தானியேல் புத்தகம் - நூற்று அறுபத்தொன்பது

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனம், “அரண்” என்ற சொல்லின் மூலம் உள் செய்தியையும் புறச் செய்தியையும் ஒன்றிணைக்கிறது. அது ஏசாயாவின் அறுபத்தைந்து ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்துடன் ஏற்படுத்தும் தொடர்பு, புறத் தீர்க்கதரிசனத்தின் “அரண்” என்பது ரஷ்யா என்பதையும், அதே வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில் கிறிஸ்து எழுப்பும் ஆலயத்தின் உள் “அரண்” என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் காணப்படும் புற அரண், “பலத்தின் பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுவது, ஒரு பூமியார்ந்த ராஜாவையோ ராஜ்யத்தையோ குறிக்கிறது. உள் அரண், அல்லது உள் பலத்தின் பரிசுத்தஸ்தலம், உடன்படிக்கையின் தூதன் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் எழுப்பும் ஆலயமே ஆகும்.

அந்த ஆலயத்தின் (அரணின்) மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தில், தேவன் பரலோக ஸ்தானங்களில் அமர்ந்திருக்கிறார்.

தானியேல் புத்தகத்தில் “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும் இரண்டு எபிரெயச் சொற்கள் உள்ளன. ஒன்று “miqdash,” மற்றொன்று “qodesh.” “Miqdash” என்பது ஒரு புறமதப் பரிசுத்தஸ்தலத்தையோ, அல்லது தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையோ, அல்லது ஒரு கோட்டையையோ கூட குறிக்கக்கூடும். “Qodesh” என்பது வேதாகமத்தில் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தை மட்டுமே குறிக்கப் பயன்படுகிறது. தானியேல் 11ஆம் அதிகாரம் 31ஆம் வசனத்தில் வரும் வல்லமையின் (கோட்டையின்) “பரிசுத்தஸ்தலம்” (miqdash), “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; அங்கு “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரெயச் சொல் “miqdash” ஆகும்; அது ரோமா நகரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அந்த நகரம் புறமத ரோமாவிலும் பாப்பரசர் ரோமாவிலும், இரண்டின் வரலாறிலும் ரோமிய வல்லமையின் அடையாளமாக உள்ளது. தானியேல் இந்த இரண்டு எபிரெயச் சொற்களையும் மிகுந்த கவனத்தோடு பயன்படுத்தினார். அட்வெண்டிசத்தின் மையத் தூணாகிய வசனங்களில், “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்ற சொல் காணப்படுகிறது.

இரு வசனங்களிலும் “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல் “qodesh” ஆகும்; அது தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தைக் குறிப்பதற்கே மட்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பதினொன்றாம் வசனத்தில், புறஜாதியரான ரோமையும், குறிப்பாக ரோம் நகரிலுள்ள பாந்தியோன் ஆலயத்தையும் அடையாளப்படுத்தும்போது, “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்ற சொல் காணப்படுகிறது; ஆனால் அந்த வசனத்தில் அது “miqdash” என்ற எபிரெயச் சொலாகும்.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” என்பது எபிரெயச் சொல்லான “மிக்தாஷ்” ஆகும்; மேலும் அது, பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் ஏழாம் மற்றும் பத்தாம் வசனங்களில் “அரண்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரெயச் சொல்லுடன் தொடர்புடையதாகத் தோன்றுகிறது. ஏழாம் வசனத்தில் தெற்கின் ராஜா நேராக ரோம் நகரத்திற்குள் சென்று வடக்கின் ராஜாவைச் சிறைபிடித்தான்; ஏனெனில் அவன் அவனுடைய அரணுக்குள் பிரவேசித்தான். ஆனால் பத்தாம் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜா “அரணுக்குச்” செல்லுகிறான் மட்டுமே; ஏனெனில் அவன் தன் ராஜ்யத்திற்கும் எகிப்திற்கும் இடையிலான எல்லைப்பகுதியில் நின்றுவிட்டான். அடுத்த வசனம் உரையாட வேண்டியதாக இருந்தது ராபியாவின் எல்லைப்பகுதியையே. முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” என்பது “அரணின்” “மிக்தாஷ்” ஆகும்.

