தானியேல் புத்தகம் - எண் ஐம்பத்து நான்கு

சமீபத்திய ஒரு கட்டுரையை நாம் *Prophets and Kings* என்னும் நூலிலிருந்து எடுத்த ஒரு பகுதியுடன் முடித்தோம்; அதில் சகோதரி ஒயிட், எரேமியாவின் மூலம் முன்னறிவிக்கப்பட்ட எழுபது ஆண்டுகளுடைய சிறைப்பிடிப்பு, “தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பிற்கு முன் கழிய வேண்டுமென்று பரலோகத்திலிருந்து வந்த தூதுவர் தரிசனத்தில் அறிவித்த இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளோடு கொண்டிருந்த தொடர்பை” தானியேல் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தான் என்று சுட்டிக்காட்டினார்.

மில்லரைட்டுகள் தாங்கள் அறிவித்த அடிப்படைச் செய்தியை ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் “ஏழு காலங்கள்” குறித்து மேலும் தகவலை வழங்க முனைந்த காலம் வந்தபோது, அவர்கள் லவோதிக்கேயா அனுபவத்துக்குள் மாறிச் சென்றார்கள்; மேலும் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய ஒளியையே முற்றாக நிராகரித்தார்கள். தானியேல் தீவிரமாகப் புரிந்துகொள்ள விழைந்திருந்த எழுபது ஆண்டுகளுக்கும் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுக்கும் இடையேயான முழு தொடர்பை அவர்கள் ஒருபோதும் காணவில்லை. தானியேல் கடைசி நாட்களின் தேவனுடைய ஜனங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

நிலம் தன் சப்தங்களை அனுபவித்தது என்பது, பண்டைய இஸ்ரவேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் அந்தப் பகுதியாகும்; அதில் ஒவ்வொரு ஏழாவது ஆண்டிலும் நிலம் ஓய்வடைய வேண்டும் என்ற வெளிச்சம் அடங்கியிருந்தது. அந்த உடன்படிக்கை, ஏழு ஆண்டுகள் கொண்ட சுழற்சி ஏழு முறை மறுமறுபடி நடைபெறுவதையும் உள்ளடக்கியது. யூபிலி என அறியப்பட்ட கொண்டாட்டத்தின் போது, ஏழு ஆண்டுகளின் ஏழு சுழற்சிகள் (நாற்பத்தொன்பது ஆண்டுகள்) நிறைவுற்ற முடிவில், சொத்துக்களும் அடிமைகளும் விடுவிக்கப்பட்டு மீளப் பெறப்படுவதையும் அது உள்ளடக்கியது. யூதர்கள் அந்த உடன்படிக்கைக் கொள்கைகளுக்குக் கீழ்ப்படியாதவர்களாயிருந்தனர்; மேலும், தீர்க்கதரிசியான எரேமியா கூறியிருந்த எழுபது ஆண்டுகளின் சிறைப்பிடிப்பு, அதற்கு முன்பிருந்த நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளான கலகத்தைக் குறித்ததாக 2 நாளாகமம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளில், லேவியராகமம் இருபத்தைந்து-இல் விதிக்கப்பட்டிருந்தபடி, பண்டைய இஸ்ரவேல் அந்த உடன்படிக்கைக்குள் உள்ள கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியிருந்தால், அந்த ஆண்டுகளில் மொத்தம் எழுபது ஆண்டுகள் நிலம் ஓய்வடைந்திருக்கும். வேதாகம ஆண்டொன்று முந்நூற்று அறுபது நாட்களாகும்; முந்நூற்று அறுபது நாட்களை ஏழால் (“ஏழு முறை”) பெருக்கினால் இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது நாட்கள் ஆகின்றன.

