தானியேல் புத்தகம் - நூற்று நாற்பத்தொன்று

பாப்பரசாட்சி, ஏழு தலைகளிலிருந்தும் தோன்றும் எட்டாவது தலைவனாக பூமியின் சிங்காசனத்திற்கு மீண்டும் திரும்பும் வரலாற்றின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை நாங்கள் தற்போது மிக நெருக்கமாக ஆய்ந்து வருகிறோம். ஏழு ஜனாதிபதிகளிலிருந்தும் தோன்றும் எட்டாவது ஜனாதிபதி, பாப்பரச மிருகத்தின் சாயலை உருவாக்குவதை நிறைவேற்றும் வரலாற்றின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை கவனமாக அடையாளம் காணும்பொருட்டே இதனைச் செய்கிறோம். இந்தச் சத்தியங்களைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனைகளை கர்மேல் மலையும் ஏரோதின் பிறந்தநாளும் கொண்டு ஆரம்பித்துள்ளோம். இந்த இரு பரிசுத்த விளக்கப்படங்களும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அதுவே தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்திலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அந்த வசனத்தில் வடக்கின் போலியான அரசன் மகிமையான தேசத்திற்குள் பிரவேசிக்கிறான். பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாற்றில் மகிமையான தேசம் யூதாவின் தேசமாக இருந்தது; அது பாலும் தேனும் ஓடும் தேசமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது, இதனாலும் மற்ற காரணங்களினாலும் அது மகிமையானதாக இருந்தது. கிறிஸ்து தமது ஆலயத்தின் இடமாகவும், தமது நாமத்தை நிலைநிறுத்தத் தேர்ந்தெடுத்த நகரமாகவும் அதன் தலைநகரமான எருசலேமையைத் தேர்ந்தெடுத்ததினால் அது மகிமையானதாக இருந்தது.

யூதாவின் சொற்பொருள் நிலம், பண்டைய சொற்பொருள் இஸ்ரவேலுக்குப் மகிமையான தேசமாக இருந்தது; அதுபோல, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள், ஆவிக்குரிய நவீன இஸ்ரவேலுக்கான ஆவிக்குரிய யூதாவின் தேசமாகிய மகிமையான தேசமாகும்.

வடக்கின் போலி ராஜா தெற்கின் ராஜாவை (முன்னாள் சோவியத் ஒன்றியம்) நாற்பதாம் வசனத்தில், 1989-ஆம் ஆண்டில், வென்றபின், அது பின்னர் மகிமையான தேசத்தையும் (ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள்) கைப்பற்றுகிறது. நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் “தேசங்கள்” என்ற சொல் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு சொலாகும்; அது முழுமையாகத் துல்லியமானதல்ல; ஏனெனில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் “அநேகர்” எனக் கவிழ்க்கப்படுகிறவர்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரும்முன்பே, ஏழாம் நாள் சபத்துக்கும் சூரியனுடைய நாளுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிந்திருந்த ஒரு வகுப்பினராவர்.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது வீழ்த்தப்படுகிற “அநேகர்” என்ற வர்க்கம், சபத்தின் ஒளிக்குப் பொறுப்புக்கூற வேண்டியவர்களே; அந்த ஒளியே அந்தக் காலத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒளியாகும்; அது திருப்புமுனையாகவும், சபையினதும் ஜனங்களினதும் வரலாற்றில் ஒரு நெருக்கடியான கட்டமாகவும் உள்ளது. அந்த வர்க்கம், கலகத்தின் வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரிந்த தங்களுடைய பயணத்தின் முடிவை எட்டியுள்ள லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் சபையாகும். அங்கேயே அவர்கள் என்றென்றைக்கும் கர்த்தரின் வாயிலிருந்து உமிழப்பட்டுவிடுகிறார்கள். லவோதிக்கேய அட்வென்டிசம் என்பவர்கள், மூன்றாம் தூதனின் ஒளிக்காக அழைக்கப்பட்டவர்களே; அது 1844 முதல் 1863 வரையிலான வரலாற்றின் முதல் காதேஷிலோ, அல்லது 2001 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றின் இரண்டாம் காதேஷிலோ ஆகும்.

