தானியேல் புத்தகம் - அறுபத்து ஏழு

மூன்றாவது ஐயோவின் இஸ்லாம் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்குள் நுழைந்தது; அது உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. அந்த வேளையில் பிந்திய மழை பொழியத் தொடங்கியது; ஆனால் அது “அளவிடப்பட்டது”.

“கிழக்குக் காற்றின் நாள்” என்பது பின்மழையின் வருகையையும், மேலும் மூன்றாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாமையும் குறிக்கிறது. அதுவே “யாக்கோபின் அக்கிரமம் நீக்கப்படும்” வரலாற்றின் தொடக்கத்தையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கிழக்குக் காற்றின் நாள் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தது; அந்த நேரத்தில் உயிரோடிருக்கிறவர்களின் நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமானது. உயிரோடிருக்கிறவர்களின் நியாயத்தீர்ப்பே மூன்றாம் தூதனின் இறுதிப் பணியாகும்; அங்கேயே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேருடைய பாவங்கள் அகற்றப்படுதல் தொடங்கியது. இதுவே ஏசாயா, “இதினாலே” என்று எழுதியபோது குறிப்பிட்ட பொருளாகும்.

“இதன்மூலம்” என்ற சொல்லுக்கு முன்பாக வரும் வார்த்தைகள்: “அது முளைத்துப் புறப்படும் போது, அளவின்படி நீ அதனோடு விவாதிப்பாய்; கிழக்குக் காற்றின் நாளில் அவன் தன் கடுங்காற்றை அடக்குகிறான்.” “இதன்மூலம்” என்பது, யாக்கோபாகக் குறிக்கப்படுகிறவர்களிடமிருந்து பாவத்தைச் சுத்திகரிக்கும் குறிப்பிட்ட சோதனையான சத்தியங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்தச் சத்தியங்களில், பிந்திய மழையின் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டும் நிகழ்வாகிய (9/11) அடங்குகிறது. அந்தச் சத்தியங்களில், பிந்திய மழை “ஒரு செய்தி” என்பதற்கான வரையறையும் அடங்குகிறது; அந்த “செய்தி” இஸ்லாம் ஆகும். அதில், “கிழக்குக் காற்று” என்பது மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் என்பதான சத்தியமும், அதன் பின்வரும் கட்டுப்படுத்தப்படுதல் (அடக்குகிறான்) என்னும் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்பும் அடங்குகின்றன.

சோதனையே செப்டம்பர் 11, 2001 அன்று ஆரம்பமான “விவாதம்” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. முதல் ஏமாற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியபோது, எரேமியா தேவனிடத்தில் “திரும்பி” வந்து, விலையுயர்ந்ததையும் இழிவானதையும் பிரித்தறியும்படி ஆலோசிக்கப்பட்டார். சோதனையின் செய்தியின் “கனி” ஆராதகர்களின் இரண்டு வகுப்புகளை உண்டாக்குகிறது.

முட்டாள்களின் நியாயத்தீர்ப்பு, “அவன் பலிபீடத்தின் எல்லாக் கற்களையும் நொறுக்கப்பட்ட சுண்ணாம்புக் கற்களைப்போல ஆக்கும்போது, விக்கிரகத்தோப்புகளும் சிலைகளும் நிலைத்திருக்கமாட்டாது” என்று எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. ஏசாயா இருபத்தெட்டாம் மற்றும் இருபத்தொன்பதாம் அதிகாரங்களில் எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக்குகிறவர்களுக்கு எதிராக அறிவிக்கப்பட்ட தீர்ப்பைக் குறிப்பதாகும். அவர்கள் முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகத்தை உணர முடியாதவர்கள். துன்மார்க்கரின் கிரியை (கனி) குயவனின் களிமண்ணைப் போலக் கருதப்பட வேண்டியது.