எழுபது ஆண்டுகள் என்பது நிலத்தின் இளைப்பாறுதலோடு முற்றிலும் தொடர்புடையது; அந்த நிலத்தின் இளைப்பாறுதல் “ஏழு காலங்களோடு” முற்றிலும் தொடர்புடையதாகும். தானியேல், “தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படுவதற்கு முன்பாகிய” “இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளோடு,” “எழுபது ஆண்டுகளின் சிறைப்பிடிப்பு” எவ்வாறு “தொடர்புடையது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள” முயன்றான். ஆகையால், அவன் “chazon” தரிசனமும் “mareh” தரிசனமும் உடைய தொடர்பை அறிய முயன்றான். லேவியராகமம் இருபத்திஐந்து மற்றும் இருபத்தாறு அதிகாரங்களில் கூறப்பட்டுள்ள நிலத்தின் இளைப்பாறுதலை, எரேமியா கூறிய எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்போடு இணைத்து ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அந்தத் தொடர்பைப் புரிந்துகொள்வது அசாத்தியமானது. “ஏழு காலங்கள்” என்பது இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், கடைசி நாட்களில் தானியேலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவர்களிலிருந்து நீங்களே உங்களை நீக்கிக்கொள்கிறீர்கள். மில்லெரைட்கள் “ஏழு காலங்கள்” என்பது ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனம் என்று நம்பினர்; ஆனால் அட்வென்டிசம் இனி அப்படிச் நம்புவதில்லை.

மற்ற எல்லா தீர்க்கதரிசிகளையும் போலவே, தானியேல் உலகத்தின் முடிவில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறார்; மேலும், எழுபது ஆண்டுகள் (அதாவது “ஏழு காலங்கள்”) மற்றும் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகள் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவருடைய ஆவலைப் பற்றிய சகோதரி ஒயிட்டின் குறிப்புகள், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் கொண்டிருக்க வேண்டிய அந்த ஆவலை வெளிப்படுத்துகின்றன. முந்தைய கட்டுரைகளில் கூறப்பட்டதுபோல, 1843 மற்றும் 1850 அட்டவணைகளில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள எந்தச் சத்தியங்களும் சகோதரி ஒயிட்டின் எழுத்துகளில் நேரடியாக (மீண்டும் மீண்டும்) ஆதரிக்கப்படாதவையாக இல்லை.

கடைசி நாட்களின் நடுநிசிக் கூக்குரலில் மில்லரின் நகைகள் பத்து மடங்கு அதிகமாகப் பிரகாசிக்கும்; அவ்வாறு பிரகாசிப்பதன் மூலம், அந்த நகைகள் அட்வென்டிசத்தின் கன்னியருக்கான இறுதி சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்த நகைகள் ஹபக்கூக்கின் பலகைகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அடிப்படைச் சத்தியங்களும், மில்லரின் அறையின் நடுவிலிருந்த ஒரு மேசையின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த பெட்டகத்திலுள்ள நகைகளும் ஆகும். அடிப்படைச் சோதனைதான் இறுதி சோதனை; அதேபோல தீர்க்கதரிசன ஆவியின் அதிகாரமும் அப்படியே ஆகும். மில்லரின் கனவில் நகைகளாக முன்னுருவாக்கப்பட்ட அடிப்படைச் சத்தியங்களை நிராகரிப்பது, அதே சமயத்தில் தீர்க்கதரிசன ஆவியையும் நிராகரிப்பதாகும்.

இப்போது நாம் 1798 முதல் 1844 வரை மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த அறிவின் பெருக்கத்தை ஆராய்ந்து வருகிறோம்; ஆனால் மில்லரைட்டுகள் தங்களுடைய தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடுகளில் சரியாக இருந்தபோதிலும், அவர்கள் எழுப்பப்பட்ட வரலாற்றுச் சூழலால் வரையறுக்கப்பட்டிருந்தார்கள் என்பதை நாம் உணர்த்திக் காட்டுகிறோம். இப்போது நாம் கடைசி நாட்களிலும், அட்வென்டிசத்தின் இறுதி தலைமுறையிலும் (நான்காவது) இருக்கிறோம். இந்தக் காலப்பகுதியில், அட்வென்டிசம் மரபுகளும் பழக்கவழக்கங்களும் (போலியான நகைகள்) மூலம் இவ்வளவு ஆழமாக போதிக்கப்பட்டிருக்கிறதனால், அதன் அடித்தளச் சத்தியங்கள் என்னவென்பதையே அது இனி அறியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சத்தியங்கள் என்னவென்று அறியாமை, அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை அட்வென்டிசம் புரிந்துகொள்வதைத் தடுப்பதோடு, அந்தச் சத்தியங்களைப் பாதுகாத்து நிலைநிறுத்தும்படி மீண்டும் மீண்டும் வழங்கப்பட்ட கட்டளைகளையும் அர்த்தமற்றவைகளாக்குகிறது.

