Daniel chapter two represents the second angel of Revelation fourteen. As such it represents the second of three tests, that are represented as a dietary test, followed by a visual test, and concludes with a litmus test. All three of those tests, which are also prophetic waymarks, exist in the first angel’s message of Revelation fourteen. As with the first angel of Revelation fourteen, Daniel chapter one also possesses each of those three tests.
Боби дуюми Дониёл фариштаи дуюми Ваҳйи чордаҳумро ифода менамояд. Аз ин рӯ, он дуюми се озмоишро ифода мекунад, ки ҳамчун озмоиши ғизоӣ муаррифӣ шудааст, пас аз он озмоиши биноӣ меояд, ва бо озмоиши лакмусӣ анҷом меёбад. Ҳар сеи ин озмоишҳо, ки ҳамчунин аломатҳои роҳнамои нубувватӣ мебошанд, дар паёми фариштаи якуми Ваҳйи чордаҳум вуҷуд доранд. Чунон ки бо фариштаи якуми Ваҳйи чордаҳум аст, боби якуми Дониёл низ ҳар яке аз ин се озмоишро дар бар мегирад.
The second test, or the second angel’s message, begins at the end of the first test. Chapter two follows chapter one. The conclusion of the second test begins the third test back-to-back. The period of time represented by the second test was symbolized by the seventy years of Daniel’s captivity, which began with the conquering of Jehoiakim and concluded at the decree of Cyrus. As the end of those seventy years approached, Daniel recognized through God’s prophetic Word that the end was about to arrive.
Санҷиши дуюм, ё паёми фариштаи дуюм, дар поёни санҷиши аввал оғоз меёбад. Боби дуюм аз паси боби аввал меояд. Хулосаи санҷиши дуюм бе фосила санҷиши сеюмро оғоз мекунад. Давраи замоне, ки бо санҷиши дуюм ифода шудааст, бо ҳафтод соли асорати Дониёл рамзгузорӣ гардида буд, ки бо забт шудани Еҳӯёқим оғоз ёфта, бо фармони Куруш ба анҷом расид. Ҳангоме ки анҷоми он ҳафтод сол наздик мешуд, Дониёл ба воситаи Каломи нубувватии Худо дарк кард, ки анҷом қариб фаро мерасад.
In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.
Дар соли аввали подшоҳии Дориюш, писари Аҳашверӯш, аз насли модиён, ки бар мамлакати калдониён подшоҳ таъйин гардида буд, ман, Дониёл, дар соли аввали ҳукмронии ӯ аз китобҳо шумораи солҳоеро дарёфтам, ки каломи Худованд дар бораи онҳо ба Ирмиёи набӣ нозил шуда буд, ки харобиҳои Ерусалим ҳафтод сол ба анҷом хоҳанд расид. Дониёл 9:1, 2.
Daniel is representing God’s people in the last days that recognize the symbolic meaning of the seventy years of captivity, and that recognition takes place shortly before the seventy symbolic years end. God’s people have correctly understood the seventy-year captivity, but what Daniel is representing is the understanding that those seventy years represent the prophetic period from September 11, 2001, unto the Sunday law. For Daniel, those years ended at the decree of Cyrus, which in the last days represents the Sunday law in the United States.
Дониёл қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад, ки маънои рамзии ҳафтод соли асириро мешиносанд, ва ин шинохт андаке пеш аз анҷоми он ҳафтод соли рамзӣ ба амал меояд. Қавми Худо асирии ҳафтодсоларо дуруст дарк кардаанд, аммо он чи Дониёл намояндагӣ мекунад, ин фаҳмиш аст, ки он ҳафтод сол давраи нубувватиро аз 11 сентябри соли 2001 то қонуни якшанбе намояндагӣ мекунад. Барои Дониёл, он солҳо бо фармони Куруш ба поён расиданд, ки дар рӯзҳои охир қонуни якшанберо дар Иёлоти Муттаҳида намояндагӣ мекунад.
Shortly before the Sunday law, God’s people are awakened to the prophetic understanding represented by the symbolic seventy years. Those symbolic years began with Jehoiakim, who represents September 11, 2001, when, with the arrival of Islam of the third Woe, the mighty angel of Revelation eighteen, descended and announced the fall of Babylon. The fall of Babylon represents the second angel’s message, and on September 11, 2001, the second testing period began for those who ate the hidden book that was in the angel’s hand. That period, represented by the symbolic seventy years, continues through to the Sunday law.
