தானியேல் புத்தகம் - நூற்று எழுபத்தேழு

தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் மூன்று முறைத் தொடப்பட்டான்; முதல் முறையும் கடைசி முறையும் காபிரியேலால், நடுப்பகுதியிலான தொடுதல் கிறிஸ்துவினால் ஏற்பட்டது. அந்த நடுப்பகுதியிலான தொடுதலில்தான் தன் கெடுதலைத் தானியேல் மிகவும் தீவிரமாக உணர்ந்தான்; ஏனெனில் சத்தியத்தின் நடுப்பகுதி வழிக்குறி கலகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இருபத்தொன்று நாட்களின் முடிவில் அவர் இறங்கி வந்திருந்ததால், தானியேலை இரண்டாவது முறைத் தொட்டவர் மிகாயேல் ஆவார்.

வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இரண்டு சாட்சிகள் வீதியில் இறந்து கிடக்கும் மூன்றரை அடையாள நாட்களின் முடிவில், ஒரு சத்தம் அந்த இரண்டு சாட்சிகளையும் உயிர்ப்பிக்கிறது. உயிர்த்தெழுப்பும் அந்தச் சத்தம் பிரதான தூதனுடைய சத்தமாகும். தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் இருபத்திரண்டாம் நாளில் மீகாயேல் இறங்கிவருதல், 2023 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு சாட்சிகளின் உயிர்த்தெழுதலுடன் ஒத்துப்போகிறது. அந்த இரண்டு சாட்சிகள் வீதியில் இறந்து கிடந்தபோது, எசேக்கியேலுக்குத் அவர்கள் சிதறிக்கிடந்த எலும்புகள் காண்பிக்கப்பட்டன; பள்ளத்தாக்கிலிருந்த அந்த உலர்ந்த இறந்த எலும்புகள் உயிர்த்தெழ முடியுமா என்று அவர் நினைக்கிறாரா என்று அவரிடம் கேட்கப்பட்டது; அதற்கு எசேக்கியேல் அளித்த ஒரேயொரு பதில்: “ஆண்டவரே, நீரே அறிவீர்.”

அப்போது எலும்புகளுக்குத் தீர்க்கதரிசனம் செய்யும்படி எசேக்கியேலுக்குச் சொல்லப்பட்டது; அவர் அப்படிச் செய்தபோது அவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டன, ஆனால் இன்னும் உயிர்பெறவில்லை. எசேக்கியேலின் முதல் தீர்க்கதரிசனம் எலும்புகளை ஒன்றுகூட்டுவதாக இருந்தது; ஆனால் அந்த எலும்புகள் ஒரு சேனையாக உயிர்த்தெழுவதற்கு இரண்டாம் தீர்க்கதரிசனம் அவசியமாக இருந்தது. எசேக்கியேலின் இரண்டாம் தீர்க்கதரிசனம், எலும்புகளுக்கு உயிர் கொடுத்த நான்கு காற்றுகளால் குறிக்கப்பட்டபடி, மூன்றாம் ஐயோவின் தீர்க்கதரிசனமாக இருந்தது. முதல் ஆதாம் பூரணமாகச் சிருஷ்டிக்கப்பட்டான்; ஆனால் பின்னர் பாவஞ்செய்து, மரணத்தைத் தனது சகல சந்ததியின்மேலும் கொண்டுவந்தான். எசேக்கியேலின் இறந்த எலும்புகளின் உயிர்த்தெழுதல், ஆதாம் தனது பூரண நிலையில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டதற்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; ஏனெனில் ஆதாம் முதலில் உருவாக்கப்பட்டான்; பின்னர் கர்த்தர் அவனுள் ஜீவசுவாசத்தை ஊதினார்.