நாம் உலை ஆற்றின் தரிசனத்திற்கான கபிரியேலின் விளக்கத்திற்குள் மேலும் முன்னேறுவதற்கு முன்பு, அடிப்படைச் சத்தியங்களுடனும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியின் அதிகாரத்துடனும் தொடர்புடைய சில பொருத்தமான அம்சங்களை நாம் எடுத்துரைப்போம். நவீன இறையியல் அறிஞர்கள், பின்வரும் பகுதி வேதாகமத்தில் உள்ள மிக நீண்டகால தீர்க்கதரிசனம் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் என்பதைக் குறிக்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர்.

“வேதாகமத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மிக நீண்டதும் கடைசியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலம் முடிவுக்கு வரப்போகிறது என்று மில்லரும் அவரது துணைவர்களும் அறிவித்தார்கள்” என்று அந்தப் பகுதி கூறுகிறது; மேலும், அந்த மிக நீண்டதும் கடைசியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலம் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் என்பதாகத் தெய்வவியலாளர்கள் வாதிடுகிறார்கள். மேலும், அந்தப் பகுதியில் சகோதரி வைட் சுட்டிக்காட்டுவது இதுவே என்றும், ஏனெனில், அவர்கள் வாதிப்பதன்படி, அவர் நேரடியாக இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் காலத்தையே எடுத்துரைக்கிறார் என்றும் அவர்கள் கூறுகிறார்கள். எழுபது ஆண்டுகளுக்கும் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் காலத்திற்கும் உள்ள எந்தத் தொடர்பையும் அவர்கள் காணாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். தானியேல் புரிந்துகொள்ளத் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒளியையும் அவர்கள் காணாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

எலன் வைட் ஒரு மில்லரைட்டாக இருந்தார்; 1843 ஆம் ஆண்டின் முன்னோடி அட்டவணையிலும், எஃப். டி. நிக்கல்ஸ் வெளியிட்ட 1850 ஆம் ஆண்டின் முன்னோடி அட்டவணையிலும் இடம் பெற்றிருந்த செய்திகளை அவர் அறிந்திருந்தார். நிக்கல்ஸ் தயாரித்த 1850 அட்டவணை, ஜேம்ஸ் மற்றும் எலன் வைட் நிக்கல்ஸுடன் வசித்துக்கொண்டிருந்த அதே காலத்தில், நிக்கல்ஸின் இல்லத்திலேயே ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டது. அந்த இரு அட்டவணைகளிலும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள வேதாகமத்தின் மிக நீண்ட தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதி இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் அல்ல; அது லேவியராகமம் இருபத்தாறு-இல் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்.

முந்தைய பகுதி, இருபத்திமூன்று நூறு ஆண்டுகளை மிக நீண்டதும் கடைசியுமான தீர்க்கதரிசன காலமாகத் தூண்டப்பட்ட அடையாளமாகக் கூறுகிறது என்று வாதிடுவது, சகோதரி ஒயிட்டின் எழுத்துகள் தம்முக்குத்தாமே முரண்படுகின்றன என்று ஆக்குவதாகும். இந்தப் பகுதியைப் பற்றி தெய்வவியல் அறிஞர்கள் கூறுவது போலவே அவள் நம்பியிருந்தால், “ஏழு காலங்களை” நிலைநிறுத்தும் அட்டவணைகளுக்கு அவள் ஒப்புதல் அளிக்கும் போது அதற்கு என்ன அர்த்தம்?

தங்கள் பாரம்பரியங்களையும் கட்டுக்கதைகளையும் நிலைநிறுத்த விரும்புகிறவர்கள், 1843 அட்டவணையில் “ஏழு காலங்கள்” என்ற பிழையின் மேல் ஆண்டவர் தமது கையை வைத்திருந்தார்; பின்னர் ஒரு காலத்தில் அவர் தமது கையை அங்கிருந்து அகற்றினார் என்று வாதிடக்கூடும். அந்த முன்வாதத்தின் சிக்கல் என்னவெனில், ஆண்டவர் அந்த கணக்குகளிலிருந்து தமது கையை எப்போது அகற்றினார் என்பதை சகோதரி வைட் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்; முதல் ஏமாற்றத்திற்குப் பின்னர், 1844 அக்டோபர் 22-க்கு முன்பே, அவரது கை அகற்றப்பட்டது. அந்த நிகழ்வைப் பற்றிய தனது சாட்சியத்தில், திருத்தப்பட்ட தவறை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார்; மேலும் அந்தத் தவறு “ஏழு காலங்கள்” அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

