The warning message in the book of Ezekiel is the ‘sign of the siege.’ When the siege began, Ezekiel’s wife died and Ezekiel was commanded not to mourn her death. Her death, accompanied with his lack of mourning her death, symbolized the siege and the approaching destruction of Jerusalem. His actions and her death represent a warning sign, typifying a future warning sign set forth by Jesus, as the “abomination of desolation.”

پیامِ هشدار در کتاب حزقیال، «علامتِ محاصره» است. هنگامی که محاصره آغاز شد، همسرِ حزقیال درگذشت و به حزقیال فرمان داده شد که بر مرگِ او سوگواری نکند. مرگِ او، همراه با سوگواری‌نکردنِ حزقیال بر مرگش، نمادِ محاصره و ویرانیِ قریب‌الوقوعِ اورشلیم بود. اعمالِ او و مرگِ همسرش نشانۀ هشداردهنده‌ای را نمایان می‌سازند که نمونۀ پیشگویانه‌ای از نشانۀ هشداردهندۀ آینده است که عیسی آن را به‌عنوان «مکروهِ ویرانی» مطرح ساخت.

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand). Matthew 24:15.

پس چون مکروهِ ویرانی را که به‌وسیلهٔ دانیال نبی گفته شده است، در مکان مقدّس برپا ببینید، (هر که می‌خوانَد، دریابد). متّی 24:15.

When the Roman standards were placed inside the precincts of the temple, Christians in Jerusalem were to flee the city. The two witnesses of the sign of Jerusalem’s destruction emphasize the seriousness of recognizing the ‘sign’ in advance of the siege, and inspiration further identifies that those two witnesses find their “more direct application” in the latter days. Speaking of Christ’s warning of Jerusalem’s destruction in connection with Ezekiel and John being in a temple vision, Sister White penned:

هنگامی که درفش‌های رومی در محوطه‌های معبد برپا شدند، مسیحیانِ اورشلیم می‌بایست از شهر بگریزند. آن دو شاهدِ نشانهٔ ویرانیِ اورشلیم، بر اهمیتِ تشخیصِ «نشانه» پیش از محاصره تأکید می‌ورزند، و الهام همچنین به‌روشنی معیّن می‌سازد که آن دو شاهد «کاربرد مستقیم‌تر» خود را در ایام آخر می‌یابند. خواهر وایت، در سخن گفتن از هشدارِ مسیح دربارهٔ ویرانیِ اورشلیم در پیوند با حزقیال و یوحنا که در رؤیایی از معبد بودند، چنین نوشت:

“While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

«با آنکه این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم تا اندازه‌ای تحقق یافتند، کاربرد مستقیم‌تر آن‌ها به ایام آخر مربوط است.»

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of.” Testimonies, volume 5, 753.

«ما بر آستانۀ رویدادهایی عظیم و پرهیبت ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دوره‌ای در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همۀ زندگان سرشار از اهمیتی سهمگین خواهد بود. مناقشات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای پدید خواهد آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به وقوع پیوندد، هنوز حتی به خواب و خیال کسی نیز راه نیافته است.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۵۳.

In chapter four, Ezekiel was directed to act out a parable that was emphasizing the ‘sign of the siege.’ Ezekiel acted out a parable five times in his book which his brethren refused to see. Ezekiel spoke five times to his brethren and they refused to hear. His acted parables and messages illustrate a fivefold class of foolish virgins who refuse to receive the increase of ‘knowledge’ associated with his parables and words. Those words and parables were directly connected with the destruction of Jerusalem which has a “more direct application to the last days.”

در باب چهارم، به حزقیال فرمان داده شد که مَثَلی را به‌صورت عملی به نمایش گذارد که بر «علامتِ محاصره» تأکید می‌کرد. حزقیال در کتاب خود پنج بار مَثَلی عملی را به نمایش گذاشت که برادرانش از دیدن آن سر باز زدند. حزقیال پنج بار با برادرانش سخن گفت و آنان از شنیدن امتناع ورزیدند. امثالِ عملی و پیام‌های او طبقه‌ای پنج‌گانه از باکرگانِ جاهل را به تصویر می‌کشند که از پذیرفتن افزایشِ «معرفت» مرتبط با امثال و سخنان او امتناع می‌ورزند. آن سخنان و امثال به‌طور مستقیم با ویرانی اورشلیم مرتبط بودند، که «کاربردی مستقیم‌تر برای ایام آخر» دارد.

Thou also, son of man, take thee a tile, and lay it before thee, and pourtray upon it the city, even Jerusalem: And lay siege against it, and build a fort against it, and cast a mount against it; set the camp also against it, and set battering rams against it round about. Moreover take thou unto thee an iron pan, and set it for a wall of iron between thee and the city: and set thy face against it, and it shall be besieged, and thou shalt lay siege against it. This shall be a sign to the house of Israel.

تو نیز، ای پسر انسان، برای خود خشتی برگیر و آن را پیش روی خود بگذار، و بر آن شهر، یعنی اورشلیم، را نقش کن. و بر ضدّ آن محاصره برپا کن، و بر ضدّ آن برج محاصره بنا نما، و خاکریزی بر ضدّ آن برآور؛ لشکرگاه نیز در برابر آن برپا ساز، و گرداگرد آن قوچ‌های محاصره قرار ده. همچنین برای خود تاوه‌ای آهنین برگیر، و آن را چون دیواری آهنین میان خود و شهر قرار ده؛ و روی خود را بر ضدّ آن بگردان، تا در محاصره افتد، و تو آن را محاصره نمایی. این برای خاندان اسرائیل نشانه‌ای خواهد بود.

Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. And, behold, I will lay bands upon thee, and thou shalt not turn thee from one side to another, till thou hast ended the days of thy siege. Ezekiel 4:1–8.

و تو نیز بر پهلوی چپ خود بخواب، و گناه خاندان اسرائیل را بر آن بگذار؛ به شمار روزهایی که بر آن خواهی خفت، گناه ایشان را بر دوش خواهی کشید. زیرا من سال‌های گناه ایشان را بر حسب شمار روزها بر تو نهاده‌ام، یعنی سیصد و نود روز؛ پس گناه خاندان اسرائیل را بر دوش خواهی کشید. و چون این‌ها را به انجام رساندی، بار دیگر بر پهلوی راست خود بخواب، و گناه خاندان یهودا را چهل روز بر دوش خواهی کشید؛ من هر روز را به جای یک سال برای تو مقرر داشته‌ام. پس روی خود را به سوی محاصرهٔ اورشلیم بگردان، و بازویت برهنه باشد، و بر ضد آن نبوت کن. و اینک من بندها بر تو خواهم نهاد، و تا روزهای محاصره‌ات را به پایان نرسانی، از پهلویی به پهلوی دیگر نخواهی گشت. حزقیال ۴:۱–۸.

Sign

Nishaan

The word “sign” is located nine times in the book of Ezekiel. In chapter four, the siege of Jerusalem is the “sign” to the house of Israel. In chapter twelve, Ezekiel is again a “sign” identifying the siege and destruction of Jerusalem.

لفظ «نشان» در کتاب حزقیال نه بار آمده است. در باب چهارم، محاصرهٔ اورشلیم «نشان»ی برای خاندان اسرائیل است. در باب دوازدهم، حزقیال بار دیگر «نشان»ی است که محاصره و ویرانی اورشلیم را مشخص می‌سازد.

Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Therefore, thou son of man, prepare thee stuff for removing, and remove by day in their sight; and thou shalt remove from thy place to another place in their sight: it may be they will consider, though they be a rebellious house. Then shalt thou bring forth thy stuff by day in their sight, as stuff for removing: and thou shalt go forth at even in their sight, as they that go forth into captivity. Dig thou through the wall in their sight, and carry out thereby. In their sight shalt thou bear it upon thy shoulders, and carry it forth in the twilight: thou shalt cover thy face, that thou see not the ground: for I have set thee for a sign unto the house of Israel. Ezekiel 12:2–6.

ای پسر انسان، تو در میان خاندانِ متمرد ساکنی؛ آنان چشمان دارند تا ببینند، اما نمی‌بینند؛ گوش‌ها دارند تا بشنوند، اما نمی‌شنوند؛ زیرا ایشان خاندانِ متمردند. پس تو، ای پسر انسان، اسبابِ کوچ برای خود مهیا کن و در روز، در برابر چشمان ایشان، کوچ کن؛ و در برابر چشمان ایشان از مکان خود به مکانی دیگر منتقل شو؛ شاید تأمل کنند، هرچند خاندانِ متمردند. آنگاه اسبابِ خود را در روز، در برابر چشمان ایشان، چون اسبابِ کوچ بیرون آور؛ و در شامگاه، در برابر چشمان ایشان، همچون آنان که به اسیری می‌روند، بیرون برو. در برابر چشمان ایشان دیوار را بشکاف و از آن راه بیرون ببر. در برابر چشمان ایشان آن را بر شانهٔ خود حمل کن و در تاریکیِ گرگ‌ومیش بیرون ببر؛ روی خود را بپوشان تا زمین را نبینی؛ زیرا من تو را برای خاندانِ اسرائیل نشانه‌ای قرار داده‌ام. حزقیال ۱۲:۲–۶.

When the rebellious house saw the acted-out parable, they knew not what it meant, so they asked Ezekiel to explain.

چون خاندانِ سرکش آن مَثَلِ عملی را دیدند، معنای آن را ندانستند؛ ازاین‌رو از حزقیال خواستند آن را برای ایشان توضیح دهد.

Son of man, hath not the house of Israel, the rebellious house, said unto thee, What doest thou? Say thou unto them, Thus saith the Lord God; This burden concerneth the prince in Jerusalem, and all the house of Israel that are among them. Say, I am your sign: like as I have done, so shall it be done unto them: they shall remove and go into captivity. Ezekiel 12:9–11.

اے فرزندِ آدم، کیا بنی اسرائیل کے باغی گھرانے نے تجھ سے یہ نہیں کہا: تُو کیا کرتا ہے؟ اُن سے کہہ: یوں فرماتا ہے خداوند خدا: یہ بارِ کلام یروشلیم کے رئیس اور اسرائیل کے تمام گھرانے کے متعلق ہے جو اُن کے درمیان ہیں۔ کہہ: میں تمہارے لیے نشان ہوں؛ جیسا میں نے کیا ہے، ویسا ہی اُن کے ساتھ کیا جائے گا: وہ جلاوطن کیے جائیں گے اور اسیری میں چلے جائیں گے۔ حزقی ایل 12:9–11۔

The siege of Jerusalem is a sign for God’s people in the latter days.

محاصرهٔ اورشلیم نشانه‌ای برای قومِ خدا در ایامِ آخر است.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....