இரு சாட்சிகளும் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படும்போது மகிமைப்படுத்தப்பட்ட சரீரங்களைப் பெறுகிறார்கள் என்று இதனால் கூறப்படுவதில்லை; ஏனெனில் அது இரண்டாம் வருகை வரை நிகழுவதில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய உயிர்த்தெழுதல், அவர்கள் பின்னர் நோக்கிப் பார்க்கும் அந்தச் சாயலுக்கு மாற்றப்படுகிற தருணத்தில், காரணவாய்ந்த “marah” தரிசனத்தைப் பற்றிய தானியேலின் தரிசனத்துக்கு ஒப்பாக இருக்கிறது. வரிக்கு மேல் வரி, முத்திரையிடும் செயல்முறை தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியினால் மிகுந்த கவனத்துடன் விரித்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், “மூன்றரை நாட்கள் கழித்து தேவனிடமிருந்து ஜீவ ஆவி” அந்த இரு சாட்சிகளுக்குள் “பிரவேசித்தது”; பின்னர் “அவர்கள் தங்கள் கால்களின் மேல் நின்றார்கள்; அவர்களைப் பார்த்தவர்கள்மேல் மிகுந்த பயம் விழுந்தது”; அப்பொழுது “வானத்திலிருந்து அவர்களுக்குச் சொல்லும் ஒரு மகத்தான சத்தம் உண்டாயிற்று: இங்கே ஏறிவாருங்கள். அப்பொழுது அவர்கள் மேகத்தில் வானத்துக்கேறினார்கள்; அவர்களுடைய சத்துருக்கள் அவர்களைப் பார்த்தார்கள்.”

முதலில், ஆவி அவர்களுக்குள் பிரவேசித்தது; பின்னர் அவர்கள் தங்கள் கால்களின் மேல் நின்றார்கள்; அவர்கள் நின்றபோது, முன்பு அவர்களின் மரணங்களைப் பற்றி களிகூர்ந்திருந்த அவர்களின் சத்துருக்களின் மேல் பயம் விழுந்தது. பின்னர் ஒரு சத்தம் அவர்களை மேலே அழைக்கிறது; அவர்களின் சத்துருக்கள் அந்த நிகழ்வைக் காண்கிறார்கள். எசேக்கியேலின் விஷயத்தில், அவர்கள் முதலில் பள்ளத்தாக்கில் சிதறிப்போயும் இறந்தவர்களுமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; பின்னர் அவர்களை ஒன்றுகூட்டும் ஒரு தீர்க்கதரிசனம் அறிவிக்கப்படுகிறது; அதன் பின் இரண்டாவது தீர்க்கதரிசனம் அவர்கள் வல்லமையுள்ள ஒரு சேனையாக எழுந்துநிற்கச் செய்கிறது. தானியேலின் விஷயத்தில், அவர் முதலில் இரண்டு வகுப்புகளின் பிரிவை உண்டாக்கும் மகத்தான தரிசனத்தைக் காண்கிறார்; பின்னர் அவர் மூன்று முறை தொட்டெழுப்பப்படுகிறார்.

முதல்முறை அவர் தொடப்பட்டபோது, அவருக்கு எந்த வல்லமையும் இல்லை; அவர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தார்; அவரது முகம் தரையின்பால் இருந்தது. நித்திரை மரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆயினும், பேசப்பட்ட வார்த்தைகளை அவர் கேட்டார்.

அப்போது கபிரியேல் தானியேலைத் தனது கைகளின்மேலும் முழங்கால்களின்மேலும் நிற்குமாறு கொண்டுவந்து, பின்னர் எழுந்து நிற்கும்படி கட்டளையிட்டான்; அவர் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தபோதிலும் அப்படியே செய்தார். அதன் பின் அவர் கபிரியேலின் வார்த்தைகளை கேட்டார்; ஆனாலும் அவர் வாக்கற்றவராய் இருந்தார். எசேக்கியேலும் கிறிஸ்துவின் தரிசனத்தை கண்டிருந்தார்; அதுவும் இதேபோன்ற நிகழ்வுகளின் தொடரை உண்டாக்கியது.