கர்த்தருடைய கை “அந்த உருவங்களிலிருந்து அகற்றப்பட்டபோது, மற்றும் தவறு விளக்கப்பட்டபோது,” அவர்கள் பின்னர் “1843-இல் தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள் முடிவுற்றன என்பதை நிரூபிக்கத் தாங்கள் முன்வைத்த அதே சான்றே, அவை 1844-இல் நிறைவடையும் என்பதையும் நிரூபித்தது” என்பதை அறிந்துகொண்டார்கள். முதலில் 1843-இல் முடிவுறும் என்று கருதப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள், 1843 அட்டவணையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன; அந்த அட்டவணையே முந்நூறு மில்லரைட் பிரசங்கிகளில் ஒவ்வொருவரும் பயன்படுத்திய அட்டவணையாகும். 1843-இல் முடிவுற்றதாக அந்த அட்டவணையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள்: தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதினான்கில் உள்ள இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகள், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள், மற்றும் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஆயிரத்து முந்நூற்று முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகும். முதல் ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு, ஆண்டவர் தமது கையை அந்தத் தவறிலிருந்து அகற்றினார்; அப்பொழுது மில்லரைட்டுகள், 1843-இல் தீர்க்கதரிசனக் காலங்களின் முடிவை அடையாளப்படுத்திய அதே சான்றே, உண்மையில் அந்தக் காலங்கள் 1844-இல் முடிவுற்றன என்பதை நிரூபித்தது என்று அறிந்துகொண்டார்கள்.

1850 அட்டவணை 1850 ஆம் ஆண்டில் தயாரிக்கப்பட்டது; அது 1851 ஆம் ஆண்டின் ஜனவரியில் விற்பனைக்கு வந்தது. 1843 அட்டவணையைப் பற்றியும் அவர் பதிவு செய்திருந்ததுபோல, இவ்வட்டவணையும் ஆபக்கூக்கின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது என்று எலன் வைட் பதிவு செய்தார். அந்த அட்டவணை, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் மிக நீண்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியாகவும் சித்தரித்தது.

மில்லரைட்டுகள் “வேதாகமத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட மிக நீளமானதும் கடைசியுமான தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதி விரைவில் முடிவுறப்போகிறது” என்று அறிவித்தார்கள் என்ற உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டிய சகோதரி வைட்டின் குறிப்பைத் துல்லியமானது என்று கூறுவது சரியானதே; ஏனெனில் அவர்கள் அப்படியே செய்தார்கள். ஆனால் “மிக நீளமான” “தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதி” என்பது இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளே என்று கூறுவது, சகோதரி வைட்டின் சாட்சியையே அதற்கே எதிராகவும், வரலாற்றுப் பதிவுகளுக்கே எதிராகவும் திருப்புகிறது. அந்தக் கட்டுக்கதையை நம்புவது பொய்யை நம்புவதாகும்; மேலும் கடைசி நாட்களில், பொய்யை நம்பத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள், அவர்கள் சத்தியத்தை நேசிக்காததினாலேயே அப்படிச் செய்கிறார்கள்.

சிலுவையின் வேதனையைச் சந்தித்து அதனைத் தாங்கிச் செல்ல வேண்டுமென்பதற்காக, ஏதோ ஒரு வகையான தெய்வீக மயக்கமருந்தினால் இயேசு தம்மை அற்புதமாகக் காத்துக்கொள்ளவில்லை. இயேசு, தமது படைப்புகளில் எவராலும் சகிக்க முடியாத அளவிற்கு மிகவும் அப்பாற்பட்ட தெய்வீக வேதனையுடன் துன்புற்றார். ஆயினும், மனிதகுலம் அவருடைய சாயலின்படி படைக்கப்பட்டது; மேலும், அவர் ஜெயங்கொண்டதுபோல மனிதரும் ஜெயங்கொள்ள வேண்டும் என்று தூண்டப்பட்ட எழுத்துகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. சிலுவையின் வேதனையை கிறிஸ்து சகித்திருக்கச் செய்தது, அவர் உடையிருந்ததோடு மனிதனும் உடையிருக்கும் ஒரு பண்பாகும்.

