As we begin to consider the typification of the time of the end in 1989, by the prophetic history of verse ten, it is necessary to drop back into the history of the third generation of both horns of the earth beast. In 1913, the earth beast’s horn of Republicanism began its generation of compromise with the globalist banking system, and in 1919, the horn of true Protestantism began its generation of compromise with the theologians of apostate Protestantism and also the American Medical Association as it surrendered the accreditation of its educational system to the world. Both horns began a compromised relationship with the world that would change the direction of their respective messages from that point onward.
1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தின் முன்னுருவாக்கத்தை பத்தாம் வசனத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் அடிப்படையில் ஆராயத் தொடங்கும்போது, பூமிமிருகத்தின் இரு கொம்புகளின் மூன்றாம் தலைமுறையின் வரலாற்றிற்குத் திரும்பிச் செல்லுதல் அவசியமாகிறது. 1913 ஆம் ஆண்டில், பூமிமிருகத்தின் குடியரசுவாதக் கொம்பு, உலகமயமாக்கல் சார்ந்த வங்கித்துறைக் கட்டமைப்புடன் தன் சமரசத் தலைமுறையைத் தொடங்கியது; மேலும் 1919 ஆம் ஆண்டில், உண்மையான புராட்டஸ்தாந்தத்தின் கொம்பு, துரோகித்துப் போன புராட்டஸ்தாந்தத்தின் இறையியலாளர்களுடனும், தன் கல்விமுறையின் அங்கீகாரத்தை உலகத்திற்குக் கையளித்தபோது அமெரிக்க மருத்துவச் சங்கத்துடனும் தன் சமரசத் தலைமுறையைத் தொடங்கியது. அந்தக் காலத்திலிருந்து, இரு கொம்புகளும் உலகத்துடனான சமரசப்பட்ட உறவை ஆரம்பித்தன; அது, அந்நேரத்திலிருந்து அவரவர் செய்திகளின் திசையை மாற்றிவிட்டது.
In that history the starting point for the king of the north, and the king of the south of the last days also reached a turning point. The Miracle of Fatima occurred on October 13, 1917, in Fatima, Portugal. It was the culmination of a series of Marian apparitions witnessed by three young shepherd children: Lucia dos Santos and her cousins Francisco and Jacinta Marto. According to the accounts provided by the children, the Virgin Mary, identified as Our Lady of Fatima, appeared to them on the 13th day of each month from May to October 1917.
அந்த வரலாற்றில் வடக்கின் ராஜாவுக்கான தொடக்கப்புள்ளி அமைந்தது; கடைசி நாட்களின் தெற்கின் ராஜாவும் ஒரு திருப்புமுனையை எட்டினான். பாத்திமாவின் அதிசயம் 1917 அக்டோபர் 13 அன்று போர்ச்சுகலின் பாத்திமாவில் நிகழ்ந்தது. அது மூன்று இளம் மேய்ப்புக் குழந்தைகள் கண்டதாகச் சாட்சியமளிக்கப்பட்ட மரியாள் தோற்றங்களின் ஒரு தொடரின் உச்சக்கட்டமாக இருந்தது: லூசியா டொஸ் சாண்டோஸ் மற்றும் அவளுடைய சகோதரப்பிள்ளைகளான பிரான்சிஸ்கோ மற்றும் ஜசிந்தா மார்டோ. குழந்தைகள் வழங்கிய விவரங்களின்படி, பாத்திமாவின் அன்னை என அடையாளப்படுத்தப்பட்ட கன்னி மரியாள், 1917 மே மாதத்திலிருந்து அக்டோபர் மாதம் வரை ஒவ்வொரு மாதமும் 13-ஆம் நாளில் அவர்களுக்கு தோன்றினார்.
During the final apparition on October 13, 1917, tens of thousands of people gathered at the Cova da Iria, near Fatima, expecting to witness a miracle as predicted by the children. According to the witnesses, the sun appeared to change colors, spin, and dance in the sky. This event came to be known as the Miracle of the Sun or the Miracle of Fatima.
1917 அக்டோபர் 13 அன்று நிகழ்ந்த இறுதி திருக்காட்சியின் போது, குழந்தைகள் முன்னறிவித்தபடி ஒரு அதிசயத்தை காணும் எதிர்பார்ப்பில், பாத்திமாவிற்கு அருகிலுள்ள கோவா டா இரியாவில் பத்தாயிரக்கணக்கான மக்கள் திரண்டிருந்தனர். சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்களின்படி, சூரியன் நிறம் மாறி, சுழன்று, வானத்தில் நடனமாடுவது போல் தோன்றியது. இந்த நிகழ்வு பின்னர் “சூரிய அதிசயம்” அல்லது “பாத்திமா அதிசயம்” என்று அறியப்பட்டது.
The Miracle of Fatima is a significant event in Catholic history and devotion, and it has been the subject of much study, debate, and religious interpretation over the years. The events at Fatima have had a lasting impact on popular piety, Marian devotion, and the interpretation of apocalyptic themes within the Catholic Church.
பாத்திமாவின் அதிசயம் கத்தோலிக்க வரலாற்றிலும் பக்தி வாழ்விலும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வாகும்; மேலும், அது ஆண்டுகளாகப் பரவலான ஆய்வு, விவாதம், மற்றும் சமய விளக்கங்களின் பொருளாக இருந்து வந்துள்ளது. பாத்திமாவில் நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், மக்களாட்சி பக்தி வாழ்விலும், மரியன்னைப் பற்றிய பக்தியிலும், மற்றும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் உட்பரப்பில் அபோகலிப்டிக் கருப்பொருள்களின் விளக்கத்திலும் நிலையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
The Bolshevik Revolution occurred in Russia on November 7, 1917, when Bolshevik forces, led by Vladimir Lenin and the Bolshevik Party, seized key government buildings and infrastructure in Petrograd (now Saint Petersburg). This event marked the culmination of the Russian Revolution of 1917, which had begun with the February Revolution earlier in the year that led to the abdication of Tsar Nicholas II and the establishment of a provisional government.
1917 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 7 அன்று ரஷ்யாவில் போல்ஷெவிக் புரட்சி நிகழ்ந்தது; அப்போது வ்லாதிமிர் லெனின் மற்றும் போல்ஷெவிக் கட்சி தலைமையிலான போல்ஷெவிக் படைகள் பெட்ரோகிராட் (இப்போது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்) நகரில் முக்கிய அரசாங்கக் கட்டிடங்களையும் உட்கட்டமைப்புகளையும் கைப்பற்றின. இந்த நிகழ்வு 1917 ஆம் ஆண்டின் ரஷ்யப் புரட்சியின் உச்சநிலையைச் சுட்டிக்காட்டியது; அந்தப் புரட்சி, அதே ஆண்டின் முற்பகுதியில் நிகழ்ந்த பெப்ரவரி புரட்சியுடன் தொடங்கி, சாரர் நிக்கோலஸ் II பதவியைத் துறக்கச் செய்ததுடன், ஒரு இடைக்கால அரசாங்கம் நிறுவப்படுவதற்கும் வழிவகுத்தது.
During the Revolution, the Bolsheviks successfully overthrew the provisional government and established Soviet control over Russia. The Bolsheviks proclaimed the establishment of a socialist state and began implementing their revolutionary program, including the nationalization of industry, land redistribution, and the withdrawal of Russia from World War I. The October Revolution ultimately led to the creation of the Soviet Union and had profound and far-reaching consequences for Russia and the world, shaping the course of 20th-century history.
புரட்சியின் காலத்தில், போல்ஷெவிக்குகள் இடைக்கால அரசாங்கத்தை வெற்றிகரமாகக் கவிழ்த்து, ரஷ்யாவின் மீது சோவியத் கட்டுப்பாட்டை நிறுவினர். போல்ஷெவிக்குகள் ஒரு சமூகநல அரசின் நிறுவலை அறிவித்து, தொழில்துறையை தேசியமயமாக்கல், நிலப் பங்கீடு, மற்றும் முதலாம் உலகப் போரிலிருந்து ரஷ்யாவை விலக்கிக் கொள்வது ஆகியவற்றை உட்படுத்திய தங்களுடைய புரட்சிகரத் திட்டத்தை அமல்படுத்தத் தொடங்கினர். அக்டோபர் புரட்சி இறுதியில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் உருவாக்கத்துக்கு வழிவகுத்ததுடன், ரஷ்யாவிற்கும் உலகத்திற்கும் ஆழமானதும் தொலைவியாபகமானதுமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி, 20ஆம் நூற்றாண்டின் வரலாற்றுப் போக்கை வடிவமைத்தது.
Jesus illustrates the end with the beginning, and in order to fully see the king of the north and the king of the south of the last days, it is necessary to understand their beginnings. The literal kings of the south and the north that are identified in Daniel chapter eleven are defined as the power that rules the literal area of Egypt as the king of the south, and the power that rules the literal geographical area associated with Babylon as the king of the north.
இறுதியை ஆரம்பத்தின் மூலம் இயேசு விளக்குகிறார்; ஆகையால் கடைசி நாட்களின் தெற்கின் ராஜாவையும் வடக்கின் ராஜாவையும் முழுமையாகக் காண, அவர்களின் தொடக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ளுதல் அவசியமாகிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள சொல்லர்த்தமான தெற்கின் ராஜாக்களும் வடக்கின் ராஜாக்களும் இவ்வாறு வரையறுக்கப்படுகின்றனர்: எகிப்தின் சொல்லர்த்தமான பிரதேசத்தை ஆளும் வல்லமை தெற்கின் ராஜாவாகும்; பாபிலோனுடன் தொடர்புடைய சொல்லர்த்தமான புவியியல் பிரதேசத்தை ஆளும் வல்லமை வடக்கின் ராஜாவாகும்.
Literal prophecy transitioned to spiritual prophecy in the time of the cross, when ancient literal Israel was transitioning to modern spiritual Israel. Literal pagan Rome trampled down literal Jerusalem for three and a half literal years from 67 AD unto 70 AD, and spiritual papal Rome trampled down spiritual Jerusalem for three and a half spiritual years.
பழைய சொற்பொருள் சார்ந்த இஸ்ரவேல், புதிய ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலாக மாற்றமடைந்து கொண்டிருந்த சிலுவையின் காலத்தில், சொற்பொருள் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனம் ஆவிக்குரிய தீர்க்கதரிசனமாக மாறியது. கி.பி. 67 முதல் கி.பி. 70 வரை மூன்றரை சொற்பொருள் ஆண்டுகள், சொற்பொருள் சார்ந்த புறஜாதி ரோம், சொற்பொருள் சார்ந்த எருசலேமையை மிதித்துக்கொண்டது; அதுபோல, ஆவிக்குரிய பாப்பரசர் ரோம், ஆவிக்குரிய எருசலேமையை மூன்றரை ஆவிக்குரிய ஆண்டுகள் மிதித்துக்கொண்டது.
