It is an acceptable biblical understanding to identify the prophet Ezekiel as thirty years old in his opening verses.
Чунин фаҳмиши қобили қабул ва мутобиқ ба Китоби Муқаддас аст, ки пайғамбар Ҳизқиёлро дар оятҳои ифтитоҳии китоби ӯ сисола бидонем.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him. Ezekiel 1:1–3.
Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди рӯди Кебор будам, осмонҳо кушода шуданд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Дар рӯзи панҷуми моҳ, ки он соли панҷуми асирии подшоҳ Еҳӯёкин буд, каломи Худованд ба Ҳизқиёл коҳин, писари Бӯзӣ, дар замини калдониён назди рӯди Кебор ба таври ошкор омад; ва дасти Худованд дар он ҷо бар ӯ буд. Ҳизқиёл 1:1–3.
Some believe “the thirtieth year” is based upon a specific jubilee cycle, which began with king Josiah and ended with verse one of chapter forty.
Баъзеҳо бовар доранд, ки «соли сиюм» бар як давраи муайяни ҷашни юбилей асос ёфтааст, ки бо подшоҳ Йӯшиё оғоз ёфта, бо ояти аввали боби чиҳилум ба анҷом расидааст.
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
Дар соли бисту панҷуми асорати мо, дар оғози сол, дар рӯзи даҳуми моҳ, дар соли чордаҳум баъд аз он ки шаҳр зарб хӯрда буд, дар ҳамон рӯз дасти Худованд бар ман буд, ва маро ба он ҷо овард. Ҳизқиёл 40:1.
Biblical chronologists date verse one of chapter forty as either April 28 or October 22, 573 BC. All the prophets identify the latter days, so the fall date of October 22, 573 BC is the omega date of a line that began fifty years prior in what is called “Josiah’s Great Passover” on May 5, 622 BC.
Замоншиносони библиявӣ ояти якуми боби чиҳилумро ё ба 28 апрели соли 573 пеш аз милод, ё ба 22 октябри соли 573 пеш аз милод нисбат медиҳанд. Ҳамаи анбиё рӯзҳои охирро муайян мекунанд, бинобар ин таърихи тирамоҳии 22 октябри соли 573 пеш аз милод санаи омегавии хатте мебошад, ки панҷоҳ сол пештар, дар он чи «Фисҳи Бузурги Юшиё» номида мешавад, 5 майи соли 622 пеш аз милод оғоз ёфта буд.
The number thirty is a symbol of the priests who were to be thirty years old when they began to serve. Whether verse one through three of Ezekiel one, is identifying Ezekiel’s age as thirty, or simply as a symbol of a priest he would also be represented as thirty years old. If the thirty years of verse one is as others believe; representing the thirtieth year since Josiah’s Great Passover in 622 BC, the prophetic implications are still the same.
Рақами сӣ рамзи коҳинонест, ки ҳангоми оғоз кардани хизмати худ бояд сисола мебуданд. Новобаста аз он ки оё оятҳои як то сеюми Ҳизқиёл боби якум синни Ҳизқиёлро сӣ муайян мекунанд, ё танҳо ӯро ҳамчун рамзи як коҳин менамоёнанд, дар ҳар сурат ӯ инчунин ҳамчун сисола тасвир мешуд. Агар сӣ соли ояти якум, чунон ки дигарон бар онанд, сиюмин сол аз вақти Фисҳи Бузурги Юшиё дар соли 622 то милодро ифода кунад, паёмадҳои нубувватии он ҳамоно яксон мемонанд.
Josiah means “foundation,” and his Great Passover began a jubilee period that ended on October 22 on the Day of Atonement 573 BC. The “jubilee line” from Josiah to October 22 aligns with the history of 1840 to 1844. The foundations of 1840 were represented by king Josiah and also by Josiah Litch. October 22 was represented by the horn of the jubilee trumpet being sounded along with the horn of the Day of Atonement.
Йӯшиё маънои «таҳкурсӣ»-ро дорад, ва Фисҳи Бузурги ӯ давраи юбилееро оғоз намуд, ки 22 октябр, дар Рӯзи Кафорат, соли 573 то милод, ба анҷом расид. «Хати юбилей» аз Йӯшиё то 22 октябр бо таърихи солҳои 1840 то 1844 мутобиқат мекунад. Таҳкурсҳои соли 1840 бо подшоҳ Йӯшиё ва ҳамчунин бо Йӯшиё Литч намояндагӣ карда шуданд. 22 октябр бо садо додани шохи карнаи юбилей ҳамроҳ бо шохи Рӯзи Кафорат намояндагӣ карда шуд.
And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.