இயேசு சிலுவையின் பாடுகளைக் சகித்தார்; ஏனெனில் அவருக்குமுன் ஒரு இலக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தது. நாம் அவருடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டவர்களாக இருப்பதனால், இலக்குகளால் உந்தப்படுகிற இருப்பினங்களாக இருக்கிறோம். அது நமது அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும். அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமல்ல என்று நம்புமாறு நாம் வழிநடத்தப்பட்டிருந்தால், அத்தகைய காரியத்தைச் செய்வதற்கான எந்த உந்துதலும் நமக்கிருக்காது. அந்த லவோதிக்கேய நிலையைக் ஜெயிக்கப் பரிசுத்த ஆவியினால் எழுப்பப்படக்கூடிய ஒரே தெய்வீக உந்துதல் சத்தியத்தின் மீதான அன்பே ஆகும். நமது செவிகளை அரிக்கிறபடி மனநிறைவு அளிக்கத் திட்டமிடப்பட்ட எளிதான பழக்கவழக்கங்களும் மரபுகளும் எளிதில் கிடைப்பதன்மூலம், சத்தியத்தின் மீதான அன்பு சோதிக்கப்படும். நமது லவோதிக்கேய சுகவாழ்வில், சத்தியத்தை நாமே நமக்காகப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற விருப்பம் எங்களுக்கில்லையெனில், நாம் இழந்துபோவோம். இன்று அட்வென்டிசம் நிற்கும் நிலை இதுவே.

எழுபது ஆண்டுகால சிறைப்பிடிப்புக்கும் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகால தீர்க்கதரிசனத்துக்கும் இடையிலான தொடர்பைத் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் மூலம் புரிந்துகொள்ள முயலும் கடைசிக் காலங்களில் உள்ள தேவனுடைய மக்களுக்குத் தானியேல் ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கிறார். இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகால தீர்க்கதரிசனத்தையே மிக நீண்டதும் இறுதியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலமாக அடையாளப்படுத்துவது அட்வென்டிசத்தின் அடிப்படைச் சத்தியங்களை நிராகரிப்பதற்குச் சமமானது; அதேவேளையில் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் அதிகாரத்தையும் நிராகரிப்பதாகும். மில்லரைட்டுகள் மிக நீண்டதும் இறுதியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலத்தை முன்வைத்தபோது அது இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளே என்று வாதிடுவது வரலாற்றுச் சான்றுகளை நிராகரிப்பதாகும்.

“மரே” மற்றும் “காசோன்” எனும் இரு தரிசனங்களையும் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்வதற்காக கபிரியேல் வந்தான்; மேலும், அவை வெளிப்படையாக ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு கொண்டிருந்தபோதிலும், அந்த இரு தரிசனங்களையும் மனதில் தனித்தனியாகப் பிரித்தறியுமாறு தானியேலுக்கு அவன் அறிவுறுத்தினான். அந்தத் தரிசனம், இரண்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் அதே ராஜ்யங்களின் மறுபடியும் விரிவாக்கமும் ஆகிய ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்களிலுள்ள வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. அந்தத் தகவலில், ஒரு தரிசனத்தை தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் ஜனங்களையும் மிதித்துக் கீழ்ப்படுத்துதலாகவும், மற்றொரு தரிசனத்தை ஜனங்களையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் மீட்டெடுக்கும் கிரியையாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பரலோக உரையாடலும் அடங்கியிருந்தது.

கபிரியேல் அந்த விளக்கத்தை வழங்கியபோது, அது இறுதியில் மில்லரைட்டுகள் அறிவித்த செய்தியின் இதயமாக ஆனது; மனத்தில் அந்த விளக்கத்தைப் பிரித்தறியும்படி உள்ள கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறவர்கள் கவனிக்க வேண்டியவாறு, அந்த இரு தரிசனங்களுக்கிடையில் ஒரு தொடர்பு இருந்தது. வேறுபாடுகளில் ஒன்றை, இரண்டும் “தீர்மானிக்கப்பட்ட” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் இரண்டு சொற்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

எழுபது வாரங்கள் (நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள்) ஜனங்களின்மேலும் பரிசுத்த நகரின்மேலும் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. “நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “வெட்டிப் பிரிக்கப்பட்டது” என்று பொருள்படும்; அந்தச் சொல், யூதர்களுக்கும் எருசலேமுக்கும் உரிய ஒரு காலப்பகுதியையோ பரிசோதனைக் காலத்தையோ குறிக்கிறது. அது மேலும், எருசலேமின் அழிவையும் எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பையும் உண்டாக்கிய கலகத்தின் காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. பின்னர் அந்த நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள் “நிர்ணயிக்கப்பட்டன”; அவை மூன்றாம் கட்டளையிலிருந்து ஆரம்பமானது. முதல் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளான கலகம், நேபுகாத்நேச்சாரின் மூன்று படையெடுப்புகளையும், இறுதியில் எருசலேமின் அழிவையும், மேலும் சொல்லர்த்தமான இஸ்ரவேல் சொல்லர்த்தமான பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகள் சிதறடிக்கப்பட்டு சிறைப்பிடிக்கப்படுதலையும் உண்டாக்கியது.