அந்த தரிசனம் எசேக்கியேலையும் தானியேலையும் இருவரையும் தூளாய்த் தாழ்த்தி, அவர்கள் தரையில் முகங்குப்புற விழுந்திருந்த நிலைக்கு கொண்டுவந்தது. அந்த நிலையில் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் இருவரும் கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேட்டார்கள்; மேலும், அவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளை கேட்கும்படி அவர்கள் இருவரும் எழுந்து நிற்கும் நிலைக்கு கொண்டு வரப்பட்டார்கள்; அவர்கள் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது, “ஆவி அவர்களுக்குள் பிரவேசித்தது.” பரிசுத்த ஆவியால் எடுத்துச் செல்லப்படும் தேவனுடைய வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளுதலினால் தெய்வீகத்தின் இணைவு நிறைவேறுகிறது. “வார்த்தை” என்பதே தெய்வீகத்தை மனுஷத்துவத்திற்குள் கடத்துகின்ற வழிமுறையாகும். காபிரியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் தானியேலுக்குக் கொடுக்கிற தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தீவிரத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் புரிந்துகொள்ள, இந்தச் சத்தியம் கண்டறியப்பட வேண்டும். பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாறே பரிசுத்த எண்ணெய் ஞானமுள்ள கன்னிகைகளிடத்திற்கு கொண்டு செல்லப்படும் வாய்க்காலாகும்.

எசேக்கியேலின் நிகழ்வில், லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்திற்கான ஒரு செய்தியைத் தாம் அறிவிக்க வேண்டுமென்று அவருக்கு உடனடியாக அறிவுறுத்தப்படுகிறது; ஆனாலும், லவோதிகேயா அட்வென்டிசம் அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்காது என்று ஆரம்பத்திலிருந்தே எசேக்கியேலுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் கலகமுள்ள வீட்டாராயிருக்கிறார்கள். எசேக்கியேலின் அனுபவம் ஆறாம் அதிகாரத்தில் உள்ள எசாயாவின் அனுபவமே ஆகும்; ஆகையால், இரண்டு சாட்சிகளின் அடிப்படையில், மரணத்தின் ஒரு அடையாளமாகிய உறக்கத்திலிருந்து தேவன் தானியேலை எழுப்பும்போது, லவோதிகேயா அட்வென்டிசம் எனும் கலகமுள்ள வீட்டாருக்காக ஒரு செய்தி தானியேலுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது, ஆனால் அவர்கள் கேட்கமாட்டார்கள்.

பின்னர் தானியேல் இரண்டாவது முறையாக கிறிஸ்துவினால் தாமே தொடப்படுகிறார்; அவர், பலிபீடத்திலிருந்து எடுத்த நெருப்புக் கரியினால் எசாயாவின் உதடுகளைத் தொட்டதுபோல, தானியேலின் உதடுகளையும் தொட்டார். அப்போது தானியேல் பேச முடிந்தது; எனினும் அவர் இன்னும் வலிமையற்றவராயிருந்தார், இன்னும் சுவாசமுமில்லாதவராயிருந்தார். எசேக்கியேலின்படி, “நான்கு காற்றுகள்” பற்றிய செய்தியோடு சுவாசம் வருகிறது; அது எசேக்கியேலின் இரண்டாவது தீர்க்கதரிசனமாக இருந்தது. நான்கு காற்றுகள் குறித்த எசேக்கியேலின் தீர்க்கதரிசனம் தானியேலின் மூன்றாவது தொடுதலோடு ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில் அப்போதுதான் எலும்புகளுக்குள் சுவாசம் வந்து, அவை மகத்தான ஒரு சேனையாக நின்றன. தானியேல் பலப்படுத்தப்படுவது அவருடைய மூன்றாவது தொடுதலிலேயே ஆகும்.