Spiritual Babylon is identified in Revelation chapter seventeen, as the whore who commits fornication with the kings of the earth. Spiritual Egypt is identified in Revelation chapter eleven as atheistic France. The modern manifestations of the spiritual king of the north, that received its deadly wound at the time of the end in 1798 and then retaliated against the modern manifestation of the spiritual king of the south at the time of the end in 1989, are both represented in verse forty of Daniel eleven. Both powers have their origins in their last day manifestation in the 1917 to 1918 time frame, which is the same time frame as the generation of compromise for both horns of the earth beast. Those beginnings must be recognized to rightly apply the endings. The beginnings of the last day kings of the north and south both start at the French Revolution.
ஆவிக்குரிய பாபிலோன், பூமியின் ராஜாக்களோடே விபசாரம் செய்கிற வேசியென்று வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினேழில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆவிக்குரிய எகிப்து, நாத்திகமான பிரான்சாக வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. முடிவுக்காலத்தில் 1798 ஆம் ஆண்டில் மரணகாயத்தைப் பெற்று, பின்னர் முடிவுக்காலத்தில் 1989 ஆம் ஆண்டில் ஆவிக்குரிய தெற்கின் ராஜாவின் நவீன வெளிப்பாட்டுக்கு எதிராகப் பதிலடி கொடுத்த ஆவிக்குரிய வடக்கின் ராஜாவின் நவீன வெளிப்பாடுகள் இரண்டும், தானியேல் பதினொன்று நாற்பதாம் வசனத்தில் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இந்த இரு அதிகாரங்களும், பூமிப் பீஸ்டின் இரு கொம்புகளுக்கும் சமரசத்தின் தலைமுறையாகிய அதே காலவரம்பான 1917 முதல் 1918 வரையான காலப்பகுதியில், தங்களுடைய கடைசிநாள் வெளிப்பாட்டில் தோன்றிய மூலத்தை உடையவையாகும். முடிவுகளைச் சரியாகப் பொருத்திப் பயன்படுத்த, அந்த ஆரம்பங்கள் அவசியம் அறியப்பட வேண்டும். கடைசிநாளின் வடக்கின் ராஜாவும் தெற்கின் ராஜாவும் ஆகியோரின் ஆரம்பங்கள் இரண்டும் பிரெஞ்சுப் புரட்சியிலேயே தொடங்குகின்றன.
“In the sixteenth century the Reformation, presenting an open Bible to the people, had sought admission to all the countries of Europe. Some nations welcomed it with gladness, as a messenger of Heaven. In other lands the papacy succeeded to a great extent in preventing its entrance; and the light of Bible knowledge, with its elevating influences, was almost wholly excluded. In one country, though the light found entrance, it was not comprehended by the darkness. For centuries, truth and error struggled for the mastery. At last the evil triumphed, and the truth of Heaven was thrust out. ‘This is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light.’ John 3:19. The nation was left to reap the results of the course which she had chosen. The restraint of God’s Spirit was removed from a people that had despised the gift of His grace. Evil was permitted to come to maturity. And all the world saw the fruit of willful rejection of the light.
பதினாறாம் நூற்றாண்டில், மக்களுக்குமுன் திறந்த வேதாகமத்தை நிறுத்திய மறுமலர்ச்சி இயக்கம், ஐரோப்பாவின் எல்லா நாடுகளிலும் நுழைய முயன்றது. சில ஜாதிகள் அதனை வானத்திலிருந்து வந்த தூதனைப்போல் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொண்டன. பிற தேசங்களில், அதன் நுழைவைத் தடுப்பதில் பாப்பர் ஆட்சி பெருமளவில் வெற்றி பெற்றது; உயர்வூட்டும் அதன் செல்வாக்குகளுடன் கூடிய வேதாகம அறிவின் ஒளி, ஏறத்தாழ முற்றிலும் விலக்கப்பட்டது. ஒரு நாட்டில், ஒளி நுழைந்தபோதிலும், இருள் அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. பல நூற்றாண்டுகளாக, சத்தியமும் பிழையும் மேலாதிக்கத்திற்காக போராடின. இறுதியில் துன்மை வென்றது; வானத்தின் சத்தியம் வெளியே தள்ளப்பட்டது. “தண்டனை இதுவே: ஒளி உலகத்திலே வந்திருந்தும், மனுஷர் தங்களுடைய கிரியைகள் பொல்லாதவைகளாயிருந்தபடியால் ஒளியைவிட இருளையே விரும்பினார்கள்.” யோவான் 3:19. அந்த ஜாதி தானே தேர்ந்தெடுத்த பாதையின் விளைவுகளை அறுப்பதற்காக விடப்பட்டது. அவருடைய கிருபையின் வரத்தை அற்பமாக எண்ணிய மக்களிடமிருந்து தேவனுடைய ஆவியின் அடக்கம் நீக்கப்பட்டது. துன்மை முழு வளர்ச்சியடைய அனுமதிக்கப்பட்டது. ஒளியைத் திட்டமிட்டு நிராகரித்ததின் கனியை உலகமெங்கும் கண்டது.
“The war against the Bible, carried forward for so many centuries in France, culminated in the scenes of the Revolution. That terrible outbreaking was but the legitimate result of Rome’s suppression of the Scriptures. It presented the most striking illustration which the world has ever witnessed of the working out of the papal policy—an illustration of the results to which for more than a thousand years the teaching of the Roman Church had been tending.
பிரான்சில் பல நூற்றாண்டுகளாக முன்னெடுக்கப்பட்ட வேதாகமத்துக்கு எதிரான போர், புரட்சியின் நிகழ்வுகளில் உச்சிக்குச் சென்றது. அந்தப் பயங்கரமான வெடிப்பு, ரோம் வேதவசனங்களை அடக்கியதின் நியாயமான விளைவாக மட்டுமே இருந்தது. அது, உலகம் இதுவரை கண்டதிலேயே, போப்பரசராட்சி கொள்கையின் செயல்பாடு எவ்வாறு விளைவுறுகிறது என்பதற்கான மிகத் தெளிவான ஓர் எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது—அதாவது, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ரோமச் சபையின் போதனை எதைக் நோக்கித் தள்ளிச் சென்றதோ, அதன் விளைவுகளுக்கான ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
“The suppression of the Scriptures during the period of papal supremacy was foretold by the prophets; and the Revelator points also to the terrible results that were to accrue especially to France from the domination of the ‘man of sin.’” The Great Controversy, 265, 266.
“பாப்பரசரின் மேலாதிக்கக் காலத்தில் வேதாகமங்கள் ஒடுக்கப்படுதல் தீர்க்கதரிசிகளினால் முன்னறிவிக்கப்பட்டது; மேலும், ‘பாவத்தின் மனுஷன்’ எனப்படுகிறவனின் ஆதிக்கத்தினால் குறிப்பாகப் பிரான்சின் மேல் வரவிருந்த பயங்கரமான விளைவுகளையும் வெளிப்படுத்தினவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.” The Great Controversy, 265, 266.
The French Revolution was produced by the suppression of the Scriptures “during the period of papal supremacy.” The birth of atheism, which was to become the archenemy of the papacy, was brought about by the papacy itself. The French Revolution took place from 1789 to 1799, but the atheistic revolutionary spirit that began in France continued to spread across Europe and beyond. One-hundred eighteen years after the end of the revolution in France, the Russian Revolution began in Russia. The revolution of atheism that began in France, ended in Russia, and in 1917 Russia became the prophetic representative of the nation symbolized by the atheism of Egypt. The dragon power represented as the king of the south had migrated from France to Russia.
பிரெஞ்சுப் புரட்சி, “பாப்பரசரின் மேலாதிக்கக் காலத்தில்” வேதாகமங்கள் ஒடுக்கப்பட்டதன் விளைவாக ஏற்பட்டது. பாப்பரசாட்சியின் பரமப் பகைவனாக ஆகவிருந்த நாத்திகத்தின் பிறப்பு, பாப்பரசாட்சியாலேயே உருவாக்கப்பட்டது. பிரெஞ்சுப் புரட்சி 1789 முதல் 1799 வரை நடைபெற்றது; ஆனால் பிரான்சில் ஆரம்பமான நாத்திகப் புரட்சியின் ஆவி, ஐரோப்பா முழுவதும் அதற்கு அப்பாற்பட்ட பகுதிகளிலும் தொடர்ந்து பரவியது. பிரான்சிலுள்ள புரட்சியின் முடிவிற்கு நூற்று பதினெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, ரஷ்யாவில் ரஷ்யப் புரட்சி ஆரம்பமானது. பிரான்சில் ஆரம்பித்து ரஷ்யாவில் முடிவுற்ற நாத்திகப் புரட்சி, 1917 ஆம் ஆண்டில் எகிப்தின் நாத்திகத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட தேசத்தின் தீர்க்கதரிசனப் பிரதிநிதியாக ரஷ்யாவை ஆக்கியது. தெற்கின் ராஜாவாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட வல்லமைமிக்க வல்லரசான அந்தப் பாம்பின் அதிகாரம் பிரான்சிலிருந்து ரஷ்யாவிற்குப் பரிமாறிச் சென்றது.
The revolution in France was represented politically and prophetically by Napoleon Bonaparte, and in that sense, Napoleon represents the first leader of a nation established in a revolution brought about by the atheism of Egypt. The narcissism of Napoleon is fitly repeated by the narcissism of Putin.
பிரான்சிலிருந்த புரட்சி அரசியல் ரீதியிலும் தீர்க்கதரிசன ரீதியிலும் நெப்போலியன் போனபார்ட் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அந்த அர்த்தத்தில், எகிப்தின் நாத்திகத்தால் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு புரட்சியில் நிறுவப்பட்ட ஒரு தேசத்தின் முதல் தலைவரை நெப்போலியன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். நெப்போலியனின் தன்னார்வக் கம்பீரம், புடினின் தன்னார்வக் கம்பீரத்தால் பொருத்தமாக மீண்டும் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது.
Napoleon was keenly aware of the power of imagery and propaganda, as is Putin, who was a former KGB officer. The KGB specializes in propaganda. Napoleon used portraiture as a means of projecting his authority, power, and image of leadership to the public. He commissioned portraits from some of the most celebrated artists of his time, including Jacques-Louis David, Antoine-Jean Gros, and Jean-Auguste-Dominique Ingres, among others.
