ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਨਵੇਂ

ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਇਹ ਪਛਾਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਇਹ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਿਛੋਕੜ ਵਜੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਯੁੱਧਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਹਰਬੰਦ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੁਆਰਾ ਵਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਅਰਥਾਤ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ)। ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ 1849 ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਕੰਬਣ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ 1848 ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ-ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤਟ ਉੱਤੇ ਜਵਾਰ-ਭਾਟੇ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਛਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਆੰਦੋਲਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਮਸੀਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਗਧਾ ਸੀ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਰੀ ਸੁਨੇਹਾਬੰਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਵੱਲੋਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਸਲਾਮ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ “ਗਧੇ” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ “ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ” ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ, ਯਹੂਦਾ ਵਜੋਂ, “ਅੰਗੂਰ ਦੀ ਬੇਲ” ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਬੇਲ” ਨੂੰ “ਗਧੇ ਦੇ ਬੱਚੇ” ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ “ਵਸਤ੍ਰ” “ਦਾਖਰਸ” ਵਿੱਚ ਧੋਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ “ਅੰਗੂਰਾਂ ਦਾ ਲਹੂ” ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਗੇਤਸੇਮਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਹੂ ਵਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਲਹੂ ਵਰਗਾ ਪਸੀਨਾ ਵਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਗੇਤਸੇਮਨੇ ਦਾ ਅਰਥ “ਜੈਤੂਨਾਂ ਦਾ ਘਾਣ” ਹੈ। ਗੇਤਸੇਮਨੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਲੀਬ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੀਮਤੀ ਲਹੂ ਵਗਾਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।

ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਦਾ ਮਸੀਹ ਦਾ ਕੰਮ ਦੋ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ” ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ “ਭੇੜਾਂ” ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। “ਹੋਰ ਭੇੜਾਂ” ਉਸ ਦਾ ਝੁੰਡ ਹਨ ਜੋ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਤਦ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉੱਚਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇੜਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਉਹ ਰੇਖਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਤੇਰਾਂ ਤੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਗਤਿ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੀ ਉਸ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਪਦ ਚਾਲੀ-ਇੱਕ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੀ ਰੇਖਾ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

“ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਨਿਕਾਲੇ ਹੋਏ” ਉਹ ਲੜੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ” ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ “ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ-ਘਰ” ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜਿਵੇਂ ਯੂਹੰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੁਰਨਾ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ “ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ “ਵੱਡੀ ਭੀੜ” ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਏ ਹੋਇਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਯਹੂਦੀ ਹਨ।

ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੀ ਰੇਖਾ ਉਸ ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕਵਾਦ ਦੀ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਮਿਕ ਇਕਾਈਆਂ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੱਖਮ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਅਜਗਰ, ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਨਾਮਮਾਤਰ ਕਲੀਸਿਆ” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਅਤੇ “ਨਾਮਮਾਤਰ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੇ, ਵੱਖਰੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਲਾਗੂਕਰਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣਗੇ। ਤਥਾਪਿ, ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਵਧੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਬੋਲਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਨਾਮਮਾਤਰ ਕਲੀਸਿਆ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗੀ। “ਨਾਮਮਾਤਰ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਹੀ ਵਿੱਚ।”

ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਥਿਤ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ 1844 ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਤਿਵਾਦ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਹ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸੱਬਤ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਸਹੀ ਦਿਨ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ। ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ “ਪ੍ਰਤਿਵਾਦ” ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ—ਅਤੇ ਇਹੀ “ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ—ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਮਨ ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਆਪਣੇ ਉਸ ਅਧਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।

“ਨਾਮਮਾਤਰ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ” ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਚੇਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਕਰਾਰ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ। ਨਾਮਮਾਤਰ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ “ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ” ਨਾਲ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ “ਇੱਕ ਅਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕ” ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਅਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ “ਸੱਬਤ ਦੇ ਕਾਰਨ” ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ “ਖੰਡਨ” ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੱਬਤ ਦਾ ਸੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸੱਬਤ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੱਬਤ-ਸੱਚ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹੀ ਸਿੱਧਾਂਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ 1863 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚ ਸੀ ਜੋ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਖੋਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮਮਾਤਰ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਬਤ-ਸੱਚ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਹਨ।

ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ, ਜੋ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਅਤੇ ਸਮਿਰਨਾ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧੋਖਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਹੂਦਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯਹੂਦਾ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਕਰਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਧੋਖੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋਇਆ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਪਦ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਲੀਬ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸੋਲਵੇਂ ਪਦ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਕਤਾਲੀਵੇਂ ਪਦ ਦਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਵੀ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਧੋਖੇ ਦਾ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਮ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧੋਖਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਿਛੋਕੜ ਨੂੰ ਦਸਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ “ਉਸ ਦਿਨ” ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ “ਉਹ ਦਿਨ” ਦਸਵੇਂ ਪਦ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਥਾ-ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਸੰਕੇਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਪਛਾਣਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਉਹ ਦਿਨ” ਕਦੋਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ।

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸ ਪਦ ਦੇ “ਅਧਰਮੀ ਹੁਕਮ” ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦੀ ਹੈ:

ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਸੰਕਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਲਿਆਵੇ।

“ਸਿਓਨ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਦਾ ਕੰਮ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,” ਉਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ, ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਂਦਾ ਹੈ “ਜੋ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ” ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਲਈ “ਟਾਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹਨ।” ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਤਿਆਗੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ “ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਕੋਨੇ” ਅੱਠ ਭੂਗੋਲਿਕ ਖੇਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਠ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਇਕੱਠ, ਜੋ ਝੰਡਾ ਹੋਣੇ ਸਨ, ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

“ਅਫਰਾਇਮ” ਵੱਲੋਂ “ਯਹੂਦਾਹ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰਨ” ਅਤੇ “ਯਹੂਦਾਹ” ਵੱਲੋਂ “ਅਫਰਾਇਮ ਨੂੰ ਨਾ ਖਿਝਾਉਣ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਏਕਤਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਯਹੂਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭਾ, ਜਾਂ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ, ਜਾਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ, ਜਾਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ “ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਜਦੋਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਤੋਬਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਸਕਦੇ ਸਨ।

18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਹੂਦਾ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਲੱਖ ਹੋਣਗੇ, ਤੌਭੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਇਕ ਤਿਹਰੇ ਸੰਘ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਤਿਹਰੇ ਸੰਘ ਦੀ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਹ ਵਰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨਾਮਮਾਤਰ ਕਲੀਸਿਆ ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਮਮਾਤਰ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਯਹੂਦਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਵਿੱਚ ਅਜਗਰ ਹਨ। 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਹੋਸ਼ੂਅ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮਿਸਰ ਅਜਗਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਬਗਾਵਤ-ਕਰਤੱਬ ਉਸ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਫਿਲਾਡੈਲਫੀਆਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਉੱਤੇ ਆਈ ਅਤੇ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ “ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ।’ ਪੀਲਾਤੁਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ?’ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਕੈਸਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।’” ਪਹਿਲੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ (ਮਿਸਰ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਮੰਨਣਾ ਚੁਣਿਆ।

18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ “ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ” “ਕੱਟੇ ਗਏ,” ਅਤੇ ਇਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਾਚਾ ਦਾ ਦੂਤ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਮੰਦਰ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਛਿਆਲੀਹ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕੱਟੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਸਮਾਜ-ਘਰ, ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਰੋਮ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਏ। ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕੇ।

ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਹ ਝੰਡਾ ਹੋਣ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਭੇੜ ਨੂੰ ਬਾਬੁਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਤਮਿਕ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸਰੀਰ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।