2020 ஜூலை 18 அன்று, தேவனுடைய கடைசிக்கால மக்கள் சிதறடிக்கப்பட்டு, உவமையின் தாமதக்காலத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். முத்திரையிடுதலின் வரலாறு, 1844 அக்டோபர் 22 முதல் 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகம்வரை உள்ள வரலாற்றில் விளக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அந்த வரலாற்றுக் கோடு, 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம்வரை உள்ள வரலாற்றுடன் ஒட்டிப்படுகிறது; ஆனால் அது 2020 ஜூலை 18 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம்வரை உள்ள வரலாற்றுடனும் ஒட்டிப்படுகிறது. இந்த தீர்க்கதரிசன நிகழ்வியல், அடையாளங்களுக்கு ஒன்றிற்கும் மேற்பட்ட அர்த்தங்கள் உள்ளன என்ற உண்மையின் மேல் அமைந்துள்ளது; மேலும் அவை பயன்படுத்தப்படும் சூழலினால் அந்த அர்த்தம் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

மூன்று தூதர்களில் எவருடைய வருகையையும் கிரியையையும் நாம் பரிசீலிக்கும் போது, அவை அனைத்தும் அதே நிகழ்வுகளின் வரிசையினால் ஆளப்படுகின்றன. அவர்களுடன் தொடர்புடைய முன்னறிவிப்பு முத்திரை நீக்கப்படுகிற தருணத்திலேயே அவர்கள் வருகின்றனர். அந்த முன்னறிவிப்பு மூன்று படிகளின் மேல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது: அதன் வருகை, அதன் வல்லமையூட்டல், மற்றும் அதன் முடிவில் உள்ள அடைக்கப்பட்ட வாசல். அந்த வரலாற்றின் உட்பகுதியில் வேறு வழிக்குறிகளும் உள்ளன; ஆனால் மூன்று தூதர்களில் எவருடைய வருகையையும் சோதிக்கும் மூன்று வழிக்குறிகளில், முதலாம் வழிக்குறி என்பது ஒரு தீர்க்கதரிசனம் முத்திரை நீக்கப்படும் இடமாகும். முத்திரை நீக்கப்படும் செய்தி ஒரு உறுதிப்படுத்தலினூடாக வல்லமையூட்டப்படுகிறது; பின்னர் அந்த உறுதிப்படுத்தலும் வல்லமையூட்டலும் அந்த வரலாற்றின் ஆண்களையும் பெண்களையும் சோதிக்கின்றன. அந்த வரலாற்றின் நிறைவு, மூன்றாம் சோதனையில் நிலைத்து நிற்பவர்கள் ஞானிகளா மூடர்களா என்பதை வெளிப்படுத்தும் ஒரு இலிட்மஸ் சோதனையை உருவாக்குகிறது.

2001 செப்டம்பர் 11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாற்றின் உட்பரப்பில், நீங்கள் மூன்று தூதர்களை அடையாளம் காணலாம். முதலாவது 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தான்; இரண்டாவது 2020 ஜூலை 18 அன்று வந்தான்; மூன்றாவது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் (லிட்மஸ் சோதனை) வருகின்றான். 1844 அக்டோபர் 22, 2001 செப்டம்பர் 11-க்கு ஒத்திசைகிறது; 1856, 2020 ஜூலை 18-க்கு ஒத்திசைகிறது; 1863, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு ஒத்திசைகிறது. இதனைக் கூறியபின், 1844 அக்டோபர் 22 முதல் 1863 வரையிலான காலமும், 2020 ஜூலை 18 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தோடும் ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில் ஜூலை 18 என்பது முத்திரையிடுதலின் வரலாற்றிலுள்ள இரண்டாவது தூதரின் வருகையாக இருந்தது. பின்வரும் வரலாறும் இன்னும் சரியாக, எதுவொரு தூதருடைய அடையாளக் குறிகளாகவே எளிமையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

2020 ஜூலை 18 அன்று, அந்தத் தலைமுறையைச் சோதிப்பதற்காக ஒரு சத்தியம் முத்திரை நீக்கப்பட்டது. அந்த வரலாற்றின் இரண்டாம் படி, இரண்டு சாட்சிகளும் உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறபோது நிகழ்கிறது. அப்போது வெளிப்படுத்தப்படும் ஒளியை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்களா என்பதைப் பற்றி அவர்கள் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்; அது இப்போது நடைபெற்று வருகிறது. பின்னர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது (litmus test), ஞானமுள்ள கன்னிகை யார், அல்லாதவர் யார் என்பது வெளிப்படுத்தப்படும். அந்த வரலாற்றை வெறுமனே ஒரே ஒரு தூதனின் கட்டமைப்பாக நாம் கருதிவிட்டு, 1844 அக்டோபர் 22 முதல் 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகத்துவரையான வரலாற்றை 2020 ஜூலை 18 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையான வரலாற்றின் மேல் பொருத்திப் பார்க்கும்போது, 1849-இல் சகோதரி வைட், கர்த்தர் தமது ஜனங்களின் மீதமுள்ளவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளத் தமது கரத்தை மறுபடியும் நீட்டியிருந்தார் என்று அடையாளப்படுத்தியதை நாம் காண்கிறோம்.