ராபியாவில் நிகழ்ந்த எல்லைக்கோட்டுப் போர், உக்ரைனில் நிகழும் எல்லைக்கோட்டுப் போருக்கு முன்மாதிரியாக விளங்குகிறது. அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, “தலை” என்பது இராச்சியம் அல்லது ராஜாவைக் குறிக்கிறது; அது அவன் வல்லமையின் கோட்டையாகும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம் அறியப்படுகிறது; ஆனால் அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் ஒரு உள்சார்ந்த உண்மையையும் ஒரு வெளிச்சார்ந்த உண்மையையும் உரைக்கிறது. வெளிப்புற வரிக்கான “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம்” “மிக்தாஷ்” எனும் பரிசுத்தஸ்தலத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; உள்புற வரிக்கான வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம் “கோதேஷ்” எனும் பரிசுத்தஸ்தலத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

1844 முதல் 1863 வரையிலான காலம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலை விளக்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோட்டைக் குறிக்கிறது. வடக்கு இராச்சியத்தின்மேல் சிதறடிக்கப்படுதல் குறித்த இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் 1798-இல் முடிவுற்றன; அதேபோல தெற்கு இராச்சியத்தின்மேல் இருந்த அதே இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் கோடு 1844-இல் முடிவுற்றது. அந்த இரண்டு கோடுகளும் மனிதகுலத்தின் தாழ்ந்த இயல்பையும் மனிதகுலத்தின் உயர்ந்த இயல்பையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. வடக்கு இராச்சியத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தாழ்ந்த இயல்பு உடலாகும்; உயர்ந்த இயல்பு தலை ஆகும். தலை இராச்சியத்தின் தலைநகரமாகும்; அதுவே ராஜாவும் ஆகும். இந்த விளக்கத்திற்காக கிறிஸ்து தமது நாமத்தை வைக்க தெற்கு இராச்சியமான யூதாவைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; அதன் தலைநகரம் எருசலேம் ஆகும். உண்மையான வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலம் அமைந்திருக்கிற இடம் எருசலேம்; அந்த பரிசுத்தஸ்தலத்தில் தலைவனாகிய ராஜாவுக்கான சிங்காசன அறை இருக்கிறது.

லேவியராகமம் 26-இல் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பது 1856-ஆம் ஆண்டில் இறுதியான முத்திரையிடும் சத்தியமாக இருந்து, பணியை முடிக்க ஒரு கொடியை வல்லமையூட்டுவதற்காக நோக்கமாயிருந்தது. 1844 முதல் 1863 வரை, கிறிஸ்து தமது தெய்வீகத்தைக் மனிதத்துவத்துடன் நித்தியத்திற்காக இணைக்க எண்ணினார்; ஆனால் மனிதத்துவம் கலகம்பண்ணியது.

அந்த நேரத்தில் அவர் மனிதனின் தாழ்ந்த இயல்பை மாற்ற இயலவில்லை; ஏனெனில் அது அவருடைய இரண்டாம் வருகையிலே நிகழ்கிறது. அப்பொழுது, மனிதகுலத்தின் தலையை தெய்வீகத்தின் தலையோடு ஒன்றுசேர்த்துக் கொண்டு, அவர் மனிதனின் உயர்ந்த இயல்பைத் தமது சாயலுக்கேற்ப மாற்றுவார். தலை என்பது இராஜ்யத்தின் தலைநகரமாக இருந்தது. தலைவே ராஜாவாக இருந்தது; மேலும், கிறிஸ்து தெய்வீகம் மனிதத்துவத்தோடு ஒன்றிணைவதற்கான அந்த மாற்றத்தை நிறைவேற்றும் போது, அவர் எருசலேமிலுள்ள பரிசுத்த ஸ்தலத்தில், அதாவது மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில், கிறிஸ்து தமது பிதாவுடன் அமர்ந்திருக்கிற இடத்தில், மனிதத்துவத்தின் தலையையும் தெய்வீகத்தின் தலையையும் ஒன்றிணைக்கிறார்.

கிறிஸ்து தாம் ஜெயங்கொண்டதுபோல ஜெயங்கொள்ளுகிறவர்கள் (லவோதிக்கேயர்கள்) (பிலதெல்பியராக ஆகிறவர்கள்), பரலோக ஸ்தலங்களில் தம்மோடு உட்காரப்பண்ணப்படுவார்கள் என்று வாக்களிக்கிறார்.

எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்களின் இணைப்பு (மனிதத்துவம் தெய்வத்துவத்தோடு) தேவனுடைய வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் (qodesh) நிறைவேறுகிறது; அதே சமயத்தில், வல்லமையின் கோட்டையாகிய (miqdash) ஒன்று, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரவிருந்தவற்றைப் பற்றித் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படியாக கபிரியேல் வந்து விளக்கமாகச் செய்த தீர்க்கதரிசனத்தின் உள்புற மற்றும் வெளிப்புற இரு வரிகளையும் இணைக்கும் தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோலாக அடையாளங்காணப்படுகிறது. கிறிஸ்து இந்தப் பணியை மில்லரைட் வரலாற்றில் நிறைவேற்ற விரும்பினார்; ஆனால் 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகத்தினால் அந்தப் பணி தடைசெய்யப்பட்டது; இருப்பினும் 1844 முதல் 1863 வரையான வரலாறு, முயற்சிக்கப்பட்ட அந்தப் பணியை விளக்கிக் காட்டும் ஒரு வரியாக இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் பத்தாம் வசனம், 2014 ஆம் ஆண்டில் எங்கள் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்குள் வந்த பதினொன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை உள்ளவற்றின் உட்புறமும் வெளிப்புறமும் ஆகிய செய்தியைப் புரிந்துகொள்ளும் திறவுகோலைக் கொண்டுள்ளது. பத்தாம் வசனம், நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் சீர்திருத்த இயக்கத்தில் முடிவுக் காலமான 1989 ஆம் ஆண்டை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அதேவேளையில், முத்திரையிடுதலின் வரலாற்றில் 2014 ஐ ஒரு வழிக்குறியாக அறிய அனுமதிக்கும் திறவுகோலையும் அது உட்கொண்டுள்ளது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று, உடன்படிக்கையின் தூதர் தாம் எழுப்பிய ஆலயத்திற்குத் திடீரென வந்தார். அந்த வழிக்குறி, மூன்றாம் தூதன் மறுபடியும் வந்து, ஏழாம் எக்காளம் மறுபடியும் முழங்கத் தொடங்கிய 2001 செப்டம்பர் 11-ஐ முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. அப்பொழுது 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாறும் மறுபடியும் நிகழ வேண்டியதாயிற்று; ஏனெனில் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று இறங்கிவந்த தூதன், இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு எவருமல்ல; தமது மகிமையினால் பூமியை ஒளிரச்செய்வதே அவருடைய பணி ஆகும்.

1840 முதல் 1844 வரையிலான காலமும், 1844 முதல் 1863 வரையிலான காலம் போலவே, 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சகோதரி வைட், 1844-ன் வரலாற்றை சிலுவையின் வரலாற்றுடன் ஒப்பிணைக்கிறார்; சிலுவை, ஒன்றுக்கொன்று ஒத்திசைவாக நிற்கும் மூன்றரை ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரண்டு வரலாறுகளின் பிரிவைக் குறிக்கிறது. 1840-ல் தொடங்கி 1844-ல் முடிவுறும் முந்தைய வரலாறும், அதற்குப் பின்வரும் 1863 வரை செல்லும் வரலாறும், முத்திரையிடும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் இரண்டு இணைவரலாறுகள் என்பதை சிலுவை நிறுவுகிறது.

1840 முதல் 1844 வரையிலான முதல் கோடு பிலாதெல்பியர் அத்வென்டிஸ்டுகளின் வெற்றியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; 1844 முதல் 1863 வரையிலான மற்ற கோடு லவோதிக்கேயர் அத்வென்டிஸ்டுகளின் தோல்வியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இவ்விரு வகுப்பினரும் தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்; ஏனெனில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தின் முத்திரையிடும் காலத்தில் வெற்றியடைந்த ஞானமுள்ள கன்னிகைகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிற தானியேல் தரிசனத்தைக் கண்டான்; ஆனால் அவனுடன் இருந்தவர்கள் அந்த தரிசனத்தினால் ஓடிப்போயினர்.

தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில், தானியேல் கொடிய மிருகங்களின் தரிசனத்தை கண்ட பின்பு, கபிரியேல் வந்து அந்தத் தரிசனத்தை விளக்கினார்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், பரிசுத்தஸ்தலத்துடன் தொடர்புடைய மிருகங்களின் தரிசனத்தை தானியேல் கண்டபின், அந்தத் தரிசனத்தை விளக்குவதற்காக கபிரியேல் வந்தான்.

தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், எரேமியா குறிப்பிட்டிருந்த ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையைத் தானியேல் உணர்ந்து, அவை மோசேயின் எழுத்துகளில் சாபமாகவும் தேவனுடைய சத்தியப்பிரமாணமாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்தபின், அந்த தரிசனத்தை விளக்க காபிரியேல் வந்தான்.