Ва ту барои худ ҳафт ҳафтаи солҳоро бишумор, яъне ҳафт бор ҳафт сол; ва муддати ҳафт ҳафтаи солҳо барои ту чиҳилу нӯҳ сол хоҳад буд. Он гоҳ дар рӯзи даҳуми моҳи ҳафтум карнаи юбилейро ба садо ор; дар рӯзи каффорат карнаро дар тамоми замини худ ба садо дароред. Ибодат 25:8, 9.
Ezekiel is set within the Jubilee line from king Josiah to October 22, a line that represents Revelation ten’s first and second angels from 1840 unto 1844. Ezekiel represents the Millerites of the first and second angels and the one hundred and forty-four thousand of the third angel. Ezekiel represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, but his primary prophetic attribute is that he is a prophet.
Ҳизқиёл дар хати Юбилей аз подшоҳ Йӯшиёҳу то 22 октябр ҷойгир аст, хате ки фариштаи якум ва дуюми Ваҳй боби даҳро аз соли 1840 то 1844 намояндагӣ мекунад. Ҳизқиёл Миллеритҳои фариштаи якум ва дуюм ва яксаду чилу чаҳор ҳазори фариштаи сеюмро намояндагӣ мекунад. Ҳизқиёл коҳиноти яксаду чилу чаҳор ҳазорро намояндагӣ мекунад, вале сифати асосии пешгӯёнаи ӯ он аст, ки ӯ набӣ аст.
Prophet, Priest and King
Пайғамбар, Коҳин ва Подшоҳ
There are three biblical characters that began to serve when thirty years of age. Along with Ezekiel were David and Joseph. Because they all began to serve at the age of thirty, they are all priests. David is a symbol of the king, Joseph is the priest and Ezekiel is the prophet in the threefold kingdom of glory that consists of a prophet, a priest and a king.
Се шахсияти Китоби Муқаддас ҳастанд, ки дар сисолагӣ ба хизмат оғоз карданд. Дар баробари Ҳизқиёл, Довуд ва Юсуф низ ҳастанд. Азбаски ҳамаи онҳо дар синни сӣ-солагӣ ба хизмат оғоз карданд, ҳамаашон коҳинанд. Довуд рамзи подшоҳ аст, Юсуф коҳин аст ва Ҳизқиёл набӣ аст дар он Малакути сегонаи ҷалол, ки аз набӣ, коҳин ва подшоҳ иборат аст.
However we might apply the prophet Ezekiel as a symbol, he is a priest, and when applied in the line of the jubilee from Josiah to October 22, Ezekiel is a priest who would represent a priest in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand as typified by the history of 1840 to 1844 and king Josiah to October 22, 573 BC.
Бо вуҷуди он ки мо метавонем пайғамбар Ҳизқиёлро ҳамчун рамз ба кор барем, ӯ коҳин аст; ва ҳангоме ки ӯ дар хатти юбилей аз Юшиё то 22 октябр татбиқ карда мешавад, Ҳизқиёл коҳинест, ки коҳинеро дар замони муҳргузории яксаду чиҳилу чор ҳазор намояндагӣ мекунад, чунон ки инро таърихи солҳои 1840 то 1844 ва подшоҳ Юшиё то 22 октябри соли 573 то милод пешнамоӣ мекунад.
Twenty-two
Бисту ду##
The Bible is clear that Ezekiel ministered for twenty-two years. “Twenty-two” is a symbol of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of Divinity combined with humanity. In the history represented by Josiah’s Passover unto chapter forty’s October 22’s Jubilee celebration, Josiah’s Passover typified the work of Josiah Litch in 1838 and 1840. That work was setting forth the time prophecies of the first and second woes. It can now be seen that the prophecy of the first and second woes is much larger than the pioneers recognized.
Китоби Муқаддас равшан нишон медиҳад, ки Ҳизқиёл бисту ду сол хизмат кардааст. «Бисту ду» рамзи яксаду чиҳилу чаҳор ҳазор аст, ки нишони илоҳиятест, ки бо инсоният муттаҳид шудааст. Дар таърихе, ки аз Фисҳи Юшиё то ҷашни Юбилейи 22 октябри боби чиҳилум намояндагӣ мешавад, Фисҳи Юшиё кори Юшиё Литчро дар солҳои 1838 ва 1840 намунавор нишон медод. Он кор аз баён намудани пешгӯиҳои замонии войи якум ва дуюм иборат буд. Акнун дида мешавад, ки пешгӯии войи якум ва дуюм аз он чи пешравон дарк карда буданд, хеле фарохтар аст.
Ezekiel as a biblical prophet identifies more specific dates in his writings than any other biblical author.
Ҳизқиёл ҳамчун пайғамбари Китоби Муқаддас дар навиштаҳои худ нисбат ба ҳар муаллифи дигари Китоби Муқаддас санаҳои мушаххастари бештареро муайян мекунад.
Ezekiel is the omega of the day equaling a year in Bible prophecy. In the book of Numbers, the alpha mention of the day year principle is represented at the first rebellion at Kadesh that brought about forty years of wandering in the wilderness. The last, or omega rebellion is being represented by Ezekiel in chapter four as Jerusalem is destroyed.