துன்மார்க்கரின் கிரியைகள் குயவனின் களிமண்ணைப்போல இருக்கும்; இருபத்தேழாம் அதிகாரத்தில் அவர்களுடைய கிரியைகள் அதேபோன்ற விதத்தில், உடைத்துச் சிதறடிக்கப்படும் சுண்ணாம்புக் கற்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. சுண்ணாம்போ குயவனின் களிமண்ணோ எளிதாகப் பொடியாக அடிக்கப்பட்டுவிடும்; “பலிபீடத்தின் சகலக் கற்களையும் உடைத்துச் சிதறடிக்கப்பட்ட சுண்ணாம்புக் கற்களாக்கும்” செயலின் அடையாளமும், “தோப்புகளையும் விக்கிரகங்களையும்” இடித்துத் தள்ளி, அவை “இனி நிற்காதபடிக்கு” செய்வதும், ராஜாவாகிய யோசியாவின் சீர்திருத்தத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் செயலாகும். யோசியாவின் சீர்திருத்தத்தால் குறிக்கப்படும் இறுதி எழுச்சியிலும் சீர்திருத்தத்திலும், “அரணான நகரம் பாழாயிருக்கும்; வாசஸ்தலம் கைவிடப்பட்டு வனாந்தரம்போல விடப்படும்” என்பதினால், அட்வென்டிஸ்ட் கூட்டுத்தாபன அமைப்பு பாழடைந்ததாக இருக்கும். அவர்களுடைய எல்லா கிரியைகளும், அதாவது உலகம் முழுவதிலும் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான சபைகள், பாடசாலைகள், கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்கள், மருத்துவமனைகள், அலுவலகக் கட்டிடங்கள் ஆகிய அனைத்தும், தீர்க்கதரிசனத்தின்படி மதிப்பற்ற பொடியாக அடித்துச் சிதைக்கப்படும்.

சபையினரும் பாழடைந்தவர்களாயிருப்பார்கள்; ஏனெனில் “புத்தியில்லாத ஜனங்கள்” “உலர்ந்த” “கிளைகள்” போல இருந்து, அவை “ஒடிக்கப்பட்டு” “நெருப்பில் போடப்படும்”; ஏனெனில் “அவர்களை உண்டாக்கினவர் அவர்கள்மேல் இரக்கம் கொள்வதில்லை; அவர்களை உருவாக்கினவர் அவர்களுக்கு தயவு காண்பிப்பதில்லை.”

சோதனைச் செய்தியினால் நிகழ்த்தப்படும் பிரித்தல் நிறைவுறும் போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாவது சத்தம் தேவனுடைய மற்ற மந்தையையும் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கிறது; ஏனெனில் அந்த நாளில், “அப்படி நிகழும்,” “அப்பொழுது பெரிய எக்காளம் ஊதப்படும்; அசீரிய தேசத்தில் அழிவதற்கு ஆயத்தமாயிருந்தவர்களும், எகிப்து தேசத்தில் துரத்தப்பட்டவர்களும் வந்து, எருசலேமிலுள்ள பரிசுத்த மலையில் கர்த்தரை ஆராதிப்பார்கள்.”

நாம் பரிசீலித்து வரும் இந்தப் பகுதி (ஏசாயா இருபத்தேழாம் அதிகாரம், எட்டாம் வசனம் முதல் பதிமூன்றாம் வசனம் வரை), 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தொடங்கிய தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும், இறுதியில் தேவனுடைய மற்ற மந்தையைப் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைப்போரின் சோதனையையும் சுத்திகரிப்பையும் விளக்குகிறது. அதே அதிகாரத்தின் தொடக்க வசனங்கள், அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் போதே பாடப்பட வேண்டிய ஒரு பாடலை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடல் என்பது, தேவன் அன்புகூர்ந்து பராமரித்த தம்முடைய ஜனங்களை முதலில் ஒரு திராட்சைத்தோட்டமாக அடையாளப்படுத்தும் பாடலாகும். பின்னர், கிறிஸ்துவின் நீதியைப் பற்றிக்கொள்ள விரும்பும் எவருக்கும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுதல் என்ற வாக்குத்தத்தத்தை அது முன்வைக்கிறது. அதன்பின், மழையின் இரண்டு நிலைகளால் குறிக்கப்படும் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றிப்பொழிவைப் பற்றிய வாக்குத்தத்தத்தை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதல் நிலையான மழை மலர்களையும் மொட்டுகளையும் உயிர்ப்பிக்கிறது; இரண்டாம் நிலை பூமியை கனியால் நிரப்புகிறது.

திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடல் என்பது, தேவன் முந்தைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தைத் தாண்டிச் செல்லும் அதேவேளையில், புதிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தாருடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிக்கும் காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்தும் பாடலாகும். எட்டாம் வசனத்திலிருந்து அடுத்த வசனங்கள் வரையில், அவை அதிகாரத்தின் தொடக்க வசனங்களில் கூறப்பட்டவற்றையே மீண்டும் உரைத்து விரிவாக்குகின்றன. அதிகாரத்தின் முதல் வசனம், எட்டாம் வசனத்தில் “கிழக்குக் காற்றின் நாள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் அதே நிகழ்வையே சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அந்த மகா சர்ப்பம் சாத்தான் ஆகும்; ஆனால் இரண்டாம் நிலையான பொருளில் அது புறமத ரோமாவாக இருந்தது.

தானியேலின் ஏழாம் அதிகாரத்திலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திலும் காணப்படும் புறமத ரோமாவின் பத்து ராஜாக்கள், கடைசி நாட்களில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் அந்த பத்து ராஜாக்களையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

ஏசாயா 27ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனம், மகாசர்ப்பத்தின் நியாயத்தீர்ப்பின் ஆரம்பத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது கிழக்குக் காற்றின் நாளான 2001 செப்டம்பர் 11ஆம் தேதி தொடங்கியது. பூமியின் ராஜாக்களின் நியாயத்தீர்ப்பும், அவர்களுடன் கூட்டிணைந்த உலகமயமாக்கல் வாணிகக் கூட்டாளிகளின் நியாயத்தீர்ப்பும், “கடல்களின்” நடுவில் “கிழக்குக் காற்றினால்” பூமியின் நிதி அமைப்பு அழிக்கப்படும் போது நிறைவேறுகிறது.

ஏசாயா அதிகாரம் இருபத்தேழின் ஒன்று முதல் ஏழு வரை உள்ள வசனங்கள், எட்டு முதல் பதிமூன்று வரை உள்ள வசனங்களில் மீண்டும் கூறப்பட்டும் விரிவாக்கப்பட்டும் உள்ளன. “கிழக்குக் காற்றின் நாளில்” பூமியின் ராஜாக்களும் வணிகர்களும் பயத்தினால் எதிர்கொள்ளப்படுவார்கள் என்றும், அந்த நிலையிலிருந்து தொடங்கி அவர்களுடைய பயம் வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் மேலும் மேலும் அதிகரிக்கிறது என்றும் அது அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்தப் பயம், 2001 செப்டம்பர் 11 முதல் இதுவரை, பூமிக்கோளின் முன்னேற்றவாத உலகவாதிகள் தங்கள் நிகழ்ச்சிநிரலை தர்க்கரீதியாக எதிர்பார்க்கப்படுவதைக் காட்டிலும் அதிகமாகவும் மேலும் தீவிரமாகவும் முன்னெடுத்து வருவதனால் வெளிப்படும் தர்க்கமற்றதும் அவசரமானதுமான நகர்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சாத்தானும், அவனுடைய பிரதிநிதிகளும்—அதாவது, பூமியின் வணிகர்களும் ராஜாக்களும் (உலகவாதிகள்), திராகோனின் அடையாளங்களாகியவர்கள்—தங்களுடைய காலம் குறுகியது என்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள்.

