „vier” en „dertig” (430). Daarna kwam vierhonderd dertig, vervolgens luidt de eerste aanduiding van Pelegs leven „dertig”.

Eber is de wortel van de naam Hebreeër en dit is de eerste vermelding van de Hebreeën, die het uitverkoren volk van het verbond zouden zijn. Eber betekent overgaan, en typeert aldus het verbondsvolk dat van de aarde overgaat naar de nieuwe aarde, zoals de kinderen van Abraham deden toen zij door de Rode Zee overtrokken naar het Beloofde land. De veertigjarige omzwerving in de woestijn verhinderde dat overgaan, maar aan het einde van de veertig jaar trokken zij over de Jordaan naar het Beloofde Land, en typeerden aldus het uiteindelijke overgaan van Gods volk. Peleg vertegenwoordigt de geschiedenis waarin de scheiding van de mensheid in twee verbondsvolken voor het eerst plaatsvond bij de toren van Nimrod. Het symbool van Nimrods doodsverbond is verwarring, en het symbool van het Hebreeuwse levensverbond zijn de vierhonderddertig jaren van Ebers leven vóór de scheiding die door Peleg wordt voorgesteld. De naam Peleg markeert ook een symbolische numerieke waarheid, want de vierhonderddertig jaren van Eber worden in twee getallen verdeeld, en Peleg vertegenwoordigt een onderscheid tussen de vierhonderd en het getal dertig.

Vierhonderddertig bestaat uit twee delen: de vierhonderd jaren van Abrahams verbond, samen met de bijkomende dertig jaren die door Paulus zijn aangeduid. De toename van kennis die de uiteindelijke opwekking van Gods volk voortbrengt, wordt voorgesteld in Daniël hoofdstuk twaalf, waar het tweedelige symbool van het eeuwige verbond uitdrukkelijk wordt geïdentificeerd, en het wordt uiteengezet in de verzen 9/11.

De laatste ontzegeling die een drievoudig beproevingsproces voortbrengt, weergegeven in vers tien als “gelouterd, wit gemaakt en beproefd”, houdt verband met de twaalfhonderdnegentig jaren. Het pioniersbegrip van het vers is dat de verwijdering van de weerstand van het heidendom in 508 een proces van dertig jaar begon dat leidde tot de oprichting van het pausdom als het vijfde koninkrijk van de Bijbelprofetie in 538, dat vervolgens als het vijfde koninkrijk van de Bijbelprofetie regeerde totdat de twaalfhonderdzestig jaren in 1798 ten einde liepen. De dertig jaren van 508 tot 538 worden door Paulus in 2 Thessalonicenzen ook voorgesteld als eerst een “afval”.

In 2 Thessalonicenzen is het onderwerp de verhouding tussen heidens Rome en pauselijk Rome, respectievelijk het vierde en het vijfde koninkrijk der profetie. Het is in dit hoofdstuk van Thessalonicenzen dat William Miller ontdekte dat het „dagelijkse” in het boek Daniël het heidense Rome voorstelde, en Miller ontdekte verder dat het „dagelijkse” in Daniël altijd werd voorgesteld in samenhang met de gruwel of de overtreding der verwoesting. De gruwel en de overtreding der verwoesting in het boek Daniël stellen voor wat Johannes in het boek Openbaring respectievelijk aanduidt als het beeld van het beest en het merkteken van het beest.

William Miller baseerde de meeste, zo niet al zijn profetische toepassingen op zijn identificatie van twee verwoestende machten, voorgesteld als het „dagelijkse” (het heidense Rome), en de tweede verwoestende macht, die op twee manieren wordt uitgedrukt: als de overtreding der verwoesting (de combinatie van kerk en staat), in de Openbaring—als het beeld van het beest (de pauselijke profetische structuur), en de gruwel der verwoesting (de aanbidding van de zon), in de Openbaring—als het merkteken van het beest. Het begrip dat Miller ontleende aan Paulus’ uiteenzetting in 2 Thessalonicenzen was een primair fundamenteel inzicht van Miller, die het symbool is van de grondslagen van het adventisme. Paulus stelt dat zij die de waarheid, voorgesteld in hoofdstuk twee van 2 Thessalonicenzen, niet liefhebben, degenen zijn die een krachtige dwaling ontvangen.