Ҳизқиёл омегаи ин рӯзу сол баробар будан дар нубуввати Китоби Муқаддас аст. Дар китоби Адад, зикри алфоии асли рӯзу сол дар исёни аввал дар Қодиш ифода шудааст, ки ба чиҳил соли саргардонӣ дар биёбон сабаб гардид. Исёни охирин, ё омега, аз ҷониби Ҳизқиёл дар боби чорум намояндагӣ мешавад, ҳангоме ки Ерусалим нобуд мегардад.
Alpha
Алиф
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. Numbers 14:34, 35.
Мувофиқи шумораи он рӯзҳое ки шумо заминро ҷустуҷӯ кардед, яъне чиҳил рӯз, барои ҳар рӯз як сол, гуноҳҳои худро чиҳил сол хоҳед бардошт, ва хоҳед донист шикастани аҳди Маро. Ман, ки Худованд ҳастам, гуфтаам: албатта ҳаминро бар тамоми ин ҷамоати шарир, ки бар зидди Ман ҷамъ омадаанд, ба амал хоҳам овард; дар ин биёбон онҳо нобуд хоҳанд шуд, ва дар он ҷо хоҳанд мурд. Ададҳо 14:34, 35.
Omega
Омега
Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. Ezekiel 4:4–7.
Ва ту низ бар паҳлӯи чапи худ бихоб ва гуноҳи хонадони Исроилро бар он бигзор; мувофиқи шумораи рӯзҳое ки бар он хоҳӣ хобид, гуноҳи онҳоро хоҳӣ бардошт. Зеро ки Ман солҳои гуноҳи онҳоро, мувофиқи шумораи рӯзҳо, бар ту ниҳодаам, се саду навад рӯз; ва ту гуноҳи хонадони Исроилро хоҳӣ бардошт. Ва чун онҳоро ба анҷом расонӣ, боз бар паҳлӯи рости худ бихоб, ва ту гуноҳи хонадони Яҳудоро чиҳил рӯз хоҳӣ бардошт: ҳар рӯзро барои як сол бароят муқаррар кардаам. Пас рӯи худро сӯи муҳосираи Ерусалим бигардон, ва бозуят бараҳна бошад, ва бар зидди он нубувват намо. Ҳизқиёл 4:4–7.
Kadesh and Jerusalem’s destruction represent the alpha and omega rebellion representing the day for a year principle. The “day for a year principle” was the primary rule of the Millerite's and in the history of 1840 to 1844, as typified in the Jubilee line of king Josiah unto October 22. Ezekiel sets forth more dates than any other prophet. Within the dating of Ezekiel, the line of the Jubilee is identified, tying Ezekiel’s witness directly into the history of the first and second angels, and thereafter the history of the third angel.
Қодеш ва вайроншавии Ерусалим исёни алфа ва омегаро ифода мекунанд, ки усули «як рӯз барои як сол»-ро ифода менамояд. Усули «як рӯз барои як сол» қоидаи асосии миллериён буд ва дар таърихи солҳои 1840 то 1844, чунон ки дар хатти Юбилейи подшоҳ Йӯшиё то 22 октябр ба таври рамзӣ нишон дода шудааст, татбиқ мегардид. Ҳизқиёл беш аз ҳар пайғамбари дигар санаҳоеро пеш мегузорад. Дар доираи таърихи санаҳои Ҳизқиёл, хатти Юбилей муайян карда мешавад, ки шаҳодати Ҳизқиёлро бевосита ба таърихи фариштаи якум ва дуюм, ва пас аз он ба таърихи фариштаи сеюм мепайвандад.
Along with the “Jubilee line” Ezekiel lies on his side for three hundred and ninety days, then on his other side for forty days. “Four hundred and thirty” is a symbol of the old and new covenants, for Abram’s covenant promise of four hundred years of captivity in Egypt found the second witness of thirty years with the apostle Paul. Together Abram, (later Abraham) of ‘the old’ and Saul, (later Paul) of ‘the new’ combined their witnesses to establish four hundred and thirty years as a symbol of the everlasting covenant. “Three hundred and ninety days” “shalt thou bear the iniquity of the house of Israel.” “And” “thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days.” Together the right side and the left side equal Abram and Paul.