Чанде пеш аз қонуни якшанбе, қавми Худо ба фаҳмиши нубувватӣ, ки бо ҳафтод соли рамзӣ ифода ёфтааст, бедор карда мешаванд. Он солҳои рамзӣ бо Еҳӯёқим оғоз ёфтанд, ки ӯ намояндаи 11 сентябри соли 2001 мебошад, вақте ки бо омадани Ислом аз Войи сеюм, фариштаи қавии Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд ва суқути Бобилро эълон намуд. Суқути Бобил паёми фариштаи дуюмро ифода мекунад, ва дар 11 сентябри соли 2001 давраи дуюми имтиҳон барои онҳое, ки китоби пинҳонро, ки дар дасти фаришта буд, хӯрданд, оғоз ёфт. Он давра, ки бо ҳафтод соли рамзӣ ифода шудааст, то худи қонуни якшанбе идома меёбад.
As the end draws near, as typified by Daniel in the first year of Darius, God’s people are awakened to the test of the image of the beast. They have previously understood some of the truths associated with the test of the image of the beast, but the portion they come to understand just before the end of the prophetic period of the second angel, has been hidden in darkness. As Daniel studied God’s prophetic Word, and then became aware of the significance of the seventy years, he was led to prayer, just as he had been led to prayer when he became aware of the life-or-death threat of Nebuchadnezzar concerning his image-dream. In Daniel chapter nine, as in Daniel chapter two, as Daniel prayed, he received prophetic light.
Чун интиҳо наздик меояд, чунон ки ин дар намунаи Дониёл дар соли аввали Дориюш нишон дода шудааст, қавми Худо ба озмоиши сурати ҳайвон бедор карда мешаванд. Онҳо пештар баъзе аз ҳақиқатҳоеро, ки бо озмоиши сурати ҳайвон вобастаанд, дарк карда буданд, вале он бахше, ки онҳоро андаке пеш аз анҷоми давраи нубувватии фариштаи дуюм ба фаҳми он меоранд, дар торикӣ пинҳон буда буд. Ҳамон тавре ки Дониёл Каломи нубувватии Худоро меомӯхт ва сипас аз аҳамияти ҳафтод сол огоҳ гардид, ӯ ба дуо роҳнамун шуд, чунон ки пештар низ, вақте аз таҳдиди ҳаёт ё марги Набукаднесар дар бораи хоби сурати ӯ огоҳ шуда буд, ба дуо роҳнамун гардида буд. Дар боби нӯҳуми Дониёл, ҳамчунин дар боби дуюми Дониёл, вақте ки Дониёл дуо мекард, ӯ нури нубувватиро дарёфт намуд.
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:21, 22.
Бале, ҳангоме ки ман дар дуо сухан мегуфтам, ҳамон мард Ҷабраил, ки ӯро дар рӯъёи аввала дида будам, бо парвози тез назди ман расид ва қариб вақти қурбонии шомгоҳӣ ба ман даст расонд. Ва ӯ маро огоҳонид, бо ман сухан гуфт ва гуфт: «Эй Дониёл, алҳол ман берун омадаам, то ба ту хирад ва фаҳмиш бидиҳам». Дониёл 9:21, 22.
The “skill and understanding” given to Daniel as he prayed aligns with his prayer in chapter two.
«Маҳорат ва фаҳм»е, ки ба Дониёл ҳангоми дуо гуфтанаш дода шуд, бо дуои ӯ дар боби дуюм мувофиқат мекунад.
Then Daniel went to his house, and made the thing known to Hananiah, Mishael, and Azariah, his companions: That they would desire mercies of the God of heaven concerning this secret; that Daniel and his fellows should not perish with the rest of the wise men of Babylon. Then was the secret revealed unto Daniel in a night vision. Then Daniel blessed the God of heaven. Daniel 2:17–19.
Он гоҳ Дониёл ба хонаи худ рафт ва ин амрро ба Ҳананё, Мишоил ва Азарё, ёронаш, маълум кард, то ки онҳо аз Худои осмон дар бораи ин сирр марҳамат талаб намоянд; то ки Дониёл ва рафиқонаш бо бақияи ҳакимони Бобил ҳалок нашаванд. Он гоҳ ин сирр ба Дониёл дар рӯъёи шабона ошкор карда шуд. Он гоҳ Дониёл Худои осмонро муборак хонд. Дониёл 2:17–19.