«هر یک از انبیای باستان کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما؛ ازاین‌رو نبوتِ ایشان برای ما نافذ و جاری است. «و این همه بر ایشان به‌جهتِ نمونه‌ها واقع شد، و برای تنبیهِ ما مکتوب گردید که اواخرِ عالم بر ما رسیده است.» ۱ قرنتیان ۱۰:۱۱. «که به ایشان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در این اموری که الحال به شما خبر داده شده است به‌واسطهٔ آنان که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، شما را بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندِ نگریستن در آنها هستند.» ۱ پطرس ۱:۱۲....»

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

«کتاب مقدس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر گرد آورده و به هم پیوسته است. همهٔ رویدادهای عظیم و معاملات خطیرِ تاریخ عهد عتیق، در این ایام آخر، در کلیسا تکرار شده‌اند و می‌شوند.» Selected Messages, book 3, 338, 339.

This Same Day

در همین روز

Ezekiel in the acted parable of the ‘siege and destruction of Jerusalem’ is a sign for God’s people in the latter days.

حزقیال در تمثیلِ عملیِ «محاصره و نابودیِ اورشلیم» برای قومِ خدا در ایامِ آخر نشانه‌ای است.

Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day.

باز، در سال نهم، در ماه دهم، در دهمین روزِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شد که می‌گفت: «ای پسر انسان، نام این روز، همین روز را برای خود بنویس؛ پادشاه بابل در همین روز خود را بر ضد اورشلیم مستقر ساخت.»

And utter a parable unto the rebellious house, and say unto them, Thus saith the Lord God; Set on a pot, set it on, and also pour water into it: Gather the pieces thereof into it, even every good piece, the thigh, and the shoulder; fill it with the choice bones. Take the choice of the flock, and burn also the bones under it, and make it boil well, and let them seethe the bones of it therein. Wherefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city, to the pot whose scum is therein, and whose scum is not gone out of it! bring it out piece by piece; let no lot fall upon it. For her blood is in the midst of her; she set it upon the top of a rock; she poured it not upon the ground, to cover it with dust; That it might cause fury to come up to take vengeance; I have set her blood upon the top of a rock, that it should not be covered.

اور باغی گھرانے سے ایک تمثیل کہہ، اور اُن سے کہہ: خداوند خدا یوں فرماتا ہے: ایک دیگ چڑھا، اُسے چڑھا، اور اُس میں پانی بھی ڈال دے۔ اُس کے ٹکڑے اُس میں جمع کر، یعنی ہر ایک اچھا ٹکڑا، ران اور شانہ؛ اُسے چنیدہ ہڈیوں سے بھر دے۔ ریوڑ میں سے بہترین لے، اور اُس کے نیچے ہڈیاں بھی جلا، اور اُسے خوب جوش دے، اور اُس کی ہڈیوں کو بھی اُس کے اندر خوب پکنے دے۔ پس خداوند خدا یوں فرماتا ہے: خونریز شہر پر افسوس، اُس دیگ پر جس میں اُس کا میل ہے، اور جس کا میل اُس میں سے نکلا نہیں! اُس میں سے ٹکڑا ٹکڑا نکال؛ اُس پر قرعہ نہ ڈالا جائے۔ کیونکہ اُس کا خون اُس کے بیچ میں ہے؛ اُس نے اُسے ایک چٹان کی چوٹی پر رکھا؛ اُس نے اُسے زمین پر نہیں انڈیلا کہ خاک سے ڈھانپ دیا جائے؛ تاکہ قہر بھڑکے اور انتقام لیا جائے؛ میں نے اُس کا خون چٹان کی چوٹی پر رکھ دیا ہے تاکہ وہ ڈھانپا نہ جائے۔

Therefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city! I will even make the pile for fire great. Heap on wood, kindle the fire, consume the flesh, and spice it well, and let the bones be burned. Then set it empty upon the coals thereof, that the brass of it may be hot, and may burn, and that the filthiness of it may be molten in it, that the scum of it may be consumed. She hath wearied herself with lies, and her great scum went not forth out of her: her scum shall be in the fire. In thy filthiness is lewdness: because I have purged thee, and thou wast not purged, thou shalt not be purged from thy filthiness any more, till I have caused my fury to rest upon thee. I the Lord have spoken it: it shall come to pass, and I will do it; I will not go back, neither will I spare, neither will I repent; according to thy ways, and according to thy doings, shall they judge thee, saith the Lord God.

پس خداوند یهوه چنین می‌فرماید: وای بر شهرِ خونریز! من نیز هیزمِ آتش را بسیار خواهم ساخت. هیزم بر هم انبار کن، آتش را بیفروز، گوشت را بپز، آن را نیکو ادویه‌زن، و بگذار استخوان‌ها سوخته شوند. سپس دیگ را تهی بر اخگرهایش بگذار، تا برنجِ آن داغ گردد و بسوزد، و تا نجاستش در آن گداخته شود و کفِ آن نابود گردد. او خود را با دروغ‌ها خسته کرده است، و کفِ بسیارِ او از او بیرون نرفت؛ کفِ او در آتش خواهد بود. در نجاستِ تو فسق است؛ زیرا تو را پاک ساختم، اما پاک نشدی؛ از این پس دیگر از نجاستِ خود پاک نخواهی شد، تا آنگاه که خشمِ خود را بر تو فرونشانم. من، یهوه، این را گفته‌ام: واقع خواهد شد، و من آن را به‌جا خواهم آورد؛ باز نخواهم گشت، و شفقت نخواهم کرد، و پشیمان نخواهم شد؛ بر حسب راه‌هایت و بر وفق کردارهایت بر تو داوری خواهند کرد، می‌فرماید خداوند یهوه.

Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?

و نیز کلام خداوند بر من نازل شد که گفت: «ای پسر انسان، اینک من محبوبِ چشمانت را با ضربه‌ای ناگهانی از تو می‌گیرم؛ اما تو ماتم مگیر و مگری و اشکت فرو نریزد. از ناله کردن خودداری کن؛ برای مردگان سوگواری مکن؛ دستار خود را بر سر خویش ببند و کفش‌هایت را به پا کن و لب‌های خود را مپوشان و نانِ مردم را مخور.» پس بامدادان با قوم سخن گفتم؛ و شامگاهان زنم مرد؛ و بامداد، چنان‌که به من امر شده بود، عمل کردم. و قوم به من گفتند: «آیا ما را خبر نخواهی داد که این کارهایی که می‌کنی برای ما چه معنا دارد؟»

Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another. Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:1–24.

پس من ایشان را پاسخ دادم: کلامِ خداوند بر من نازل شد و گفت: به خاندانِ اسرائیل بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من مَقْدِسِ خود را، فخرِ قوّتِ شما و مطلوبِ چشمانِ شما و آنچه جانِ شما بر آن شفقت می‌ورزد، بی‌حرمت خواهم ساخت؛ و پسران و دخترانِ شما که ایشان را واگذاشته‌اید، به شمشیر خواهند افتاد. و شما همان‌گونه که من کرده‌ام، خواهید کرد: لب‌های خود را نخواهید پوشانید و نانِ مردمان را نخواهید خورد. و عمامه‌های شما بر سرهایتان خواهد بود و کفش‌های شما بر پاهایتان؛ ماتم نخواهید گرفت و نخواهید گریست، بلکه در گناهانِ خویش ذوب خواهید شد و هر یک برای دیگری ناله خواهد کرد. پس حزقیال برای شما نشانه‌ای است؛ مطابقِ همه آنچه او کرده است، شما خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من خداوند یهوه هستم. حزقیال 24:1–24.

Ezekiel is a sign who identifies the beginning siege and the ending destruction of Jerusalem, and thereafter; the captivity of the members of the Laodicean Seventh-day Adventist church.

حزقی‌ئیل نشانه‌ای است که آغازِ محاصره و پایانِ نابودیِ اورشلیم را مشخص می‌سازد، و پس از آن، اسارتِ اعضای کلیسای ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه را.

“When Christ looked down from the crest of Olivet, He saw this state of things existing in every church. The warnings come down to all that are following in the tread of the people of Jerusalem, who had such great light. This people is before us as a warning. By rejecting God’s warnings in this our day, men are repeating the sin of Jerusalem. The Lord sees what the human agent does not see and will not see—the outcome of all the human devising in Battle Creek. He has done all that a God could do. He has flashed light before the eyes of the people, that their sins might not reach the boundary where repentance cannot be felt. But by a long process of departure from just and righteous principles, men have placed themselves where light and truth, justice and mercy, are not discerned. This course has become part of their very nature.” Testimonies, volume 8, 68.

«Երբ Քրիստոսը նայում էր Ձիթենյաց լեռան գագաթից, Նա տեսնում էր այսպիսի վիճակ, որ գոյություն ուներ յուրաքանչյուր եկեղեցում։ Նախազգուշացումները հասնում են բոլոր նրանց, ովքեր ընթանում են Երուսաղեմի ժողովրդի հետքերով, որը ստացել էր այսքան մեծ լույս։ Այս ժողովուրդը մեր առաջ է որպես նախազգուշացում։ Մեր օրերում Աստծո նախազգուշացումները մերժելով՝ մարդիկ կրկնում են Երուսաղեմի մեղքը։ Տերը տեսնում է այն, ինչ մարդկային գործակալը չի տեսնում և չի էլ ուզում տեսնել՝ Բաթլ Քրիքում մարդկային բոլոր հնարամտությունների վերջնական արդյունքը։ Նա արել է ամեն ինչ, ինչ Աստված կարող էր անել։ Նա լույս է շողացրել ժողովրդի աչքերի առաջ, որպեսզի նրանց մեղքերը չհասնեն այն սահմանին, որտեղ ապաշխարությունն այլևս չի կարող զգացվել։ Սակայն արդար և ուղիղ սկզբունքներից հեռանալու երկար ընթացքով մարդիկ իրենց դրել են այնպիսի վիճակի մեջ, որտեղ լույսն ու ճշմարտությունը, արդարությունն ու ողորմությունը չեն զանազանվում։ Այս ընթացքը դարձել է նրանց իսկ բնության մի մասը»։ Վկայություններ, հատոր 8, էջ 68։

Two Witnesses of Alpha and Omega

دو شاهدِ الفا و امیگا

Ezekiel had been supernaturally made dumb, and he was informed when Jerusalem fell, he would again be able to speak, and that he would then be a ‘sign.’ Ezekiel’s lack of mourning his wife’s death marked the alpha sign at the beginning of the siege, and Ezekiel’s mouth being opened when Jerusalem fell was the omega sign. The siege unto the destruction is marked by a sign in the beginning and ending. Within the same illustration, a second witness to an alpha and omega sign is represented as the death of the “desire of Ezekiel’s eyes” as the alpha and the death of the people’s “desire of eyes” is the omega sign of the period. The period of one and a half years bears two witnesses of an alpha and an omega. The death of Ezekiel’s wife represented the captivity and trampling down of the host, and the omega death of Jerusalem represented the trampling down of the sanctuary.