முன்னாள் KGB அதிகாரியாக இருந்த புடினைப் போலவே, நெப்போலியனும் உருவப்படங்களின் சக்தியையும் பிரச்சாரத்தின் வல்லமையையும் ஆழமாக உணர்ந்திருந்தான். KGB பிரச்சாரத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்றது. நெப்போலியன், தன்னுடைய அதிகாரத்தையும் வல்லமையையும் தலைமைத்துவப் பிரதிமையையும் பொதுமக்களிடம் வெளிப்படுத்துவதற்கான ஒரு வழியாக உருவப்படக் கலையைப் பயன்படுத்தினான். ஜாக்-லூயி டேவிட், அந்துவான்-ஜான் கிரோ, ஜான்-ஆகுஸ்ட்-டொமினிக் அங்க்ர் ஆகியோரை உட்பட, தன் காலத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற சில கலைஞர்களிடமிருந்து அவன் உருவப்படங்களை ஆணையிட்டான்.
These portraits depicted Napoleon in various poses and settings, ranging from official state portraits to more informal scenes. They served not only as personal mementos for Napoleon himself but also as tools for spreading his image and influence both domestically and internationally. Putin has accomplished the identical work for himself, with a multitude of pictures of himself in settings that rival any of the modern influencers on the Internet.
இந்த உருவப்படங்கள் நேப்போலியனைப் பல்வேறு நிலைப்பாடுகளிலும் சூழல்களிலும் சித்தரித்தன; அவை அதிகாரப்பூர்வ அரச உருவப்படங்களிலிருந்து மேலும் அநௌபசாரிகமான காட்சிகள் வரை விரிந்திருந்தன. அவை நேப்போலியனுக்கே உரிய தனிப்பட்ட நினைவுச் சின்னங்களாக மட்டும் அல்லாமல், அவரது உருவத்தையும் செல்வாக்கையும் உள்நாட்டிலும் சர்வதேச அளவிலும் பரப்புவதற்கான கருவிகளாகவும் விளங்கின. இணையத்தில் உள்ள இக்கால செல்வாக்குச் செயல்படுத்துநர்களில் எவருடனும் போட்டியிடத்தக்க சூழல்களில் தன்னைச் சித்தரிக்கும் ஏராளமான படங்களுடன், புடின் தன்னைக்காகவும் இதேபோன்ற செயலை நிறைவேற்றியுள்ளார்.
At the beginning of the French Revolution the king, his family and staff were overthrown and executed. At the beginning of the Russian Revolution the Czar, his family and staff were overthrown and executed. The revolution that began in France culminated in Russia. The French Revolution is the subject of the prophecy of chapter eleven of Revelation, and therefore the French Revolution is subject to the rules of prophetic interpretation. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, so the Russian Revolution is the end of the French Revolution.
பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் தொடக்கத்தில் ராஜாவும், அவனுடைய குடும்பத்தாரும் அதிகாரிகளும் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டு மரணதண்டனைக்குட்படுத்தப்பட்டார்கள். ரஷ்யப் புரட்சியின் தொடக்கத்தில் சார், அவனுடைய குடும்பத்தாரும் அதிகாரிகளும் பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டு மரணதண்டனைக்குட்படுத்தப்பட்டார்கள். பிரான்சில் தொடங்கிய அந்தப் புரட்சி ரஷ்யாவில் உச்சிக்குப் பெற்றது. பிரெஞ்சுப் புரட்சி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தின் பொருளாக உள்ளது; ஆகையால், பிரெஞ்சுப் புரட்சி தீர்க்கதரிசன விளக்கவுரையின் விதிகளுக்குட்பட்டதாகும். இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்; ஆகையால், ரஷ்யப் புரட்சி பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் முடிவாகும்.
Vladimir Putin represents the last leader of a nation established in a revolution brought about with the atheism of Egypt. The first leader of Russia was Vladimir Lenin. The name “Vladimir” is of Slavic origin and is composed of two elements: “vlad” and “mir.” “Vlad” is derived from the Slavic root “vladeti,” which means “to rule” or to wield power. “Mir” means “world”. The first Vladimir (Lenin) typifies the last Vladimir (Putin), who is also typified by the first leader of the revolution of atheism (Napoleon).
எகிப்தின் நாத்திகத்தால் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு புரட்சியில் நிறுவப்பட்ட தேசத்தின் கடைசி தலைவரை விளாதிமிர் புடின் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். ரஷ்யாவின் முதல் தலைவர் விளாதிமிர் லெனின் ஆவார். “விளாதிமிர்” என்ற பெயர் ஸ்லாவிய மூலத்தைக் கொண்டது; அது “வ்லாட்” மற்றும் “மிர்” என்ற இரண்டு கூறுகளால் அமைந்துள்ளது. “வ்லாட்” என்பது “ஆளுதல்” அல்லது அதிகாரத்தைச் செலுத்துதல் என்று பொருள்படும் ஸ்லாவிய வேர்ச்சொல்லான “வ்லாதெதி” என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டது. “மிர்” என்பது “உலகம்” என்று பொருள். முதல் விளாதிமிர் (லெனின்), கடைசி விளாதிமிரான (புடின்) ஒருவருக்கான முன்மாதிரியாக இருக்கிறார்; மேலும் அவர் நாத்திகத்தின் புரட்சியின் முதல் தலைவரான (நெப்போலியன்) ஒருவராலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறார்.
After Napoleon’s defeat in the War of the Sixth Coalition and the Treaty of Fontainebleau in April 1814, he abdicated the throne of France and was exiled to the Mediterranean island of Elba. He was granted sovereignty over the island and allowed to retain the title of Emperor, albeit in a much-reduced capacity. Napoleon spent around ten months on Elba, during which he made plans to return to power in France. Following his escape from Elba and his brief return to power in France during the Hundred Days, Napoleon was decisively defeated at the Battle of Waterloo in June 1815. After this defeat the Allied powers, particularly Great Britain, were determined to prevent Napoleon from causing any further trouble. Consequently, he was exiled again, this time to the remote island of Saint Helena in the South Atlantic. Napoleon spent the remainder of his life in exile on Saint Helena until his death in 1821.
ஆறாம் கூட்டணிப் போரில் நெப்போலியன் தோல்வியடைந்ததும், 1814 ஏப்ரலில் ஃபொந்தைன்ப்ளோ உடன்படிக்கை நிறைவேற்றப்பட்டதும், அவர் பிரான்சின் சிங்காசனத்தைத் துறந்து, மத்தியதரைக் கடலில் உள்ள எல்பா தீவுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார். அந்தத் தீவின்மேல் அவருக்கு இறையாண்மை வழங்கப்பட்டதுடன், மிகவும் குறைக்கப்பட்ட அளவில் என்றாலும், “பேரரசர்” என்னும் பட்டத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டார். நெப்போலியன் எல்பாவில் சுமார் பத்து மாதங்கள் கழித்தார்; அந்தக் காலப்பகுதியில் அவர் பிரான்சில் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வரத் திட்டமிட்டார். எல்பாவிலிருந்து அவர் தப்பிச் சென்றதையும், “நூறு நாட்கள்” காலத்தில் பிரான்சில் அவர் குறுகிய காலத்திற்கு மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்ததையும் தொடர்ந்து, 1815 ஜூனில் வாட்டர்லூப் போரில் நெப்போலியன் தீர்மானகரமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இந்தத் தோல்விக்குப் பிறகு, கூட்டணி வல்லரசுகள், குறிப்பாக மகா பிரிட்டன், நெப்போலியன் இனி எவ்விதக் கலக்கத்தையும் உண்டாக்க முடியாதபடி தடுப்பதில் உறுதியாக இருந்தன. அதன் விளைவாக, அவர் மறுமுறை நாடுகடத்தப்பட்டார்; இம்முறை தென் அட்லாண்டிக் பெருங்கடலில் அமைந்த தொலைதூரத் தீவான செயிண்ட் ஹெலெனாவுக்கு அனுப்பப்பட்டார். நெப்போலியன் தனது வாழ்நாளின் மீதியையெல்லாம் செயிண்ட் ஹெலெனாவில் நாடுகடத்தலில் கழித்து, 1821ஆம் ஆண்டு தமது மரணம்வரை அங்கேயே இருந்தார்.
Putin is a representative of the old guard KGB. The KGB was the main security agency and intelligence agency of the Soviet Union from 1954 until its dissolution in 1991. It was responsible for internal security, counterintelligence, and intelligence gathering, both domestically and internationally. The KGB was known for its extensive network of spies, surveillance operations, and its role in maintaining the Communist regime’s control over the population. Vladimir Putin was a member of the KGB (Committee for State Security), the main security and intelligence agency of the Soviet Union.
புடின் பழைய பாதுகாப்பு அமைப்பைச் சேர்ந்த KGB-யின் ஒரு பிரதிநிதி ஆவார். KGB என்பது 1954 முதல் 1991 ஆம் ஆண்டு அது கலைக்கப்பட்ட வரையிலான காலப்பகுதியில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் முக்கிய பாதுகாப்பு அமைப்பும் உளவுத்துறை அமைப்புமாக இருந்தது. அது உள்நாட்டு பாதுகாப்பு, எதிர்-உளவுத்துறை நடவடிக்கைகள், மற்றும் உள்நாட்டிலும் சர்வதேச அளவிலும் உளவுத் தகவல் சேகரிப்பிற்குப் பொறுப்பாக இருந்தது. KGB அதன் விரிவான உளவாளிகள் வலையமைப்பு, கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகள், மற்றும் மக்கள்மீது கம்யூனிஸ்ட் ஆட்சியின் கட்டுப்பாட்டை நிலைநிறுத்துவதில் வகித்த பங்கு ஆகியவற்றிற்காக அறியப்பட்டது. வ்லாதிமிர் புடின் சோவியத் ஒன்றியத்தின் முக்கிய பாதுகாப்பு மற்றும் உளவுத்துறை அமைப்பான KGB-யின் (Committee for State Security) ஒரு உறுப்பினராக இருந்தார்.
Putin joined the KGB in 1975 after graduating from Leningrad State University. Putin worked for the KGB until the collapse of the Soviet Union in 1991, after which he entered politics and eventually became the President of Russia in 2000. His background in the KGB has had a significant influence on his approach to governance and foreign policy. Napoleon’s first exile on the Island of Elba, represents the history of 1991 until the year 2000, when the philosophy of the KGB returned. When Putin is eventually defeated, as represented in verses thirteen to fifteen, that second defeat (the first being 1989), is typified by Waterloo and Napoleon’s second exile, where he died.