In Daniëls drie verzen (Daniël 12:9–11) kan het symbolische begrip in de laatste dagen de toepassing van tijd niet omvatten, want sinds 22 oktober 1844 is de toepassing van profetische tijd niet langer geldig. De verzen 9/11 vertegenwoordigen twee onderscheiden perioden van dertig jaar en twaalfhonderdzestig jaar. De getallen veertig en twaalfhonderdzestig zijn beide symbolen van een profetische woestijn en zijn profetisch onderling uitwisselbaar. Daarom kan twaalfhonderdzestig worden verstaan als veertig, en veertig is de tiende van vierhonderd. De verzen 9/11 symboliseren het getal van het eeuwige verbond, zoals vertegenwoordigd door vierhonderd (Abraham) in verbinding met dertig (Paulus). De ‘woestijn’, vertegenwoordigd door ‘twaalfhonderdzestig’, stemt overeen met een ‘woestijn’ van ‘veertig’, en vier is een tiende van vierhonderd. Dertig is dertig. Vierhonderddertig ontstaat door het getal vierhonderd op te tellen bij het getal dertig, wat in Ezechiël hoofdstuk vier wordt weergegeven als driehonderdnegentig opgeteld bij het getal veertig.

De 9/11-verzen in hoofdstuk twaalf vertegenwoordigen het midden van drie profetische perioden in het hoofdstuk, en zij zijn een symbool van het eeuwige verbond dat in de laatste dagen wordt ontzegeld. De ontzegeling van de betekenis van vierhonderddertig in de laatste dagen wordt teweeggebracht in hoofdstuk vier van Ezechiël.

De Leeuw uit de stam van Juda is thans bezig de laatste waarschuwingsboodschap te ontzegelen voor hen die door het geloof met Ezechiël, Johannes, Daniël en Jesaja het Heilige der heiligen zijn binnengegaan. Die waarheid wordt geopend in samenhang met de verheffing van hen die niet alleen worden voorgesteld als de verdrevenen van Israël, maar ook als het vaandel van de honderdvierenvierenveertigduizend. Die waarheid wordt geplaatst binnen de context van het verbond dat wordt voorgesteld door Abrahams vierhonderd jaren, in samenhang met het verbond dat wordt voorgesteld door Paulus’ dertig jaren. Die waarheid wordt uiteengezet in Daniël twaalf, de verzen 9–11, die het midden vertegenwoordigen van drie symbolische perioden, welke door de Millerieten juist werden begrepen. De middelste 9/11-waarheid die in Daniël twaalf wordt ontzegeld, wordt voorgesteld in Ezechiëls driehonderdnegentig dagen en veertig dagen. Die dagen worden voor Ezechiël geopend in het dertigste jaar van de zeventiende Jubelcyclus, en Ezechiël vertegenwoordigt als priester het priesterschap van de honderdvierenvierenveertigduizend, die zich bevinden in de middelste beproeving van drie beproevingen.

Ezechiël wordt binnen de tempeltoets gemarkeerd op de „vijfde dag” van de „vierde maand”, hetgeen in de Milleritische geschiedenis precies het midden („halverwege”) aanduidde van de zevende-maanden die begonnen bij de eerste teleurstelling op 19 april 1844 en eindigden op 22 oktober van datzelfde jaar.

21 juli 1844 viel midden in de zeven heilige maanden, en op die datum bevond Samuel Snow zich in de Boston Tabernacle, waar hij zijn boodschap van de Middernachtsroep bracht. Daar verkondigde hij, voor het eerst in een openbare voordracht, „in de eigen woorden van de Schrift: ‘Zie, de Bruidegom komt!’” Wij staan nu symbolisch met Ezechiël in de Boston Tabernacle, kort voordat het verheffen van de boodschappers van de middernachtsroep uitgaat als een vloedgolf. Het profetische proces van het opheffen van de banier wordt voorgesteld in de profetische lijn van de islam in Openbaring hoofdstuk negen. Ezechiël hoofdstuk vier verschaft de tweede getuige en de afsluiting van die profetie van driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen, en dat doet hij in hoofdstuk vier.

Wij zullen deze dingen in het volgende artikel voortzetten.