حزقی‌ئیل به‌گونه‌ای مافوق‌طبیعی لال گردانیده شده بود، و به او اعلام شد که چون اورشلیم سقوط کند، بار دیگر قادر به سخن گفتن خواهد شد، و آنگاه «علامت» خواهد بود. سوگواری نکردنِ حزقی‌ئیل بر مرگِ همسرش، علامتِ آلفا را در آغازِ محاصره مشخص ساخت، و گشوده شدنِ دهانِ حزقی‌ئیل هنگامی که اورشلیم سقوط کرد، علامتِ اُمگا بود. محاصره تا هنگامِ ویرانی، با علامتی در آغاز و پایان مشخص شده است. در همان تمثیل، شاهدِ دومی بر علامتِ آلفا و اُمگا چنین نمایانده شده است که مرگِ «آرزوی چشمانِ حزقی‌ئیل» آلفا، و مرگِ «آرزوی چشمانِ» قوم، علامتِ اُمگای آن دوره است. دورهٔ یک سال و نیم، دو شاهد بر آلفا و اُمگا در خود دارد. مرگِ همسرِ حزقی‌ئیل نمایانگرِ اسارت و پایمال شدنِ لشکر بود، و مرگِ اُمگاییِ اورشلیم نمایانگرِ پایمال شدنِ قدس بود.

Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:24–27.

پس حزقی‌ئیل برای شما نشانه‌ای خواهد بود؛ مطابق هر آنچه او انجام داده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. و تو، ای پسر انسان، آیا در آن روز که قوت ایشان، شادیِ جلالشان، آرزوی چشمانشان، و آنچه دل خود را بر آن نهاده‌اند، یعنی پسران و دخترانشان، از ایشان بگیرم، چنین نخواهد بود که در همان روز آن که رهایی یافته است نزد تو آید تا آن را به گوشهایت بشنواند؟ در آن روز دهان تو بر آن که رهایی یافته است گشوده خواهد شد، و سخن خواهی گفت و دیگر لال نخواهی بود؛ و برای ایشان نشانه‌ای خواهی بود، و خواهند دانست که من یهوه هستم. حزقی‌ئیل 24‏:24–27.

Six Deaths

شش مرگ

The death of Ezekiel’s wife marks the beginning of the siege and the death of Jerusalem, who is prophetically Christ’s bride, and illustrates the soon-coming Sunday law, which is preceded by a period represented by the siege. The period of the siege and the destruction are two distinct, though directly connected waymarks. The siege is a period of time, and the destruction is a point in time. The destruction is the Sunday law that is preceded by the period of the formation of the image of the beast. The period of the image of the beast concludes with the mark of the beast. When Jesus identified the sign of the destruction of Jerusalem in Matthew twenty-four, He also referenced the days of Noah.

مرگِ همسرِ حزقیال آغازِ محاصره و مرگِ اورشلیم را نشان می‌دهد؛ اورشلیمی که از نظر نبوی، عروسِ مسیح است، و این امر قانونِ یکشنبه‌ای را که به‌زودی خواهد آمد و پیش از آن دوره‌ای قرار دارد که با محاصره نمایانده شده است، به تصویر می‌کشد. دورهٔ محاصره و ویرانی، دو نشانهٔ متمایز، هرچند مستقیماً مرتبط، هستند. محاصره یک دورهٔ زمانی است، و ویرانی یک نقطه در زمان. ویرانی همان قانونِ یکشنبه است که پیش از آن دورهٔ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش قرار دارد. دورهٔ تصویرِ وحش با نشانِ وحش به پایان می‌رسد. هنگامی که عیسی در متی بیست‌وچهار نشانهٔ ویرانیِ اورشلیم را مشخص کرد، همچنین به ایامِ نوح نیز اشاره نمود.

But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Matthew 24:37–39.

لیکن جیسے نوح کے دن تھے، ویسا ہی ابنِ آدم کا آنا بھی ہوگا۔ کیونکہ جس طرح طوفان سے پہلے کے دنوں میں لوگ کھاتے پیتے، بیاہ کرتے اور بیاہ دیے جاتے تھے، اُس دن تک کہ نوح کشتی میں داخل ہوا، اور اُنہیں خبر نہ ہوئی یہاں تک کہ طوفان آ پہنچا اور اُن سب کو بہا لے گیا؛ اسی طرح ابنِ آدم کا آنا بھی ہوگا۔ متی 24:37–39۔

In the days of Noah, the door of probation was closed, thus typifying the soon-coming Sunday law, that is also typified by the door closing on October 22, 1844. The period from the Exeter camp meeting of August 12–17 in 1844, represents a prophetic period that leads to a closed door.

در ایام نوح، درِ مهلت بسته شد، و بدین‌سان مظهری از قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی بود؛ همان‌گونه که بسته شدن در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نیز مظهری از آن است. دوره‌ای که از گردهمایی اردوییِ اکستر در ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴ آغاز می‌شود، نمایانگر یک دورهٔ نبوی است که به درِ بسته منتهی می‌گردد.

In the days of Noah, Noah represented the third angel and the third angel arrived at the closed door of October 22, 1844. In the days of Noah, which according to Jesus would be as “the coming of the Son of man,” the three angels of Revelation fourteen led to the closed door. William Miller represented the first angel’s message, and was typified by Enoch in the days of Noah. Jude identifies Enoch’s message as a parallel to Miller’s message.

در ایام نوح، نوح نمایندهٔ فرشتهٔ سوم بود، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به درِ بسته رسید. در ایام نوح، که بنا بر گفتهٔ عیسی همانند «آمدن پسر انسان» می‌بود، سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده به درِ بسته منتهی شدند. ویلیام میلر نمایندهٔ پیام فرشتهٔ اول بود، و در ایام نوح به‌وسیلهٔ خنوخ نمونه‌وار گردید. یهودا پیام خنوخ را به‌عنوان موازاتی با پیام میلر معرفی می‌کند.

And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints, To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. Jude 1:14, 15.

اور اخنوخ بھی، جو آدم سے ساتواں تھا، ان کے بارے میں نبوت کرتے ہوئے کہا: “دیکھو، خداوند اپنے لاکھوں مقدسین کے ساتھ آتا ہے، تاکہ سب پر عدالت کرے، اور ان سب بےدینوں کو ان کی تمام بےدینی کے کاموں کے سبب، جو انہوں نے بےدینی سے کیے ہیں، اور ان سب سخت باتوں کے سبب جو بےدین گنہگاروں نے اس کے خلاف کہی ہیں، قصوروار ٹھہرائے۔” یہوداہ 1:14، 15۔

Miller’s first angel’s message announced the “judgment” as typified by Enoch’s message. Enoch’s beginning is marked as being the “seventh from Adam.” Miller’s message began and ended with the arrival of the “seven times” against the northern kingdom and forty-six years later the third angel arrived on October 22, 1844 when the “seven times” against the southern kingdom was fulfilled. Both Enoch and Miller, who were messengers of the judgment hour, began with the number seven being identified. The period that began with Enoch, the seventh ended with seven days that the animals entered the ark until the door was supernaturally closed. Jesus always illustrates the end with the beginning.

پیام فرشتۀ اولِ میلر «داوری» را اعلام کرد، چنان‌که در پیام اخنوخ به‌صورت نمادین پیش‌نمایی شده بود. آغازِ اخنوخ با این نشانه مشخص شده است که او «هفتم از آدم» بود. پیامِ میلر با فرارسیدنِ «هفت زمان» بر ضدِّ پادشاهیِ شمالی آغاز شد و پایان یافت، و چهل‌وشش سال بعد، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتۀ سوم ظاهر شد، هنگامی که «هفت زمان» بر ضدِّ پادشاهیِ جنوبی به انجام رسیده بود. هم اخنوخ و هم میلر، که پیام‌آورانِ ساعتِ داوری بودند، با مشخص شدنِ عددِ هفت آغاز کردند. دوره‌ای که با اخنوخ، آن هفتمین، آغاز شد، با هفت روزی به پایان رسید که حیوانات در کشتی داخل شدند تا آن‌گاه که در به‌گونه‌ای مافوق‌طبیعی بسته شد. عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد.

Enoch begat Methuselah, who in turn begat Lamech. Lamech and Methuselah represent the second angel's message and also the message of the midnight cry. The midnight cry progressed unto the closed door, and is thus represented by Methuselah who died the year of the flood. Lamech represented the second angel’s message, and Lamech died five years before the flood. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah when the door closed, typified the death of Ezekiel’s bride marking the beginning of the period that led to the death of Christ’s bride represented by Methuselah.

اخنوخ، متوشالح را آورد، و متوشالح نیز لامک را آورد. لامک و متوشالح نمایانگر پیامِ فرشتهٔ دوم و نیز پیامِ فریادِ نیمه‌شب هستند. فریادِ نیمه‌شب تا به درِ بسته پیش رفت، و از این‌رو به‌وسیلهٔ متوشالح که در سالِ طوفان درگذشت، تمثیل یافته است. لامک نمایندهٔ پیامِ فرشتهٔ دوم بود، و لامک پنج سال پیش از طوفان درگذشت. آن پنج سال از مرگِ لامک تا مرگِ متوشالح، هنگامی که در بسته شد، نمونه‌ای بود از مرگِ عروسِ حزقیال که آغازِ دوره‌ای را مشخص کرد که به مرگِ عروسِ مسیح، که به‌وسیلهٔ متوشالح نمایانده شده است، انجامید.

Enoch typified the first angel that arrived in 1798, Lamech typified the second angel that arrived on April 19, 1844 and Methuselah typified the midnight cry from Exeter unto the closed door of October 22, 1844, that was typified by Noah. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah typified the year and a half from 587 BC unto 586 BC. Those five years from Lamech to Methuselah typify five years from 1448 unto 1453.

حنوک نمادِ فرشتۀ اوّلی بود که در سال 1798 وارد شد؛ لامک نمادِ فرشتۀ دوّمی بود که در 19 آوریل 1844 وارد شد؛ و متوشالح نمادِ فریادِ نیمه‌شب از اَکستر تا درِ بسته در 22 اکتبر 1844 بود، که نوح آن را به نماد درمی‌آورد. آن پنج سال از مرگِ لامک تا مرگِ متوشالح، نمادِ یک سال و نیم از 587 ق.م. تا 586 ق.م. بود. آن پنج سال از لامک تا متوشالح، نمادِ پنج سال از 1448 تا 1453 است.