2001 ஆம் ஆண்டில் பொருளாதார நெருக்கடியை உண்டாக்கிய கிழக்குக் காற்றின் நாள்—உலகமயப்படுத்தல் ஆதரவு ஊடகங்கள் எதைச் சொல்வதற்குப் முயன்றாலும் அது தொடர்ந்து மேலும் மோசமடைந்துக்கொண்டே இருக்கிறது—அதுவே திராகன் தன் காலம் குறுகியதென்று அறியும் நேரத்தில் உலகத்தை எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினையாகும். பின்னர் அவன் முழு பூமியின் மீதும் ஆட்சி செலுத்துவதற்கான தனது அசைவுகளை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறான்; மேலும் “பூமியிலும் சமுத்திரத்திலும் குடியிருப்போர்மேல்” “ஐயோ” (மூன்றாம் ஐயோ) வரப்பண்ணப்படும் வேளையில் அவன் அப்படிச் செய்கிறான்.

மூன்றாவது ஐயோவின் இஸ்லாமின் வருகை (கிழக்குக் காற்று), 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, ஒரு பொருளாதாரப் பேரழிவை உண்டாக்கியது; அது, பூமியின்மேல் ஒரே உலக அரசாங்கத்தைத் திணிப்பதற்கான தங்களுடைய முயற்சிகளை உலகமயமாக்கலாளர்கள் விரைவுபடுத்தும்படி கட்டாயப்படுத்தியுள்ளது. ஆனாலும் இஸ்லாம் தொடர்ந்து தன் பங்கினை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு குறியீடாக இஸ்லாம் வெளிப்படுவதற்கான மிகக் கடுமையான வெளிப்பாடு, இஸ்லாமைப் பற்றிய முதல் குறிப்பிலேயே காணப்படுகிறது.

தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் தவறுவதில்லை. பிரசவவேதனையில் இருக்கும் பெண்ணைப் போல இஸ்லாம் தொடர்ந்து வேதனையை உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கையில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் இஸ்லாம் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்களில்கூட, அந்த இரண்டு வசனங்களில் உள்ள வெளிப்படையான உண்மையை இன்னும் மனதில் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளாதவர்கள் உண்டு. பூமியிலுள்ள ஒவ்வொரு மனுஷனையும் ஒரு பொதுவான சத்துருவுக்கு விரோதமாக ஒன்றிணைப்பது இஸ்லாம்தான் என்பதை சிலர் புரிந்துகொள்ளக்கூடும்; இதுவும் நிச்சயமாக உண்மையே. எனினும், அந்த வசனத்தில் உள்ள கடைசி சொற்றொடரே இன்னும் மிகக் கவலைக்குரிய உண்மை ஆகும். 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று உலகம் உலுக்கப்பட்டது; சமீபத்தில் இவ்வாண்டின் அக்டோபர் 7 அன்று இஸ்ரவேலுக்கு விரோதமாக ஹமாஸ் நடத்திய தாக்குதலினாலும் அது மறுபடியும் உலுக்கப்பட்டது. ஆனால், யுத்தத்தின் ஆவியும் திடீர் அழிவும் இஸ்மாயேலின் சகோதரர் அனைவரின் “சந்நிதியிலும்” இருப்பதை காண எவரும் மனமில்லாமல் இருக்கிறார்கள்.

சவூதி அரேபியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம், கட்டார், குவைத், புரூணை, மற்றும் பஹ்ரைன் போன்ற இஸ்லாமிய நாடுகளால் ஒரு திடீர் தாக்குதல் நடத்தப்படும் போது, எத்தகைய அழிவு நிகழ்த்தப்படும்? இஸ்மாயேலின் ஆவி “அவனுடைய சகோதரர் எல்லாரிடத்திலும்” உள்ளது; மேலும், இதுவரை ஆப்கானிஸ்தான் அல்லது ஈராக் போன்ற நாடுகளிலிருந்து மூன்றாம் ஐயோவின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட போர், இஸ்மாயேலைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் முழுமையாக நிறைவேறும் போது முற்றிலும் வேறுபட்டதாக இருக்கும். பாகிஸ்தானிடம் எத்தனை அணுகுண்டுகள் உள்ளன?