லெனின்கிராட் மாநிலப் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்ற பின்னர், 1975 ஆம் ஆண்டில் புதின் KGB-இல் இணைந்தார். 1991 இல் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததுவரை புதின் KGB-இல் பணியாற்றினார்; அதன் பின்னர் அவர் அரசியலுக்கு நுழைந்து, இறுதியில் 2000 ஆம் ஆண்டில் ரஷ்யாவின் ஜனாதிபதியானார். KGB-இலான அவரது பின்னணி, ஆட்சி நடத்தும் அவரது அணுகுமுறையிலும் வெளிநாட்டு கொள்கையிலும் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. எல்பா தீவில் நெப்போலியனின் முதல் நிர்பந்தத் தாழ்வு, 1991 முதல் 2000 ஆம் ஆண்டுவரையிலான வரலாற்றைக் குறிக்கிறது; அந்த ஆண்டில்தான் KGB-யின் தத்துவம் மீண்டும் திரும்பியது. இறுதியில் புதின் தோற்கடிக்கப்படும்போது, பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருப்பதுபோல, அந்த இரண்டாம் தோல்வி (முதலாவது 1989), வாட்டர்லூவினாலும் நெப்போலியனின் இரண்டாம் நிர்பந்தத் தாழ்வினாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது; அங்கேயே அவர் இறந்தார்.
Napoleon delivered the deadly wound to the papacy in 1798 and 1799. In 1799 the French Revolution ended in France, but by 1917 it had reached Russia in the Bolshevik Revolution. In 1917 the miracle of Fatima took place in Portugal, and the three children who supposedly communicated with Mary and Joseph were given three secret messages. The three messages were secret in the sense they were only to be read by the pope, the king of the north. The messages directed the pope to call a special meeting with the leaders of the Catholic Church and hold a special ceremony in order to dedicate Russia, which had just become communist Russia the year before, to the virgin Mary.
1798 மற்றும் 1799 ஆண்டுகளில் நெப்போலியன் பாப்பரசாட்சிக்கு மரணகாயத்தை ஏற்படுத்தினான். 1799 ஆம் ஆண்டில் பிரெஞ்சுப் புரட்சி பிரான்சில் முடிவுற்றது; ஆனால் 1917 ஆம் ஆண்டிற்குள் அது போல்ஷெவிக் புரட்சியில் ரஷ்யாவை எட்டியிருந்தது. 1917 ஆம் ஆண்டில் போர்ச்சுகலில் பாத்திமாவின் அதிசயம் நிகழ்ந்தது; மரியாவுடனும் யோசேப்புடனும் தொடர்புகொண்டதாகக் கூறப்பட்ட அந்த மூன்று குழந்தைகளுக்கு மூன்று இரகசியச் செய்திகள் அளிக்கப்பட்டன. அந்த மூன்று செய்திகள், வடக்கின் ராஜாவாகிய பாப்பரசர் மட்டுமே வாசிக்க வேண்டியவையாக இருந்தன என்ற பொருளில் இரகசியமானவையாக இருந்தன. அந்தச் செய்திகள், கத்தோலிக்கச் சபையின் தலைவர்களுடன் ஒரு விசேஷக் கூட்டத்தைக் கூட்டவும், முந்தைய ஆண்டிலேயே கம்யூனிச ரஷ்யாவாக மாறியிருந்த ரஷ்யாவை கன்னி மரியாளுக்கு அர்ப்பணிப்பதற்காக ஒரு விசேஷச் சடங்கை நடத்தவும் பாப்பரசருக்கு உத்தரவிட்டன.
The messages contained a warning that if the pope refused to follow through on the command to dedicate Russia to Mary, the world would suffer another world war (the first world war was to end the month after the miracle). The messages of Fatima became a structure for conservative Catholic prophetic interpretation. It identified a struggle within the Catholic church between conservative Catholicism, represented by pope John Paul II and the first Vatican council, and Liberal Catholicism represented by the current “woke-pope” and the second Vatican council.
மரியாளுக்கு ரஷ்யாவை அர்ப்பணிக்கும்படி அளிக்கப்பட்ட கட்டளையைப் போப் நிறைவேற்ற மறுத்தால், உலகம் இன்னொரு உலகப் போரினால் துன்புறும் என்ற எச்சரிக்கை அந்தச் செய்திகள் உட்கொண்டிருந்தன (அந்த அதிசயத்திற்குப் பிறகு வரும் மாதத்தில் முதல் உலகப் போர் முடிவடையவிருந்தது). ஃபாத்திமாவின் செய்திகள், மரபுவாத கத்தோலிக்க தீர்க்கதரிசன விளக்கத்திற்கான ஒரு கட்டமைப்பாக அமைந்தன. அவை, போப் ஜான் பால் II மற்றும் முதல் வத்திக்கான் பேரவையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மரபுவாத கத்தோலிக்கத்துக்கும், தற்போதைய “வோக்-போப்” மற்றும் இரண்டாம் வத்திக்கான் பேரவையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தாராளவாத கத்தோலிக்கத்துக்கும் இடையில், கத்தோலிக்க திருச்சபையின் உள்பகுதியில் நடைபெறும் ஒரு போராட்டத்தை அடையாளப்படுத்தின.
In the messages of Fatima the “good pope”, was the “white pope”, and the “bad pope”, was the “black pope”. The good pope, Pope John Paul II, was the conservative pope who identified the Virgin of Fatima as his guiding idol, and the bad pope is the woke-pope, who also rejects any messages from the so-called virgin Mary. When you visit the shrine in Fatima, Portugal as you enter the premises the entrance is set between two giant statues of a black pope on one side and a white pope on the other side, thus representing the internal struggle identified in the Fatima prophecies.
ஃபாத்திமா செய்திகள் தொடர்பாக, “நல்ல போப்” என்பது “வெள்ளை போப்” ஆகவும், “கெட்ட போப்” என்பது “கருப்பு போப்” ஆகவும் சித்தரிக்கப்பட்டது. நல்ல போப், போப் ஜான் பால் II, ஃபாத்திமாவின் கன்னியைத் தம்மை வழிநடத்தும் விக்கிரகமாகக் குறிப்பிட்ட மரபுவாத போப்பாக இருந்தார்; கெட்ட போப் என்பது விழிப்புணர்வு-போப் ஆகும்; அவரும் தன்னைத் தானே “கன்னி மரியா” என அழைக்கப்படும் ஒருவரிடமிருந்து வரும் எந்தச் செய்திகளையும் நிராகரிக்கிறார். நீங்கள் போர்ச்சுகலின் ஃபாத்திமாவில் உள்ள திருத்தலத்தைச் சந்திக்கும்போது, வளாகத்திற்குள் நுழையும் வேளையில், நுழைவாயில் ஒரு பக்கத்தில் கருப்பு போப்பின் பிரமாண்டமான சிலையும் மறுபக்கத்தில் வெள்ளை போப்பின் பிரமாண்டமான சிலையும் இடையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது; இவ்வாறு, ஃபாத்திமா தீர்க்கதரிசனங்களில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட உள்போராட்டத்தை அது பிரதிபலிக்கிறது.
The other element of the three secret messages of Fatima was its emphasis on the warfare of Catholicism (the king of the north), and atheism (the king of the south). Without recognizing that the warfare of Catholicism and atheistic Russia is a subject of the satanic prophecy, which directs a large percentage of Catholicism, it is difficult, if not impossible to understand the support which the Catholic church provided to Nazi Germany during World War Two.
பாத்திமாவின் மூன்று இரகசியச் செய்திகளில் மற்றொரு கூறு, கத்தோலிக்க மதமும் (வடக்கின் ராஜா), நாத்திகவாதமும் (தெற்கின் ராஜா) இடையிலான போராட்டத்தின் மீது அது வைத்திருந்த முக்கியத்துவமாகும். கத்தோலிக்க மதமும் நாத்திக ரஷ்யாவும் இடையிலான இந்தப் போராட்டம், கத்தோலிக்கத்தின் ஒரு பெரிய சதவீதத்தை வழிநடத்தும் சாத்தானிய தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருள் என்பதை உணராது இருப்பின், இரண்டாம் உலகப்போரின் போது கத்தோலிக்க திருச்சபை நாசி ஜெர்மனிக்குத் தந்த ஆதரவைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்; முடியாததே எனவும் சொல்லலாம்.
The Battle of Leningrad, which lasted from September 8, 1941 to January 27, 1944 during World War Two, was one of the longest and most brutal sieges in history. The Battle of Stalingrad, which occurred from August 23, 1942 to February 2, 1943, is often regarded as the bloodiest and most significant battle of World War Two. It resulted in immense casualties on both sides, with estimates of over 2 million total casualties, including deaths, wounded, and captured soldiers. The Battle of Stalingrad also marked a turning point in the war, as it resulted in a decisive Soviet victory over the German Army and led to the eventual defeat of Nazi Germany.
இரண்டாம் உலகப்போரின் காலத்தில் 1941 செப்டம்பர் 8 முதல் 1944 ஜனவரி 27 வரை நீடித்த லெனின்கிராத் போர், வரலாற்றிலேயே மிக நீண்டதும் மிகக் கொடூரமானதுமான முற்றுகைப் போர்களில் ஒன்றாகும். 1942 ஆகஸ்ட் 23 முதல் 1943 பிப்ரவரி 2 வரை நடைபெற்ற ஸ்டாலின்கிராத் போர், இரண்டாம் உலகப்போரின் மிக இரத்தப்பரப்பும் மிக முக்கியத்துவமிக்கதுமான போராக அடிக்கடி கருதப்படுகிறது. இதில் இரு தரப்பினருக்கும் அளவிட முடியாத உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டன; உயிரிழந்தோர், காயமடைந்தோர், மற்றும் சிறைபிடிக்கப்பட்ட வீரர்கள் உட்பட மொத்த சேதத்தின் கணிப்புகள் 2 மில்லியனைத் தாண்டுகின்றன. ஸ்டாலின்கிராத் போர் மேலும் அந்தப் போரின் ஒரு திருப்புமுனையாகவும் அமைந்தது; ஏனெனில் அது ஜெர்மன் இராணுவத்தின் மீது சோவியத் ஒன்றியத்திற்கு தீர்மானகரமான வெற்றியை அளித்து, நாசி ஜெர்மனியின் இறுதியான தோல்விக்குத் தாரகமாக அமைந்தது.
Without recognizing that Nazi Germany’s warfare against Russia, particularly in the two battles just cited, it is difficult to understand the role of Germany as the secret ally of the Catholic Church. Without the understanding of the premises of a spiritual war between Catholicism that was motivated by the satanic prophecy of Mary of Fatima, against the atheism of Russia, and thereafter the Communist Soviet Union, the logic for Catholicism secretly hiding and then transporting Nazi war criminals around the globe post-World War Two is missed. The Nazi’s were Catholicism’s proxy army in their struggle against Russia.