On October 31, 1448, John Palaiologos died and his brother, Constantine the eleventh, (the last Constantine) sought permission to ascend the throne of eastern Rome from the Islamic Turkish power. His submission on July 27, 1299, fulfilled the second one hundred and fifty years of Revelation nine set forth in verse ten. Five years after John Palaiologos death, his brother Constantine the eleventh died upon the walls of Constantinople as Mehmed II conquered the Byzantine empire of eastern Rome. Mehmed is the Turkish derivation of Mohammed, so the death of the first Mohammed in 632, which began the first one hundred and fifty year prophecy of Revelation nine, (located in verse five), and which ended with the death of the last Constantine at the hands of ‘Mohammed the second’ eight hundred and twenty-one years later. Five years before his death Mohammed had predicted the demise of Rome and it was accomplished by the Turk named Mohammed the second.

در ۳۱ اکتبر ۱۴۴۸، یوحنا پالایولوگوس درگذشت و برادرش، کنستانتین یازدهم، (آخرین کنستانتین) برای جلوس بر تخت روم شرقی از قدرت اسلامیِ ترکان اجازه خواست. تسلیم او در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، دومین دورهٔ صد و پنجاه‌سالهٔ مکاشفهٔ ۹ را که در آیهٔ ۱۰ بیان شده است، به انجام رسانید. پنج سال پس از مرگ یوحنا پالایولوگوس، برادرش کنستانتین یازدهم بر فراز دیوارهای قسطنطنیه، آنگاه که محمد دوم امپراتوری بیزانسیِ روم شرقی را فتح کرد، جان سپرد. محمد صورت ترکیِ مشتق‌شده از «Mohammed» است؛ ازاین‌رو، مرگ نخستین Mohammed در سال ۶۳۲، که نخستین نبوتِ صد و پنجاه‌سالهٔ مکاشفهٔ ۹ را آغاز کرد، (که در آیهٔ ۵ آمده است)، با مرگ آخرین کنستانتین به دست «Mohammed the second» هشتصد و بیست و یک سال بعد به پایان رسید. Mohammed پنج سال پیش از مرگ خود زوال روم را پیشگویی کرده بود و این امر به‌وسیلهٔ آن ترکِ موسوم به Mohammed the second تحقق یافت.

Constantine the last, the eleventh, died in the battle of Constantinople, thus identifying five years from the death of his brother John to his death. Those five years were typified by the five years from the death of Lamech, the son, unto the death of Methuselah, the father, five years later when the door closed upon the ark. Thus, the death of Ezekiel’s bride was typified by the death of Lamech, and together they provide witness to the death of John Palaiologos in 1448. The subsequent death of Methuselah aligns with the death of Christ’s bride and the destruction of Jerusalem in 586 BC, and together they align with the death of Constantine the eleventh.

قسطنطين الأخير، الحادي عشر، مات في معركة القسطنطينية، وبذلك يحدِّد خمس سنوات من موت أخيه يوحنا إلى موته هو. وقد تُمثِّلت تلك السنوات الخمس بالسنوات الخمس الممتدة من موت لامك، الابن، إلى موت متوشالح، الأب، بعد خمس سنوات حين أُغلق باب الفلك. وهكذا كان موت عروس حزقيال مُتمثِّلًا بموت لامك، وهما معًا يقدِّمان شهادة لموت يوحنا باليولوغوس سنة 1448. وأما موت متوشالح اللاحق، فيتوافق مع موت عروس المسيح وخراب أورشليم سنة 586 ق.م، وهما معًا يتوافقان مع موت قسطنطين الحادي عشر.

The three witnesses of a prophetic period that begins and ends with a death, illustrate the period of the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast, and it aligns with the proclamation of the midnight cry in Millerite history and the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast in our current history. When the mark of the beast is fulfilled at the soon-coming Sunday law, the prophetic “speaking” arrives in agreement with Ezekiel being able to “speak” upon his own volition when Jerusalem was destroyed.

سه شاهدِ دوره‌ای نبوی که با مرگی آغاز می‌شود و با مرگی پایان می‌یابد، دورهٔ شکل‌گیریِ صورتِ وحش را که با نشانِ وحش به پایان می‌رسد، به تصویر می‌کشند؛ و این با اعلامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلریتی و نیز با شکل‌گیریِ صورتِ وحش که در تاریخِ کنونیِ ما با نشانِ وحش به پایان می‌رسد، هم‌راستا است. هنگامی که نشانِ وحش در قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع به انجام برسد، «تکلّم» نبوی فرا می‌رسد، در توافق با این امر که حزقیال، آنگاه که اورشلیم نابود شد، توانست به ارادهٔ خود «تکلّم» کند.

Speaking

سخن گفتن

At the Sunday law, which is typified by the destruction of Jerusalem, the prophetic speaking of the United States is marked as the false prophet speaks as a dragon.

در قانون یک‌شنبه، که به‌واسطهٔ ویرانی اورشلیم پیش‌نمون شده است، سخن‌گفتنِ نبویِ ایالات متحده مشخص می‌شود، همان‌گونه که نبیِ کاذب همچون اژدها سخن می‌گوید.

And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

و من حیوانی دیگر را دیدم که از زمین برمی‌آمد؛ و او را دو شاخ چون برّه بود، و مانند اژدها سخن می‌گفت. مکاشفه ۱۳:۱۱.

At the Sunday law, Balaam strikes his ass a third time, and the ass then speaks.

در قانون یک‌شنبه، بَلْعام برای بار سوم الاغ خود را می‌زند، و آنگاه الاغ سخن می‌گوید.

And the Lord opened the mouth of the ass, and she said unto Balaam, What have I done unto thee, that thou hast smitten me these three times? And Balaam said unto the ass, Because thou hast mocked me: I would there were a sword in mine hand, for now would I kill thee. And the ass said unto Balaam, Am not I thine ass, upon which thou hast ridden ever since I was thine unto this day? was I ever wont to do so unto thee? And he said, Nay. Numbers 22:28–30.

و خداوند دهانِ الاغ را گشود، و او به بلعام گفت: «با تو چه کرده‌ام که این سه بار مرا زده‌ای؟» و بلعام به الاغ گفت: «از آن‌رو که مرا استهزا کرده‌ای؛ کاش شمشیری در دستم می‌بود، زیرا اکنون تو را می‌کشتم.» و الاغ به بلعام گفت: «آیا من الاغ تو نیستم که از زمانی که از آنِ تو شده‌ام تا امروز بر من سوار بوده‌ای؟ آیا هرگز عادت من بوده است که با تو چنین کنم؟» و او گفت: «نه.» اعداد 22:28–30

The false prophet speaks at the Sunday law and Islam also speaks at the Sunday law. Both are prophetically false prophets. At the Sunday law the ‘vision” of Habakkuk that tarried, speaks.

پیامبرِ دروغین در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه سخن می‌گوید و اسلام نیز در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه سخن می‌گوید. هر دو از نظرِ نبوت، پیامبرانِ دروغین‌اند. در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه، «رؤیای» حبقوق که درنگ کرده بود، سخن می‌گوید.

For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

زیرا این رؤیا هنوز برای زمانِ معیّن است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، منتظرش بمان؛ زیرا به‌یقین خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۳.

Habakkuk is the true prophet who speaks in contrast with the false prophets. The ‘vision’ of Habakkuk speaks through the mouth of formerly dumb Ezekiel, whose mouth is then opened. The promise of being God’s mouth was given to Jeremiah.

حبقوق همان نبیِ راستین است که در تقابل با انبیای کاذب سخن می‌گوید. «رؤیای» حبقوق از دهانِ حزقیالِ پیش‌تر لال سخن می‌گوید، که سپس دهانش گشوده می‌شود. وعدهٔ آن‌که دهانِ خدا باشد، به ارمیا داده شد.

Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:18, 19.

میری درد کیوں دائمی ہے، اور میرا زخم لاعلاج، جو شفا پانے سے انکار کرتا ہے؟ کیا تو میرے لیے بالکل ایک فریب دینے والے کی مانند، اور ایسی نہروں کی مانند ہوگا جو خشک ہو جاتی ہیں؟ اِس لیے خداوند یوں فرماتا ہے: اگر تو رجوع لائے، تو میں تجھے پھر واپس لاؤں گا، اور تو میرے حضور کھڑا ہوگا؛ اور اگر تو قیمتی کو رذیل سے جدا کرے، تو تو میرے منہ کی مانند ہوگا؛ وہ تیری طرف رجوع کریں، لیکن تو اُن کی طرف رجوع نہ کرنا۔ یرمیاہ 15:18، 19

At the Sunday law, Zacharias's nine months of dumbness ended when he spoke and confirmed that his son’s name is to be John. Zacharias represented leadership who disbelieve the word of the third angel, and John represented the Elijah movement, the church that would usher in the Second Coming of Christ.

در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه، لالیِ نه‌ماههٔ زکریا هنگامی پایان یافت که سخن گفت و تأیید کرد که نامِ پسرش باید یحیی باشد. زکریا نمایندهٔ رهبری‌ای بود که به کلامِ فرشتهٔ سوم ایمان نمی‌آوردند، و یحیی نمایندهٔ جنبشِ ایلیا بود، کلیسایی که آمدنِ دومِ مسیح را بشارت داده، آن را به ظهور خواهد رساند.

And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. And, behold, thou shalt be dumb, and not able to speak, until the day that these things shall be performed, because thou believest not my words, which shall be fulfilled in their season.

اور زکریاہ نے فرشتہ سے کہا، میں یہ کس بات سے جانوں؟ کیونکہ میں بوڑھا ہوں اور میری بیوی بھی بہت عمر رسیدہ ہے۔ اور فرشتہ نے جواب میں اُس سے کہا، میں جبرائیل ہوں، جو خدا کے حضور کھڑا رہتا ہوں؛ اور مجھے بھیجا گیا ہے کہ تجھ سے بات کروں اور تجھے یہ خوشخبری سناؤں۔ اور دیکھ، تو گونگا رہے گا اور بول نہ سکے گا اُس دن تک جب تک یہ باتیں پوری نہ ہو جائیں، اس لیے کہ تُو نے میری اُن باتوں کا یقین نہ کیا جو اپنے وقت پر پوری ہوں گی۔

And the people waited for Zacharias, and marvelled that he tarried so long in the temple. And when he came out, he could not speak unto them: and they perceived that he had seen a vision in the temple: for he beckoned unto them, and remained speechless. Luke 1:18–22.

و قوم منتظرِ زکریاؔ بودند و تعجّب می‌کردند که او چرا در هیکل این‌همه دیر مانده است. و چون بیرون آمد، نتوانست با ایشان سخن بگوید؛ و دریافتند که در هیکل رؤیایی دیده است؛ زیرا به ایشان اشاره می‌کرد و گنگ مانده بود. لوقا ۱:۱۸–۲۲.

Zacharias was of the eighth course of priests.