Line upon line, Daniel’s two prayers are the same prayer. Both are given during history that symbolically represents the visual test of the second angel, that transpires between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law. With the impending death threat of Nebuchadnezzar and the prophetic knowledge of both Jeremiah’s seventy years and the oath of Moses’ seven times, Daniel prays the Leviticus twenty-six prayer, while asking that God would reveal to him the final prophetic secret of Bible prophecy. The secret that John identifies as the Revelation of Jesus Christ.
Қатра ба қатра, дуои дугонаи Дониёл дар асл як дуо аст. Ҳар ду дар ҷараёни таърихе дода шудаанд, ки ба таври рамзӣ озмоиши намоёнии фариштаи дуюмро ифода мекунад ва он миёни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбеи ба зудӣ фарооянда ба вуқӯъ мепайвандад. Бо таҳдиди марги наздик аз ҷониби Набукаднесар ва бо дониши нубувватии ҳам ҳафтод соли Ирмиё ва ҳам савганди ҳафткаратаи Мусо, Дониёл дуои Ибодот боби бисту шашумро ба ҷо меорад, дар ҳоле ки аз Худо хоҳиш мекунад, ки сирри ниҳоии нубувватии пешгӯии Китоби Муқаддасро бар ӯ ошкор намояд. Ҳамон сирре, ки Юҳанно онро «Ваҳйи Исои Масеҳ» меномад.
In chapter nine, Daniel is located at the transition of two kingdoms. Babylon has just fallen to the Medes and Persians, for it is the first year of Darius, thus placing God’s people in the last days at the point of transition that was marked in the movement of the first angel and also the movement of the third angel.
Дар боби нуҳум, Дониёл дар гузариши байни ду подшоҳӣ қарор дорад. Бобил тоза ба дасти мадиён ва форсиён суқут кардааст, зеро он соли аввали Дорёш аст; бинобар ин, қавми Худо дар айёми охир дар нуқтаи гузарише қарор дода мешаванд, ки дар ҳаракати фариштаи аввал ва ҳамчунин дар ҳаракати фариштаи сеюм ишора ва муайян гардида буд.
The Philadelphian Millerite movement transitioned unto Laodicea in 1856, and the Laodicean movement of Future for America, transitions to the Philadelphian movement at the end of the three and a half days of being dead in the street of Revelation chapter eleven. The test that was failed with the Philadelphian movement of the Millerites from 1856 until 1863, was in relation to the doctrine of the “seven times.”
Ҳаракати миллерии филаделфиявӣ дар соли 1856 ба Лоадиқия гузашт, ва ҳаракати лоадиқиявии Future for America дар анҷоми сеюним рӯзи мурда хобидан дар кӯчаи Ваҳй боби ёздаҳ, ба ҳаракати филаделфиявӣ мегузарад. Имтиҳоне, ки бо ҳаракати филаделфиявии миллерчиён аз соли 1856 то 1863 нокомона гузаронида шуд, ба таълимоти «ҳафт замон» вобаста буд.
The test for the Laodicean movement of Future for America is in relation to the necessity of recognizing their scattered condition, and then entering into the Leviticus twenty-six prayer and experience. Daniel was at the transition time between Babylon and the Medo-Persian empires, and just before the end of the period of seventy years that is marked by the decree of Cyrus. The seventy years is the context for Daniel’s prayer, and the seventy years represents Moses’ “seven times.” Both of Daniel’s prayers align with the transition time that is marked by the “seven times” in the movement of the first angel, and also in the movement of the third angel.
Санҷиш барои ҳаракати Лаодикияи Future for America ба зарурати шинохтани ҳолати парокандаи онҳо вобаста аст, ва сипас ворид шудан ба дуо ва таҷрибаи Левиён боби бисту шаш. Дониёл дар замони гузариш миёни салтанатҳои Бобил ва Модаю Форс қарор дошт, ва андаке пеш аз анҷоми давраи ҳафтодсолае буд, ки бо фармони Куруш муайян шудааст. Ҳафтод сол заминаи дуои Дониёл аст, ва ҳафтод сол «ҳафт вақт»-и Мусоро ифода мекунад. Ҳар ду дуои Дониёл бо замони гузарише мутобиқат доранд, ки бо «ҳафт вақт» дар ҳаракати фариштаи аввал, ва ҳамчунин дар ҳаракати фариштаи сеюм ишора шудааст.