மூன்றாம் தூதனுடைய சத்தம், 1844-இலாயினும், அல்லது 2001-இலாயினும், திருமணத்திற்கு அழைப்பாயிருந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது வீழ்த்தப்படுகிற “அநேகர்” என்பவர்கள், கிறிஸ்துவின் நீதியெனும் திருமணவஸ்திரத்தை நிராகரித்த அந்த “அநேகர்” ஆவர்; அதற்குப் பதிலாக, ரோமின் வேசியுடனான பத்து ராஜாக்களின் கலியாணக் கூட்டத்தாரில் பங்குகொள்கிறவர்களாகிறார்கள். அந்த திருமணத்திற்காக, ஒருவர் தமது சொந்த வஸ்திரங்களையே வைத்துக்கொள்ளலாம்; ஏனெனில் தங்களுடைய நிந்தையை நீக்கிக்கொள்ள அவர்களுக்கு வேண்டியது, பத்து ராஜாக்கள் மேல் ஆட்சி செய்கிற அந்த வேசியின் பேரால் அழைக்கப்படுவதுமே ஆகும்.

அவர்கள் முதல் ஆகாரச் சோதனையில் தோல்வியுற்றார்கள்; ஏனெனில், பரலோக அப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், தங்களுக்கே உரிய அப்பத்தை உண்ணத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். தேவனுடைய குணாதிசயத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம் அவரை மகிமைப்படுத்த வேண்டியிருந்த இரண்டாம் சோதனையிலும் அவர்கள் தோல்வியுற்றார்கள்; அதற்குப் பதிலாக, தங்களுக்கே உரிய வஸ்திரங்களை அணியத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். மூன்றாம் பரிசோதனைக் கல்லான சோதனையிலும் அவர்கள் தோல்வியுற்றார்கள்; ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் நாமத்தை (குணாதிசயத்தை) நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்ததால், அவர்கள் மிருகத்தின் நாமத்தை (குணாதிசயத்தை) வெளிப்படுத்தினார்கள். பாபேல் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படும் இடத்தில், நிம்ரோத் ஒரு நகரத்தையும் (அரசு), ஒரு கோபுரத்தையும் (திருச்சபை) கட்டியதன் நோக்கம், தன்னுக்கே ஒரு பெயரை உண்டாக்கிக்கொள்ளும்படியாக இருந்தது.

பெயர் என்பது குணநலனின் ஒரு அடையாளமாகும்; மேலும் ஏழிலிருந்து உண்டான எட்டாவது மிருகத்தின் தீர்க்கதரிசனக் குணாதிசயம், சபை (கோபுரம்) மற்றும் அரசு (நகரம்) ஆகியவற்றின் இணைப்பின் இருமுக இயல்பாகும். கடைசி நாட்களின் நெருக்கடியில் மனிதர் இரு வகுப்புகளாகப் பிரிந்துபோவார்கள்.

ஒரு வகுப்பினர் மிருகத்தின் சாயலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவார்கள்; மற்ற வகுப்பினர் கிறிஸ்துவின் சாயலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவார்கள். ஒருவகுப்பினர் கிறிஸ்துவின் கலியாண உடையை அணிந்திருப்பார்கள்; மற்ற வகுப்பினர் “தங்களுடைய சொந்த உடையை” அணிந்திருப்பார்கள். ஒருவகுப்பினர் பரலோக உணவை உண்பார்கள்; மற்றவர்கள் “தங்களுடைய சொந்த அப்பத்தை” உண்பார்கள். தங்களுடைய சொந்த அப்பத்தை உண்பதோடும், தங்களுடைய சொந்த உடையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதோடும் இருப்பவர்கள், மூன்றாம் தூதனின் சத்தத்தினால் அழைக்கப்பட்ட “அநேகர்” ஆவர்; மேலும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது கவிழ்க்கப்படுகிற “அநேகர்” அவர்களே. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நெருக்கடியான வேளையில் அவர்களுடைய குணநலன்கள் வெளிப்படுத்தப்படும்போது, தாங்கள் இழந்த நிலையிலிருந்து மீட்கப்பட முயலும் அவர்களின் முயற்சி, ரோமின் வேசியின் நாமத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தால் அதனால் தங்களுடைய “அவமானம்” நீங்கிவிடும் என்ற பொய்யான நம்பிக்கையாகும்.