زکریا از هشتمین فرقهٔ کاهنان بود.

There was in the days of Herod, the king of Judaea, a certain priest named Zacharias, of the course of Abia: and his wife was of the daughters of Aaron, and her name was Elisabeth. And they were both righteous before God, walking in all the commandments and ordinances of the Lord blameless. And they had no child, because that Elisabeth was barren, and they both were now well stricken in years. And it came to pass, that while he executed the priest’s office before God in the order of his course, According to the custom of the priest’s office, his lot was to burn incense when he went into the temple of the Lord. And the whole multitude of the people were praying without at the time of incense. Luke 1:5–10.

در ایام هیرودیس، پادشاه یهودیه، کاهنی بود به نام زکریا، از فرقهٔ ابیا؛ و همسر او از دختران هارون بود، و نامش الیصابات. و هر دوی ایشان در حضور خدا پارسا بودند و در جمیع احکام و فرایض خداوند بی‌ملامت سلوک می‌کردند. و ایشان را فرزندی نبود، زیرا الیصابات نازا بود، و هر دو سالخورده شده بودند. و واقع شد که چون او در نوبت فرقهٔ خویش، کهانت را در حضور خدا به‌جا می‌آورد، بر حسب رسم کهانت، قرعهٔ او بر این افتاد که داخل هیکل خداوند شده، بخور بسوزاند. و تمامی جماعتِ مردم در ساعت بخور، بیرون ایستاده، دعا می‌کردند. لوقا ۱:‏۵–۱۰

All the prophets represent the latter days, and Zacharias went into the temple, as did Ezekiel. He was of the eighth course of priests, marking a symbol of the eight souls on Noah’s ark that went from the old to the new world. Both he and his wife were blameless, but Zacharias would doubt the words of Gabriel. The Millerite movement began as Philadelphian's (blameless) but transitioned to Laodicean's in 1856. In the latter days, the message of the angel is the message of the third angel, and Gabriel’s message to Zacharias represents the third angel’s message and also the Elijah message, as represented by John the Baptist.

تمام انبیا ایامِ آخر کی نمائندگی کرتے ہیں، اور زکریاہ ہیکل میں داخل ہوا، جیسے حزقی ایل بھی ہوا تھا۔ وہ کاہنوں کے آٹھویں فرقے میں سے تھا، جو نوحؑ کی کشتی میں موجود اُن آٹھ جانوں کی علامت کو ظاہر کرتا ہے جو پرانی دنیا سے نئی دنیا میں گئیں۔ وہ اور اُس کی بیوی دونوں بے‌الزام تھے، لیکن زکریاہ جبرائیل کے کلام پر شک کرے گا۔ ملیرائٹ تحریک فلادلفیائیوں (بے‌الزام) کے طور پر شروع ہوئی، مگر 1856 میں لاؤدیقیائیوں میں منتقل ہوگئی۔ ایامِ آخر میں فرشتہ کا پیغام تیسرے فرشتہ کا پیغام ہے، اور زکریاہ کے لیے جبرائیل کا پیغام تیسرے فرشتہ کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے، اور نیز ایلیاہ کے پیغام کی بھی، جیسا کہ یوحنا بپتسمہ دینے والے کے ذریعہ ظاہر کیا گیا۔

And there appeared unto him an angel of the Lord standing on the right side of the altar of incense. And when Zacharias saw him, he was troubled, and fear fell upon him. But the angel said unto him, Fear not, Zacharias: for thy prayer is heard; and thy wife Elisabeth shall bear thee a son, and thou shalt call his name John. And thou shalt have joy and gladness; and many shall rejoice at his birth. For he shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost, even from his mother’s womb. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord. And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. Luke 1:11–19.

اور فرشتۂ خداوند اُس پر ظاہر ہوا، جو بخور کی قربان گاہ کے دائیں جانب کھڑا تھا۔ اور جب زکریاہ نے اُسے دیکھا تو گھبرا گیا، اور اُس پر خوف طاری ہو گیا۔ لیکن فرشتہ نے اُس سے کہا، اے زکریاہ، خوف نہ کر، کیونکہ تیری دعا سُن لی گئی ہے؛ اور تیری بیوی الیشبع تیرے لیے ایک بیٹا جنے گی، اور تُو اُس کا نام یوحنا رکھنا۔ اور تُجھے خوشی اور شادمانی ہوگی، اور اُس کی پیدایش پر بہتیرے لوگ خوش ہوں گے۔ کیونکہ وہ خداوند کی نگاہ میں بڑا ہوگا، اور نہ مے پئے گا نہ کوئی نشہ آور چیز؛ اور وہ اپنی ماں کے بطن ہی سے روح القدس سے معمور ہوگا۔ اور بنی اسرائیل میں سے بہتوں کو وہ اُن کے خداوند خدا کی طرف پھیرے گا۔ اور وہ ایلیاہ کی روح اور قدرت میں اُس کے آگے آگے چلے گا، تاکہ باپوں کے دل بچوں کی طرف پھیرے، اور نافرمانوں کو راستبازوں کی دانائی کی طرف لائے؛ تاکہ خداوند کے لیے ایک تیار کی ہوئی قوم مہیا کرے۔ اور زکریاہ نے فرشتہ سے کہا، میں یہ کس طرح جانوں؟ کیونکہ میں بوڑھا ہوں، اور میری بیوی بھی بہت عمر رسیدہ ہے۔ اور فرشتہ نے جواب میں اُس سے کہا، میں جبرائیل ہوں، جو خدا کے حضور کھڑا رہتا ہوں؛ اور مجھے بھیجا گیا ہے کہ تجھ سے کلام کروں اور تجھے یہ خوشخبری سناؤں۔ لوقا 1:11–19۔

Zacharias doubted that the message of the Elijah to come would be fulfilled.

زکریاہ نے اس بات پر شک کیا کہ آنے والے ایلیاہ کا پیغام پورا ہوگا۔

Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

هان، من پیش از فرارسیدن روز عظیم و هولناک خداوند، ایلیای نبی را نزد شما خواهم فرستاد؛ و او دل پدران را به سوی فرزندان، و دل فرزندان را به سوی پدران ایشان بازخواهد گردانید، مبادا بیایم و زمین را به لعنت بزنم. ملاکی ۴:۵، ۶.

Sister White, in the context of Ezekiel’s sealing of chapter nine, identifies why the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church were typified by Zacharias’ unbelief.

خواهر وایت، در بسترِ مُهر و مومِ حزقیال در باب نهم، بیان می‌کند که چرا رهبریِ کلیسای لاودیکیه‌ایِ ادونتیست‌های روز هفتم به‌واسطۀ بی‌ایمانیِ زکریا نمونه‌وار شناسانده شدند.

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

„وہ طبقہ جو اپنی روحانی تنزلی پر رنجیدہ نہیں ہوتا، نہ دوسروں کے گناہوں پر ماتم کرتا ہے، خدا کی مُہر سے محروم چھوڑ دیا جائے گا۔ خداوند اپنے قاصدوں کو، یعنی ان آدمیوں کو جن کے ہاتھوں میں ہلاکت کے ہتھیار ہیں، حکم دیتا ہے: ‘تم اُس کے پیچھے پیچھے شہر میں سے گزرو، اور مار ڈالو؛ نہ تمہاری آنکھ رحم کرے، نہ تم ترس کھاؤ: بوڑھوں اور جوانوں کو، کنواری لڑکیوں کو، چھوٹے بچوں کو، اور عورتوں کو بالکل ہلاک کر ڈالو: لیکن جس شخص پر یہ نشان ہو اُس کے نزدیک نہ جانا؛ اور میرے مقدِس سے شروع کرنا۔ تب اُنہوں نے اُن بُزرگوں سے شروع کیا جو گھر کے سامنے تھے۔’“

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

«Aquí vemos que la iglesia —el santuario del Señor— fue la primera en sentir el golpe de la ira de Dios. Los ancianos, aquellos a quienes Dios había dado gran luz y que habían estado como guardianes de los intereses espirituales del pueblo, habían traicionado su confianza. Habían adoptado la posición de que no necesitamos esperar milagros ni la señalada manifestación del poder de Dios como en los días pasados. Los tiempos han cambiado. Estas palabras fortalecen su incredulidad, y dicen: El Señor no hará bien, ni hará mal. Es demasiado misericordioso para visitar a su pueblo con juicio. Así, “Paz y seguridad” es el clamor de hombres que nunca volverán a alzar su voz como trompeta para mostrar al pueblo de Dios sus transgresiones y a la casa de Jacob sus pecados. Estos perros mudos que no querían ladrar son los que sienten la justa venganza de un Dios ofendido. Hombres, jóvenes doncellas y niños pequeños, todos perecen juntamente». Testimonios, tomo 5, 211.

Zacharias doubted the message of the third angel, which is the Elijah message that repeats the history of John the Baptist as well as the history of William Miller.

زکریاہ نے تیسرے فرشتے کے پیغام پر شک کیا، جو ایلیاہ کا وہ پیغام ہے جو یوحنا بپتسمہ دینے والے کی تاریخ کو بھی، اور ولیم ملر کی تاریخ کو بھی، دہراتا ہے۔

Five Months

پانچ مہینے

Elisabeth hid her pregnancy for five months.

الیزابت بارداریِ خود را به مدت پنج ماه پنهان داشت.

And after those days his wife Elisabeth conceived, and hid herself five months, saying, Thus hath the Lord dealt with me in the days wherein he looked on me, to take away my reproach among men. And in the sixth month the angel Gabriel was sent from God unto a city of Galilee, named Nazareth. Luke 1:24–26.

اور اُن دنوں کے بعد اُس کی بیوی الیشبع حاملہ ہوئی، اور پانچ مہینے تک اپنے آپ کو پوشیدہ رکھ کر کہنے لگی، یوں خداوند نے میرے لیے اُن دنوں میں کیا، جب اُس نے مجھ پر نظر کی تاکہ لوگوں کے درمیان میری ننگ اُٹھا لے۔ اور چھٹے مہینے میں فرشتہ جبرائیل خدا کی طرف سے گلیل کے ایک شہر میں بھیجا گیا، جس کا نام ناصرت تھا۔ لوقا 1:24–26۔

Zacharias was of the eighth course of priests, aligning with the circumcision of his son John on the eighth day, when Zacharias would again speak. He and his son John represent the eight souls who were on Noah’s ark, who were hid from the death brought by the flood waters for five months, or one hundred and fifty days. The one hundred and fifty days of the pregnancy and the flood waters align with the two periods of five months in Revelation nine.