The “secret” which is revealed to Daniel is the revelation of Nebuchadnezzar’s image. The “secret” of Nebuchadnezzar’s image in the last days is that it represents eight kingdoms, not four. In the previous articles that are in the category, “The Eighth is of the Seven“, this truth has already been presented. Within that secret is the revelation of the point of transition when the eighth arrives, that is of the seven. The “secret” of the image of Nebuchadnezzar is the confirmation of the resurrection of the horn of true Protestantism and the horn of Republicanism. Both those resurrections identify that each horn is the eighth, but is of the seven; and the transition from the sixth unto the eighth of both horns takes place in the prophetic context of a test associated with Moses’ “seven times.” The transition takes place as represented by Daniel, just before the decree of Cyrus, which represents the Sunday law decree in the United States. Then at the Sunday law, in rapid movements, the deadly wound of the papacy is healed as the papacy becomes the eighth head that is of the seven, as it too, goes through a prophetic transition, as represented by Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two.
«Сирре», ки бар Дониёл ошкор мегардад, ваҳйи ҳайкали Набукаднесар аст. «Сирри» ҳайкали Набукаднесар дар рӯзҳои охир он аст, ки он на чор, балки ҳашт подшоҳиро намояндагӣ мекунад. Дар мақолаҳои пешина, ки дар бахши «Ҳаштум аз ҳафт аст» қарор доранд, ин ҳақиқат аллакай пешниҳод шудааст. Дар дохили он сирр ваҳйи нуқтаи гузариш нуҳуфтааст, вақте ки ҳаштум меояд, ки аз ҳафт аст. «Сирри» ҳайкали Набукаднесар тасдиқи эҳёи шохи протестантизми ҳақиқӣ ва шохи ҷумҳурихоҳист. Ҳар дуи он эҳёҳо муайян месозанд, ки ҳар як шох ҳаштум аст, вале аз ҳафт аст; ва гузариш аз шашум ба ҳаштум барои ҳар ду шох дар заминаи нубувватии озмоише сурат мегирад, ки бо «ҳафт бор»-и Мӯсо алоқаманд аст. Ин гузариш, чунон ки Дониёл онро намояндагӣ мекунад, андаке пеш аз фармони Куруш, ки фармони қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида را намояндагӣ мекунад, ба амал меояд. Сипас, ҳангоми қонуни якшанбе, дар ҳаракатҳои босуръат, захми марговари папагӣ шифо меёбад, зеро папагӣ ба сари ҳаштуме табдил меёбад, ки аз ҳафт аст, ва он низ аз як гузариши нубувватӣ мегузарад, чунон ки онро ҳайкали Набукаднесар дар Дониёл боби ду намояндагӣ мекунад.
Therefore Daniel went in unto Arioch, whom the king had ordained to destroy the wise men of Babylon: he went and said thus unto him; Destroy not the wise men of Babylon: bring me in before the king, and I will shew unto the king the interpretation. Then Arioch brought in Daniel before the king in haste, and said thus unto him, I have found a man of the captives of Judah, that will make known unto the king the interpretation. The king answered and said to Daniel, whose name was Belteshazzar, Art thou able to make known unto me the dream which I have seen, and the interpretation thereof? Daniel 2:24–26.
Бинобар ин, Дониёл назди Арйӯх, ки подшоҳ ӯро барои нобуд кардани ҳакимони Бобил таъйин карда буд, даромад; ӯ рафта, ба вай чунин гуфт: «Ҳакимони Бобилро нобуд макун; маро ба ҳузури подшоҳ биёр, ва ман таъбири онро ба подшоҳ маълум хоҳам кард». Он гоҳ Арйӯх Дониёлро шитобон ба ҳузури подшоҳ овард ва ба ӯ чунин гуфт: «Ман аз миёни асирони Яҳудо марде ёфтам, ки таъбирро ба подшоҳ маълум хоҳад кард». Подшоҳ ҷавоб дода, ба Дониёл, ки номаш Белтешассар буд, гуфт: «Оё ту метавонӣ он хоберо, ки ман дидаам, ва таъбири онро ба ман маълум кунӣ?» Дониёл 2:24–26.