அந்நேரத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலர் நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரத்தவர்களின் கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்; பின்னர் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், போலியான வடக்கின் ராஜாவின் கையிலிருந்து “தப்பித்துக்கொள்கிற” இன்னொரு குழுவும் உள்ளது. நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் “தப்பித்துக்கொள்கிற” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், வழுக்கலினால் தப்பிப்பதைக் குறிக்கிறது; அதன் வரையறை, நீரில் ஒரு சோப்பு கட்டியைப் பிடித்திருக்கும்போது, சோப்பின் வழுக்கலினால் அது கையிலிருந்து நழுவிச் செல்வதெனும் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. எபிரேய மொழியில் அந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்படும்போது, அதன் வரையறையின் முதன்மையான அம்சம் என்னவெனில், எது தப்பிப்பதாயினும், அது தப்பிப்பதற்கு முன்பாக, எதிலிருந்து தப்பிக்கிறதோ அதனுடைய கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருந்த ஒன்றாகும்.

நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், வல்லரசன், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகிய மூவரின் மும்மடங்கான ஐக்கியம் நிறைவேறுகிறது.

ஐக்கிய அமெரிக்கா, ஐக்கிய நாடுகள் சபையுடனும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் பாப்பரசாட்சியுடனும் கைகோர்க்கும் போது, முன்பே பாப்பரசாட்சியின் கைக்குள் இருந்த ஒரு மக்கள் குழு, பின்னர் போலியான வடதிசை ராஜாவின் கையிலிருந்து “தப்பித்துக்கொள்கிறது”. அந்த மக்கள் முன்பாகவே பாப்பரச அதிகாரத்தின் பிடியிலே வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அந்த மக்கள், ஏரோதுவின் பிறந்தநாள் விருந்தில், மரணமோ விடுதலையோ காத்திருந்து அந்நேரத்தில் ரோமப் பாதாளச்சிறைகளின் சிறைப்பிடிப்பில் இருந்த யோவான் ஸ்நானகரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் பாப்பரசாட்சியின் சிறைப்பிடிப்பிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளும் அந்த மக்கள் வர்க்கம், மூன்று கோத்திரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஆகையால், அவர்கள் நவீன பாபிலோனின் மும்மடங்கான அமைப்பைச் சின்னமாகக் காட்டுகின்றனர்.

அந்தத் துல்லியமான காலத்திலேயே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் சத்தம், அப்பொழுது ஆரம்பிக்கவிருக்கும் அவளுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளில் அவர்கள் பங்குகொள்ளாதபடிக்கு, அந்த மக்களை பாபிலோனிலிருந்து வெளியேறிப் பறந்து செல்லும்படி அழைக்கிறது. அந்த இரண்டாம் சத்தம் கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும்; எனினும், அது அக்காலத்தில் மகாசத்தத்தோடு மூன்றாம் தூதரின் செய்தியை அறிவித்து வரும் நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் சத்தத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. கையிலிருந்து தப்பிப்போகிறவர்கள் (அடங்கிப்பணிதலின் ஒரு அடையாளம்), வடக்கின் போலிக்குரிய ராஜாவின் கையிலிருந்து தப்பிப்போகிறார்கள்; பின்னர் அவர்கள் வடக்கின் உண்மையான ராஜாவின் கையை அடைகிறார்கள்.