1844 அக்டோபர் 22 முதல் 1849 வரை, தேவனுடைய ஜனங்கள் சிதறியிருந்தனர். 1850 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் ஆபக்கூக்கின் இரண்டு அட்டவணைகளில் இரண்டாவதைக் தயாரித்தனர். 1851 ஜனவரியில் அவர்கள் அந்த புதிய வரைபடத்தை *Review* இதழில் அறிவித்துக் கொண்டிருந்தனர். தேவனுடைய ஜனங்கள் சிதறியிருந்தனர்; மூன்றாம் தூதன் ஒளியுடன் வந்தடைந்தான். பின்னர் தேவன் அவர்களை மீண்டும் ஒன்றுகூட்டத் தொடங்கினார்; 1842 ஆம் ஆண்டில் அவர் செய்ததுபோலவே, அவர்கள் அறிவிக்க வேண்டிய செய்தியின் ஒரு காட்சிமூலமான பிரதிநிதித்துவத்தையும் அவர் அப்பொழுது அளித்தார். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்த ஒளி அறிவின் அதிகரிப்பாக இருந்தது; அது அவருடைய வழிநடத்தலின் கீழ் வளர்ச்சியடைந்துக்கொண்டே இருந்தது; 1856 ஆம் ஆண்டில் அந்த ஒளியின் உச்சிக்கல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அந்த ஒளி “ஏழு காலங்கள்” பற்றியது; அது வில்லியம் மில்லர் முதலில் உணர்ந்த ஒளியாகவும், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறியதாகக் காட்டப்பட்ட தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒன்றாகவும் இருந்தது.

1856-ஆம் ஆண்டில் “ஏழு காலங்கள்” என்பதின் ஒளி, முதல் தூதனுடைய செய்தியாளர் மில்லருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறிவின் அதிகரிப்பின் முடிவாக இருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதி கொடுக்கப்பட்ட மூன்றாம் தூதனுடைய இறுதி ஒளியாகவும் இருந்தது. 1856-இல் அந்த ஒளியை நிராகரித்தது, 1798-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் அதிகரிப்பை நிராகரித்ததுமாக இருந்தது; அதே சமயம் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதி முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் அதிகரிப்பையும் நிராகரித்ததுமாக இருந்தது; மேலும் அது அப்போதே அங்கேயே பிலடெல்பியா அனுபவத்திலிருந்து லவோதிக்கேயா அனுபவத்துக்குள் மாறிச் சென்றவர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டது. 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகம், “ஏழு காலங்கள்” என்பதின் ஒளியை அகற்றிய ஒரு கள்ளப்பட்டியலின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மூன்றாவது, மேலும் லிட்மஸ் சோதனையாக இருந்தது.