زکریاہ کا تعلق کاہنوں کے آٹھویں فرقے سے تھا، جو اس کے بیٹے یوحنا کے آٹھویں دن ختنہ کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے، جب زکریاہ پھر بولنے لگے گا۔ وہ اور اس کا بیٹا یوحنا اُن آٹھ جانوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو نوح کی کشتی میں تھیں، جو پانچ مہینے، یعنی ایک سو پچاس دن تک، سیلاب کے پانیوں سے آنے والی موت سے پوشیدہ رکھی گئیں۔ حمل کے ایک سو پچاس دن اور سیلاب کے پانیوں کے یہ ایک سو پچاس دن مکاشفہ نو کے دو پانچ پانچ مہینوں کے ادوار کے ساتھ مطابقت رکھتے ہیں۔

Zacharias and his son John also represent when the seventh church of Laodicea transitions unto the eighth church of Philadelphia. From Zacharias’ service during the eighth course unto his son John’s circumcision of the eighth day represents a prophetic period with the number eighth identifying the beginning and the ending. Within that prophetic period there is a five-month period representing a period of hiding.

زکریاہ اور اس کا بیٹا یوحنا بھی اُس وقت کی نمائندگی کرتے ہیں جب ساتویں کلیسیا لاؤدیکیہ آٹھویں کلیسیا فِلادلفیہ میں منتقل ہوتی ہے۔ زکریاہ کی خدمت کے آٹھویں دور سے لے کر اُس کے بیٹے یوحنا کے آٹھویں دن کے ختنہ تک ایک نبوی عرصہ مراد ہے، جس میں عددِ ہشت آغاز اور اختتام کی نشان دہی کرتا ہے۔ اُس نبوی عرصہ کے اندر پانچ ماہ کا ایک زمانہ بھی ہے، جو پوشیدگی کے ایک دور کی نمائندگی کرتا ہے۔

The “speaking” of prophecy identifies the soon-coming Sunday law, so Zacharias speaks at the Sunday law, when his son is sealed, as represented by the act of circumcision. In that history, prior to the Sunday law when Zacharias speaks, at the end of five months, in the sixth month Mary visits Elisabeth and the Holy Spirit anoints Elisabeth, who as a woman represents the anointing of God’s church four months in advance of the soon-coming Sunday law.

«سخن گفتن» نبوت، قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را مشخص می‌سازد؛ ازاین‌رو زکریا در هنگام قانون یکشنبه سخن می‌گوید، زمانی که پسرش مُهر می‌شود، چنان‌که این امر به‌وسیلهٔ عمل ختنه نمود یافته است. در آن تاریخ، پیش از قانون یکشنبه، هنگامی که زکریا سخن می‌گوید، در پایان پنج ماه، در ماه ششم مریم به دیدار الیشابت می‌رود و روح‌القدس الیشابت را مسح می‌کند؛ الیشابت که به‌عنوان یک زن نمایانگر است، مسح کلیسای خدا را چهار ماه پیش از قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به تصویر می‌کشد.

And Mary arose in those days, and went into the hill country with haste, into a city of Juda; And entered into the house of Zacharias, and saluted Elisabeth. And it came to pass, that, when Elisabeth heard the salutation of Mary, the babe leaped in her womb; and Elisabeth was filled with the Holy Ghost: And she spake out with a loud voice, and said, Blessed art thou among women, and blessed is the fruit of thy womb. And whence is this to me, that the mother of my Lord should come to me? For, lo, as soon as the voice of thy salutation sounded in mine ears, the babe leaped in my womb for joy. And blessed is she that believed: for there shall be a performance of those things which were told her from the Lord. Luke 1:39–45.

اور مریم در آن ایام برخاست و با شتاب به ناحیهٔ کوهستانی، به شهری از یهودا، رفت؛ و به خانهٔ زکریا درآمد و بر الیصابات سلام کرد. و واقع شد که چون الیصابات سلامِ مریم را شنید، طفل در رحم او به جست‌وخیز آمد؛ و الیصابات از روح‌القدس پر شد، و به آواز بلند ندا درداد و گفت: تو در میان زنان مبارک هستی، و میوهٔ رحم تو مبارک است. و مرا از کجا این افتخار که مادرِ سرورِ من نزد من آید؟ زیرا اینک چون آوازِ سلامِ تو به گوش من رسید، طفل در رحم من از شادی به جست‌وخیز آمد. و خوشا به حال آن که ایمان آورد، زیرا آنچه از جانب خداوند به وی گفته شده است، به انجام خواهد رسید. لوقا ۱:‏۳۹–۴۵

At the end of five months, Elisabeth spoke to Mary “with a loud voice,” praising Mary’s belief in Gabriel’s message, which in the latter days is the third angel’s message. Elisabeth’s husband Zacharias had disbelieved, but not Mary. Mary heard the message of Gabriel five months after Zacharias, so her belief in the third angel is marked as arriving after the hidden message of five month’s was revealed. The hidden message of five months in the latter days is the first five months of Revelation nine verse five. Mary represents the church of the latter days that accepts the third angel’s message, which includes a special unsealing of five months just before the speaking of the soon-coming Sunday law arrives roughly four months later.

پنج ماه در پایان، الیزابت با «آوازی بلند» به مریم سخن گفت و ایمان مریم را به پیام جبرئیل ستود؛ پیامی که در ایام آخر همان پیام فرشتۀ سوم است. شوهر الیزابت، زکریا، ایمان نیاورده بود، اما مریم ایمان آورد. مریم پنج ماه پس از زکریا پیام جبرئیل را شنید؛ ازاین‌رو ایمان او به فرشتۀ سوم چنین مشخص می‌شود که پس از آشکار شدنِ پیام پنهانِ پنج‌ماهه فرامی‌رسد. پیام پنهانِ پنج ماه در ایام آخر، همان پنج ماهِ نخستِ مکاشفه ۹:۵ است. مریم نمایندۀ کلیسای ایام آخر است که پیام فرشتۀ سوم را می‌پذیرد؛ پیامی که شامل گشایشِ مُهرِ ویژه‌ای از پنج ماه است، درست اندکی پیش از آنکه اعلان قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، تقریباً چهار ماه بعد فرا رسد.

At the waymarks of Mary’s visit the movement of the first and second angels, represented by Zacharias and Elisabeth connects with the movement of the third angel represented by Mary and Joseph. Zacharias represents an official from a church that disbelieved the third angel’s message and Joseph the carpenter, represents a movement represented by self-supporting work. Adventism ends as it began, and it began as a movement, not an organized church structure. The movement of the one hundred and forty-four thousand represented by Joseph, Mary and Christ are direct relatives of the Millerite movement represented by Zacharias, Elisabeth and John, and the disbelief of 1863 is represented by Zacharias. 1863 represents disbelief of the first and second angel’s messages and the movement of the third angel represents the faith of Mary.

در نشانه‌های راهِ دیدارِ مریم، حرکتِ فرشتۀ اوّل و دوّم، که به‌وسیلۀ زکریّا و الیشابت نمود یافته است، با حرکتِ فرشتۀ سوّم، که به‌وسیلۀ مریم و یوسف نمود یافته است، پیوند می‌یابد. زکریّا نمایندۀ صاحب‌منصبی از کلیسایی است که پیامِ فرشتۀ سوّم را باور نداشت، و یوسفِ نجّار نمایندۀ حرکتی است که با کارِ خودحمایت‌گرانه نمایان می‌شود. ادونتیسم همان‌گونه پایان می‌یابد که آغاز شد، و آغاز آن به‌صورت یک حرکت بود، نه یک ساختارِ سازمان‌یافتۀ کلیسایی. حرکتِ صد و چهل و چهار هزار، که به‌وسیلۀ یوسف، مریم و مسیح نمود یافته‌اند، خویشاوندانِ مستقیمِ حرکتِ میلری هستند که به‌وسیلۀ زکریّا، الیشابت و یحیی نمود یافته است، و ناباوریِ سالِ 1863 به‌وسیلۀ زکریّا نمایان می‌شود. سالِ 1863 نمایندۀ ناباوری نسبت به پیام‌های فرشتۀ اوّل و دوّم است، و حرکتِ فرشتۀ سوّم نمایندۀ ایمانِ مریم است.

“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ This message seemed to be an addition to the third message, joining it as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon and calling upon God’s people to come out of her that they might escape her fearful doom.” Early Writings, 277.

«فرشتگانی فرستاده شدند تا فرشتهٔ نیرومندِ نازل‌شده از آسمان را یاری کنند، و من صداهایی شنیدم که گویی در همه‌جا طنین می‌انداختند: “از او بیرون آیید، ای قوم من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی ببرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است.” این پیام چنان می‌نمود که افزوده‌ای بر پیام سوم باشد و به آن بپیوندد، همان‌گونه که فریاد نیمه‌شب در سال 1844 به پیام فرشتهٔ دوم پیوست. جلال خدا بر قدیسان شکیبا و منتظر قرار گرفت، و آنان بی‌باکانه آخرین هشدارِ جدی را اعلام کردند، سقوط بابل را ندا دردادند و قوم خدا را فراخواندند که از او بیرون آیند تا از فرجام هولناک او رهایی یابند.» Early Writings, 277.

The joining together of two messages is represented by Mary visiting Elisabeth, and that point arrived when the hidden five months is revealed. That point is where two prophecies join and are proclaimed together. One was proclaimed by Elisabeth and the other by Mary. The joining of two messages identifies when the midnight cry joins the message of the second angel, and that occurred in Millerite history at the Exeter camp meeting.

پیوستنِ دو پیام با دیدارِ مریم از الیزابت به تصویر کشیده شده است، و آن نقطه هنگامی فرا می‌رسد که پنج ماهِ پنهان آشکار می‌شود. آن نقطه همان‌جاست که دو نبوت به هم می‌پیوندند و با هم اعلام می‌شوند. یکی به‌وسیلهٔ الیزابت اعلام شد و دیگری به‌وسیلهٔ مریم. پیوستنِ دو پیام مشخص می‌سازد که چه زمانی فریادِ نیمه‌شب به پیامِ فرشتهٔ دوم می‌پیوندد، و این در تاریخِ میلری در اجتماعِ اردوییِ اکستر رخ داد.

After Elisabeth and then Mary gave their proclamations, “Mary abode with her about three months, and returned to her own house.” Luke 1:56. The sixty-six day period from Exeter unto October 22, 1844 is represented by those four months, which concluded at the soon-coming Sunday law, when Zacharias spoke. The four months represent the period of the proclamation of the message of the midnight cry, which arrives after the message of the five hidden months.

پس از آن‌که الیزابت و سپس مریم اظهارات خود را اعلام کردند، «مریم قریب سه ماه با او ماند و به خانهٔ خود بازگشت.» لوقا ۱:۵۶. دورهٔ شصت‌وشش‌روزه از اکستر تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ آن چهار ماه نمود یافته است؛ ماه‌هایی که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع، هنگامی که زکریا سخن گفت، به پایان رسیدند. آن چهار ماه نمایانگر دورهٔ اعلام پیامِ فریادِ نیمه‌شب است که پس از پیامِ پنج ماهِ پنهان فرا می‌رسد.