கர்மேல் மலையில் பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகள் கொல்லப்பட்டார்கள்; அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஆண்பாலான பொய்த் தெய்வமாகிய அவர் அரசு ஆகிறார்; அஷ்தரோத்தின் தீர்க்கதரிசிகள் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். எலியா பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளை கொன்றான்; இதன்மூலம் ஆறாவது இராச்சியத்தின் முடிவை அடையாளப்படுத்தினான்; இருப்பினும், சலோமியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட துறந்துபோன புரொட்டஸ்டண்ட் சமயத்தின் மதம் இன்னும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடியே இருந்தது. சலோமி, துறந்துபோன புரொட்டஸ்டண்டியம், சலோமியாகிய அவள், ஏரோதுவை மயக்குகிறாள்; ஏழு தலைகளிலிருந்த எட்டாவது தலைவனுடன் ஒரு சபை-அரசு கூட்டணியில் சேருவதற்கு பத்து ராஜாக்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். தன் இருதயத்தில் விபசாரமான ஏரோது காமிக்கிறவள் சலோமியே.

ஹேரோதின் இருதயத்திலிருந்த அக்கிரமமான உறவுக்கான காமவெறி, அவர்களுடைய மாம்சத்தை அவன் இருதயத்திலேயே ஒன்றிணைத்தது; ஆகையால் அவன் சலோமேயுடன் ஒன்றானான்.

ஏரோதின் பிறந்தநாள் விருந்தில், ஏரோதும் சலோமேயும் ஒன்றிணைந்தார்கள்; ஆகாபால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்ட ஏரோது, வடக்கு ராஜ்யத்தின் பத்து ராஜாக்களின் தலைவன் ஆவான். விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், சபையும் அரசும் இணைந்ததைக் குறிக்கும் கொம்புகளின் சேர்க்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரே கொம்பாக மாறியிருந்த அந்தக் கொம்புகள் (மிருகத்தின் உருவம்), எலியாவினால் கொல்லப்படும்போது, பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் ஆறாம் ராஜ்யம் முடிவுக்கு வருகிறது. பின்னர் சலோமே ஏரோதை வசப்படுத்தி, அவனுடன் ஒன்றாகி, தனது தாய்க்கு (உலகளாவிய சபைக்கு) தனது ராஜ்யத்தின் பாதியை (உலகளாவிய அரசை) கொடுக்கும்படி அவனை இணங்கச் செய்கிறாள். இவ்வாறு சலோமே ஆகாபையும் அவனுடைய பத்து கோத்திரங்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டாள்; ஏனெனில் அந்தப் பத்து ராஜாக்களும் ஒருவருடனொருவர் முழுமையாக ஒருமித்திருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தையும் வல்லமையையும் ஒப்புக்கொடுக்கிற மிருகம், வேசியானவள் ஏறிச் செல்கிற அதே மிருகமே ஆகும். அந்த மிருகம், சபையும் அரசும் இணைந்திருக்கும் கூட்டிணைப்பாகிய சாயலின் குணநிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதில் பெண் (சபை) அந்த உறவின் மீது கட்டுப்பாட்டை வகிக்கிறாள். ஏனெனில் அது இலத்தீன் திருமணம்; அங்கு குடும்பப் பெயர் மனைவியின் பெயராகவே இருக்கும்; மேலும், உண்மையான திருமண உறவிற்கு எதிரான கலகத்தில், பெண் ஆண்மீது ஆட்சி செய்கிறாள்.

அந்த பத்து இராஜாக்கள் ஒரே மனதினரும் ஒரே இருதயத்தினரும் ஆவர்.

பத்து ராஜாக்கள், அவர்களுடைய தலைவன் ஆகாப், அல்லது ஏரோது; அவர்கள் ஏரோதியாவின் மகளான சலோமேயால் மயக்கப்பட்டுள்ளனர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் சலோமேயால் மயக்கப்படுகிற ஐக்கிய நாடுகள் சபை—அதாவது மதவிலகிய புராட்டஸ்டண்டத்தின் பொய்மதம்—முன்பு வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யமாக இருந்தது; அது, தங்கள் ராஜ்யத்தின் பாதியை கத்தோலிக்க மதத்திற்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்ளும் பத்து ராஜாக்களின் ராஜ்யத்தின் மேல் ஆட்சி அதிகாரத்தை ஏற்கிறது. இந்த ஒருமித்த தீர்மானத்தை அவர்கள் எடுக்கிறார்கள்; ஏனெனில் எல்லா ராஜாக்களும் சலோமேயின் கவர்ச்சிமிக்க நடனத்தால் மயக்கப்பட்டிருந்தார்கள். யோவான் ஸ்நானகனை முன்னிறுத்திக் காட்டப்படுகிறவர்களை கொல்லும் செயலுக்குள் தங்களுடைய ஐக்கியமான வல்லமையைச் செலுத்த அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