1844 ஏப்ரல் 19-ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றம், 1843 முன்னோடி அட்டவணையில் இருந்த சில எண்-கணக்குப் பிழைகளின் மீது தேவன் தமது கரத்தை மூடிக்கொண்டிருந்ததினால், முதல் தூதனின் பிலடெல்பியா இயக்கத்தின் மேல் கொண்டுவரப்பட்டது. 2020 ஜூலை 18-ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றம், 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதி கிறிஸ்து தமது கையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணியிருந்ததை மனிதர் பொருட்படுத்தாததினால், மூன்றாம் தூதனின் லவோதிக்கேயா இயக்கத்தின் மேல் கொண்டுவரப்பட்டது. 2020 ஜூலை 18-ஆம் தேதி, கன்னியர் எனும் இந்தத் தலைமுறையைச் சோதிக்க வேண்டியிருந்த ஒரு செய்தி முத்திரை நீக்கப்பட்டது. 1850-இல் இருந்ததுபோல, 2023-இல் கர்த்தர், 2020 ஜூலை 18 முதல் தெருவில் இறந்தபடி கிடந்த எசேக்கியேலின் மரித்த எலும்புகளை ஒன்றுகூட்டுவதற்காக, இரண்டாவது முறையாகத் தமது கரத்தை நீட்டினார். 1851-ஆம் ஆண்டிற்குள், அந்தச் செய்திக்கான ஒரு புதிய காட்சிப் பிரதிநிதித்துவம் தோன்றியது; அது ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது; இதனால் 2023-க்கு பின், ஆபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படும், உயர்த்தப்பட வேண்டிய ஒரு புதிய ஜீவனுள்ள கொடியை கர்த்தர் கொண்டிருப்பார் என்பது அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.

ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகள் பத்து கட்டளைகளின் இரண்டு பலகைகளாலும், மேலும் பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகையில் அசைவித்து காணிக்கையிடப்பட்ட இரண்டு அப்பங்களாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டன. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர் முதற்பலன் காணிக்கையாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் மல்கியாவில் “பழைய நாட்களில் இருந்ததுபோலவும், முந்தைய ஆண்டுகளில் இருந்ததுபோலவும்” என்று காணிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறவர்களே. உலகமெங்கும் காணும்படியாக அவர்கள் அசைவுக் காணிக்கையாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்.

நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் விழிப்புணர்வு ஒன்றுகூடுதலால் ஆரம்பமாகிறது; அந்த ஒன்றுகூடுதல் தேவனுடைய வார்த்தையினால் நிறைவேறுகிறது; ஏனெனில் எசேக்கியேலின் இறந்த எலும்புகள் இன்னும் இறந்த நிலையிலேயே தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்பதன்மூலம் ஒன்றுகூடுகின்றன. கர்த்தர் தமது மீதமுள்ளவர்களைச் சேர்த்துக்கொள்ள இரண்டாம் முறை தமது கையை நீட்டும் போது, எலும்புகளை ஒன்றுகூட்டும் செய்தியை அறிவிக்கும் மனித கருவியை எசேக்கியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். ஏசாயா, எரேமியா, தானியேல், யோவான், எசேக்கியேல் ஆகியோர் அனைவரும் இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளுக்குத் தெய்வீகச் செய்தியை எடுத்துச் செல்லும் மனித அம்சத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

எலும்புகள் ஒன்றுகூட்டப்பட்ட பின்பு, பரிசுத்தநேரம் முடிவடைவதற்குச் சற்றுமுன் முத்திரை நீக்கப்படும் அறிவின் பெருக்கத்தை கர்த்தர் வெளிப்படுத்துகிறார்; அந்த அறிவு “கடைசி நாட்களைச் சார்ந்த தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதி”யால் பிரதிநிதிக்கப்படுகிறது. எசேக்கியேலின் இரண்டாவது தீர்க்கதரிசனத்தில், முத்திரை நீக்கப்படும் ஒளி மூன்றாவது ஐயோ ஆகும்; அது எலும்புகளுக்குள் ஜீவனை ஊதுகின்ற கீழ்க்காற்றின் செய்தியாக இருந்து, அவை வல்லமையுள்ள பேரரணியாக நிலைநிற்குமாறு காரணமாகிறது. தானியேலுக்குப் வெளிப்படுத்தப்படும் ஒளி, பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் வடதிசையின் ராஜாவால் பிரதிநிதிக்கப்படும் ஒளியே ஆகும். எசேக்கியேலும் தானியேலும் சேர்ந்து, “கடைசி நாட்களைச் சார்ந்த தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதி”யைப் பிரதிநிதிக்கின்றனர்; அது (கிழக்கு) காற்றினதும் (வடக்கு) ராஜாவினதும் செய்திகளாகும்.