The two messages in Millerite history were the first and second angels, and the first angel’s message was empowered by the fulfillment of a time prophecy that began with a period of five months, which was partially hidden until ten days before its fulfillment on August 11, 1840, as set forth by Josiah Litch. The empowerment of the second angel’s message was the correction of the incorrect prediction of 1843, that took place at the Exeter camp meeting, as set forth by Samuel Snow.

در تاریخ میلری، دو پیامْ پیامِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ دوم بودند، و پیامِ فرشتهٔ اول به‌واسطهٔ تحققِ یک نبوتِ زمانی قوّت یافت؛ نبوتی که با دوره‌ای پنج‌ماهه آغاز می‌شد و تا ده روز پیش از تحققِ آن در 11 اوت 1840، تا حدّی پنهان مانده بود، چنان‌که یوشیا لیچ آن را بیان کرده است. قوّت‌یافتنِ پیامِ فرشتهٔ دوم نیز اصلاحِ پیش‌بینیِ نادرستِ سال 1843 بود که در اجتماعِ اردوییِ اکستر رخ داد، چنان‌که ساموئل اسنو آن را بیان کرده است.

The proclamation of the twofold message of the midnight cry is represented as a short period before the door closed, which in the story of Noah opened up a five month period that concluded with the ark sitting atop mount Ararat. The period of the proclamation of the midnight cry comes after the unsealing of the hidden five months, which came ten days before August 11, 1840 and it also came after the Lord removed His hand from the figures He had covered upon the 1843 chart. The ten days of August 1 to 11, align with the sixty-six days of Exeter to October 22, 1844, and the twofold witness identifies that the unsealing of a hidden five months, accompanied with the correction of the incorrect proclamation that produced the first disappointment, and it occurs when Mary meets and greets Elisabeth in the sixth month.

اعلانِ پیامِ دوسویهٔ فریادِ نیمه‌شب به‌منزلهٔ دوره‌ای کوتاه پیش از بسته‌شدنِ در به تصویر کشیده شده است؛ دوره‌ای که در روایتِ نوح، یک بازهٔ پنج‌ماهه را گشود که با قرارگرفتنِ کشتی بر فرازِ کوه آرارات به پایان رسید. دورهٔ اعلانِ فریادِ نیمه‌شب پس از گشوده‌شدنِ مُهر از آن پنج ماهِ پنهان فرا می‌رسد؛ همان امری که ده روز پیش از 11 اوت 1840 واقع شد، و نیز پس از آن‌که خداوند دستِ خود را از نمادهایی که بر روی جدولِ 1843 پوشانیده بود، برداشت. آن ده روزِ 1 تا 11 اوت با شصت‌وشش روزِ اکسیتر تا 22 اکتبر 1844 هم‌راستا است، و شهادتِ دوسویه نشان می‌دهد که گشوده‌شدنِ مُهر از یک پنج ماهِ پنهان، همراه با اصلاحِ اعلامِ نادرستی که نخستین یأس را پدید آورد، در زمانی رخ می‌دهد که مریم در ماهِ ششم با الیزابت دیدار می‌کند و او را درود می‌گوید.

At the Sunday law, the United States speaks as a dragon, the ass of Islam speaks, and the vision of Habakkuk speaks through the mouth of Jeremiah, Zacharias and Ezekiel. At the Sunday law Ezekiel is a sign, thus representing the ensign that is lifted up at the Sunday law. Two of the nine references of the word ‘sign’ in Ezekiel identify the “sabbaths” as the sign of the sanctification representing the combination of Divinity with humanity.

در زمان قانون یکشنبه، ایالات متحده چون اژدها سخن می‌گوید، الاغِ اسلام سخن می‌گوید، و رؤیای حبقوق از دهانِ ارمیا، زکریا و حزقیال سخن می‌گوید. در زمان قانون یکشنبه، حزقیال نشانه‌ای است، و بدین‌سان عَلَمی را نمایندگی می‌کند که در زمان قانون یکشنبه برافراشته می‌شود. دو مورد از نه ارجاعِ واژهٔ «نشانه» در حزقیال، «سبت‌ها» را به‌عنوان نشانِ تقدیس معرفی می‌کنند که نمایانگرِ اتحادِ الوهیت با بشریت است.

But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, among whom they were, in whose sight I made myself known unto them, in bringing them forth out of the land of Egypt. Wherefore I caused them to go forth out of the land of Egypt, and brought them into the wilderness. And I gave them my statutes, and shewed them my judgments, which if a man do, he shall even live in them.

لیکن میں نے اپنے نام کی خاطر عمل کیا، تاکہ وہ اُن قوموں کے سامنے، جن کے درمیان وہ تھے، ناپاک نہ ٹھہرے، جن کی نظر میں میں نے اپنے آپ کو اُن پر ظاہر کیا تھا، جب میں اُنہیں ملکِ مصر سے نکال کر لایا۔ پس میں نے اُنہیں ملکِ مصر سے نکال کر بیابان میں پہنچایا۔ اور میں نے اُنہیں اپنے آئین دیے، اور اپنے احکام اُن پر ظاہر کیے، کہ اگر کوئی انسان اُن پر عمل کرے تو وہ یقیناً اُن ہی میں زندگی پائے گا۔

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. But the house of Israel rebelled against me in the wilderness: they walked not in my statutes, and they despised my judgments, which if a man do, he shall even live in them; and my sabbaths they greatly polluted: then I said, I would pour out my fury upon them in the wilderness, to consume them. But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, in whose sight I brought them out. Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands; Because they despised my judgments, and walked not in my statutes, but polluted my sabbaths: for their heart went after their idols. Nevertheless mine eye spared them from destroying them, neither did I make an end of them in the wilderness. But I said unto their children in the wilderness, Walk ye not in the statutes of your fathers, neither observe their judgments, nor defile yourselves with their idols: I am the Lord your God; walk in my statutes, and keep my judgments, and do them; And hallow my sabbaths; and they shall be a sign between me and you, that ye may know that I am the Lord your God. Ezekiel 20:9–20.

اور میں نے اپنی سبتیں بھی انہیں دیں تاکہ وہ میرے اور اُن کے درمیان ایک نشان ہوں، تاکہ وہ جان لیں کہ میں ہی خداوند ہوں جو اُنہیں مقدّس کرتا ہے۔ لیکن اسرائیل کے گھرانے نے بیابان میں مجھ سے سرکشی کی: وہ میرے آئینوں پر نہ چلے، اور انہوں نے میرے احکام کو حقیر جانا، جن پر اگر کوئی انسان عمل کرے تو اُن ہی میں زندہ رہے؛ اور انہوں نے میری سبتوں کو بہت ناپاک کیا۔ تب میں نے کہا کہ میں بیابان میں اُن پر اپنا قہر انڈیل دوں گا تاکہ اُنہیں فنا کر دوں۔ لیکن میں نے اپنے نام کی خاطر ایسا کیا کہ وہ قوموں کے سامنے، جن کی نگاہ کے سامنے میں اُنہیں نکال لایا تھا، ناپاک نہ ہو۔ پھر بھی میں نے بیابان میں اُن کے خلاف اپنا ہاتھ اٹھایا کہ میں اُنہیں اُس ملک میں نہ پہنچاؤں گا جو میں نے اُنہیں دیا تھا، جو دودھ اور شہد سے بہتا تھا، اور جو سب ملکوں کی رونق ہے؛ اس لیے کہ انہوں نے میرے احکام کو حقیر جانا، اور میرے آئینوں پر نہ چلے، بلکہ میری سبتوں کو ناپاک کیا، کیونکہ اُن کا دل اُن کے بتوں کے پیچھے گیا۔ تاہم میری آنکھ نے اُنہیں ہلاک کرنے سے دریغ کیا، اور نہ میں نے بیابان میں اُن کا بالکل خاتمہ کیا۔ لیکن میں نے بیابان میں اُن کی اولاد سے کہا: اپنے باپ دادا کے آئینوں پر نہ چلو، نہ اُن کے احکام پر عمل کرو، اور نہ اپنے آپ کو اُن کے بتوں سے ناپاک کرو۔ میں خداوند تمہارا خدا ہوں؛ میرے آئینوں پر چلو، اور میرے احکام کو مان کر اُن پر عمل کرو؛ اور میری سبتوں کو مقدّس جانو؛ اور وہ میرے اور تمہارے درمیان ایک نشان ہوں گی، تاکہ تم جان لو کہ میں خداوند تمہارا خدا ہوں۔ حزقی ایل 20:9–20۔

Ezekiel represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and the sign of Divinity combined with humanity is the Lord’s “sabbaths.” Ezekiel is the sign at the beginning of the siege and he is the sign at the destruction of Jerusalem, when he is lifted up as an ensign. At the beginning of the siege, those who refuse to see and hear, who desecrate His “sabbaths”, are also a sign.

حزقی‌ئیل نشانِ برافراشتهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن را نمایندگی می‌کند، و علامتِ الوهیتِ متحد با انسانیت، «سَبَّت‌های» خداوند است. حزقی‌ئیل در آغازِ محاصره، یک علامت است؛ و در هنگامِ هلاکتِ اورشلیم، آنگاه که چون نشانِ برافراشته بلند می‌شود، نیز علامت است. در آغازِ محاصره، آنان که از دیدن و شنیدن سر باز می‌زنند و «سَبَّت‌های» او را بی‌حرمت می‌سازند، ایشان نیز علامتی هستند.

Then came certain of the elders of Israel unto me, and sat before me. And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, these men have set up their idols in their heart, and put the stumblingblock of their iniquity before their face: should I be enquired of at all by them? Therefore speak unto them, and say unto them, Thus saith the Lord God; Every man of the house of Israel that setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to the prophet; I the Lord will answer him that cometh according to the multitude of his idols; That I may take the house of Israel in their own heart, because they are all estranged from me through their idols.

سپس گروهی از مشایخ اسرائیل نزد من آمدند و در حضور من نشستند. و کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، این مردان بت‌های خود را در دل خویش برپا داشته‌اند و سنگِ لغزشِ گناهِ خود را پیشِ روی خویش نهاده‌اند؛ آیا من اصلاً باید از سوی ایشان مورد سؤال قرار گیرم؟ پس با ایشان سخن بگو و بدیشان بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: هر مردی از خاندان اسرائیل که بت‌های خود را در دل خویش برپا دارد و سنگِ لغزشِ گناهِ خود را پیشِ روی خویش نهد و نزد نبی بیاید، من، خداوند، او را بر حسب کثرتِ بت‌هایش پاسخ خواهم داد؛ تا خاندان اسرائیل را در دلِ خودشان گرفتار سازم، زیرا همگیِ ایشان به‌سببِ بت‌های خود از من بیگانه شده‌اند.»