ரஷ்யாவுக்கு எதிராக நாசி ஜெர்மனி நடத்திய போர், குறிப்பாக இப்போதுதான் மேற்கோளிடப்பட்ட இரண்டு போர்களில் அதன் பங்கு, இதை உணராது இருப்பின், கத்தோலிக்க திருச்சபையின் இரகசிய கூட்டாளியாக ஜெர்மனியின் பங்கினைப் புரிந்துகொள்வது கடினமாகிறது. மரியாள் ஆஃப் ஃபாத்திமாவின் சாத்தானிய தீர்க்கதரிசனத்தால் உந்தப்பட்ட கத்தோலிக்க மதமும், ரஷ்யாவின் நாத்திகத்தையும், பின்னர் கம்யூனிச சோவியத் யூனியனையும் எதிர்த்து நடைபெற்ற ஒரு ஆவிக்குரிய போரின் முன்வைத்த அடிப்படைகளைப் பற்றிய புரிதல் இல்லையெனில், இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னர் கத்தோலிக்கம் நாசி போர்க்குற்றவாளிகளை இரகசியமாக மறைத்து வைத்து, பின்னர் உலகெங்கும் கொண்டு சென்று சேர்த்ததற்கான தர்க்கம் புரியாமல் போகிறது. ரஷ்யாவுக்கு எதிரான தங்கள் போராட்டத்தில் நாசிகள் கத்தோலிக்கத்தின் பிரதிநிதிப் படையாக இருந்தனர்.
It is in this prophetic logic that Putin, the head of atheistic Russia, is involved in a war in the Ukraine, whose leaders are openly known to be Nazi’s. The ground troops of Fatima’s war against atheism from World War Two and onward is fascism, and Nazism. Of course, even though this reality of the leaders of the Ukrainian government is well-documented, the modern manifestation of Hitler’s Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda (the mainstream media), has covered these facts as best they could.
இந்த தீர்க்கதரிசனத் தர்க்கத்தின் அடிப்படையில்தான், நாத்திக ரஷ்யாவின் தலைவரான புதின், தலைவர்கள் வெளிப்படையாக நாசிகளாக அறியப்படும் உக்ரைனில் நடைபெறும் ஒரு போரில் ஈடுபட்டுள்ளார். இரண்டாம் உலகப் போரிலிருந்து அதன்பிறகும் நாத்திகத்துக்கு எதிரான பாத்திமாவின் போரின் தரைப்படைகளாக செயல்படுவது பாசிசமும் நாசிசமும் ஆகும். நிச்சயமாக, உக்ரைன் அரசாங்கத்தின் தலைவர்களைப் பற்றிய இந்த யதார்த்தம் நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டிருந்தபோதிலும், ஹிட்லரின் ரெய்ஷ் பொது அறிவூட்டல் மற்றும் பிரச்சார அமைச்சகத்தின் நவீன வெளிப்பாடாகிய (பிரதான ஊடகங்கள்), இந்த உண்மைகளை தமக்குச் சாத்தியமான அளவுக்கு மறைத்துள்ளன.
The name “Ukraine” is derived from the Slavic word “ukraina,” which means “borderland” or “the edge.” The term historically referred to the border regions of the Kievan Rus’, the medieval state that preceded modern-day Ukraine, and is situated on the crossroads between Eastern Europe and Eurasia. Throughout history, it has served as a meeting point between various cultures, civilizations, and empires, including the Byzantine Empire, the Ottoman Empire, the Russian Empire, and others. Its strategic location made it a frontier region that experienced significant cultural, political, and military interactions. During the medieval period, Ukraine was the border region of the Kievan Rus’, which was a powerful state that encompassed parts of modern-day Ukraine, Russia, and Belarus. As the Kievan Rus’ expanded and contracted over time, its borders often shifted, and Ukraine remained on the periphery of the state.
“Ukraine” என்ற பெயர், “எல்லைப்பகுதி” அல்லது “விளிம்பு” என்று பொருள்படும் ஸ்லாவியச் சொல் “ukraina” என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டுள்ளது. இச்சொல் வரலாற்று முறையில், இன்றைய உக்ரைனுக்கு முன்நின்ற நடுக்கால அரசாகிய Kievan Rus’ இன் எல்லைப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது கிழக்கு ஐரோப்பாவுக்கும் யூரேஷியாவுக்கும் இடையிலான சந்திப்புப் பகுதியில் அமைந்திருந்தது. வரலாறு முழுவதும், Byzantine Empire, Ottoman Empire, Russian Empire மற்றும் பிற பேரரசுகள் உட்பட பல்வேறு கலாச்சாரங்கள், நாகரிகங்கள், பேரரசுகள் ஆகியவற்றின் சந்திப்பிடமாக அது செயல்பட்டது. அதன் மூலோபாய முக்கியத்துவமிக்க நிலை, ஆழமான கலாச்சார, அரசியல், மற்றும் இராணுவத் தொடர்புகள் நிகழ்ந்த ஒரு எல்லைப்புறப் பிராந்தியமாக அதை ஆக்கியது. நடுக்காலக் காலப்பகுதியில், உக்ரைன் என்பது, இன்றைய உக்ரைன், ரஷ்யா, மற்றும் பெலாரஸ் ஆகியவற்றின் சில பகுதிகளை உள்ளடக்கிய வல்லமையுடைய அரசாக இருந்த Kievan Rus’ இன் எல்லைப்பகுதியாக இருந்தது. காலப்போக்கில் Kievan Rus’ விரிவடைந்து சுருங்கியபோது, அதன் எல்லைகள் அடிக்கடி மாறின; இருந்தபோதிலும், உக்ரைன் அந்த அரசின் புறவிளிம்பில் தொடர்ந்தும் இருந்து வந்தது.
After the collapse of the Soviet Union in 1989, as represented in verse ten, verses eleven and twelve identify a battle where the king of the south retaliates and prevails over the king of the north. That battle was fought at Raphia, which was the borderline of the domains of the king of the south and the king of the north.
1989-இல் சோவியத் ஒன்றியம் சரிந்ததற்குப் பின்னர், பத்தாம் வசனத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டதுபோல, பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள் தெற்கின் ராஜா பழிவாங்கி வடக்கின் ராஜாவின்மேல் வெற்றி பெறும் ஒரு போரைக் குறிப்பிடுகின்றன. அந்தப் போர் தெற்கின் ராஜாவினதும் வடக்கின் ராஜாவினதும் ஆட்சிப் பகுதிகளின் எல்லைப்பகுதியாக இருந்த ராபியாவில் நடத்தப்பட்டது.
The Battle of Raphia, which took place in 217 BC, comes from the name of the town near which the battle occurred. Raphia was a town located in the coastal region of ancient Palestine, near the border between the Ptolemaic Kingdom of Egypt and the Seleucid Empire. At the time of the battle the border between the Ptolemaic Kingdom of Egypt, ruled by King Ptolemy IV Philopator, and the Seleucid Empire, ruled by King Antiochus III, was located in the vicinity of Raphia. The battle was fought near this border region as both sides sought to assert control over strategic territories in the Levant.
கி.மு. 217 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற ராஃபியா போருக்கு, அந்தப் போர் நிகழ்ந்த இடத்திற்கருகிலிருந்த நகரத்தின் பெயரிலிருந்தே அந்தப் பெயர் வந்தது. ராஃபியா என்பது, பண்டைய பாலஸ்தீனத்தின் கடலோரப் பகுதியில் அமைந்திருந்த ஒரு நகரமாகும்; அது எகிப்தின் ப்டோலமைய அரசுக்கும் செல்யூசிட் பேரரசுக்கும் இடையிலான எல்லைக்கருகில் இருந்தது. அந்தப் போர் நடைபெற்ற காலத்தில், மன்னன் ப்டோலமி IV பிலோபேட்டர் ஆட்சிசெய்த எகிப்தின் ப்டோலமைய அரசுக்கும், மன்னன் அந்தியோகுஸ் III ஆட்சிசெய்த செல்யூசிட் பேரரசுக்கும் இடையிலான எல்லை ராஃபியாவின் சுற்றுவட்டாரத்தில் அமைந்திருந்தது. லெவாண்டில் உள்ள மூலோபாய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரதேசங்களின் மீது கட்டுப்பாட்டை நிலைநாட்ட இரு தரப்பினரும் முயன்றதால், இந்த எல்லைப் பகுதியருகில் அந்தப் போர் நடைபெற்றது.
The ancient town of Raphia, is located near the modern city of Rafah. Rafah is a city situated in the southern Gaza Strip, which is part of the Palestinian territories. After Ptolemy’s victory at Raphia in 217 BC, he initiated persecutions against the Jews in Jerusalem, and also in Egypt. The victory was short-lived and he met his Waterloo, so to speak, in the next three verses. In verse thirteen, the previously defeated king of the north returns and by verse fifteen he overwhelms the king of the south.
பண்டைய ராபியா நகரம், இன்றைய ரஃபா நகரத்திற்கருகில் அமைந்துள்ளது. ரஃபா என்பது பாலஸ்தீனப் பிரதேசங்களின் ஒரு பகுதியாகிய காசா பட்டையின் தெற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு நகரமாகும். கி.மு. 217-இல் ராபியாவில் பெற்ற தொலமையின் வெற்றிக்குப் பின்னர், அவன் எருசலேமிலுமாக எகிப்திலும் யூதருக்கு விரோதமாக துன்புறுத்தல்களை ஆரம்பித்தான். ஆனால் அந்த வெற்றி நீண்டுநிற்கவில்லை; சொல்லப்போனால், அடுத்த மூன்று வசனங்களில் அவன் தனது வாட்டர்லூவைச் சந்தித்தான். பதின்மூன்றாம் வசனத்தில், முன்பு தோற்கடிக்கப்பட்ட வடதிசை ராஜா மீண்டும் திரும்பி வருகிறான்; பதினைந்தாம் வசனத்திற்குள், அவன் தென்திசை ராஜாவை முற்றாக மேற்கொள்கிறான்.
The victory of Putin in the Ukraine will be used by Putin, a former KGB officer who specialized in propaganda, to most likely expose the Nazi roots of the Ukrainian leadership, and also expose those in the Western World who supported the regime for economic greed, and no doubt also expose the hidden black-sites and bio-labs employed by the globalists, which have been funded by the taxpayers of the United States.
உக்ரைனில் புடினின் வெற்றி, பிரசாரத் துறையில் சிறப்புப் பயிற்சி பெற்ற முன்னாள் KGB அதிகாரியான புடினால், மிகச் சாத்தியமாக, உக்ரைனிய தலைமையின் நாசி வேர்களை வெளிப்படுத்துவதற்கும், பொருளாதார பேராசைக்காக அந்த ஆட்சியை ஆதரித்த மேற்கத்திய உலகிலுள்ளவர்களையும் வெளிக்கொணருவதற்கும், மேலும் உலகமயவாதிகளால் பயன்படுத்தப்பட்டு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரி செலுத்துவோரின் பணத்தால் நிதியளிக்கப்பட்ட மறைக்கப்பட்ட கருப்பு தளங்களையும் உயிரியல் ஆய்வகங்களையும் சந்தேகமின்றி வெளிப்படுத்துவதற்கும் பயன்படுத்தப்படும்.