Дар баробари «хати Юбилей» Ҳизқиёл се саду навад рӯз бар паҳлӯи худ мехобад, сипас чиҳил рӯз бар паҳлӯи дигараш. «Чор саду сӣ» рамзи аҳдҳои кӯҳна ва нав аст, зеро ваъдаи аҳди Ибром дар бораи чор сад соли асорат дар Миср шоҳиди дуввуми сӣ солро бо ҳавворӣ Павлус ёфт. Якҷо Ибром, (баъдтар Иброҳим) аз «кӯҳна» ва Шоул, (баъдтар Павлус) аз «нав» шоҳидии худро муттаҳид карданд, то чор саду сӣ солро ҳамчун рамзи аҳди абадӣ барқарор созанд. «Се саду навад рӯз» «гуноҳи хонаи Исроилро хоҳӣ бардошт.» «Ва» «гуноҳи хонаи Яҳудоро чиҳил рӯз хоҳӣ бардошт.» Якҷо паҳлӯи рост ва паҳлӯи чап ба Ибром ва Павлус баробар мешаванд.
The covenant was always based upon obedience or disobedience—life or death. The year day principle in Millerite history was a life or death issue, and the history was announced by the first angel as the everlasting gospel. The “gospel” is a life or death issue, and the life or death testing issue of Millerite history was set within the context of the principle of a day equating to a year. The prediction that empowered the message of the first angel was the three hundred ninety-one years and fifteen days prophecy of the second woe. Within the three hundred and ninety days that Ezekiel laid upon his left side is an illustration of the three hundred and ninety-one years and fifteen days time prophecy of the second woe. It requires prophetic discernment to rightly divide the prophecy, but it is nothing less than the continuing work of the Lion of the tribe of Judah unsealing the message of the midnight cry.
Аҳд ҳамеша бар итоат ё ноитоатӣ — ҳаёт ё мамот — асос ёфта буд. Принсипи як рӯзи баробари як сол дар таърихи миллеритӣ масъалаи ҳаёт ё мамот буд, ва ин таърих аз ҷониби фариштаи аввал ҳамчун Инҷили ҷовидонӣ эълон гардид. «Инҷил» масъалаи ҳаёт ё мамот аст, ва масъалаи озмоишии ҳаёт ё мамот дар таърихи миллеритӣ дар доираи принсипи баробар будани як рӯз ба як сол қарор дода шуда буд. Пешгӯие, ки паёми фариштаи аввалро қувват бахшид, пешгӯии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзи войи дуюм буд. Дар дохили сесаду навад рӯзе, ки Ҳизқиёл бар паҳлӯи чапи худ хобид, тасвире аз пешгӯии замонии сесаду наваду як солу понздаҳ рӯзи войи дуюм вуҷуд дорад. Барои дуруст ҷудо кардани пешгӯӣ фаросати набавӣ лозим аст, аммо ин чизе камтар аз кори пайвастаи Шери қабилаи Яҳудо нест, ки паёми нидои нимашабро аз муҳр мекушояд.
I contend that Ezekiel must be treated as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, but primarily as a symbol of the gift of the Spirit of Prophecy, whether represented as a manifestation of a latter-day prophet, or as a manifestation of the covenant people who understand the principle of line upon line methodology.
Ман бар он ақидаам, ки Ҳизқиёл бояд ҳамчун рамзи яксаду чилу чор ҳазор ба назар гирифта шавад, вале пеш аз ҳама ҳамчун рамзи атои Рӯҳи Нубувват, хоҳ он ҳамчун зуҳури пайғамбари охирзамонӣ муаррифӣ гардад, ё ҳамчун зуҳури қавми аҳд, ки усули «хат бар хат»-ро дарк мекунанд.
I contend that Ezekiel’s light upon the three hundred and ninety-one years and fifteen days prophecy aligns with the dirt brush man casting the jewels into the larger casket.
Ман бар он ақидаам, ки равшангардонии Ҳизқиёл бар нубуввати сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз бо он мувофиқат дорад, ки марди ғуборрӯб гавҳарҳоро ба сандуқчаи бузургтар меандозад.
I contend that the light from Ezekiel is an essential element of the capstone message, when the temple is finished.
Ман исрор меварзам, ки нуре, ки аз Ҳизқиёл меояд, унсури муҳими паёми санги хотимавӣ аст, вақте ки маъбад ба анҷом расидааст.
Ezekiel is at October 22 in verse one of chapter forty, and it is there that the vision of the future temple is given to Ezekiel. That temple is the temple of the one hundred and forty-four thousand, of which Ezekiel is a symbol of that number. That group will have passed two tests before they reach the third and litmus test. Ezekiel is portrayed as receiving his light in the temple, and therefore the light he produces as a symbol represents the light that comes when God’s people enter the Most Holy Place in alignment with Daniel chapter ten.
Ҳизқиёл дар ояти якуми боби чиҳил дар санаи 22 октябр қарор дорад, ва маҳз дар он ҷо рӯъёи маъбади оянда ба Ҳизқиёл дода мешавад. Он маъбад, маъбади яксаду чилу чаҳор ҳазор аст, ки Ҳизқиёл рамзи он шумора мебошад. Он гурӯҳ, пеш аз он ки ба озмоиши сеюм ва озмоиши ҳалкунанда бирасанд, аз ду озмоиш гузашта хоҳад буд. Ҳизқиёл ҳамчун касе тасвир мешавад, ки нури худро дар маъбад қабул мекунад, ва бинобар ин, нуре ки ӯ ҳамчун рамз ба вуҷуд меоварад, он нуреро ифода мекунад, ки ҳангоме падид меояд, ки қавми Худо мувофиқи боби даҳуми Дониёл ба Қудси Қудсҳо дохил мешаванд.