1856 ஆம் ஆண்டில், கர்த்தர் தம் ஜனங்களை முத்திரையிடும் தமது கிரியையை நிறைவு செய்ய எண்ணினார்; ஆனால் அவர்கள் கலகம்பண்ணினார்கள். அவர்களைத் தங்களுடைய லவோதிக்கேய நிலைமையிலிருந்து வெளியே கொண்டு வருவதற்காக அவர் பயன்படுத்த நினைத்த செய்தி லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதாயிருந்தது. கர்த்தர் ஜூலை, 2023 இல் தம் ஜனங்களைச் சேர்க்கத் தொடங்கியபோது, அவர் அவர்களுக்கு மறுமுறையும் “ஏழு காலங்கள்” என்ற செய்தியை முன்வைத்து, மற்றவற்றுடனே, பிரதிநிதி நிவாரண நாளில் யூபிலி எக்காளம் ஒலிக்க வேண்டியது என்றும், அதே சமயத்தில் ஏழாம் எக்காளமும் ஒலிக்க வேண்டியது என்றும் அடையாளப்படுத்தினார். யூபிலி எக்காளம் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு சின்னமாகும்; ஏழாம் எக்காளம் மூன்றாம் ஐயோ ஆகும். தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் மிகாயேல் இறங்கியபோது, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் ஜெபத்தை ஜெபிப்போரின் அனுபவத்தைப் பெறுவோரையும், தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தேடுவோரையும் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

தேவனுடைய சத்தத்தினால் திரட்டப்பட்டவர்களைத் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; பின்னர் அவர்கள் பலப்படுத்தப்பட்டு தங்கள் கால்களின்மேல் நின்று கிழக்கினதும் வடக்கினதும் செய்தியை அறிவிக்கிறார்கள். விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமையின்ச் சட்டம் வரும் வரையில் அவர்கள் அந்தச் செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்தச் சேனையை எழுப்பும் செயல்முறை தீர்க்கதரிசனத்தின் மிகவும் விரிவான ஒரு பொருளாகும்; மேலும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் நிறைவேற்றத்தில் தெய்வீகம் மனிதத்துவத்துடன் இணைக்கப்படத் தொடங்கும் அந்த நேரம், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றிலேயே ஆரம்பமானது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனத்திலிருந்து பதினாறாம் வசனம் வரையிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாறு, நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை நிரப்புகிறது; அதுவே “கடைசி நாட்களோடு தொடர்புடைய தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதி” ஆகும்.

கி.மு. 200-ஆம் ஆண்டில் பானியம் போரில் முதன்முதலாக நிறைவேறிய தானியேல் 11-ஆம் அதிகாரத்தின் பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை நாம் ஆராயத் தொடங்குகிறபோது, இந்த வசனங்களின் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வது அத்தியாவசியமாகும். பானியம் என்பது மூன்று பிரதிநிதிப் போர்களில் மூன்றாவது ஆகும். முதல் போர் 1989-ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசுத் துறையும் அதன் பிரதிநிதிப் படையான ஐக்கிய அமெரிக்க நாடும் வெற்றி பெற்றதுடன் முடிவடைந்தது. அடுத்த போர், பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்களால் சுட்டிக்காட்டப்படுவது, ராபியா போரினால் நிறைவேறியது; அதில் தெற்கின் ராஜா (ரஷ்யா), உக்ரைனில் வடக்கின் ராஜாவையும் அதன் பிரதிநிதிப் படையையும் தோற்கடிப்பான். மூன்றாவது போர் முதல் போர்போலவே இருக்கும்; அதில் பாப்பரசுத் துறை (வடக்கின் ராஜா), தனது பிரதிநிதிப் படையான ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுடன் சேர்ந்து, கம்யூனிசத்தின் மீது (ஐக்கிய நாடுகள் சபை) மேலோங்கும். ஆனால் பானியம் போராகிய அந்த மூன்றாவது பிரதிநிதிப் போர், மூன்றாம் உலகப்போரையும் தொடக்கிவைக்கும்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.