ஆகையால், தானியேல் புத்தகத்திலிருந்தே வந்த மூன்று சாட்சிகளின் அடிப்படையில், பத்தாம் அதிகாரத்தில் கபிரியேல் தானியேலிடம், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரப்போகிறதைக் தானியேல் உணரும்படி செய்யத் தான் வந்திருக்கிறேன் என்று சொல்லும்போது, தானியேல் கண்டதும் மற்ற வகுப்பு ஓடிப்போனதுமான பெண்பால் “மராஹ்,” காரணவியல் தரிசனத்தைக் கபிரியேல் விளக்கிக் கூறுகின்றான்.

விசுவாசிகளுக்குள் ஒரு பிரிவை உண்டாக்கிய தானியேல் கண்ட தரிசனம், கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டினுடைய தரிசனமாகிய இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தரிசனமே ஆகும்; ஆனால் அது அந்தத் தரிசனத்தின் ஸ்திரீயான வெளிப்பாடாக இருந்தது. உடன்படிக்கையின் தூதராக கிறிஸ்து திடீரென வெளிப்படுகிறாரென்ற தரிசனத்தின் புரிதல்தான் தானியேலை (தானியேலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களையும்) கிறிஸ்துவின் சாயலாக மாற்றியது. “கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரிடுவது” என்பது, 1840 முதல் 1844 வரையிலான மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றாலும், 1844 முதல் 1863 வரையிலான மில்லரைட்டுகளாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு வகுப்பினர் கலகத்தில் அந்தத் தரிசனத்திலிருந்து தப்பிச் செல்கின்றனர்; மற்ற வகுப்பினர் விசுவாசத்தினால் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சென்று, பரலோக ஸ்தலங்களில் அவரோடே உட்காரவைக்கப்படுகின்றனர்.

ஆயினும், தேவனுடைய கடைசி நாள்களின் ஜனங்கள் கிறிஸ்துவின் சாயலாக மாற்றப்படுகிற தரிசனத்தை காபிரியேல் விளக்கும்போது, உலகத்தின் வெளிப்புற வரலாற்றை அவன் முன்வைக்கிறான். கிறிஸ்துவைப் பற்றிய தானியேலின் தரிசனம், காபிரியேலால் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் வெளிப்புற வரலாறாக விளக்கப்பட்டது. காபிரியேலின் விளக்கத்தில் 2001 செப்டம்பர் 11-இன் வரலாறு எட்டப்படும்போது, பதினாறாம் வசனத்திலுள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்கு முன்பாக இருப்பதாக வலியுறுத்தப்படும் அந்த வரலாறு, பத்தாம் வசனத்தில் “அரண்” என்று குறிக்கப்படும் புரிதலின் திறவுகோலினாலே மட்டும் அறியப்படுகிறது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, ஒவ்வொரு தரிசனத்தின் விளைவும் சக்கரங்களுக்குள் சக்கரங்கள் போல விரிவடைந்து வெளிப்படத் தொடங்கியது.

அந்த வரலாற்றில் மற்ற தீர்க்கதரிசனச் சக்கரங்களுக்குள் சுழன்றுகொண்டிருக்கும் எல்லா தீர்க்கதரிசனச் சக்கரங்களிலும், கடைசி நாட்களின் தீர்க்கதரிசன மாணவர்களுக்கு தங்கள் நித்திய விதி தீர்மானிக்கப்படும் சக்கரம் இதுவே என்று பிரேரித்த அறிவுறுத்தியுள்ளது ஒரு சக்கரம் உண்டு. வரிக்கு வரி, அந்தச் சக்கரம் தானியேல் கண்ட, அவரை கிறிஸ்துவின் சாயலாக மாற்றிய தரிசனமாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எது நேர்கிறது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் தரிசனம் அதுவே ஆகும்.

மிருகத்தின் உருவச் சோதனை என அடையாளப்படுத்தப்படும் சோதனை இரு அம்சங்களைக் கொண்டது. அது, ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன்பாகவே அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் திருச்சபையும் அரசும் இணையும் மிருகத்தின் உருவத்தின் வளர்ச்சியை தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவர் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தும் சோதனையாகும். மேலும், தானியேலால் அல்லது தப்பிச் சென்றவர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களுக்குள் மிருகத்தின் உருவமோ கிறிஸ்துவின் உருவமோ ஒன்றை உருவாக்கும் சோதனையும் அதுவே ஆகும். அந்தப் பிரிவுபாடு, அந்தக் கன்னியர் தானியேல் செய்ததுபோல் “இந்த மகத்தான தரிசனத்தைப் பார்க்கிறார்களா,” அல்லது அந்தத் தரிசனத்திலிருந்து தப்பிச் செல்கிறார்களா என்பதின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. அந்த மகத்தான தரிசனத்தைப் பார்ப்பதற்கான திறவுகோல் “கோட்டை” என்ற சொல்லால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.