Once Daniel has been given the secret, both his names are referenced, identifying that he represents the covenant people, who in the last days have just transitioned into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. He manifests the character of God’s servant by asking that no one would be murdered due to their inability to understand the “secret.” His character is contrasted with Arioch, a servant of Nebuchadnezzar who seeks credit with the king for finding Daniel. Daniel then identifies the distinction between the true prophetic manifestation and that of the Babylonian wise men, when he answers Nebuchadnezzar’s question with a question, and then unlike Arioch, does not take advantage of his understanding of the “secret” to promote himself, but instead exalts the God of heaven.
Вақте ки ба Дониёл он сир ошкор карда мешавад, ҳар ду номи ӯ зикр мегарданд, ва ҳамин тавр муайян мешавад, ки ӯ қавми аҳдро намояндагӣ мекунад, ки дар айёми охир акнун ба ҳаракати Филаделфиягии яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор гузаштаанд. Ӯ хислати бандаи Худоро зоҳир менамояд, зеро хоҳиш мекунад, ки ҳеҷ кас ба сабаби нотавонияш дар фаҳмидани «сир» кушта нашавад. Хислати ӯ бо хислати Арюх, бандаи Набукаднесар, ки мехоҳад барои ёфтани Дониёл назди подшоҳ эътибор ба даст оварад, муқоиса карда мешавад. Сипас Дониёл фарқиятро миёни зуҳури ҳақиқии нубувват ва зуҳури ҳакимони Бобил муайян месозад, вақте ки ба саволи Набукаднесар бо саволе посух медиҳад; ва он гоҳ, бар хилофи Арюх, аз фаҳмиши худ дар бораи «сир» барои боло бурдани худ суд намебарад, балки баръакс Худои осмонро сарафроз мегардонад.
Daniel answered in the presence of the king, and said, The secret which the king hath demanded cannot the wise men, the astrologers, the magicians, the soothsayers, shew unto the king; But there is a God in heaven that revealeth secrets, and maketh known to the king Nebuchadnezzar what shall be in the latter days. Thy dream, and the visions of thy head upon thy bed, are these. Daniel 2:27, 28.
Дониёл дар ҳузури подшоҳ ҷавоб дода, гуфт: «Он сирре ки подшоҳ талаб кардааст, ҳакимон, мунаҷҷимон, ҷодугарон ва коҳинон наметавонанд ба подшоҳ ошкор созанд; аммо Худое дар осмон ҳаст, ки асрорро ошкор мекунад ва ба подшоҳ Набукаднесар маълум месозад, ки дар айёми охир чӣ воқеъ хоҳад шуд. Хоби ту ва рӯъёҳои сари ту бар бистарат инҳоянд». Дониёл 2:27, 28.
Daniel starts his presentation of the “secret,” by identifying it as a “secret” that explains what shall be in the latter days. The secret of the hidden history of the seven thunders identifies what shall be in the latter days. Nebuchadnezzar’s image is an element of the latter-day secret that is unsealed just before probation closes. It is revealed just before probation closes in the transition time when both horns of the earth beast become the eighth that is of the seven, as represented by Daniel in the first year of Darius.
Дониёл баёни «роз»-и худро бо он оғоз мекунад, ки онро ҳамчун «роз»-е муайян месозад, ки он чиро, ки дар рӯзҳои охир хоҳад буд, шарҳ медиҳад. Рози таърихи пинҳонии ҳафт раъд он чиро, ки дар рӯзҳои охир хоҳад буд, муайян месозад. Ҳайкали Набукаднесар унсуре аз рози рӯзҳои охир аст, ки андаке пеш аз басташавии муҳлати имтиёз кушода мегардад. Он андаке пеш аз басташавии муҳлати имтиёз, дар замони гузарише ошкор карда мешавад, ки дар он ҳар ду шохи ҳайвони заминӣ ба ҳаштуме, ки аз ҳафт аст, табдил меёбанд, чунон ки Дониёл дар соли аввали Дорёш нишон медиҳад.
As for thee, O king, thy thoughts came into thy mind upon thy bed, what should come to pass hereafter: and he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass. But as for me, this secret is not revealed to me for any wisdom that I have more than any living, but for their sakes that shall make known the interpretation to the king, and that thou mightest know the thoughts of thy heart. Daniel 2:29, 30.