முதலாம் ஆணை சிறைப்பிடித்தலின் முடிவையும், எருசலேமையை மறுகட்டும் பணியின் ஆரம்பத்தையும் குறித்தது. மூன்றாம் ஆணை இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. முதல் தூதனின் வருகை, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல் ஆவிக்குரிய பாபிலோனில் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் சிறையிலிருந்த காலத்தின் முடிவைக் குறித்தது; மேலும், அது நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தையும் குறித்தது; அக்காலத்தில் கிறிஸ்து மில்லரைட்டுகளைப் பயன்படுத்தி சிறைப்பிடித்தலிலிருந்து வெளியே வந்து, ஒரு ஆவிக்குரிய ஆலயத்தை எழுப்பினார்.

இருபத்தாறு மற்றும் இருபத்தேழாம் வசனங்களில் இருமுறை “தீர்மானிக்கப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “charats” ஆகும்; அதற்கு “காயப்படுத்துதல்” மற்றும் “ஒரு கட்டளை” என்ற அர்த்தங்கள் உண்டு. முதல் கோபத்தின் முடிவில், பாப்பரசாட்சி ஒரு மரணகரமான “காயத்தை” பெறும் என்று தீர்க்கதரிசனத்தின்படி “கட்டளையிடப்பட்டது.” தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், முப்பத்தாறாம் வசனத்தில் பயன்படுத்தும் அதே சொலே இதுவாகும்.

முப்பத்தாறு வசனத்தில், “ராஜா” என்பது பாப்பரசாட்சியாகும். 1798 ஆம் ஆண்டு அது தன் மரணக்காயத்தைப் பெற்றதுவரை பாப்பரசாட்சி செழித்தோங்க வேண்டியிருந்தது. அப்பொழுது முதல் “கோபம்” “நிறைவேற” வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் அந்த “கோபம்” “நியமிக்கப்பட்டு” (கட்டளையிடப்பட்டு) “நடைபெற” வேண்டியதாக இருந்தது. கி.மு. 723-இல் தொடங்கி கி.பி. 1798-இல் முடிவுற்ற இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்துக்கு எதிரான முதல் கோபத்தின் முடிவில், பாப்பரசாட்சி ஒரு “மரணக்காயம்” பெற்றது. “நியமிக்கப்பட்டது” என்ற சொல்லுக்கு “காயம்” என்று பொருள்.

மில்லரைட்டுகளின் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு, புறமதமும் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த போப்பாண்டவராட்சியும் ஆகிய இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது. தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதின்மூன்றில் உள்ள “காசோன்” தரிசனத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, அந்த இரு அதிகாரங்களும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் படையினரையும் மிதித்தழிக்க வேண்டியவைகளாக இருப்பதாக அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர்.

பாப்பரசரின் பாழாக்கும் வல்லமை, பன்னிரண்டு நூற்று அறுபது ஆண்டுகள் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அதின் சேனையையும் மிதித்தழிக்க வேண்டியிருந்தது.

1798 ஆம் ஆண்டில் முதல் கொதிப்பின் முடிவில், பாப்புத்துவத்தை “காயப்படுத்த” தீர்க்கதரிசனம் நிர்ணயித்திருந்தது. தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், அந்த நிர்ணயம் கடைசி இரண்டு வசனங்களில் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது; அந்த வசனங்களில் இருமுறை “நிர்ணயிக்கப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “காசோன்” தரிசனத்துடன் தொடர்புடையது; ஆனால் இருபத்துநான்காம் வசனத்தில் “நிர்ணயிக்கப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் வேறொரு எபிரெயச் சொல் ஆகும், அது “மரே” தரிசனத்துடன் தொடர்புடையது. கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிற தானியேல், காபிரியேல் தமக்குப் மனதில் பிரித்தறியும்படி கூறியிருந்த அந்த இரண்டு தரிசனங்களுக்கிடையிலான உறவைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தான்.

இந்த பொருளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.