The light of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed, is unsealed just before probation closes.
Нури Ваҳйи Исои Масеҳ, ки кушода шудааст, маҳз каме пеш аз баста шудани муҳлати имтиёз кушода мегардад.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
Ва ӯ ба ман мегӯяд: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр макун, зеро ки вақт наздик аст. Ҳар кӣ ноодил аст, бигзор ҳанӯз ноодил бошад; ва ҳар кӣ нопок аст, бигзор ҳанӯз нопок бошад; ва ҳар кӣ одил аст, бигзор ҳанӯз одил бошад; ва ҳар кӣ муқаддас аст, бигзор ҳанӯз муқаддас бошад». Ваҳй 22:10, 11.
The “time is at hand” just before probation closes in verse eleven, and the Revelation of Jesus Christ is therefore unsealed at that time, for “the time is at hand.”
«Замон наздик аст» маҳз пеш аз анҷом ёфтани муҳлати имтиёз дар ояти ёздаҳум, ва бинобар ин, Ваҳйи Исои Масеҳ дар ҳамон вақт кушода мегардад, зеро «замон наздик аст».
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ дод, то ба бандагони Худ он чизҳоро нишон диҳад, ки ба зудӣ бояд воқеъ гарданд; ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ фиристода, ба бандаи Худ Юҳанно баён намуд; ки ӯ бар каломи Худо, ва бар шаҳодати Исои Масеҳ, ва бар ҳамаи он чи дида буд, шаҳодат дод. Хушо касе ки мехонад, ва онҳое ки суханони ин нубувватро мешунаванд ва он чиро, ки дар он навишта шудааст, нигоҳ медоранд; зеро вақт наздик аст. Ваҳй 1:1–3.
Probation closes for Laodicean Seventh-day Adventism at the Sunday law and Adventism is represented as Jerusalem in chapter nine of Ezekiel. There those who sigh and cry for the abominations done in the land and in the church receive the seal. The sealing takes place when the east winds of Islam are angering the nations, just before probation closes. In Ezekiel chapter eight the four generations of Adventism conclude with the fourth generation being symbolized by the twenty-five leaders bowing to the sun.
Барои адвентизми ҳафтуми рӯзи Лаодиқия замони фурсат дар ҳангоми қонуни якшанбе ба поён мерасад, ва адвентизм дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл ҳамчун Ерусалим намояндагӣ шудааст. Дар он ҷо онҳое ки барои зиштиҳое, ки дар замин ва дар калисо анҷом дода мешаванд, оҳу нола мекунанд, мӯҳрро қабул менамоянд. Мӯҳргузорӣ дар замоне сурат мегирад, ки бодҳои шарқии Ислом халқҳоро ба хашм меоранд, андаке пеш аз он ки замони фурсат ба поён расад. Дар боби ҳаштуми Ҳизқиёл чор насли адвентизм ба анҷом мерасанд, ва насли чорум бо бисту панҷ роҳбаре рамзгузорӣ шудааст, ки ба офтоб саҷда мекунанд.
That vision was given symbolically one day before the Sunday law, or just before the close of probation as represented by six, six, six.
Он рӯъё ба таври рамзӣ як рӯз пеш аз қонуни якшанбе, ё андаке пеш аз анҷоми муҳлати файз дода шуд, ки онро шаш, шаш, шаш ифода мекунад.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.
Ва чунин воқеъ шуд: дар соли шашум, дар моҳи шашум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар хонаи худ нишаста будам ва пирони Яҳудо пеши ман нишаста буданд, дасти Худованд Худо дар он ҷо бар ман фуруд омад. Пас назар кардам, ва инак, шабоҳате мисли намуди оташ: аз намуди миёнаш ба поён — оташ; ва аз миёнаш ба боло — мисли намуди дурахшандагӣ, мисли ранги каҳрабо. Ва ӯ сурати дасте дароз кард, ва маро аз як тори мӯйи сарам гирифт; ва рӯҳ маро дар миёни замин ва осмон боло бардошт, ва дар рӯъёҳои Худо маро ба Ерусалим овард, ба дари дарвозаи дарунӣ, ки рӯ ба шимол буд; он ҷо ҷои бути рашк буд, ки рашкро ба хашм меоварад. Ва инак, ҷалоли Худои Исроил он ҷо буд, мувофиқи он рӯъёе ки ман дар саҳро дида будам. Ҳизқиёл 8:1–4.