மிருகம் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை) ஒரு முதன்மை அரசனால் (யெசபெலின் மகள்) ஆளப்படுகிறது. யெசபெல் தன் மகளை ஹேரோதேசுடனும் மற்ற அரசர்களுடனும் விபச்சாரமானதும் இரத்த உறவுக்குள் நிகழ்ந்ததுமான உறவைத் தொடங்கும்படி வழிநடத்தியிருந்தாள்; ஏனெனில் அவள் விபச்சாரிகளின் தாய். அவள் தன் சொந்த மகளுக்கே தாழ்வாரக் காரியக்காரி. ஹேரோதேசும், ஆகாபும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் பொய்தீர்க்கதரிசியினால், அதாவது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளினால், மயக்கப்பட்டன. பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகள் கொல்லப்பட்டபோது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஆறாம் ராஜ்யமாக இருப்பதை நிறுத்துகிறது; அஷ்தரோத்தின் தீர்க்கதரிசிகள் (சலோமே) உடனடியாக ஏழாம் ராஜ்யத்தின் ஆளும் அதிகாரமாக ஆகின்றனர்; ஏனெனில் அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் இப்போதுதான் சாதித்ததை உலகத்திலும் அப்படியே பிரதியுருவாக்குகிறது.

அந்த மிருகம், வேசியின் மகளுடன் உறவில் உள்ள அரசர்களாகும்; மேலும், அந்த வேசி, அந்த மிருகத்தின் மேல் ஆட்சி செய்கிற பெண்ணாகும். இயேசு, ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அதன் ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள எட்டு ராஜ்யங்களின் எடுத்துக்காட்டு, தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் எட்டு ராஜ்யங்களை எவ்வாறு வெளிப்படுத்தியதோ, அதுபோல, மிருகமும் மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்கிற பெண்ணும், முதல் ஒன்று கடைசியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற அடிப்படையில் அமைந்துள்ள மற்றொரு தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

வேதத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராஜ்யங்களைப் பற்றிய கடைசி குறிப்பாக வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரம் இருப்பதால், வேதத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராஜ்யங்களைப் பற்றிய முதல் குறிப்பான தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரமும், தீர்க்கதரிசனத் தேவைக்கிணங்க, எட்டு இராஜ்யங்களை அவசியமாகவே பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும்; அவற்றில் எட்டாவது இராஜ்யம் அந்த ஏழினின்றும் தோன்றியதாக இருந்தது. அதுபோலவே, பதினேழாம் அதிகாரத்தில் அந்தப் பெண்ணுக்கும் அவள் சவாரி செய்கிற மிருகத்திற்கும் உண்டாகும் நியாயத்தீர்ப்பு, 1798-இல் வேசியின் மேல் நிகழ்ந்த முதல் நியாயத்தீர்ப்பிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