Therefore say unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Repent, and turn yourselves from your idols; and turn away your faces from all your abominations. For every one of the house of Israel, or of the stranger that sojourneth in Israel, which separateth himself from me, and setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to a prophet to enquire of him concerning me; I the Lord will answer him by myself: And I will set my face against that man, and will make him a sign and a proverb, and I will cut him off from the midst of my people; and ye shall know that I am the Lord. And if the prophet be deceived when he hath spoken a thing, I the Lord have deceived that prophet, and I will stretch out my hand upon him, and will destroy him from the midst of my people Israel. And they shall bear the punishment of their iniquity: the punishment of the prophet shall be even as the punishment of him that seeketh unto him; That the house of Israel may go no more astray from me, neither be polluted any more with all their transgressions; but that they may be my people, and I may be their God, saith the Lord God. Ezekiel 14:1–11.

لہٰذا اسرائیل کے گھرانے سے کہہ دو: خداوند خدا یوں فرماتا ہے: توبہ کرو، اور اپنے بُتوں سے باز پھرو؛ اور اپنی تمام مکروہات سے اپنے چہروں کو پھیر لو۔ کیونکہ اسرائیل کے گھرانے میں سے ہر ایک، یا ان پردیسیوں میں سے جو اسرائیل میں بود و باش کرتے ہیں، جو اپنے آپ کو مجھ سے جدا کرتا ہے، اور اپنے بُتوں کو اپنے دل میں قائم کرتا ہے، اور اپنی بدکرداری کے ٹھوکر کے سبب کو اپنے سامنے رکھتا ہے، اور کسی نبی کے پاس آتا ہے تاکہ میرے بارے میں اُس سے دریافت کرے؛ تو میں، خداوند، خود اُسے جواب دوں گا۔ اور میں اُس آدمی کے خلاف اپنا چہرہ کر لوں گا، اور اُسے نشان اور ضربُ المثل بنا دوں گا، اور اُسے اپنی قوم کے درمیان سے کاٹ ڈالوں گا؛ اور تم جان لو گے کہ میں ہی خداوند ہوں۔ اور اگر نبی فریب کھا جائے جب وہ کوئی بات کہے، تو میں خداوند نے اُس نبی کو فریب دیا ہے، اور میں اپنا ہاتھ اُس پر بڑھاؤں گا، اور اُسے اپنی قوم اسرائیل کے درمیان سے ہلاک کر دوں گا۔ اور وہ اپنی بدکرداری کی سزا اٹھائیں گے: نبی کی سزا ویسی ہی ہوگی جیسی اُس کی سزا جو اُس سے دریافت کرتا ہے؛ تاکہ اسرائیل کا گھرانہ پھر مجھ سے گمراہ نہ ہو، اور اپنی تمام خطاؤں سے پھر ناپاک نہ ہو؛ بلکہ وہ میری قوم ہوں، اور میں اُن کا خدا ہوں، خداوند خدا فرماتا ہے۔ حزقی ایل 14:1–11۔

At Nashville, those within the Laodicean Seventh-day Adventist church who disbelieved as did Zacharias; who had “taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days,” as represented by 1840 unto 1844 will be confronted by those outside of Adventism as to why they failed to give warning. They become the “sign” of the false peace and safety message, which marks the separation of the wise and foolish as represented by the two opposing tents at the Exeter camp meeting. They bear a “sign” of idolatry and rebellion, while Ezekiel bears the true prophetic warning message. At the end of the siege, when Jerusalem is destroyed, representing the Sunday law, the sign of rebellion is the mark of the beast and the sign of obedience is the seal of God.

در نشویل، آنان که در درون کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه‌ای بودند و همچون زکریا ایمان نیاوردند؛ آنان که «موضعی اختیار کرده بودند که نیازی نیست در جست‌وجوی معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، همچون ایام گذشته، باشیم»، چنان‌که در بازهٔ 1840 تا 1844 نمود یافته است، از سوی کسانی که بیرون از ادونتیسم‌اند با این پرسش روبه‌رو خواهند شد که چرا هشدار ندادند. ایشان «علامت» پیام کاذبِ صلح و سلامتی می‌شوند؛ پیامی که جدایی خردمندان و جاهلان را مشخص می‌سازد، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو خیمهٔ متقابل در اجتماع اردوییِ اکسِتر به تصویر کشیده شده است. آنان «علامت» بت‌پرستی و عصیان را بر خود دارند، حال آنکه حزقیال پیام حقیقیِ هشدارِ نبوی را حمل می‌کند. در پایان محاصره، هنگامی که اورشلیم نابود می‌شود، که نمایانگر قانون یکشنبه است، علامت عصیان همان نشان وحش است و علامت اطاعت همان مُهر خدا.

Probation is fully closed for Adventism at the Sunday law, and there is a sign of the righteous and the wicked that are there marked. The close of probation at the soon-coming Sunday law typifies the close of probation when Michael stands up, and there the sign of the death of the multitudes is represented by Gog and Magog.

دورۀ آزمایش برای ادونتیسم در قانون یکشنبه به‌طور کامل بسته می‌شود، و در آن‌جا نشانی از عادلان و شریران که مُهر شده‌اند وجود دارد. بسته شدن دورۀ آزمایش در قانون یکشنبهِ قریب‌الوقوع، نمونۀ بسته شدن دورۀ آزمایش در زمانی است که میکائیل برمی‌خیزد، و در آن‌جا نشانۀ مرگ انبوه جماعت‌ها به‌وسیلۀ جوج و ماجوج به تصویر کشیده می‌شود.

And the passengers that pass through the land, when any seeth a man’s bone, then shall he set up a sign by it, till the buriers have buried it in the valley of Hamongog. And also the name of the city shall be Hamonah. Thus shall they cleanse the land. Ezekiel 39:15, 16.

و رهگذرانى که از آن سرزمین عبور مى‌کنند، هرگاه کسى استخوان انسانى را ببیند، در کنار آن نشانه‌اى برپا خواهد کرد، تا آن‌گاه که دفن‌کنندگان آن را در وادى هامون‌جوج به خاک بسپارند. و نام شهر نیز هامونَه خواهد بود. بدین‌سان ایشان سرزمین را پاک خواهند ساخت. حزقیال ۳۹:۱۵، ۱۶.

The sign of the covenant is identified in chapter thirty-seven of Ezekiel where the valley of dead bones is brought to life and the two sticks are joined. The bones are brought to life by a message of Islam, represented as the four winds, thus typifying August 11, 1840. The two sticks are combined into one, thus representing the joining of the message of the second angel with the message of the midnight cry. The bones are the empowerment of the first angel and the two sticks are the empowerment of the second angel. Thereafter God’s people are His latter day chosen covenant people, represented by John, as one hundred and forty-four thousand.

نشانِ عهد در فصلِ سی‌وهفتمِ حزقیال شناسانده می‌شود، جایی که درّهٔ استخوان‌های مرده حیات می‌یابد و دو چوب به هم پیوسته می‌شوند. استخوان‌ها به‌وسیلهٔ پیامی از اسلام، که به‌صورت چهار باد نمایان شده است، زنده می‌گردند؛ و بدین‌سان، نمونه‌وار بر 11 اوت 1840 دلالت می‌کنند. آن دو چوب در یک چوب ترکیب می‌شوند، و از این‌رو پیوستنِ پیامِ فرشتهٔ دوم با پیامِ فریادِ نیمه‌شب را نمایندگی می‌کنند. استخوان‌ها تمکینِ فرشتهٔ اول‌اند و دو چوب تمکینِ فرشتهٔ دوم. از آن پس، قومِ خدا قومِ برگزیدهٔ عهدِ او در ایامِ آخر هستند، که به‌وسیلهٔ یوحنا، به‌عنوان یکصد و چهل‌وچهار هزار، نمایانده شده‌اند.

Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:26–28.

علاوه بر این، با ایشان عهدِ سلامتی خواهم بست؛ و آن، عهدی جاودانی با ایشان خواهد بود. و ایشان را برقرار خواهم ساخت و افزون خواهم نمود، و مقدسِ خویش را تا ابد در میان ایشان خواهم نهاد. مسکن من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود. و هنگامی که مقدس من تا ابد در میان ایشان باشد، امت‌ها خواهند دانست که من، یهوه، اسرائیل را تقدیس می‌کنم. حزقیال ۳۷:‏۲۶–۲۸

The combination of Divinity and humanity is represented in a variety of ways within God’s Word, and one illustration is when the “citadel of the soul” that is located within a human being's higher nature is attached to the citadel of God’s sanctuary. When the heavenly throne room that represents God’s citadel is joined with the citadel of a human being’s higher nature, God’s people are “sanctified” and He dwells “in the midst of them for evermore.”

ترکیبِ الوہیت اور انسانیت کی نمائندگی خدا کے کلام میں مختلف طریقوں سے کی گئی ہے، اور ایک مثال یہ ہے کہ جب "روح کا قلعہ" جو انسان کی اعلیٰ فطرت کے اندر واقع ہے، خدا کے مقدِس کے قلعہ کے ساتھ منسلک ہو جاتا ہے۔ جب آسمانی تخت گاہ، جو خدا کے قلعہ کی نمائندگی کرتی ہے، انسان کی اعلیٰ فطرت کے قلعہ کے ساتھ متحد ہو جاتی ہے، تو خدا کے لوگ "مقدس" کیے جاتے ہیں اور وہ "ہمیشہ کے لیے اُن کے درمیان" سکونت کرتا ہے۔

After chapter thirty-seven Ezekiel sets forth the chapters thirty-eight and thirty-nine, where he addresses Gog and Magog as symbols of the confederacy of mankind who are outside of God’s chosen covenant people. In chapter forty, the covenant people of chapter thirty-seven are represented as a temple that fills the whole earth. Chapters thirty-eight to forty represent the rising up of God’s covenant people in the latter days, as represented by the numbers 38 and 40.

پس از باب سی‌وهفتم، حزقیال باب‌های سی‌وهشت و سی‌ونه را مطرح می‌سازد، که در آن‌ها او جوج و ماجوج را به‌عنوان نمادهای اتحادیهٔ نوع بشر که بیرون از قوم برگزیدهٔ عهدِ خدا هستند، مورد خطاب قرار می‌دهد. در باب چهل، قوم عهد در باب سی‌وهفتم به‌صورت هیکلی نمایانده می‌شوند که تمامی زمین را پر می‌سازد. باب‌های سی‌وهشت تا چهل، برخاستن قوم عهدِ خدا را در ایام آخر نشان می‌دهند، چنان‌که با اعداد 38 و 40 نمادپردازی شده است.

We will continue these things in the next article.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.