The vision of the sixth year, sixth month and fifth day came just before ‘666,’ a symbol of the Sunday law, when probation closes for Laodicean Adventism. That vision was “according to the vision” Ezekiel “saw in the plain.” The vision he saw in the plain is found earlier, in chapter three.
Рӯъёи соли шашум, моҳи шашум ва рӯзи панҷум андаке пеш аз «666», ки рамзи қонуни якшанбе аст, омад, ҳангоме ки муҳлати файз барои адвентизми Лоадиқия ба поён мерасад. Он рӯъё «мувофиқи он рӯъё» буд, ки Ҳизқиёл «дар ҳамворӣ» дида буд. Рӯъёе, ки ӯ дар ҳамворӣ дида буд, пештар, дар боби сеюм, ёфт мешавад.
Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:23.
Он гоҳ ман бархоста, ба саҳро баромадам; ва инак, ҷалоли Худованд дар он ҷо истода буд, мисли он ҷалоле ки ман назди дарёи Кебор дида будам; ва ман бар рӯи худ афтодам. Ҳизқиёл 3:23.
The vision of the “plain”, which was the vision of the sixth year, sixth month and fifth day was the vision Ezekiel had seen earlier at the river of Chebar.
Рӯйдои «ҳамворӣ», ки рӯйдои соли шашум, моҳи шашум ва рӯзи панҷум буд, ҳамон рӯйдое буд, ки Ҳизқиёл пештар дар назди дарёи Кебор дида буд.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Ва дар соли сиюм, дар моҳи чорум, дар рӯзи панҷуми моҳ, ҳангоме ки ман дар миёни асирон назди дарёи Кебор будам, осмон кушода шуд, ва ман рӯъёҳои Худоро дидам. Ҳизқиёл 1:1.
The “visions of God” which Ezekiel “saw,” by the river of Chebar, was the vision of the plain, which was also the vision of Ezekiel chapter eight through eleven. Those visions were presented in the context of Ezekiel looking into the sanctuary, which is where the "marah" looking glass vision of chapter ten is accomplished. Ezekiel represents those who partake of the prophetic light radiating from the Most Holy Place as the Revelation of Jesus Christ is brought forth just before the close of probation.
«рӯъёҳои Худо», ки Ҳизқиёл назди наҳри Ховар «дид», ҳамон рӯъёи саҳро буд, ки ҳамчунин рӯъёи бобҳои ҳашт то ёздаҳи китоби Ҳизқиёл мебошад. Он рӯъёҳо дар заминаи он пешниҳод шуданд, ки Ҳизқиёл ба муқаддасгоҳ менигарист, ва маҳз дар он ҷо рӯъёи ойинавии «marah»-и боби даҳ ба анҷом мерасад. Ҳизқиёл намояндаи онҳое мебошад, ки аз нури нубувватӣ, ки аз Қудси ақдас метобад, баҳраманд мешаванд, ҳангоме ки Ваҳйи Исои Масеҳ андаке пеш аз анҷоми муҳлати озмоиш ба зуҳур оварда мешавад.
When we identify king Josiah’s Jubilee line that begins with Passover and ends on October 22, we are identifying the symbol of the Spring feasts and the Fall feasts as set forth in Leviticus twenty-three. There the spring and fall feasts are set forth with twenty-two verses each, just as Ezekiel’s ministry was for twenty-two years. Aligning Ezekiel in the thirtieth year of the Jubilee line allows Ezekiel’s birth to align with Josiah’s revival. If he was thirty years old in the thirtieth year of the Jubilee cycle, then Ezekiel would be born at Josiah’s reformation.
Вақте ки мо хатти Юбилейи подшоҳ Йӯшиёҳро, ки аз Фисҳ оғоз ёфта, дар 22 октябр анҷом меёбад, муайян мекунем, мо рамзи идҳои баҳорӣ ва идҳои тирамоҳиро, чунон ки дар Левӣ бисту се муқаррар шудааст, муайян менамоем. Дар он ҷо идҳои баҳорӣ ва тирамоҳӣ ҳар яке бо бисту ду оят баён шудаанд, ҳамон гуна ки хизмати Ҳизқиёл бисту ду сол буд. Мутобиқ кардани Ҳизқиёл ба сиюмин соли хатти Юбилей имкон медиҳад, ки таваллуди Ҳизқиёл бо эҳёи Йӯшиёҳ мутобиқ гардад. Агар ӯ дар сиюмин соли давраи Юбилей сӣ сола мебуд, пас Ҳизқиёл дар замони ислоҳоти Йӯшиёҳ таваллуд мешуд.
Ezekiel is a symbol of those who by faith enter into the Most Holy Place. Once there they see the wheels within the wheels representing the complex play of human interactions. As with John in Revelation chapter ten, Ezekiel represents the Millerites, but more directly the one hundred and forty-four thousand. His parallel three-hundred-ninety-one-years and fifteen-days time prophecy illustrates the final judgment of Laodicean Adventism with the destruction of Jerusalem, and it includes the enigma of thirty-eight and forty.