முதல் மற்றும் இரண்டாம் இஸ்லாமிய ஐயோக்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, இஸ்லாமியப் போரின் தீர்க்கதரிசனத் தனிச்சிறப்பு திடீர், எதிர்பாராத தாக்குதல்களாகும். செழிப்பான இஸ்லாமிய நாடுகளில், எரிபொருள் நிரம்பிய ஜெட்டுகள், கார் குண்டுகள், எரியும் டயர்கள், பாலியல் வல்லுறவு, மற்றும் கத்திகள் என்பவற்றைக் காட்டிலும் இன்னும் மேம்பட்டதும், இன்னும் உயிர்கொல்லித்தன்மை மிக்கதுமான ஆயுதங்களை இரகசியமாகப் பெற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது உற்பத்தி செய்யவோ போதுமான நிதி உள்ளதா? தேவனுடைய வார்த்தை நம்பப்பட வேண்டியதல்லவா?

மில்லரின் கனவில் உள்ள சகல ரத்தினங்களும் கடைசி நாட்களில் சோதிக்கும் சத்தியங்களாக ஆகின்றன; குறைந்தபட்சம், அந்தச் சத்தியங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும், அவை மீளப் புனருத்தாபிக்கப்படும் என்று தீர்க்கதரிசனம் அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதையும் பொருளாகக் கொண்டாலும் கூட. ஆனால் அந்த ரத்தினங்களில் சில—உதாரணமாக, பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் ஊழியமும், மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமும்—மிகவும் இறுதியான நாட்களிலேயே நிறைவேறும் முன்னறிவிப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அவற்றில் ஒன்று மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அது நிச்சயமாக இப்போதைய சோதிக்கும் சத்தியமாகும். மற்றொன்று நள்ளிரவு கூக்குரலின் செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதுவும் மீண்டும் இப்போதைய சோதிக்கும் சத்தியமாகும்.

மில்லரைட் இயக்கத்தையும் 1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுகாலத்தையும்—அதன் மூலம் ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் இயக்கம் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதையும்—ஒன்றிணைத்து நெய்யும் நூல் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்; அது மில்லரின் முதல் ரத்தினமாக இருந்தது, மேலும் அட்வெண்டிசம் பழைய பாதைகளை விட்டுச் சென்றபோது முதலில் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டதுமாகும். 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகத்திலிருந்து 1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுகாலம் வரை உள்ள நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகள், “ஏழு காலங்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது, தலா ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபதின் பத்தில் ஒன்று அல்லது தசமபாகம், நூற்று இருபத்தாறு ஆகும். கட்டிடக்காரர் நிராகரித்த கல், மூன்று தூதர்களின் முதல் மற்றும் கடைசி இயக்கங்களை இணைக்கும் அளவிற்கு நீளமுள்ளது. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், “ஏழு காலங்கள்” என்ற சத்தியம் நிகழ்காலப் பரிசோதனைச் சத்தியமுமாக இருப்பதையும், அது இனி வெறுமனே அஸ்திவாரக் கல்லாக இல்லாமல், மூலையின் தலைக்கல்லாக ஆகும் சத்தியமென்பதையும் அது அடையாளப்படுத்துகிறது.

இப்போது தானியேல் புத்தகத்தில் உலாய் நதியின் தரிசனத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மில்லரைட் இயக்கத்தில் அறிவின் அதிகரிப்பைப் பற்றிய எங்கள் பரிசீலனையை நிறுத்தி, நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் இயக்கத்தில் அறிவின் அதிகரிப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஹித்தெக்கேல் நதியின் தரிசனத்தின் மீது எங்கள் கவனத்தைத் திருப்புவோம்.

அடுத்ததாக, 1863 முதல் 1989 வரை உள்ள நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகளை ஒட்டிய அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளை நாம் பரிசீலிக்கத் தொடங்குவோம்.

அந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடங்குவோம்.