Those revelations will destroy the current talking points of the world globalists, and also of the Democratic talking heads in the United States. That victory for Putin will provide the mandate for the eighth President, that is of the seven, to take his role as the prophetic despot that arrives into history just before verse sixteen; and verse sixteen is the soon coming Sunday law.
அந்த வெளிப்பாடுகள், உலகளாவிய ஆட்சிக் கோட்பாட்டை முன்னெடுத்து வரும் உலக குளோபலிஸ்டுகளின் தற்போதைய வாதப்புள்ளிகளையும், மேலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஜனநாயகக் கட்சியின் பேச்சாளர்களின் வாதங்களையும் சிதைத்து விடும். புடினுக்கான அந்த வெற்றி, ஏழுபேரிலிருந்து எழும் எட்டாவது ஜனாதிபதிக்கு, பதினாறாம் வசனத்திற்கு முன்னரே வரலாற்றில் அரங்கேறும் தீர்க்கதரிசனக் கொடுங்கோலனாகத் தன் பங்கை ஏற்கும் அதிகாரப்பூர்வ ஆணையை வழங்கும்; மேலும் பதினாறாம் வசனம் என்பது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்.
In verse thirteen, the king of the north regroups his army, and in verse fourteen, pagan Rome is introduced into history for the first time, though it is not yet the king of the north. It is there identified as the symbol which “establishes the vision”, and as the power who exalts himself and then falls. After the victory of Putin in the war in the Ukraine, the papacy will begin to lift itself up into world politics, just in advance of the Sunday law in verse sixteen.
பதிமூன்றாம் வசனத்தில், வடக்கின் ராஜா தன் இராணுவத்தை மீண்டும் திரட்டுகிறான்; பதினான்காம் வசனத்தில், புறஜாதி ரோமா வரலாற்றில் முதன்முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் அது இன்னும் வடக்கின் ராஜா அல்ல. அங்கே அது “தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிற” அடையாளமாகவும், தன்னை உயர்த்திக்கொண்டு பின்னர் வீழ்கிற வல்லமையாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. உக்ரைன் போரில் புட்டினின் வெற்றிக்குப் பிறகு, பதினாறாம் வசனத்தில் வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குச் சற்று முன்பாகவே, போப்புத்துவம் உலக அரசியலில் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளத் தொடங்கும்.
The French Revolution, and its connection with the Russian Revolution; Napoleon and Putin; the miracle of Fatima, and its three secrets; the secret alliance between the Vatican and Hitler, the secret alliance between the Vatican and Reagan, are all prophetic “wheels” that intersect in the history of verses eleven through fifteen, which occur during the history of September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. It was important to provide a brief summary of these prophetic “wheels” before we take up verse ten.
பிரெஞ்சுப் புரட்சியும், அதற்கு ரஷ்யப் புரட்சியுடன் உள்ள தொடர்பும்; நெப்போலியனும் புடினும்; பாத்திமாவின் அதிசயமும், அதனுடைய மூன்று இரகசியங்களும்; வத்திக்கானும் ஹிட்லரும் இடையிலான இரகசியக் கூட்டணியும், வத்திக்கானும் ரீகனும் இடையிலான இரகசியக் கூட்டணியும்—இவை அனைத்தும் 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படும் வரையிலான காலப்பகுதியில் நிகழும் பதினொன்றாம் வசனம் முதல் பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான வரலாற்றில் ஒன்றுடன் ஒன்று குறுக்கிடும் தீர்க்கதரிசன “சக்கரங்கள்” ஆகும். நாம் பத்தாம் வசனத்தை எடுத்துரைக்க முன்பாக, இந்த தீர்க்கதரிசன “சக்கரங்கள்” குறித்து ஒரு சுருக்கமான சுருக்கத்தை வழங்குவது முக்கியமானதாக இருந்தது.
The following article is taken from “NBC news,” which is as “Main Stream Media,” as it gets, and the “MSM” is the modern version of Hitler’s World War Two propaganda machine. The article is of course anti-Putin, anti-Russian, and pro-Ukraine, but that is not the point. As citizens of the heavenly kingdom, God’s people should not endorse either side of a satanic work, and all warfare is a satanic work.
பின்வரும் கட்டுரை “NBC News” இலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது; அது எவ்வளவு “Main Stream Media” ஆக இருக்க முடியுமோ அவ்வளவு அப்படியே உள்ளது; மேலும் “MSM” என்பது ஹிட்லரின் இரண்டாம் உலகப் போர்காலப் பிரச்சார இயந்திரத்தின் நவீன வடிவமாகும். அந்தக் கட்டுரை, நிச்சயமாக, புட்டினுக்கு எதிரானதும், ரஷ்யாவுக்கு எதிரானதும், உக்ரைனுக்கு ஆதரவானதும் ஆகும்; ஆனால் அதுவே முக்கியப் பொருள் அல்ல. பரலோக ராஜ்யத்தின் குடிமக்களாகிய தேவனுடைய மக்கள், சாத்தானிய செயலில் எந்தப் பக்கத்தையும் ஆதரிக்கக் கூடாது; எல்லா யுத்தமும் சாத்தானிய செயல் ஆகும்.
The purpose of this article is to allow those who are unfamiliar with the prophetic warfare between Catholicism (the king of the north) and atheism (the king of the south), and the fact that in the warfare of those two prophetic powers, Naziism has been employed as Catholicism’s proxy army (just as the United States was used in 1989). Students of prophecy need to have enough evidence to see that the background history of World War Two, and of the Cold War, are represented in the current war in Ukraine, as it fulfills verses eleven and twelve, of chapter eleven of Daniel.
இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம், கத்தோலிக்கம் (வடக்கின் ராஜா) மற்றும் நாத்திகம் (தெற்கின் ராஜா) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான தீர்க்கதரிசனப் போராட்டத்தையும், அந்த இரு தீர்க்கதரிசன வல்லமைகளின் போராட்டத்தில் நாசித்துவம் கத்தோலிக்கத்தின் பிரதிநிதிப் படையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதையும் (1989-இல் ஐக்கிய அமெரிக்கா பயன்படுத்தப்பட்டதுபோல) அறியாதவர்களுக்கு அதை உணர அனுமதிப்பதாகும். தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்கிற மாணவர்கள், இரண்டாம் உலகப் போரின் பின்னணி வரலாறும், குளிர்போரின் பின்னணி வரலாறும், தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள் நிறைவேறுகின்ற வகையில், உக்ரைனில் நடைபெற்று வரும் தற்போதைய போரில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தேவையான போதுமான ஆதாரங்களை கொண்டிருக்க வேண்டும்.
“Historical events, showing the direct fulfillment of prophecy, were set before the people, and the prophecy was seen to be a figurative delineation of events leading down to the close of this earth’s history.” Selected Messages, book 2, 102.
“தீர்க்கதரிசனத்தின் நேரடியான நிறைவேற்றத்தை வெளிப்படுத்திய வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் மக்களின் முன் வைக்கப்பட்டன; மேலும், அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் இப்பூமியின் வரலாற்றின் முடிவுவரை முன்னேறிச் செல்லும் நிகழ்வுகளை உருவகமாகச் சித்தரிக்கும் விளக்கமாகக் காணப்பட்டது.” Selected Messages, book 2, 102.
NBC News Article: “Ukraine’s Nazi problem is real, even if Putin’s ‘denazification’ claim isn’t”
NBC News கட்டுரை: “புடினின் ‘நாசிநீக்கல்’ என்ற கூற்று உண்மையல்லாதிருந்தாலும், உக்ரைனின் நாசி பிரச்சினை உண்மையானதே”
Of the many distortions manufactured by Russian President Vladimir Putin to justify Russia’s assault on Ukraine, perhaps the most bizarre is his claim that the action was taken to “denazify” the country and its leadership. In making his case for entering his neighbor’s territory with armored tanks and fighter jets, Putin has stated that the move was undertaken “to protect people” who have been “subjected to bullying and genocide,” and that Russia “will strive for the demilitarization and denazification of Ukraine.”
உக்ரைனின் மீது ரஷ்யா நடத்திய தாக்குதலை நியாயப்படுத்துவதற்காக ரஷ்ய ஜனாதிபதி வ்லாதிமிர் புதின் உருவாக்கிய அநேக திரிப்புகளிலிருந்து, அதில் மிகவும் விசித்திரமானது, அந்த நாடையும் அதன் தலைமையையும் “நாசித்துவமயமகற்ற” இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது என்ற அவரது கூற்றாக இருக்கலாம். கவச டாங்கிகளையும் போர் விமானங்களையும் கொண்டு தன் அயல் நாட்டின் எல்லைக்குள் நுழைந்ததற்கான தனது வாதத்தை முன்வைக்கும் போது, “துன்புறுத்தலுக்கும் இனஅழிப்பிற்கும் உட்படுத்தப்பட்ட” மக்களை “பாதுகாப்பதற்காக” இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது என்றும், உக்ரைனின் “இராணுவமயமகற்றலும் நாசித்துவமயமகற்றலும்” நோக்கி ரஷ்யா “முயலும்” என்றும் புதின் கூறியுள்ளார்.
Putin’s destructive actions — among them the devastation of Jewish communities — make clear that he’s lying when he says his goal is to ensure anyone’s welfare.
யூத சமூகங்களின் அழிவையும் உட்படுத்திய புடினின் அழிவுகரமான செயல்கள், யாருடைய நலனையும் உறுதிசெய்வதே தனது நோக்கம் என்று அவர் கூறும்போது அவர் பொய்யுரைக்கிறார் என்பதைத் தெளிவாக்குகின்றன.
On its face, Putin’s smear is absurd, not least because Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy is Jewish and has said that members of his family were killed during World War II. There is also no evidence of recent mass killings or ethnic purges taking place in Ukraine. Moreover, labeling enemies Nazis is a common political ploy in Russia, especially from a leader who favors disinformation campaigns and wants to stir up feelings of national vengeance against a WWII foe to justify conquest.
மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போதே, புடினின் இந்த அவதூறு அபத்தமானது என்பது தெளிவாகிறது; குறிப்பாக, உக்ரைன் ஜனாதிபதி வோலோடிமிர் செலென்ஸ்கி ஒரு யூதர் ஆவார், மேலும் இரண்டாம் உலகப் போரின்போது அவரது குடும்ப உறுப்பினர்களில் சிலர் கொல்லப்பட்டதாக அவர் கூறியுள்ளார். அதற்கு மேலாக, சமீப காலங்களில் உக்ரைனில் பெருமளவிலான படுகொலைகள் அல்லது இனச் சுத்திகரிப்புகள் நடைபெறுகின்றன என்பதற்கு எந்தச் சான்றும் இல்லை. மேலும், எதிரிகளை “நாசிகள்” என்று குறியிடுவது ரஷ்யாவில் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு அரசியல் தந்திரமாகும்; குறிப்பாக, தவறான தகவல் பரப்பும் பிரச்சாரங்களை விரும்புகின்றதோடு, கைப்பற்றுதலை நியாயப்படுத்துவதற்காக இரண்டாம் உலகப் போரின் எதிரியிடத்துக்கு எதிரான தேசியப் பழிவாங்கும் உணர்வுகளைத் தூண்ட விரும்பும் ஒரு தலைவரிடமிருந்து இது வருவது சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது.
But even though Putin is engaging in propaganda, it’s also true that Ukraine has a genuine Nazi problem — both past and present. Putin’s destructive actions — among them the devastation of Jewish communities — make clear that he’s lying when he says his goal is to ensure anyone’s welfare. But important as it is to defend the yellow-and-blue flag against the Kremlin’s brutal aggression, it would be a dangerous oversight to deny Ukraine’s antisemitic history and collaboration with Hitler’s Nazis, as well as the latter-day embrace of neo-Nazi factions in some quarters.
ஆனால் புடின் பிரசாரத்தில் ஈடுபட்டு வருகிறாராயினும், உக்ரைனுக்கு — கடந்த காலத்திலும் தற்போதைய காலத்திலும் — உண்மையான ஒரு நாசி பிரச்சினை இருப்பதும் உண்மையே. யாருடைய நலனையும் உறுதிசெய்வதே தனது இலக்கு என்று அவர் கூறும்போது, அவர் பொய் கூறுகிறார் என்பதைக் அவரது அழிவூட்டும் செயல்கள் — அவற்றில் யூத சமூகங்களின் அழிவும் அடங்கும் — தெளிவுபடுத்துகின்றன. இருந்தபோதிலும், கிரெம்லினின் கொடூரமான ஆக்ரமிப்புக்கு எதிராக மஞ்சள்-நீலக் கொடியைப் பாதுகாப்பது எவ்வளவு முக்கியமாயினும், உக்ரைனின் யூதவிரோத வரலாறையும் ஹிட்லரின் நாசிகளுடன் அது மேற்கொண்ட ஒத்துழைப்பையும், அதேபோல் பிந்தைய காலங்களில் சில வட்டாரங்களில் நவ-நாசி பிரிவுகளுக்குக் காட்டப்பட்ட ஏற்றுக்கொள்ளுதலையும் மறுப்பது ஒரு ஆபத்தான புறக்கணிப்பாகும்.
Why are fleeing Ukrainians being talked about with such sympathy? They are white.
ஏன் தப்பிச் செல்லும் உக்ரைனியர்கள் இவ்வளவு அனுதாபத்துடன் பேசப்படுகின்றனர்? அவர்கள் வெள்ளையர்கள்.
On the eve of World War II, Ukraine was home to one the largest Jewish communities in Europe, with estimates as high as 2.7 million, a remarkable number considering the territory’s long record of antisemitism and pogroms. By the end, more than half would perish. When German troops took control of Kyiv in 1941, they were welcomed by “Heil Hitler” banners. Soon after, nearly 34,000 Jews — along with Roma and other “undesirables” — were rounded up and marched to fields outside the city on the pretext of resettlement only to be massacred in what became known as the “Holocaust by bullets.”
இரண்டாம் உலகப்போரின் முன்னீரவில், ஐரோப்பாவின் மிகப் பெரிய யூதக் சமூகங்களில் ஒன்றிற்கு உக்ரைன் தாயகமாக இருந்தது; அங்கிருந்த யூதர்களின் எண்ணிக்கை 2.7 மில்லியன் வரை இருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டது. அந்தப் பிரதேசத்தில் யூத விரோதமும் போக்ரோம்களும் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டிருந்ததை நினைத்தால், இது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையாகும். போரின் இறுதிக்குள், அவர்களில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் அழிந்துபோயினர். 1941-ஆம் ஆண்டு ஜெர்மன் படைகள் கீவின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றபோது, “Heil Hitler” எனும் பதாகைகளால் அவர்கள் வரவேற்கப்பட்டனர். அதற்குப் பின்னர் விரைவிலேயே, சுமார் 34,000 யூதர்கள் — ரோமா மக்களும் மற்ற “விரும்பத்தகாதவர்கள்” உடனும் — மீள்குடியேற்றம் என்ற பெயரில் ஒன்று திரட்டப்பட்டு நகரத்திற்கு வெளியேயுள்ள வெளிகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர்; அங்கே அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பவமே பின்னர் “துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் ஹோலோகாஸ்ட்” என்று அறியப்பட்டது.
The Babyn Yar ravine continued to fill up as a mass grave for two years. With as many as 100,000 murdered there, it became one of the largest single killing sites of the Holocaust outside of Auschwitz and other death camps. Researchers have noted the key role locals played in fulfilling Nazi kill orders at the site.
பாபின் யார் பள்ளத்தாக்கு, இரண்டு ஆண்டுகள் முழுவதும் ஒரு பெருங்கூட்டு கல்லறையாக நிரம்பிக் கொண்டேயிருந்தது. அங்கு கொல்லப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை 100,000 வரை சென்றிருந்ததால், அது அவ்ஸ்விட்ஸ் மற்றும் பிற மரண முகாம்களுக்கு வெளியே ஹோலோகாஸ்டின் போது நிகழ்ந்த மிகப் பெரிய தனித்தொகை படுகொலை இடங்களில் ஒன்றாக மாறியது. அந்த இடத்தில் நாசிகளின் கொலை ஆணைகளை நிறைவேற்றுவதில் உள்ளூர் மக்களும் முக்கியப் பங்கு வகித்ததாக ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
Nowadays, Ukraine counts between 56,000 to 140,000 Jews, who enjoy freedoms and protections never imagined by their grandparents. That includes an updated law passed last month criminalizing antisemitic acts. Unfortunately, the law was intended to address a pronounced uptick in public displays of bigotry, including swastika-laden vandalism of synagogues and Jewish memorials, and eerie marches in Kyiv and other cities that celebrated the Waffen SS.
இந்நாள்களில், உக்ரைனில் 56,000 முதல் 140,000 வரையிலான யூதர்கள் வாழ்கின்றனர்; அவர்கள் தமது பாட்டன்-பாட்டிகள் ஒருபோதும் கற்பனைக்கூட செய்யாத சுதந்திரங்களையும் பாதுகாப்புகளையும் அனுபவித்து வருகின்றனர். அதில், யூத விரோதச் செயல்களை குற்றமாக்கும் வகையில் கடந்த மாதம் நிறைவேற்றப்பட்ட திருத்தப்பட்ட சட்டமும் அடங்கும். துரதிருஷ்டவசமாக, அந்தச் சட்டம் பொதுவெளியில் வெளிப்பட்டுவரும் மதவெறி குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிகரித்ததைக் கையாளும் நோக்கில் கொண்டுவரப்பட்டது; அதில், சுவஸ்திகா சின்னங்களால் அவமதிக்கப்பட்ட சினகோக்களும் யூத நினைவுச் சின்னங்களும், மேலும் Waffen SS-ஐப் போற்றிய கீவ் மற்றும் பிற நகரங்களில் நடைபெற்ற அச்சமூட்டும் பேரணிகளும் அடங்குகின்றன.
In another ominous development, Ukraine has in recent years erected a glut of statues honoring Ukrainian nationalists whose legacies are tainted by their indisputable record as Nazi proxies. The Forward newspaper cataloged some of these deplorables, including Stepan Bandera, leader of the Organization of Ukrainian Nationalists (OUN), whose followers acted as local militia members for the SS and German army. “Ukraine has several dozen monuments and scores of street names glorifying this Nazi collaborator, enough to require two separate Wikipedia pages,” the Forward wrote.
மற்றொரு அச்சுறுத்தும் முன்னேற்றமாக, அண்மைய ஆண்டுகளில் உக்ரைன், நாசிகளின் பிரதிநிதிகளாக இருந்தது என்ற மறுக்கமுடியாத பதிவால் களங்கமடைந்த மரபுகளை உடைய உக்ரைனிய தேசியவாதிகளை கௌரவிக்கும் சிலைகளின் பெருக்கை நிறுவியுள்ளது. *தி ஃபார்வர்ட்* செய்தித்தாள், இவ்வாறான அருவருக்கத்தக்க நபர்களில் சிலரை பட்டியலிட்டது; அதில், உக்ரைனிய தேசியவாதிகள் அமைப்பின் (OUN) தலைவரான ஸ்டெபான் பந்தேராவும் அடங்குகிறார்; அவருடைய பின்தொடர்பவர்கள் SS மற்றும் ஜெர்மன் இராணுவத்திற்கான உள்ளூர் படையணியினராக செயல்பட்டனர். “இந்த நாசி கூட்டுச் செயற்பாட்டாளரை மகிமைப்படுத்தும் பல டஜன் நினைவுச் சின்னங்களும் ஏராளமான தெருப் பெயர்களும் உக்ரைனில் உள்ளன; அவை மட்டுமே விக்கிப்பீடியாவில் தனித்தனியாக இரண்டு பக்கங்கள் தேவைப்படும் அளவுக்கு போதுமானவை,” என்று *தி ஃபார்வர்ட்* எழுதியது.
Another frequent honoree is Roman Shukhevych, revered as a Ukrainian freedom fighter but also the leader of a feared Nazi auxiliary police unit that the Forward notes was “responsible for butchering thousands of Jews and … Poles.” Statues have also been raised for Yaroslav Stetsko, a one-time chair of the OUN, who wrote “I insist on the extermination of the Jews in Ukraine.”
அடிக்கடி கௌரவிக்கப்படுபவர்களில் இன்னொருவர் ரோமான் ஷுகேவிச் ஆவார்; அவர் உக்ரைனிய சுதந்திரப் போராளியாகப் போற்றப்படுகிறார், ஆனால் அதே சமயம், Forward குறிப்பிட்டபடி, “ஆயிரக்கணக்கான யூதர்களையும் … போலந்தவர்களையும் கொடூரமாகக் கொன்றதற்கு பொறுப்பான” எனச் சொல்லப்படும் அச்சமூட்டும் ஒரு நாசி துணை காவல் படைப்பிரிவின் தலைவருமாக இருந்தார். OUN-இன் ஒரு காலத்திய தலைவராக இருந்த யாரோஸ்லாவ் ஸ்டெட்ஸ்கோவிற்காகவும் சிலைகளும் நிறுவப்பட்டுள்ளன; அவர் “உக்ரைனில் உள்ள யூதர்களை அழித்தொழிப்பதையே நான் வலியுறுத்துகிறேன்” என்று எழுதினார்.