பதினேழாம் அதிகாரத்தின் தொடக்கத்தில், தாம் அவனுக்குப் பெரிய வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பையும், அவள் ஏறியிருக்கும் மிருகத்தின் நியாயத்தீர்ப்பையும் காண்பிக்கப் போகிறேன் என்று தூதன் யோவானுக்கு அறிவித்தான். வேசி முதன்முறையாக நியாயத்தீர்ப்புக்குட்பட்ட காலம், பாப்பரசாட்சி அதன் கொல்லும் காயத்தைப் பெற்ற 1798 ஆம் ஆண்டும், முடிவுக்காலம் வந்த காலமுமாக இருந்தது என்று சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஆயினும், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் ஒரு “முடிவுக்காலம்” சித்தரிக்கப்படும்போது, மனிதர்களால் குறிக்கப்படும் இரண்டு வழிக்குறிகள் எப்போதும் இருக்கும். அந்த வரலாற்றில் ஆரோனும் அவன் சகோதரனாகிய மோசேயும் பிறந்தது முடிவுக்காலமாக இருந்தது. அந்த இரண்டு வழிக்குறிகள், யோவான் ஸ்நானகரின் பிறப்பையும், ஆறு மாதங்கள் கழித்து அவனுடைய உறவினனாகிய இயேசுவின் பிறப்பையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டின; இவ்வாறு அந்த வரலாற்றிற்கான முடிவுக்காலத்தைக் குறித்தன. எழுபது ஆண்டு சிறைப்பிடித்தலின் முடிவில், 1798 இல் உள்ள முடிவுக்காலத்திற்கு முன்மாதிரியாக இருக்கும் அந்த நிகழ்வில், தரியாவும் அவனுடைய மருமகனாகிய கோரேசும் முடிவுக்காலத்தின் இரண்டு வழிக்குறிகளாக இருக்கின்றனர். இவர்கள் சேர்ந்து, 1989 ஆம் ஆண்டின் முடிவுக்காலத்தில் ரீகனையும் முதல் புஷையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றனர்.

1798ஆம் ஆண்டு—அதாவது மில்லரைட் வரலாற்றில் தானியேல் புத்தகம் முத்திரையிழக்கப்பட்ட முடிவுக்காலம்—கத்தோலிக்கத்தின் மிருகத்தின் அரசியல் கூறின் தீர்க்கதரிசன மரணத்தை அடையாளப்படுத்தியது. நெப்போலியனின் தளபதி பெர்தியே நேராக வத்திக்கானுக்குள் நுழைந்து, போப்பை கைது செய்து, கத்தோலிக்கத்தின் மிருகத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தான். ஒரு ஆண்டுக்குப் பின்னர், 1799ஆம் ஆண்டில், பல நூற்றாண்டுகளாக அந்த மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்த ஸ்திரீ, அதாவது போப்பால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவள், சிறைப்பட்ட நிலையிலே இறந்தாள். வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பு, ஜனங்களை ஆட்சி செய்வதற்காக அவள் பயன்படுத்திய மிருகத்தின் மேல் வருகிற நியாயத்தீர்ப்பையும் உட்கொள்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரம், மிருகத்தின் நியாயத்தீர்ப்பையும், அதேபோல் மிருகத்தின் மேல் ஏறிச் சவாரி செய்து அதன்மேல் ஆட்சி செய்கிற வேசியின் நியாயத்தீர்ப்பையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஏழினுள் ஒன்றாகிய எட்டாவது தலை என்பது, மிருகத்தின் மேல் ஏறிச் செல்லும் வேசியின் மகளால் ஆளப்படுகின்ற பத்து ராஜாக்களால் அமைந்த மிருகத்தின் மேல் ஆட்சி செய்கிற பாப்பரச அதிகாரமே ஆகும். ஏழினுள் ஒன்றாகிய எட்டாவது இராஜ்யத்தின் கூறுகள், ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்குள் மிருகத்தின் உருவம் அமைக்கப்படும் போது, ஏழு ஜனாதிபதிகளில் ஒருவனாகிய எட்டாவது மற்றும் கடைசி ஜனாதிபதியிலே காணப்பட வேண்டும். குடியரசுக் கொள்கையும் புராட்டஸ்டாந்துக் கொள்கையும் ஆகியவற்றின் விசுவாசதுரோகக் கொம்புகளின் இணைவு, மிருகத்தின் உருவத்தின் மேல் ஆட்சி செய்கிற ஒரு “தலை”யைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்; அந்த ஆட்சியாளர் அபூர்வமான ஒரு சர்வாதிகாரியாக இருப்பான்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.