Вале ту, эй подшоҳ, фикрҳои ту бар бистарат ба дили ту омаданд дар бораи он чи баъд аз ин воқеъ хоҳад шуд; ва Ӯ, ки асрорро ошкор месозад, ба ту маълум кард, ки чӣ воқеъ хоҳад шуд. Аммо дар бораи ман, ин сир ба ман на ба сабаби ҳикмате ки дар ман бештар аз ҳар зиндае бошад, ошкор гардидааст, балки барои онҳое ки таъбирро ба подшоҳ маълум хоҳанд кард, то ту фикрҳои дили худро бидонӣ. Дониёл 2:29, 30.
Daniel establishes the truth with a second witness to the fact that Nebuchadnezzar’s dream is about the latter days, when he says, “he that revealeth secrets maketh known to thee what shall come to pass,” “hereafter.” Then Daniel identifies that the secret was not given for him, or because he had any superior wisdom than any other human being, but that the “secret” was given to Nebuchadnezzar “for their sakes that shall make known the interpretation.” The “secret” was given for those who would present the “interpretation” of the dream to the spiritual king of Babylon in the last days. The secret was specifically given for the one hundred and forty-four thousand, for the “secret” is for those in the last days that proclaim the final fall of Babylon. Then Daniel reveals the image-dream that had been hidden in darkness, and that produced the life-or-death test.
Дониёл ҳақиқатро бо шоҳиди дуюм дар бораи он ки хоби Набукаднесар ба айёми охир тааллуқ дорад, устувор месозад, ҳангоме ки мегӯяд: «Он ки асрорро ошкор месозад, ба ту маълум гардонидааст он чиро ки ба вуқӯъ хоҳад омад», «баъд аз ин». Сипас Дониёл муайян мекунад, ки ин асрор барои ӯ дода нашуда буд, ва на аз он сабаб ки ӯ аз ҳар инсони дигар ҳикмати волотаре дошт, балки ин «асрор» ба Набукаднесар «барои онҳое» дода шуд, «ки таъбирро маълум хоҳанд кард». Ин «асрор» барои онҳое дода шуд, ки «таъбир»-и хобро ба подшоҳи рӯҳонии Бобил дар айёми охир пешниҳод хоҳанд кард. Ин асрор махсусан барои яксаду чилу чаҳор ҳазор дода шуд, зеро «асрор» барои онҳое аст, ки дар рӯзҳои охир суқути ниҳоии Бобилро эълон мекунанд. Он гоҳ Дониёл хоб-суратеро, ки дар торикӣ пинҳон шуда буд ва озмоиши ҳаёт ё мамотро ба вуҷуд оварда буд, ошкор месозад.
Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. This is the dream; and we will tell the interpretation thereof before the king. Daniel 2:31–36.
Ту, эй подшоҳ, дидӣ, ва инак ҳайкали бузурге. Ин ҳайкали бузург, ки дурахши он бисёр олиҷаноб буд, пеши ту истода буд; ва сурати он даҳшатнок буд. Сари ин ҳайкал аз тиллои холис буд, сина ва бозуҳояш аз нуқра, шикам ва ронҳояш аз мис, Пойҳояш аз оҳан, ва панҷаҳои пойҳояш қисман аз оҳан ва қисман аз гил. Ту менигаристӣ, то он даме ки санге бе дасти инсон бурида шуд, ва он ҳайкалро бар панҷаҳои пойҳояш, ки аз оҳан ва гил буданд, зад ва онҳоро пора-пора кард. Он гоҳ оҳан, гил, мис, нуқра ва тилло ҳама якҷоя пора-пора шуданд, ва монанди коҳи хирмани тобистон гардиданд; ва бод онҳоро бурд, ба тавре ки дигар барои онҳо ҷойе ёфт нашуд; ва он санге ки ҳайкалро зада буд, ба кӯҳи бузурге табдил ёфт ва тамоми заминро пур кард. Ин аст хоб; ва таъбири онро низ пеши подшоҳ хоҳем гуфт. Дониёл 2:31–36.
Nebuchadnezzar’s dream identified the kingdoms of Bible prophecy from his time until the last days, when the one hundred and forty-four thousand, represented by Daniel in his presentation to Nebuchadnezzar, and by the stone that was cut out without hands, that destroy the earthly kingdoms represented in the image, which then becomes a mountain that fills the whole earth. The dream was about the latter days, at the prophetic transition point when the one hundred and forty-four thousand have the last prophetic secret revealed unto them.