Far-right groups have also gained political currency in the past decade, none more chilling than Svoboda (formerly the Social National Party of Ukraine), whose leader claimed the country was controlled by a “Muscovite-Jewish mafia” and whose deputy used an antisemitic slur to describe Ukrainian-born Jewish actor Mila Kunis. Svoboda has sent several members to Ukraine’s Parliament, including one who called the Holocaust a “bright period” in human history, according to Foreign Policy.
கடந்த தசாப்தத்தில் தீவிர வலதுசாரி குழுக்களும் அரசியல் செல்வாக்கைப் பெற்றுள்ளன; அவற்றில் மிகவும் அச்சுறுத்துவதாக இருப்பது ஸ்வோபோடா (முன்னர் உக்ரைனின் சோஷியல் நேஷனல் கட்சி) ஆகும். அதன் தலைவர், நாடு “மாஸ்கோவிய-யூத மாஃபியா”வால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்று கூறினார்; மேலும், அதன் துணைத் தலைவர் உக்ரைனில் பிறந்த யூத நடிகையான மிலா குனிஸை விவரிக்க ஒரு யூத விரோத இழிவுச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். Foreign Policy-ன் படி, ஸ்வோபோடா உக்ரைன் நாடாளுமன்றத்துக்கு பல உறுப்பினர்களை அனுப்பியுள்ளது; அவர்களில் ஒருவன் ஹோலோகாஸ்டை மனித வரலாற்றின் “ஒளிமிக்க காலம்” என்று அழைத்தான்.
Just as disturbing, neo-Nazis are part of some of Ukraine’s growing ranks of volunteer battalions. They are battle-hardened after waging some of the toughest street fighting against Moscow-backed separatists in eastern Ukraine following Putin’s Crimean invasion in 2014. One is the Azov Battalion, founded by an avowed white supremacist who claimed Ukraine’s national purpose was to rid the country of Jews and other inferior races. In 2018, the U.S. Congress stipulated that its aid to Ukraine couldn’t be used “to provide arms, training or other assistance to the Azov Battalion.” Even so, Azov is now an official member of the Ukraine National Guard.
அதே அளவுக்கு கவலைக்கிடமானதாக, நியோ-நாசிகளும் உக்ரைனில் எண்ணிக்கையிலும் செல்வாக்கிலும் வளர்ந்து வரும் சில தன்னார்வப் படைப்பிரிவுகளின் ஒரு பகுதியாக உள்ளனர். 2014-இல் புடின் கிரிமியாவை ஆக்கிரமித்ததைத் தொடர்ந்து, கிழக்கு உக்ரைனில் மாஸ்கோ ஆதரவு பெற்ற பிரிவினைவாதிகளுக்கு எதிராக மிகக் கடுமையான தெருப்போர்களில் சிலவற்றை நடத்தி வந்ததன் மூலம் அவர்கள் போரில் கடுமையாகச் சோதிக்கப்பட்டவர்களாகிவிட்டனர். அவற்றில் ஒன்று அசோவ் படைப்பிரிவு; உக்ரைனின் தேசிய நோக்கம் யூதர்களையும் பிற தாழ்ந்த இனங்களையும் நாட்டிலிருந்து அகற்றுவதாகும் என்று கூறிய வெளிப்படையான வெள்ளை இன மேன்மைவாதியால் அது நிறுவப்பட்டது. 2018-இல், அமெரிக்க காங்கிரஸ், உக்ரைனுக்கான தமது உதவி “அசோவ் படைப்பிரிவுக்கு ஆயுதங்கள், பயிற்சி அல்லது பிற உதவிகளை வழங்குவதற்கு” பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்று நிபந்தனை விதித்தது. இருந்தபோதிலும், அசோவ் இப்போது உக்ரைன் தேசிய காவல்படையின் ஒரு அதிகாரப்பூர்வ உறுப்பினராக உள்ளது.
For sure, none of this disturbing context justifies the misery that has befallen Ukrainians over the past several weeks — and it’s unlikely that Putin was motivated by any of it when he launched his invasion. Indeed, thanks to Putin, Jews living in Odessa, Kharkiv and other eastern cities are under extreme duress. While many have taken refuge in local synagogues and Jewish centers, others have fled to foreign countries, including Israel, which has urged all Jews to leave Ukraine.
நிச்சயமாக, கடந்த சில வாரங்களாக உக்ரைனியர்கள்மேல் விழுந்துள்ள இந்தத் துயரத்தை, கலக்கம் ஏற்படுத்தும் இச்சூழல்களில் எதுவும் நியாயப்படுத்துவதில்லை — மேலும், புடின் தனது ஆக்கிரமிப்பைப் தொடங்கியபோது இவற்றில் எதுவும் அவரைத் தூண்டியிருக்க வாய்ப்பில்லை. உண்மையாகவே, புடினால், ஒடெஸ்ஸா, கார்கீவ் மற்றும் பிற கிழக்குப் பகுதிகளிலுள்ள நகரங்களில் வாழும் யூதர்கள் மிகுந்த நெருக்கடிக்குள் உள்ளனர். பலர் உள்ளூர் யூத ஆலயங்களிலும் யூத மையங்களிலும் அடைக்கலம் புகுந்திருந்தாலும், மற்றவர்கள் இஸ்ரவேல் உட்பட வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றுள்ளனர்; உக்ரைனை விட்டு வெளியேறுமாறு இஸ்ரவேல் எல்லா யூதர்களையும் கேட்டுக்கொண்டுள்ளது.
My own grandparents themselves had to flee western Ukraine to escape persecution, and it is tragic to see this cycle continue. If the country devolves into chaos and insurgency, Jews could once again be at risk from some of their fellow citizens. Not acknowledging this threat means that little is being done to guard against it.
என் சொந்த தாத்தா-பாட்டிகளே துன்புறுத்தலிலிருந்து தப்பிக்க மேற்கு உக்ரைனிலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது; இந்தச் சுழற்சி தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்குவது துயரகரமானது. அந்த நாடு குழப்பத்திலும் கிளர்ச்சியிலும் சிதைந்துவிட்டால், யூதர்கள் மீண்டும் ஒருமுறை தங்களுடைய சில சக நாட்டினராலேயே ஆபத்துக்குள்ளாகக்கூடும். இந்த அச்சுறுத்தலை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது, அதற்கு எதிராக பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் மிகக் குறைவாகவே செய்யப்படுகின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது.
But even if some elements of the country have been entangled with one of history’s most loathsome movements, standing with Ukraine is without doubt the honorable posture to take in this drama. Right now, every day that Putin ratchets up his assault against the Ukrainian people with scorched-earth zeal, it’s hard not to see who truly deserves the N-word.
ஆயினும், அந்த நாட்டின் சில கூறுகள் வரலாற்றின் மிக அருவருப்பான இயக்கங்களில் ஒன்றோடு சிக்கிக்கொண்டிருந்திருந்தாலும், இந்த நாடகத்தில் உக்ரைனின் பக்கத்தில் நிற்பதே எந்த ஐயமுமின்றி கண்ணியமான நிலைப்பாடாகும். இப்போது, பூட்டின் எரித்தழிக்கும் வெறியோடு உக்ரைனிய மக்கள்மேல் தனது தாக்குதலை நாள்தோறும் தீவிரப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு நாளிலும், உண்மையில் “N-வார்த்தை” என அழைக்கப்படத் தகுதியானவர் யார் என்பதை காணாமல் இருப்பது கடினமாகிறது.
Allen Ripp, March 5, 2022 – Source
அலன் ரிப், மார்ச் 5, 2022 – மூலம்
We will continue this study in our next article.
இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.
“Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.” George Santayana.
“கடந்ததை நினைவில் கொள்ள இயலாதவர்கள் அதை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவிக்கத் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளனர்.” — ஜார்ஜ் சாண்டயானா.
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
“தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் கடந்தகாலத்தில் நிறைவேறுமென்று தேவன் குறிப்பிட்டதெல்லாம் நிறைவேறியிருக்கிறது; இன்னும் வரவிருப்பதெல்லாம் தக்க வரிசையில் நிறைவேறும். தேவனுடைய தீர்க்கதரிசியான தானியேல் தன் இடத்தில் நிற்கிறான். யோவானும் தன் இடத்தில் நிற்கிறான். வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்கிறவர்களுக்கு தானியேலின் புத்தகத்தைத் திறந்திருக்கிறார்; இவ்வாறு தானியேல் தன் இடத்தில் நிற்கிறான். அவன் தன் சாட்சியை அளிக்கிறான்; அதாவது, நாம் அவற்றின் நிறைவேற்றத்தின் மெய்யான வாசற்படியில் நிற்கையில் அவசியம் அறிந்திருக்க வேண்டிய மாபெரும், பயங்கரமான நிகழ்வுகளைப் பற்றித் ஆண்டவர் தரிசனத்தில் அவனுக்கு வெளிப்படுத்தினதையே.”
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.
“வரலாற்றிலும் தீர்க்கதரிசனத்திலும், தேவனுடைய வார்த்தை சத்தியத்துக்கும் பிழைக்கும் இடையிலான நீண்டகாலம் தொடர்ந்த மோதலை வர்ணிக்கிறது. அந்த மோதல் இன்னும் நடைபெற்று வருகிறது. இருந்தவைகள் மீண்டும் நிகழும். பழைய சர்ச்சைகள் மீள உயிர்ப்பிக்கப்படும்; புதிய கோட்பாடுகள் இடையறாது எழுந்துக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால் முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளை அறிவிப்பதில், தீர்க்கதரிசனத்தின் மீதான தங்கள் நம்பிக்கையிலும் அதன் நிறைவேற்றத்திலும் ஒரு பங்காற்றிய தேவனுடைய ஜனங்கள், தாங்கள் எங்கு நிற்கிறார்கள் என்பதை அறிவார்கள். அவர்களுக்குப் பொன்னினும் மிக விலையுயர்ந்த ஒரு அனுபவம் உள்ளது. அவர்கள் பாறையைப்போல் உறுதியாக நிலைத்திருந்து, தங்கள் நம்பிக்கையின் ஆரம்பத்தை முடிவுவரை அசைக்கமறப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.” Selected Messages, book 2, 109.