Ҳизқиёл рамзи онҳост, ки бо имон ба Қудси муқаддасҳо дохил мешаванд. Чун ба он ҷо ворид шаванд, чархҳоро андаруни чархҳо мебинанд, ки бозии мураккаби муносибатҳои инсонӣ را муаррифӣ менамоянд. Чунон ки бо Юҳанно дар боби даҳуми Ваҳй аст, Ҳизқиёл Миллериёнро намояндагӣ мекунад, вале мустақимтар — яксаду чиҳилу чаҳор ҳазорро. Пешгӯии замонии ҳамрадифи ӯ — сесаду наваду як сол ва понздаҳ рӯз — доварии ниҳоии адвентизми Лаодикияро бо харобии Ерусалим нишон медиҳад ва муаммои сию ҳашт ва чилро низ дар бар мегирад.
It includes the symbolism of four hundred and thirty years.
Он рамзи чорсаду сӣ солро дар бар мегирад.
It includes the four-year period represented by 1333 to 1337, 1449 to 1453 and 1840 to 1844.
Он давраи чорсоларо, ки бо солҳои 1333 то 1337, 1449 то 1453 ва 1840 то 1844 ифода ёфтааст, дар бар мегирад.
We will begin our considerations of this most important subject in the next article.
Мо баррасии худро дар бораи ин мавзӯи басо муҳим дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.
“In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him.” Testimonies, volume 5, 753.
«Дар рӯъёҳое, ки ба Ишаъё, ба Ҳизқиёл ва ба Юҳанно дода шудаанд, мо мебинем, ки осмон то чӣ андоза бо воқеаҳое, ки бар замин рӯй медиҳанд, пайванди наздик дорад ва ғамхории Худо нисбат ба онҳое ки ба Ӯ содиқанд, то чӣ андоза бузург аст». Шаҳодатҳо, ҷилди 5, 753.
“Christ Himself was the Lord of the temple. When He should leave it, its glory would depart—that glory once visible in the holy of holies over the mercy seat, where the high priest entered only once a year, on the great day of atonement, with the blood of the slain victim (typical of the blood of the Son of God shed for the sins of the world), and sprinkled it upon the altar. This was the Shekinah, the visible pavilion of Jehovah.
«Масеҳ Худ Худованди маъбад буд. Вақте ки Ӯ онро тарк мекард, ҷалоли он дур мешуд, — он ҷалоле ки замоне дар Қудс-ул-Ақдос, болои тахти раҳмат, намоён буд, он ҷо ки саркоҳин танҳо як бор дар сол, дар рӯзи бузурги кафорат, бо хуни қурбонии кушташуда дохил мешуд (ки намунаи хуни Писари Худо буд, ки барои гуноҳҳои ҷаҳон рехта шуд), ва онро бар қурбонгоҳ мепошид. Ин ҳамон Шекина буд, хаймаи намоёни Яҳува.»
“It was this glory that was revealed to Isaiah, when he says, ‘In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple’ [Isaiah 6:1–8 quoted].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1139.
«Ин ҷалол буд, ки ба Ишаъё ошкор гардид, ҳангоме ки ӯ мегӯяд: “Дар соле ки подшоҳ Узиё фавтид, ман низ Худовандро дидам, ки бар тахт нишаста буд, баланд ва болобардошта; ва домани ҷомаи Ӯ маъбадро пур мекард” [Ишаъё 6:1–8 иқтибос шудааст].» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, ҷилди 4, 1139.
“The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.
«Рӯъёе, ки ба Ишаъё дода шуд, ҳолати қавми Худоро дар рӯзҳои охир намояндагӣ мекунад. Ба онҳо имтиёз дода шудааст, ки бо имон кори пешравандаро дар муқаддасгоҳи осмонӣ бубинанд. “Ва маъбади Худо дар осмон кушода шуд, ва дар маъбади Ӯ сандуқи аҳди Ӯ дида шуд.” Ҳангоме ки онҳо бо имон ба муқаддастарини муқаддасон менигаранд ва кори Масеҳро дар муқаддасгоҳи осмонӣ мебинанд, дарк мекунанд, ки онҳо қавме ҳастанд бо лабони нопок,—қавме, ки лабонашон бисёр вақт беҳудагӯӣ кардааст, ва истеъдодҳояшон тақдис нашуда, барои ҷалоли Худо ба кор бурда нашудааст. Бамаврид аст, ки онҳо ноумед шаванд, ҳангоме ки заъф ва нолоиқии худро бо покӣ ва дилрабогии хислати пурҷалоли Масеҳ муқоиса мекунанд. Аммо агар онҳо, мисли Ишаъё, он таъсиреро, ки Худованд мехоҳад бар дил гузошта шавад, қабул кунанд, агар ҷонҳои худро дар ҳузури Худо фурӯтан созанд, барои онҳо умед ҳаст. Камони ваъда болои тахт аст, ва он коре, ки барои Ишаъё анҷом дода шуд, дар онҳо низ ба амал оварда хоҳад шуд. Худо ба илтиҷоҳои аз дили шикаста баромада ҷавоб хоҳад дод.»