Хоби Набукаднесар салтанатҳоеро, ки дар пешгӯии Китоби Муқаддас аз замони ӯ то айёми охир муайян шудаанд, ошкор намуд; дар он айём саду чилу чор ҳазор нафар, ки аз ҷониби Дониёл дар ҳузури Набукаднесар, ва аз ҷониби он санге ки бе дастон бурида шуд, намояндагӣ мешаванд, салтанатҳои заминиеро, ки дар он пайкара тасвир шудаанд, нобуд месозанд; ва он гоҳ он санг ба кӯҳе мубаддал мегардад, ки тамоми заминро пур мекунад. Ин хоб дар бораи айёми охир буд, дар он нуқтаи гузариши пешгӯёна, ҳангоме ки охирин сирри пешгӯёна ба саду чилу чор ҳазор ошкор карда мешавад.
As the ensign of the true Protestant horn, they then carry the message of the third angel to a dying world. That message swells to a loud cry at the Sunday law in the United States, when the mark of the beast is enforced. Before that decree, those represented by Daniel in the latter days, are to be confronted by the image of the beast test. That test is a visual test, and requires that the movements that produce the Sunday law decree be seen by those represented by Daniel. They are tested to find out if they have chosen the divine methodology which allows them to see the image test that is hidden in darkness. Their test involves personal humiliation and confession. It involves an acknowledgment that Daniel was given understanding in dreams and visions, for if they refuse to hear Daniel’s voice crying in the wilderness, it is as those who in Christ’s days rejected the message of John the Baptist.
Ҳамчун парчами шохи ҳақиқии протестантӣ, онҳо он гоҳ паёми фариштаи сеюмро ба ҷаҳоне, ки ба ҳалокат меравад, мебаранд. Он паём дар вақти қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида, ҳангоме ки нишони ҳайвон ҷорӣ карда мешавад, ба нидои баланд вусъат меёбад. Пеш аз он фармон, онҳое ки дар рӯзҳои охир аз ҷониби Дониёл муаррифӣ шудаанд, бояд бо озмоиши сурати ҳайвон рӯ ба рӯ гарданд. Он озмоиш озмоиши аёнӣ аст ва талаб мекунад, ки ҳаракатҳое, ки фармони қонуни якшанбе ба вуҷуд меоранд, аз ҷониби онҳое ки аз ҷониби Дониёл муаррифӣ шудаанд, дида шаванд. Онҳо озмуда мешаванд, то маълум гардад, ки оё онҳо он усули илоҳиро интихоб кардаанд, ки ба онҳо имкон медиҳад озмоиши суратро, ки дар торикӣ пинҳон аст, бубинанд. Озмоиши онҳо фурӯтании шахсӣ ва эътирофро дар бар мегирад. Он эътирофи онро дар бар мегирад, ки ба Дониёл дар хобҳо ва рӯъёҳо фаҳмиш дода шуда буд, зеро агар онҳо аз шунидани овози Дониёл, ки дар биёбон нидо мекунад, сар печанд, ин мисли он аст, ки касоне, ки дар айёми Масеҳ паёми Яҳёи Таъмиддиҳандаро рад карданд.
Sister White informs us that the books of Daniel and Revelation complement each other, and the word “complement” which she uses means to bring to perfection. At the end of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began unsealing the Revelation of Jesus Christ as He had promised to do just before probation closed. In doing so, He identified biblical truths that had previously been correctly understood, but that now were to be understood in the setting of the last days.
Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ки китобҳои Дониёл ва Ваҳй якдигарро такмил медиҳанд, ва калимаи «такмил», ки ӯ ба кор мебарад, маънои ба камол расониданро дорад. Дар охири моҳи июли соли 2023, Шери сибти Яҳудо ба кушодани муҳрҳои Ваҳйи Исои Масеҳ оғоз намуд, чунон ки Ӯ ваъда дода буд, ки онро каме пеш аз баста шудани давраи имтиёз анҷом хоҳад дод. Бо ин амал, Ӯ ҳақиқатҳои Китоби Муқаддасро муайян кард, ки пештар дуруст фаҳмида шуда буданд, аммо акнун мебоист дар чорчӯби айёми охир фаҳмида шаванд.
One of those truths is the two witnesses of Revelation eleven. Another is the history that is the perfect fulfillment of the “seven thunders” of Revelation ten. He has brought forth truths from the sacred reform lines that speak to the disappointment of July 18, 2020. He has used the four waymarks that are in each of the sacred reform lines, that illustrate the history of the empowerment of the first message until the judgment, in a fashion that heretofore was never recognized. Daniel chapter two brings many of these concepts to perfection, though these profound truths are hidden in darkness to those who refuse to eat the methodology identified as Alpha and Omega.
Яке аз он ҳақиқатҳо ду шоҳиди Ваҳй боби ёздаҳ аст. Дигараш он таърихест, ки иҷрошавии комили «ҳафт раъд»-и Ваҳй боби даҳ мебошад. Ӯ аз хатҳои муқаддаси ислоҳот ҳақиқатҳоеро ба миён овардааст, ки дар бораи ноумедии 18 июли соли 2020 сухан мегӯянд. Ӯ чор аломатеро, ки дар ҳар яке аз хатҳои муқаддаси ислоҳот ҳастанд ва таърихи қувватёбии паёми аввалро то доварӣ тасвир мекунанд, ба тарзе истифода бурдааст, ки то ин дам ҳеҷ гоҳ шинохта нашуда буд. Дониёл боби ду бисёре аз ин мафҳумҳоро ба камол мерасонад, ҳарчанд ин ҳақиқатҳои амиқ барои онҳое, ки аз хӯрдани методологияи муайяншуда ҳамчун Алфа ва Омега сарпечӣ мекунанд, дар торикӣ пинҳонанд.
In closing out this study of Daniel chapter two, we will summarize and connect some of the truths and waymarks that are brought to perfection by Daniel chapter two. In doing so, we are identifying that the secret that was revealed to Daniel in the night vision represents these very truths.
Дар анҷоми ин омӯзиши боби дуюми Дониёл, мо баъзе аз ҳақиқатҳо ва аломатҳои роҳро, ки ба воситаи боби дуюми Дониёл ба камол расонда мешаванд, ҷамъбаст намуда, бо ҳам мепайвандем. Бо ин кор, мо муайян месозем, ки он сирре, ки дар рӯъёи шабона ба Дониёл ошкор карда шуд, маҳз ҳамин ҳақиқатҳоро намояндагӣ мекунад.
We will set forth the summary and conclusion in the next article.
Мо хулоса ва натиҷаро дар мақолаи оянда баён хоҳем кард.
“The Lord has His appointed agencies to meet men in their errors and backslidings. His messengers are sent to bear a plain testimony to arouse them from their sleepy condition and to open the precious words of life, the Holy Scriptures, to their understanding. These men are not to be preachers merely, but ministers, light bearers, faithful watchmen, who will see the threatened danger and warn the people. They must resemble Christ in their earnest zeal, in their thoughtful tact, in their personal efforts—in short, in all their ministry. They are to have a vital connection with God, and are to become so familiar with the prophecies and the practical lessons of the Old and the New Testament that they may bring from the treasure house of God’s word things new and old.” Testimonies, volume 5, 251.
«Худованд воситаҳои муқарраршудаи Худро дорад, то бо мардум дар хатогиҳо ва бозгаштҳояшон рӯ ба рӯ шавад. Паёмрасони Ӯ фиристода мешаванд, то шаҳодати равшану ошкоро биёранд, онҳоро аз ҳолати хоболудаашон бедор созанд ва суханони гаронбаҳои ҳаёт, яъне Навиштаҳои Муқаддасро, барои фаҳмиши онҳо бикшоянд. Ин одамон набояд танҳо воизон бошанд, балки ходимон, барандагони нур, посбонони вафодор бошанд, ки хатари таҳдидкунандаро хоҳанд дид ва мардумро огоҳ хоҳанд кард. Онҳо бояд ба Масеҳ дар ғайрати ҷиддиашон, дар ҳикмати мулоҳизакоронаашон, дар кӯшишҳои шахсиашон — кӯтоҳ карда гӯем, дар тамоми хизмати худ — монанд бошанд. Онҳо бояд бо Худо иртиботи зинда дошта бошанд ва бояд бо пешгӯиҳо ва дарсҳои амалии Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид чунон ошно гарданд, ки тавонанд аз ганҷинаи каломи Худо чизҳои нав ва кӯҳнаро бароранд». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 251.