“The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.
«Мақсади ин кори бузург ва ҷиддии Худо он аст, ки бандҳо барои анбори осмонӣ ҷамъ оварда шаванд; зеро замин аз ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд. Пас, ҳеҷ кас набояд рӯҳафтода гардад, вақте ки шарорати фарогирро мебинанд ва суханонеро, ки аз лабони нопок мебароянд, мешунаванд. Вақте ки қувваҳои зулмот худро бар зидди қавми Худо саф мекашанд; вақте ки Шайтон нерӯҳои худро барои охирин низои бузург гирд меоварад ва қудрати ӯ бузург ва қариб тоқатфарсо менамояд, назари равшан ба ҷалоли илоҳӣ, ба тахте ки баланд ва боло бардошта шудааст ва бо камони ваъда иҳота гардидааст, тасаллӣ, итминон ва осоиштагӣ хоҳад бахшид». Review and Herald, December 22, 1896.
“Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.
«Дар соҳилҳои дарёи Ховар, Ҳизқиёл гирдбодеро дид, ки гӯё аз шимол меомад, “абри бузурге ва оташе, ки дар худ печида мешуд, ва гирдогирди он дурахше буд, ва аз миёни он чизе монанди ранги каҳрабо.” Як қатор чархҳо, ки ба якдигар даромехта буданд, аз ҷониби чор мавҷуди зинда ба ҳаракат оварда мешуданд. Болотар аз ҳамаи инҳо “шабоҳати тахте буд, монанди намуди санги ёқути кабуд; ва бар болои шабоҳати тахт чизе монанди намуди одаме бар фарози он буд.” “Ва дар каррубиён зери болҳояшон сурати дасти одаме намудор буд.” Ҳизқиёл 1:4, 26; 10:8. Тартиби чархҳо чунон мураккаб буд, ки дар назари аввал гӯё дар бесарусомонӣ буданд; аммо онҳо дар комили ҳамоҳангӣ ҳаракат мекарданд. Мавҷудоти осмонӣ, ки бо дасте, ки зери болҳои каррубиён буд, нигоҳдорӣ ва роҳнамоӣ мешуданд, ин чархҳоро ба ҳаракат меоварданд; ва болотар аз онҳо, бар тахти ёқути кабуд, Он Ҷовидонӣ қарор дошт; ва гирдогирди тахт рангинкамоне буд, ки рамзи раҳмати илоҳӣ аст.»
“As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.
«Чунон ки печидагиҳои монанди чарх зери роҳнамоии дасте, ки дар зери болҳои каррубиён буд, қарор доштанд, ҳамон тавр бозии печидаи рӯйдодҳои инсонӣ низ зери идораи илоҳӣ қарор дорад. Дар миёни низоъ ва ғавғои халқҳо, Он Ки бар фарози каррубиён нишастааст, ҳанӯз ҳам корҳои заминро ҳидоят мекунад.
“The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.
«Таърихи халқҳо, ки яке пас аз дигаре вақти муқарраршуда ва ҷойи муайяни худро ишғол кардаанд ва беихтиёр бар ҳақиқате шаҳодат додаанд, ки худи онҳо маънои онро намедонистанд, ба мо сухан мегӯяд. Ба ҳар як халқ ва ба ҳар як фард дар замони имрӯза Худо дар нақшаи бузурги Худ ҷойе таъин намудааст. Имрӯз одамон ва халқҳо бо шоқули дар дасти Ӯ, ки ҳеҷ гоҳ иштибоҳ намекунад, чен карда мешаванд. Ҳама бо интихоби худ сарнавишти худро муайян мекунанд, ва Худо бар ҳама чиз ҳукмронӣ мекунад, то мақсадҳои Худро ба амал оварад.»
“The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.
«Таърихе ки Ман ҳастам бузург дар Каломи Худ нишон додааст, ҳалқа ба ҳалқаро дар занҷири нубувват ба ҳам пайваста, аз абадият дар гузашта то абадият дар оянда, ба мо мегӯяд, ки имрӯз дар ҷараёни асрҳо дар куҷо қарор дорем ва дар замони оянда чиро метавон интизор буд. Ҳар он чи нубувват пешгӯӣ карда буд, ки то замони ҳозира ба амал хоҳад омад, бар саҳифаҳои таърих сабт шудааст, ва мо метавонем мутмаин бошем, ки ҳар он чи ҳанӯз дар пеш аст, ба тартиби худ иҷро хоҳад шуд». Education, 178.